II GSK 526/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Sp. z o.o. z siedzibą w C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2793/10 w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na ocenę zawartą w informacji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2793/10 pozostawił bez rozpatrzenia skargę L. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca, spółka) na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym. L. Sp. z o.o. z siedzibą w C. złożyła w Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka lata 2007-2013 Działanie 1.4 Wsparcie projektów celowych – Działanie 4.1 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R. Wobec negatywnej oceny wniosku, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego, skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości o nieprzyznaniu dofinansowania na realizację zgłoszonego projektu. Do skargi załączyła m.in. kserokopię informacji PARP z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Ponadto przy piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżąca nadesłała poświadczony przez notariusza odpis informacji PARP z dnia [...] maja 2010 r. Sąd I instancji pozostawiając skargę bez rozpatrzenia podniósł, że ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.) reguluje postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w sprawach dotyczących skarg wnoszonych na podstawie art. 30c tej ustawy w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej powoływana również jako: p.p.s.a.). Art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowi, że przepisy p.p.s.a. stosuje się tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie i odpowiednio, czyli w sposób właściwy, uwzględniający odrębności postępowania wynikające z ustawy. Zatem wszędzie tam, gdzie ustawodawca wprowadził w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju szczególne regulacje procesowe, przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulujące tę samą problematykę nie mają w ogóle zastosowania. Taka właśnie sytuacja ma miejsce, gdy chodzi o możliwości uzupełnienia dokumentacji sprawy i kompletowania akt. Z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, że zgromadzenie kompletnej dokumentacji obejmuje: wniosek wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację o wynikach procedury odwoławczej. Poddając ocenie załączone do skargi dokumenty, Sąd pierwszej instancji uznał je za niekompletne z uwagi na fakt, że skarżąca nie załączyła oryginału informacji PARP z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. W ocenie Sądu niekompletność dokumentacji nie stanowi braku formalnego skargi podlegającego uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a., ponieważ kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd nie uznał również za uzupełnienie co do kompletności skargi nadesłanego przez skarżącą przy piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. odpisu informacji PARP z [...] maja 2010 r. poświadczonego przez notariusza, gdyż dokument ten został przesłany z uchybieniem 14 dniowego terminu na złożenie skargi, a ponadto z poświadczenia notariusza nie wynika, że jest ono kopią oryginału pisma z dnia [...] maja 2010 r. Powyższe skutkowało pozostawieniem skargi bez rozpatrzenia na podstawie art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd dokonał również analizy pouczenia zawartego w zaskarżonej informacji z dnia [...] listopada 2010 r. i uznał je za niewystarczające, poprzez odesłanie jedynie do przepisu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Jednak mimo to Sąd wyraził pogląd, że brak prawidłowego (w pełnym zakresie) pouczenia przez organ nie może skutkować niezastosowaniem art. 30c ust. 5 omawianej ustawy (pozostawienie skargi bez rozpatrzenia), ale w związku z art. 30d ust. 3 tej ustawy może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia kompletnej skargi. Skargę kasacyjną od postanowienia Sądu pierwszej instancji złożyła Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Do skargi kasacyjnej skarżąca załączyła m.in. duplikat informacji PARP z dnia [...] maja 2010 r. z własnoręcznym podpisem pracownika organu. Zaskarżonemu postanowieniu strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 30d ust. 3, art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 49 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że Sąd pierwszej instancji pomimo stwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że zaskarżona informacja nie zawierała prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 ustawy nie zastosował art. 30d ust. 3 ustawy i w ten sposób pozbawił skarżącą prawa do sądu pozostawiając skargę bez rozpatrzenia. Skarżąca bowiem jak wskazała nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika dlatego też bez prawidłowego pouczenia nie mogła zrealizować wszystkich obowiązków wynikających z art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W związku z powyższym zdaniem Spółki braki skargi wynikające z błędnego pouczenia powinny podlegać usunięciu przy zastosowaniu art. 49 p.p.s.a., który w takiej sytuacji nie podlega wyłączeniu. Ponadto skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem Sądu, że skoro pismo PARP z dnia [...] maja 2010 r. dołączone do skargi jest jedynie duplikatem, to nie spełnia wymogu "oryginalności" pisma, a zatem nie spełnia wymogów "kompletności skargi" o czym mowa w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Tym samym zdaniem Spółki pomimo braku prawidłowego pouczenia zrealizowała ona wymogi co do kompletności skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Część przepisów może być stosowana wprost, część odpowiednio, a niektóre nie mogą być w ogóle stosowane. W tym zakresie kluczowym przepisem jest art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Z powyższego wynika zatem, że nie został wyłączony m.in. art. 49 § 1 p.p.s.a, który przewiduje możliwość wezwania strony przez sąd do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego. Z treści art. art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. O tym, co należy rozumieć pod pojęciem kompletności skargi stanowi art. 30 c ust. 2 ustawy, który wymienia wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację, o której mowa w art. 30b ust. 4. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na instytucje informujące o wynikach procedury został nałożony obowiązek pouczenia wnioskodawcy o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 30b ust. 4). Pouczenie to powinno być pełne i zawierać wszystkie informacje dotyczące: terminu do wniesienia skargi, kompletności skargi oraz obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, których spełnienie przez wnioskodawcę nie spowoduje pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5) – por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II GSK 841/09, z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1198/10. Dokonując wykładni przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju należy mieć również na względzie treść art. 30 d ust. 3, który stanowi, że na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 ustawy. Powyższy przepis jest konkretyzacją zawartego w przepisach Konstytucji RP prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 oraz w art. 77 ust. 2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazany przepis ma pierwszeństwo przed art. 30 c ust. 5, bowiem w sytuacji, gdy strona nie zostanie prawidłowo pouczona, pozostawienie skargi bez rozpatrzenia pozbawia ją prawa do sądu. Braki skargi wynikające z błędnego pouczenia, podlegają usunięciu przez sąd przy odpowiednim zastosowaniu przepisów p.p.s.a. – art. 49 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie w pouczeniu zawartym w informacji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] listopada 2010 r. znalazło się stwierdzenie, że na podstawie art. 30c ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe pouczenie Sąd pierwszej instancji uznał za niewystarczające. Naczelny Sąd Administracyjny również stwierdza, iż pouczenie to było niewłaściwe i nie pozwalało skarżącej na prawidłowe wykonanie obowiązku dotyczącego złożenia kompletnej skargi, nie mogło w związku z tym wpłynąć negatywnie na prawo skarżącej do wniesienia skargi. Sąd powinien zatem w trybie art. 49 § 1 wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych skargi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.