I SA/Łd 1287/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi "A Sp. z o.o. i W." Spółki Komandytowej w Ł. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług w zakresie dokumentacji i stawki podatku przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457,- (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Łd 1287/10 UZASADNIENIE Spółka A z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w dniu [...] r. przez organ upoważniony przez Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w P. w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku od towarów i usług w zakresie dokumentacji i stawki podatku przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. W dniu [...] r. skarżąca złożyła wniosek o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie dokumentacji i stawki podatku przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów. We wniosku spółka przedstawiła następujący stan faktyczny: spółka zawarła umowę z kontrahentem c., na dostawę wyrobów energetycznych, których dostawa miała być realizowana partiami w okresie od dnia 9 listopada 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r., na warunkach [...]. Kupujący odebrał i zapłaciła uzgodnioną w umowie cenę za wszystkie wysłane partie towaru. Dostawy zostały udokumentowane listami przewozowymi oraz dokumentami ADT, które miały wrócić do zainteresowanego w czasie określonym w umowie. Trzy ostatnie dostawy, na które Spółka wystawiła faktury VAT zostały jednak zatrzymane na terenie C. do kontroli, a następnie towar objęty tymi dostawami został skonfiskowany przez Urząd Celny N.. Właścicielem zakwestionowanego towaru stało się państwo c.. Spółka posiadała, zatem dokumenty handlowe w postaci: faktur VAT dokumentujących każdą dokonaną dostawę, umowę zawartą na piśmie, dowody potwierdzające zapłatę za wszystkie dostawy, z wyjątkiem trzech ostatnich, w których dokumentacja dostarczenia towaru do nabywcy ogranicza się do przesłanych przez przewoźnika faksem decyzji o konfiskacie mienia. W tym stanie faktycznym Spółka postawiła organom podatkowym pytanie; czy posiadane przez nią dokumenty są wystarczające, w rozumieniu art. 42 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "ust. o VAT") do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do wartości wszystkich faktur dokumentujących WDT. Zdaniem skarżącej analiza stawki 0% przy WDT powinna być dokonana w oparciu o podstawowe zasady systemu VAT, do których zaliczana jest przede wszystkim zasada jednokrotności opodatkowania w relacjach między podatnikami podatku VAT. Zgodnie z nią zaś, dana transakcja może być opodatkowana podatkiem VAT wyłącznie przez jedną ze stron transakcji. Zastosowanie w ocenie skarżącej winna mieć w tym przypadku również zasada neutralności podatku VAT, wyrażająca się w konieczności zagwarantowania takiego samego stanu prawnego, w którym podatnik prowadzący działalność gospodarczą nie ponosi ekonomicznego ciężaru VAT. Spółka podniosła, iż odzwierciedlenie tych zasad można znaleźć zarówno w ustawie o VAT, jak i w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347/1, art. 168-183 Dyrektywy 112), a także w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wydanej w dniu 13 sierpnia 2010 r. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej w P. – działając w imieniu Ministra Finansów na mocy upoważnienia wynikającego z art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej O.p.) oraz § 2 i § 6 rozporz. Min. Fin z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) uznał stanowisko skarżące spółki za nieprawidłowe. W swoim rozstrzygnięciu organ podatkowy powołał przepisy: art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 , art. 13 ust. 1 , ust. 2 i ust. 6, art. 41 ust. 1 i ust. 3, art. 42 ust. 1 , ust. 3 i ust. 11 ustawy o VAT, art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej (Dz. U z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.), art. 131 Dyrektywy 131/112/WE Rady w sprawie ogólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz § 5 ust. 1 rozporz. Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia podatku VAT (Dz. U.. Nr 212, poz. 1337 ze zm.), art. 4 i art. 9 Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) z dnia 19 maja 1956 r. i stwierdził, iż posiadane przez spółkę A dokumenty nie są wystarczające w rozumieniu art. 42 ustawy o podatku VAT do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do wartości wszystkich faktur dokumentujących wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Nawiązując do art. 42 ust o VAT organ stwierdził, iż w omawianej sprawie skarżąca posiada dokumenty handlowe w postaci faktur VAT dokumentujących każdą dokonaną dostawę, zawarta na piśmie umowę oraz dowody potwierdzająca zapłatę za wszystkie dostawy. Natomiast odnośnie trzech ostatnich dostaw dokumentacja ogranicza się jedynie do przesłanych przez przewoźników decyzji o konfiskacie mienia. W tej sytuacji organ podniósł, iż ustawa o VAT nie zawiera definicji "dokumentu przewozowego". List przewozowy opisany w rozdziale III Konwencji Genewskiej o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów jest niewątpliwie dowodem zawarcia umowy przewozu; stanowiąc dowód jej zawarcia, ustalając jej warunki oraz fakt przyjęcia towarów przez przewoźnika, o ile nie zostanie przeprowadzony dowód przeciwny, przy czym brak, nieprawidłowość lub jego utrata nie wpływa na istnienie ani na ważność tej umowy. Mając powyższe na uwadze organ uznał, iż nie jest prawidłowe utożsamianie pojęcia dokumentu przewozowego z art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT tylko i wyłącznie z listem przewozowym. Za taki dokument uznać należy każdy dokument potwierdzający powierzenie przewoźnikowi lub spedytorowi przewozu lub spedycji towaru, zgodnego ze specyfikacją i fakturą, poza terytorium kraju i dostarczenie tego towaru do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. A zatem organ stanął na stanowisku, iż dokumentem przewozowym, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT może być każdy dokument otrzymany od przewoźnika lub spedytora, z którego jednoznacznie wynika, ze towary będące przedmiotem dostawy zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Dokumentem tym może być w ocenie organu zarówno tradycyjny list przewozowy, jak i każdy inny dokument spełniający warunki formalne i potwierdzający dokonanie dostawy towaru do nabywcy. W przedmiotowej sprawie jednak, jak zauważył organ, skarżąca nie jest w posiadaniu ani listu przewozowego, ani też żadnego innego dokumentu otrzymanego od przewoźnika odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z którego jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia, zgodnie z art. 43 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT. Spółka posiada odnośnie trzech ostatnich dostaw jedynie decyzje o konfiskacie mienia, umowę zawartą na piśmie oraz dowody zapłaty za wszystkie dostawy, które to w ocenie organu należało uznać jedynie za dokumenty uzupełniające, pomocnicze, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy o VAT. Jednak w przypadku, gdy brak jest dokumentu stanowiącego dowód wymieniony w art. 42 ust. 3 pkt 1 tej ustawy organ stwierdził, iż posiadane dokumenty nie mogą zostać uznane za wystarczające do potwierdzenia faktu dokonania dostawy. Reasumując stwierdził, iż w rozumieniu art. 42 ustawy o VAT posiadane przez Spółkę A dokumenty nie mogą zostać uznane za wystarczające do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do wartości wszystkich faktur dokumentujących wewnątrzwpólnotową dostawę towarów. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w P. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę wydanej interpretacji i uwzględnienie jej stanowiska, jako prawidłowego w całości. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w P., po przeprowadzeniu ponownej analizy sprawy stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej w przedmiotowej sprawie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na powyższą interpretację A wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolując zaskarżoną interpretację, Sąd uznał, że nastąpiło naruszenie przepisów prawa w postaci art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w związku z art. 138 Dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006 r. nr 2006/112/WE oraz art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona interpretacja dotyczy kwestii warunków opodatkowania podatkiem od towarów i usług według preferencyjnej 0% stawki przewidzianej dla czynności określanych, jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Szczególne uregulowanie transakcji wewnątrzwspólnotowych wiązało się z daleko posuniętą harmonizacją ustawodawstw państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie podatków obrotowych w celu zagwarantowania swobody przepływu towarów w kontekście tworzenia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz unikania zakłóceń konkurencji. W rezultacie przyjęto wspólną regułę, według której faktyczne opodatkowanie dostawy towarów powinno mieć miejsce w państwie przeznaczenia, a więc tam gdzie towary są przemieszczane docelowo. Możliwe to jest wtedy, gdy potraktuje się czynność dostawy towarów odbywającą się z przemieszczeniem towarów pomiędzy państwami członkowskimi, jako dwa odrębne zdarzenia podatkowe: jedno mające miejsce w państwie dostawcy (dostawa) oraz drugie dokonujące się w państwie nabywcy (nabycie) i zastosowanie wobec