I OSK 752/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz del. NSA Roman Ciąglewicz Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 922/10 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zwrócić M. J. kwotę 100 (sto) złotych z budżetu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 grudnia 2010r. (sygn. akt II SA/Gl 922/10) oddalił skargę M. J. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości. Decyzja powyższa została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania M. J. od decyzji Starosty R. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], na mocy której wskazany wyżej organ orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości tj. działki nr [...], położonej w B. k.m. [...], o łącznej powierzchni [...] ha na rzecz Skarbu Państwa z przeznaczeniem pod budowę zbiornika przeciwpowodziowego "R." za odszkodowaniem w kwocie [...] zł. Uzasadniając powyższe orzeczenie Sąd I instancji wskazał, że w niniejszym przypadku wywłaszczenie nieruchomości było dopuszczalne z mocy art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), zwanej dalej "u.g.n.". Spełnione poza tym zostały przesłanki z art. 115 ust. 2 u.g.n., umożliwiające wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w związku z bezskutecznym wynikiem rokowań. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w imieniu M. J. złożył ustanowiony przez nią pełnomocnik, radca prawny T. G. Jako podstawę w/w skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 95 prawa wodnego polegające na tym, iż wniosek o wydanie lokalizacji Zbiornika R. złożyła źle oznaczona osoba prawna- to jest Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w K. - a winien nim być Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Z brzmienia art. 176 P.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 P.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie. Wracając na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że pismo wniesione przez pełnomocnika skarżącej nie spełnia wszystkich wymogów przewidzianych przez ustawodawcę w dyspozycji art. 176 P.p.s.a. Przede wszystkim brak jest w tym piśmie podstaw kasacyjnych odnoszących się do zaskarżonego wyroku. Nie można bowiem za zarzut kasacyjny uznać naruszenia art. 95 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (w momencie wnoszenia skargi kasacyjnej t.j. Dz. U z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), odnoszący się do zagadnienia obowiązkowego noszenia umundurowania przez pracowników regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz podległych im jednostek organizacyjnych, które to zagadnienie pozostaje całkowicie poza tematyką występującą w sprawie. W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa skargi kasacyjnej nie została w ogóle przytoczona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., sygn. akt FSK 258/04, Przegląd podatkowy 2004/7/53, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05), co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny – na zasadzie art. 180 P.p.s.a. Opłatę od wniesionej skargi kasacyjnej zwrócono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.