I SA/Lu 563/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Sędziowie WSA Halina Chitrosz (spr.),, WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego - oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 maja 2010r., Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz.1071 ze. zm.), w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) - po rozpatrzeniu zażalenia K. M. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 marca 2010r., nr [...] odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W jego uzasadnieniu wskazano, że skarżący złożył zażalenie jedynie w części dotyczącej tytułu wykonawczego [...] z dnia 3 czerwca 2003r. i [...] z dnia 20 lutego 2004r., podnosząc zarzut przedawnienia. I tak co do tytułu [...] wywodził, iż termin płatności zryczałtowanego podatku dochodowego za styczeń 2003r. upłynął 20 lutego 2003r., a za luty 2003 - 20 marca 2003r., co oznacza, że przedawnienie nastąpiło z końcem roku 2008, a zatem zajęcie wynagrodzenia za pracę w dniu 29 grudnia 2009r. nastąpiło po przedawnieniu w/w zaległości podatkowych. Natomiast w odniesieniu do zaległości w podatku od towarów i usług za marzec 2003r., objętych tytułem [...] z dnia 3 czerwca 2003r., której termin płatności upłynął w dniu 25 kwietnia 2003r. stwierdził, że z posiadanych przez niego dokumentów nie wynika, aby w dniu 30 marca 2007r. nastąpiło pobranie przez poborcę skarbowego jakiejkolwiek gotówki na poczet tej należności, a nadto, że skoro z decyzji z dnia 7 listopada 2008r., nr [...] wynika, iż określono mu wysokość zobowiązania w podatku VAT w niezmienionej kwocie 5.980 zł, a więc bez uwzględnienia jakichkolwiek wpłaty, to nie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia poprzez zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego, jakim było pobranie gotówki. W związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułów wykonawczych. W rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Chełmie odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie kilkudziesięciu tytułów wykonawczych, w tym też spornych [...] z dnia 3 czerwca 2003r. i [...] z dnia 20 lutego 2004r. Powołując się na przepis art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy stwierdził, iż wbrew wywodom skarżącego, w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych z nich wynikających. Odnośnie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 20 lutego 2004r. obejmującego należności w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za miesiące styczeń i luty 2003r., wskazał, iż został on doręczony skarżącemu w dniu 4 marca 2004r. Podając, że termin płatności podatku za styczeń 2003r. upłynął w dniu 20 lutego 2003r., natomiast za miesiąc luty w dniu 20 marca 2003r. zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz. 930 ze zm.), organ zwrócił uwagę, iż z art. 21 ust. 4 tej ustawy wynika, że ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy (a nie za poszczególne jego miesiące), chyba że naczelnik urzędu skarbowego wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Miesięczne wpłaty ryczałtu są zatem – jego zdaniem – częścią składową zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym, należnego za dany rok podatkowy, a nie odrębnym zobowiązaniem podatkowym za dany miesiąc. Tym samym, pięcioletni okres przedawnienia wymienionych zobowiązań podatkowych, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku przypadał na dzień 31 grudnia 2009r.,a ponieważ w dniu 21 grudnia 2009r. zastosowano skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie skarżącego w A. (zawiadomienie nr [...] Cz. Nr [...]), nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. O zastosowaniu środka egzekucyjnego skarżący został powiadomiony w dniu 29 grudnia 2009r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej nr [...]), a więc także przed upływem okresu przedawnienia. W odniesieniu do tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 3 czerwca 2003r. doręczonego skarżącemu w dniu 13 czerwca 2003r., organ odwoławczy stwierdził, iż objęte tym tytułem należności w podatku od towarów i usług za miesiąc marzec 2003r, również nie uległy przedawnieniu. Termin płatności tego podatku upłynął w dniu 25 kwietnia 2003r., co oznacza, że pięcioletni okres przedawnienia rozpoczął się w dniu 1 stycznia 2004r. i zakończył 31 grudnia 2008r. Jednakże w dniu 30 marca 2007r. miało miejsce skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia w/w należności, poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, którym było pobranie gotówki przez poborcę skarbowego w kwocie 41,50 zł. Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 68 § 1 ustawy egzekucyjnej, jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, które wywiera ten sam skutek prawny, co pokwitowanie wierzyciela, jak również, że z art. 115 § 1 pkt 1) tej ustawy wynika, że z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w pierwszej kolejności koszty egzekucyjne i koszty upomnienia. W kontekście tych regulacji podał, że poborca skarbowy pobraną kwotę pieniędzy zaliczył na koszty egzekucyjne, czyniąc na tytule wykonawczym stosowną adnotację w części O "Kwoty pobrane na podstawie niniejszego tytułu wykonawczego" i wpisując kwotę 41,50 zł w rubryce 219 "Pobrano", "Koszty egzekucyjne" (rubryka 220), co w rubryce 221 potwierdził własnoręcznym podpisem. W związku z tym zaistniała sytuacja, w której mimo uzyskania środków pieniężnych w drodze prowadzonej egzekucji administracyjnej, kwota należności głównej objętej tytułem wykonawczym tj. 5.980 zł nie uległa zmniejszeniu o pobraną gotówkę. Stąd za subiektywne i nieuzasadnione uznane zostało przypuszczenie skarżącego, że skoro zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec 2003r. na dzień 26 kwietnia 2003r. było takie same jak w dniu wydania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] tj. 7 listopada 2008r, to tym samym nie miało miejsca zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego poprzez pobranie gotówki, a w związku z tym nie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania. Od tego postanowienia K. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Podkreślając, iż spór dotyczy odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do tytułu wykonawczego [...] z dnia 3 czerwca 2003 r. obejmującego podatek od towarów i usług VAT za marzec 2003r., wywodził podobnie, jak w odwołaniu, że w dniu 30 marca 2007 r. nie nastąpiło pobranie przez poborcę skarbowego gotówki, gdyż decyzją z dnia 7 listopada 2008 r., Nr [...] określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2003 r. w kwocie 5980 zł. (wpłacono 0,00 zł), co oznacza, że zobowiązanie podatkowe na dzień 26 kwietnia 2003 r. było takie same jak w dniu wydania decyzji tj. 7 listopada 2008 r. i nie zostało pomniejszone o rzekomą gotówkę pobraną przez poborcę skarbowego. Nie zgadzając się z argumentacją Dyrektora Izby Skarbowej, skarżący po raz kolejny kategorycznie stwierdził, iż nigdy nie wpłacał poborcy skarbowemu żadnej należności. Przyjmując jednakże twierdzenie, że pobrana kwota została przez poborcę przez jakąś pomyłkę zaliczona na koszty egzekucyjne, to powinna ona być – w jego ocenie – zgodnie z art.62§1 Ordynacji podatkowej zaliczona na poczet zaległości o najwcześniejszym terminie. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W dniu 28 grudnia 2010r. wpłynęło do tut. Sądu pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, w którym przedstawił on obszerną argumentację mającą przemawiać za zasadnością skargi. I tak co do tytułu [...], przyznając, iż egzekwowane zobowiązania obejmują ryczałtowy podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych od osób fizycznych za styczeń i luty 2003 r., wskazał, że ustawa o podatku zryczałtowanym określa tylko jeden termin płatności podatku zryczałtowanego, o którym mowa w przedmiotowej sprawie, na dzień 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień w terminie złożenia zeznania. Zeznanie, o którym mowa w jej art. 21 ust. 1, o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych podatnik zobowiązany jest złożyć w odpowiednim urzędzie skarbowym w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. W jego ocenie, pomimo, że ustawodawca przewidział dla zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych uzyskiwanych przez osoby fizyczne obowiązek złożenia zeznania rocznego, to nie określił go jako podatku rocznego, w szczególności nie wskazał terminu jego wymagalności i zapłaty. Tym samym – jego zdaniem – skoro termin płatności zryczałtowanego podatku za miesiąc styczeń 2003 r., upłynął 20 lutego 2003 r., a za miesiąc luty 2003 r. w dniu 20 marca 2003 r., to bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań, mając na uwadze art. 70 §1 Ordynacji podatkowej, rozpoczął się w dniu 31 grudnia 2003 r., a przedawnienie tych zobowiązań podatkowych nastąpiło z upływem dnia 31 grudnia 2008 r. Zastosowanie więc w dniu 21 grudnia 2009 r. