II GSK 106/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "B.-D." Spółki z o.o. w B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 30 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Ol 846/10 w sprawie ze skargi "B.-D." Spółki z o.o. w B. na informację Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. z dnia 8 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu w sprawie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 r. o sygn. akt I SA/Ol 846/10 odrzucił skargę "B.-D." Spółki z o.o. w B. na informację Warmińsko – Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. z dnia 8 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że "B.-D" Spółka z o. o. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007 – 2013. Pismem z dnia 9 czerwca 2010 r. Spółka została poinformowana, że wniosek nie przeszedł pozytywnie oceny formalnej. W dniu 21 czerwca 2010r. Spółka złożyła protest. Warmińsko-Mazurska Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. w O. pismem z dnia 8 lipca 2010 r. powiadomiła Spółkę, że protest nie podlega rozpatrzeniu, gdyż podpisany został przez jedną osobę, w sytuacji gdy powinien być podpisany przez dwie osoby uprawnione do działania w imieniu Spółki na podstawie odpisu z rejestru przedsiębiorstw. Spółka złożyła skargę na powyższą informację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. , wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 582/10, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi i orzekł o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Spółka złożyła zażalenie na postanowienie, w części orzekającej o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi oraz wniosła skargę kasacyjną od postanowienia w części orzekającej o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1278/10 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. w części orzekającej o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zlecił Sądowi I instancji zbadać, czy pozostawienie protestu bez rozpatrzenia jest rozstrzygnięciem tożsamym z negatywnym wynikiem procedury odwoławczej, o którym mowa w art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. (Dz. U. Nr 84, poz. 712) o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. ustalił, że wniosek o dofinansowanie nie przeszedł pozytywnej oceny formalnej, gdyż nie spełniał kryteriów formalnych określonych w dokumentach programowych RPOWiM 2007-2013. Zgodnie z § 11 pkt 6 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów RPOWiM na lata 2007-2013 Instytucji Pośredniczącej (W-M ARR w O.) do konkursu 01/10/1.1.9 nie zostanie rozpatrzony protest, który nie został podpisany przez osoby do tego upoważnione. Niespełnienie wymagania odnośnie podpisania protestu przez dwie upoważnione do tego osoby było przyczyną pozostawienia protestu bez rozpoznania. Zatem wniosek o dofinansowanie nie był przedmiotem oceny. W związku z tym, nie została spełniona przesłanka dwukrotnej negatywnej oceny wniosku, która jest konieczna do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z tego względu Sąd I instancji stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie wyczerpano procedury odwoławczej i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. odrzucił skargę. Od powyższego postanowienia "B.-D." Spółka z o.o. w B. wniosła skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt1 i pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie : -art. 30 b ust. 1 i 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez pominięcie przez Sąd kwestii, iż o sposobie i trybie odwołania od informacji o pozostawieniu przez Agencję protestu bez rozpoznania Spółka została pouczona przez właściwą instytucję pośredniczącą; -art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez zarzucenie, iż Spółka nie skorzystała z przewidzianej w sprawie procedury odwoławczej a informacja o pozostawieniu protestu bez rozpoznania nie była negatywną formą orzeczenia w procedurze odwoławczej a tym samym negatywną formą oceny projektu. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do rozpoznania Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O., zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 182 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu. Zaskarżone postanowienie Sądu I instancji zostało wydane w wyniku postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym Sąd ten zawarł wytyczne odnośnie postępowania i nakazał zbadać Sądowi I instancji, czy w przypadku Skarżącej pismo informujące o pozostawieniu protestu bez rozpoznania jest merytorycznym rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 30 c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd I instancji zgodnie z zaleceniami Sądu kasacyjnego zbadał te kwestię i stwierdził, że sporne pismo Agencji jest pozbawione takiego charakteru. Sąd I instancji ustalił, że pismo to nie dotyczy rozpatrzenia protestu jako środka odwoławczego ale odnosi się jedynie do uchybień formalnych tego pisma. Sąd I instancji przyjął, że pismo nie jest więc merytorycznym rozstrzygnięciem wydanym w trybie odwoławczym, dlatego nie może być objęte skargą do sądu administracyjnego. W myśl art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji. Stosownie do treści art. 30 c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Skarżący wniósł protest od pisma Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w O. informującego o negatywnej ocenie formalnej projektu. Protest ten nie został jednak rozpoznany z powodu uchybień formalnych, o czym strona została poinformowana w piśmie będącym przedmiotem skargi. Zarzuty wnioskodawcy zawarte w proteście nie mogły być ocenione przez Agencję z powodu wadliwości samego pisma, które nie zostało podpisane łącznie przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w imieniu Spółki, lecz tylko przez jednego wspólnika. Ten brak był bowiem przeszkodą do nadania dalszego biegu pismu Skarżącej w postępowaniu odwoławczym w rozumieniu § 11 pkt 6 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów RPOWiM na lata 2007-2013. Nie można zatem stwierdzić, wbrew temu co podnosi Skarżąca, że pismo Agencji informujące o pozostawieniu protestu bez rozpoznania zawierało ocenę merytoryczną projektu i zarzutów podniesionych w proteście skoro ten środek odwoławczy został "zdyskwalifikowany" już na etapie wstępnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje, że Skarżąca wniosła środek zaskarżenia przewidziany w trybie odwoławczym w postępowaniu uregulowanym w Regionalnym Programie Operacyjnym Warmia i Mazury na lata 2007 – 2013, który nie został jednak rozpoznany. Wniosek o dofinansowanie nie był przedmiotem ponownej oceny Agencji i dlatego nie można mówić o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. W związku z tym, nie została spełniona przesłanka dwukrotnej negatywnej oceny wniosku, która jest konieczna do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, dlatego skarga w postępowaniu przed Sądem I instancji podlegała odrzuceniu. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a. i art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.