dostawy towarów zwolnienia podatkowego bądź też konstrukcji przyjętej w polskim ustawodawstwie polegającej na określeniu 0% stawki podatkowej. W konsekwencji opodatkowaniu podlegać będzie wyłącznie nabycie stosownie do stawki właściwej w państwie nabycia. Omówiony model opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wynika z art. 138 Dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006 r. nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, który nakazuje traktować zwolnienie dla dostawy towarów wywożonych do innego państwa członkowskiego, jako fundamentalny, konstrukcyjny element zasad opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych. Oznacza to, że państwa członkowskie w celu należytego zrealizowania przedmiotowego uregulowania powinny tak kształtować wewnętrzne przepisy regulujące podatek od towarów i usług, aby dostawca wewnątrzwspólnotowy miał możliwość skorzystania ze zwolnienia bądź też - jak w przypadku polskiego rozwiązania normatywnego - zastosowania 0% stawki. Ma to służyć spełnieniu jednej z podstawowych cech podatku od wartości dodanej, a mianowicie faktycznemu opodatkowaniu konsumpcji, a więc zapewnić neutralność podatku dla przedsiębiorcy - podatnika stosownie do art. 1 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE. Tak ukształtowany model opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych oznacza, że zastosowanie stawki podatku 0% zgodnie z art. 41 ust 3 ustawy o podatku od towarów i usług nie jest wyjątkiem od reguły, lecz stanowi egzemplifikację reguły wynikającej z Dyrektywy 2006/112/WE. W konsekwencji, jako sytuację wyjątkową należy traktować stosowanie stawki krajowej. Wynika stąd dalej, że wykładnia przepisów dotyczących warunków, od których spełnienia zależy prawo do zastosowania stawki preferencyjnej winna być rozszerzająca, a wszelkie wątpliwości dotyczące wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinny być rozstrzygane na korzyść reguły ogólnej, a więc zastosowania stawki 0% (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1210/07). W tym właśnie kontekście należy rozważać warunki formalne, których spełnienie uprawnia podatnika do potraktowania dostawy towarów, jako dostawy wewnątrzwspólnotowej. W odniesieniu do polskiego ustawodawstwa chodzi o warunki określone w art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług. Wyróżnia się dwa podstawowe warunki, od spełnienia, których uzależnione jest potraktowanie określonej dostawy, jako wewnątrzwspólnotowej. Jeden z nich związany jest ze stronami transakcji, zaś drugi dotyczy aspektu faktycznego transakcji. Zakwalifikowanie dostawy jako wewnątrzwspólnotowej wymaga mianowicie, aby była ona dokonywana przez podatników oraz osoby prawne, które są zarejestrowane i zidentyfikowane na potrzeby tych transakcji. Drugi z warunków dotyczy udokumentowania faktu wywozu towaru oraz dostarczenia go w ramach dostawy w państwie przeznaczenia. Dla zastosowania stawki podatku 0% ustawodawca wprowadził wymóg, zgodnie, z którym podatnik powinien przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy posiadać w swojej dokumentacji dowody świadczące o tym , że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego (art. 42 ust. 1 pkt. 2). W myśl art. 42 ust 3 ustawy o podatku od towarów i usług dowodami, o których mowa są następujące dokumenty: 1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone o miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku, gdy przewóz jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi); 2) kopia faktury; 3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku. Natomiast stosownie do treści art. 42 ust. 4 w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentów, o których stanowi ust. 3 pkt. 2 i 3 powinien dysponować dokumentem zawierającym co najmniej: imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby lub zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy oraz nabywcy tych towarów; 2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku, gdy jest inny niż adres siedziby lub miejsca zamieszkania nabywcy; 3) określenie towarów i ich ilości; 4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt. 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju; 5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary lub numer lotu. Z kolei zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy dokumenty, o których stanowi ust. 3 - 5 nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt. 2 mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa. W wydanej interpretacji organ podatkowy wyraził pogląd, że dla udowodnienia, iż miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów wymagane jest łączne posiadanie dokumentów w wymienionych w art. 42 ust. 3 cytowanej ustawy. Skarżąca wskazała, iż przewóz towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy opisany w stanie faktycznym potwierdzony został fakturami VAT zawierającymi specyfikację poszczególnych sztuk, umowę, dowody potwierdzające zapłatę za wszystkie dostawy oraz faks decyzji o konfiskacie dostarczanego mienia na terenie innego państwa członkowskiego (C.). Zdaniem Sądu stanowisko organu nie zasługuje na akceptację. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko, zgodnie, z którym podatnik nie musi posiadać wymienionych w art. 42 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług dowodów jako odrębnych. Wystarczające jest tylko, by dokumenty te zawierały informacje, z których będzie wynikać, że dany towar zostać rzeczywiście dostarczony do innego państwa członkowskiego. Wynika stąd dalej, że omawiane dokumenty mają "łącznie" potwierdzać, że doszło do dostawy wewnątrzwspólnotowej. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest "łączne" posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w dyspozycji cytowanego przepisu. W orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd, iż rozstrzygające jest posiadanie dwóch z tych dokumentów (a nawet jednego - w postaci faktury zawierającej specyfikację towarów i będącej równocześnie dokumentem potwierdzającym przewóz towaru), o ile jednoznacznie potwierdzają dostarczenie towarów na terytorium innego państwa członkowskiego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1210/07; wyrok NSA z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt I FSK 1882/07). Istotne jest bowiem to, że warunki wprowadzone przez ustawodawcę państwa członkowskiego nie mogą wykraczać poza to, co jest niezbędne dla prawidłowego poboru podatku i unikania oszustw podatkowych, a w szczególności nie mogą godzić w zasadę neutralności podatkowej, zwłaszcza gdy fakt dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej jest bezsporny (por. orzeczenia ETS w sprawach C-409/04 Teleos plc i inni przeciwko Commissioners of Customs & Excise i C-146/05 Albert Collée przeciwko Finanzamt Limburg an der Lahn). Należy również zwrócić uwagę, że nie ma podstaw do odmowy mocy dowodowej dokumentowi uzyskanemu w formie elektronicznej lub przesłanemu faksem (por. cytowany wyrok WSA w Warszawie z dnia 27. 09. 2007 r.). Co doniosłe, w uchwale z dnia 11 października 2010 r. (sygn. akt I FPS 1/10) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie, z którym "w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy o podatku od towarów i usług dla zastosowania stawki 0% wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju." W kontekście rozpoznawanej sprawie należy zgodzić się ze Skarżącą, iż przedstawiła ona wystarczające dowody w rozumieniu art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 180 O. p. pozwalające ustalić, iż w zakwestionowanych przez organy podatkowe przypadkach doszło faktycznie do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów. Sąd stoi na stanowisku, że wystarczające jest przedstawienie kopii faktur zawierających stosowną specyfikację oraz dokumentów potwierdzających przez nabywców posiadających siedzibę w innym niż Polska państwie członkowskim, iż otrzymali towar, jak również dowód, że towar został dostarczony na teren państwa członkowskiego, ale został tam zajęty przez organy państwowe z przyczyn dotyczących nabywcy. W tym ostatnim przypadku została bowiem dokonana z punktu widzenia nadawcy – podatnika polskiego wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, albowiem nastąpiło przeniesienie na kontrahenta prawa do rozporządzania towarem jak właściciel i nie ma tu znaczenia, że towar został skonfiskowany (podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 maja 2009 r., III Sa/WA 3448/08). Pogląd taki koresponduje ze stanowiskiem NSA zaprezentowanym w cytowanej uchwale z 11 października 2010 r., wedle którego "wynikająca z art. 42 ust. 11 u. p. t. u. możliwość sięgania na podstawie art. 180 § 1 O. p. do otwartego katalogu dowodów jest zawężona do dowodów mających formę dokumentów." Moc dowodowa tych dokumentów nie może być zakwestionowana tylko dlatego, że uzyskane zostały drogą elektroniczną, ponieważ nie utraciły one tym samym przymiotu dokumentu. Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja jest nieprawidłowa, ponieważ wyklucza możliwość zastosowania 0% stawki podatkowej w sytuacji, gdy udowodniona została okoliczność, iż w zakwestionowanych przez organ podatkowy przypadkach miała miejsce wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W konsekwencji Sąd na mocy art. 146 § 1 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 niniejszej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348). P.Z. – C.