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie przypadające skarżącemu od A. nastąpiło już po przedawnieniu się przedmiotowych zobowiązań podatkowych i jako takie było bezprawne. Co do tytułu wykonawczego [...], wywodził, iż organ odwoławczy nie ma racji twierdząc, że w postępowaniu egzekucyjnym nie ma zastosowania przepis art. 62 §1 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie, brak jest także podstaw do uznania uprawnienia poborcy skarbowego do dowolnego rozdysponowywania kwot pobranych od podatnika w trybie art. 68 ustawy egzekucyjnej, na poczet dowolnie określonych zobowiązań podatkowych. Według niego, skoro w myśl tego przepisu, jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy, to w sytuacji istnienia wielu egzekwowanych administracyjnie należności, powinien on wskazać, że wzywa do zapłaty wszystkich tych należności podatkowych i że pobrana kwota zostanie zarachowana na wpłatę wszystkich należności podatkowych podatnika, jakie objęte są postępowaniami egzekucyjnym, a jeśli wskazuje tylko niektóre należności podatkowe objęte postępowaniami egzekucyjnymi, to kwota pobrana powinna być w całości zaliczona tylko na te zobowiązania, które wskazuje. Pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, iż skoro, jak wskazuje skarżący, poborca skarbowy pobrał od niego w dniu 30 marca 2007 r. kwotę 53,90 zł podejmując czynności egzekucyjne "w ramach prowadzonego przez ten organ postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], to wadliwie dokonał "rozdysponowania" tych kwot pomiędzy sprawy egzekucyjne prowadzone na mocy tytułu wykonawczego [...], [...] i [...]. Stwierdził nadto, iż w niniejszej sprawie miało miejsce także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy mające istotny wpływ na wynik sprawy — w postaci: - art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpoznania całości materiału dowodowego, polegające m.in. na zignorowaniu konsekwentnie wskazywanego przez skarżącego faktu, że nigdy nie płacił żadnych kwot na poczet zobowiązania związanego z tytułem wykonawczym [...], a tym bardziej w dniu 30 marca 2007 r. i poprzestanie w ustaleniach faktycznych tylko na pokwitowaniu sporządzonym przez poborcę skarbowego, pomimo działania przez niego sprzecznie z obowiązującym prawem w sposób rażący w zakresie m.in. dowolnego dysponowania pobranymi kwotami i nie rozważenie innych dowodów istotnych w sprawie, a znajdujących się w dyspozycji organów skarbowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W jego ocenie, ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie uznał za stosowne uzupełnienie materiału dowodowego jakimkolwiek oświadczeniem poborcy skarbowego, co do tego, czy rzeczywiście kwota ta została pobrana na poczet zobowiązania określonego tytułem wykonawczym [...], kiedy wystawiono pokwitowanie odebranej w dniu 30 marca 2007 r. kwoty i jak przebiegało to pobranie. - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na bezpodstawnym odmówieniu znaczenia niektórym analizowanym dowodom, co miało istotny wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności odmówieniu wiary oświadczeniom skarżącego, że nie dokonywał w dniu 30 marca 2007 r. żadnych płatności na rzecz zobowiązania określonego w tytule wykonawczym nr [...]. Pełnomocnik skarżącego wywodził dalej, iż skarżący, nie sięgając dokładnie pamięcią do marca 2007 r., wiedział tylko, że nie dokonywał żadnych wpłat na poczet zobowiązania określonego w tytule wykonawczym nr [...], ale po odnalezieniu w dniu 20 grudnia 2010 r. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 października 2009 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego (nr PE [...]) na kwotę 50 zł z uwagi na przedawnienie zobowiązania, przypomniał sobie że kwota ta odpowiadała wysokości mandatu karnego nałożonego na niego przez funkcjonariusza policji w Warszawie, jak również, że w dniu 30 marca 2007 r. spotkał poborcę skarbowego, z którym się znał, bowiem w owym czasie prowadził on wiele postępowań egzekucyjnych przeciwko niemu i w tym dniu poinformował on go, że ma kolejny tytuł wykonawczy, tym razem na kwotę 50 zł oraz, że do zapłaty pozostaje kwota 53,90 zł. Skarżący "nie chcąc narażać poborcy na niedogodności związane z koniecznością wypisywania pokwitowania na chodniku, przy niesprzyjającej pogodzie, jaka panowała w owym dniu zaproponował, by sporządził on pokwitowanie później i doręczył mu przy okazji kolejnego spotkania, które było nieuniknione w sytuacji wielości spraw egzekucyjnych prowadzonych przeciwko niemu". Pobrana kwota w wysokości 53,90 zł nie była wiec kwotą wszystkich środków pieniężnych posiadanych przez skarżącego w dniu spotkania z poborcą skarbowym, a dokładnie wyliczoną kwotą wynikającą z czynności podejmowanych przez poborcę skarbowego celem egzekucji zapłaty mandatu karnego i dokładnie taką kwotą, jaką żądał poborca skarbowy. To wskazuje, że skarżący został poinformowany w dniu 30 marca 2007 r. przez poborcę skarbowego o prowadzeniu czynności egzekucyjnej, co do zapłaty mandatu karnego łącznie z kosztami egzekucji i opłaty manipulacyjnej w kwocie 53,90 zł i kwotę tą przekazał celem pokrycia tej właśnie należności. Mając powyższe na względzie, pełnomocnik skarżącego podtrzymał żądanie w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego toczącego się w oparciu o tytuł wykonawczy [...] z dnia 20 lutego 2004 r. oraz [...] z dnia 3 czerwca 2003 r. oraz co do orzeczenia o zwrocie nienależnie wyegzekwowanych kwot. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U.Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zauważyć należy na wstępie, że żądanie co do umorzenia postępowania egzekucyjnego toczącego się w oparciu o tytuł wykonawczy [...] z dnia 20 lutego 2004 r. i [...] z dnia 3 czerwca 2003 r. oraz orzeczenia o zwrocie nienależnie wyegzekwowanych kwot wykracza poza kognicję Sądu. Spór, z uwzględnieniem obszernych wywodów zawartych w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 27 grudnia 2010r. sprowadza się do rozstrzygnięcia zasadności odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w stosunku do w/w tytułów wykonawczych, a w szczególności ustalenia, czy w tym zakresie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych nimi objętych. Bezsporne pozostaje, iż tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 20 lutego 2004r. obejmujący należności w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za miesiące styczeń i luty 2003r. został skarżącemu doręczony w dniu 4 marca 2004r. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. nr 144, poz. 930 ze zm.), podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień - w terminie złożenia zeznania. Stosownie natomiast do treści art. 21 ust. 2 pkt 2) tej ustawy, podatnicy są obowiązani złożyć w urzędzie skarbowym zeznanie według ustalonego wzoru o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych - w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. W myśl ust. 4 tego przepisu, zasadą jest, że ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy, chyba że naczelnik urzędu skarbowego wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Nie ulega – zdaniem Sądu – wątpliwości, że zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych nie zapłacony w terminach wskazanych w art. 21 ust. 1 ustawy staje się zaległością podatkową - art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej - od której naliczane są odsetki za zwłokę - art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej. Termin płatności zryczałtowanego podatku za styczeń 2003r. upłynął w dniu 20 lutego 2003r., natomiast za miesiąc luty w dniu 20 marca 2003r. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że pięcioletni okres przedawnienia wymienionych zobowiązań podatkowych, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, liczony od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku zobowiązań przypadał na dzień 31 grudnia 2009r., na co zasadnie wskazał organ odwoławczy, a ponieważ w dniu 21 grudnia 2009r. zastosowano skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie skarżącego w A. (zawiadomienie nr [...] Cz. Nr [...]), nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. O zastosowaniu środka egzekucyjnego skarżący został powiadomiony w dniu 29 grudnia 2009r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej nr [...]), a więc także przed upływem okresu przedawnienia. Tym samym zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym za miesiąc styczeń i luty 2003r. nie uległo przedawnieniu. Odnośnie tytułu wykonawczego [...] z dnia 3 czerwca 2003 r. obejmującego podatek od towarów i usług za marzec 2003r., także należy podkreślić, iż skarżący nie kwestionuje, iż został mu on doręczony w dniu 13 czerwca 2003r. Termin płatności tego podatku upłynął w dniu 25 kwietnia 2003r. (art.26 ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz.U. Nr 11, poz. 50). Pięcioletni okres przedawnienia powyższego zobowiązania rozpoczął się więc w dniu 1 stycznia 2004r. i zakończył 31 grudnia 2008r. (art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Kwestią sporną jest, czy i kiedy został on przerwany. Organ twierdzi, iż skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w dniu 30 marca 2007r. poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, którym było pobranie gotówki przez poborcę skarbowego w kwocie 41,50 zł. Skarżący powyższemu zaprzecza, dodając, że gdyby nawet tak było, to w myśl art. 62§1 Ordynacji podatkowej, należałoby pobraną kwotę zaliczyć na poczet najstarszego zobowiązania, a nie na podatek egzekwowany z tytułu [...] z dnia 3 czerwca 2003 r. Nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 62§1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Przepis ten nie ma bowiem zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym, tylko w postępowaniu podatkowym. W niniejszej sprawie chodzi o wpłatę uiszczoną poborcy skarbowemu w ramach postępowania egzekucyjnego. Stosownie do art. 68 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.), jeżeli zobowiązany na wezwanie poborcy skarbowego płaci dochodzoną należność pieniężną, poborca wystawia pokwitowanie odbioru pieniędzy. Oznacza to, że z chwilą zapłaty przez zobowiązanego całości lub części dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym kwoty pieniędzy, podatnik (zobowiązany) został zawiadomiony o zastosowaniu środka egzekucyjnego. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2009 r., II FSK 388/09, LEX nr 533407). Jeśli zgodnie z art. 70§4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, to należy podzielić stanowisko organu II instancji, że co do podatku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 3 czerwca 2003 r., doszło do przerwy biegu przedawnienia w dniu 30 marca 2007r., a zaczął on swój nowy 5 letni bieg od dnia następnego, czyli od 1 kwietnia 2008r. Fakt pobrania od skarżącego przez poborcę skarbowego w dniu 30 marca 2007r. kwoty 53,90zł jest – w ocenie Sadu – niewątpliwy, albowiem potwierdza go wystawione w tym przedmiocie pokwitowanie znajdujące się w aktach egzekucyjnych. Nie sposób jednak nie zauważyć, iż skarżący, aż do złożenia przez jego pełnomocnika w/w pisma z dnia 27 grudnia 2010r. konsekwentnie i kategorycznie zaprzeczał, aby płacił poborcy jakąkolwiek kwotę, popadając zresztą w wewnętrzną sprzeczność. Raz twierdził, że nie uiszczał poborcy skarbowemu żadnej kwoty, pobraną gotówkę nazywając "rzekomą" (zażalenie od postanowienia organu I instancji), drugi - w skardze, że "nigdy nie wpłacał tej należności", aż wreszcie z pisma z dnia 27 grudnia 2010r. wynika, że "odzyskując" pamięć, przypomniał sobie dokładnie, że "w dniu 30 marca 2007 r. spotkał poborcę skarbowego, z którym się znał, bowiem w owym czasie prowadził on wiele postępowań egzekucyjnych przeciwko niemu, który w tym dniu poinformował go, że ma kolejny tytuł wykonawczy, tym razem na kwotę 50 zł stanowiącą równowartość mandatu karnego". Wywodząc, że nie chciał narażać poborcy na "niedogodności związane z koniecznością wypisywania pokwitowania na chodniku przy niesprzyjającej pogodzie, jaka panowała w owym dniu zaproponował, by sporządził on pokwitowanie później i doręczył mu przy okazji kolejnego spotkania, które było nieuniknione w sytuacji wielości spraw egzekucyjnych, stwierdził, iż pobrana kwota w wysokości 53,90 zł nie była kwotą wszystkich środków pieniężnych posiadanych w dniu spotkania z poborcą, a dokładnie wyliczoną kwotą wynikającą z czynności podejmowanych przez niego celem egzekucji zapłaty mandatu karnego i dokładnie taką kwotą, jaka była zażądana". W tym stanie rzeczy, jak również w świetle przepisu art. 68 § 1 u.p.e.a., a zwłaszcza wystawionego przez poborcę skarbowego pokwitowania i rozliczenia tej kwoty, z którego wynikało, iż kwota 53,90zł dotyczy kosztów egzekucyjnych, a nie mandatu karnego, wywody pełnomocnika skarżącego, jakoby organy miały obowiązek prowadzić postępowanie na okoliczność "czy rzeczywiście kwota ta została pobrana na poczet zobowiązania określonego tytułem wykonawczym SM6 9381/03, kiedy wystawiono pokwitowanie odebranej w dniu 30 marca 2007 r. kwoty i jak przebiegało to pobranie" są pozbawione jakichkolwiek racji. Zarzut, że organy nie rozważały "innych dowodów istotnych w sprawie, a znajdujących się w ich dyspozycji" jest całkowicie niezrozumiały, jeśli zważyć, że pełnomocnik skarżącego nawet nie wskazał, o jakie dowody chodzi. Zastrzeżeń Sądu nie budzi sposób rozliczenia pobranej kwoty, albowiem, w myśl art. 115 §1 pkt.1 u.p.e.a., z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w pierwszej kolejności koszty egzekucyjne i koszty upomnienia. Poborca skarbowy wypełniając dyspozycję powyższego przepisu pobraną kwotę pieniędzy zaliczył na koszty egzekucyjne, czyniąc na tytule wykonawczym stosowną adnotację w części O "Kwoty pobrane na podstawie niniejszego tytułu wykonawczego" i wpisując kwotę 41,50 zł w rubryce 219 "Pobrano", "Koszty egzekucyjne" (rubryka 220). Stąd też, powyższa wpłata w żaden sposób nie wpłynęła na zmniejszenie wysokości zobowiązania podatkowego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 listopada 2008r., nr [...], czego skarżący zdaje się nie rozumieć. Jeśli skarżący uważa, że poborca pobierając od niego wyżej wymienioną kwotę naruszył prawo, winien rozważyć wniesienie skargi w trybie art. 54§1 u.p.e.a. Badanie tej kwestii w niniejszym postępowaniu wykracza bowiem poza jego ramy. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.