II SA/Wa 1299/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Asystent sędziego Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej oddala skargę. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2009 r. zwolnił J. F. z zajmowanego stanowiska służbowego [...] i z dniem [...] października 2009 r. przeniósł do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej do dnia [...] kwietnia 2010 r. W stosunku do decyzji J. F. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2009 r. w sprawie zwolnienia ww. z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do rezerwy kadrowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 111 pkt 10, art. 115 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 ze zm.) oraz § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 23, poz. 137) zwolnił J. F. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż zgodnie z przepisem art. 111 pkt 10 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Z treści § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wynika, że w przypadku przebywania żołnierza w rezerwie kadrowej i niewyznaczenia go do końca okresu pozostawania w rezerwie kadrowej na stanowisko służbowe, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje w pierwszym dniu po upływie okresu pozostawania w rezerwie kadrowej Minister Obrony Narodowej wskazał, że w rozpoznawanej sprawie oficer nie został wyznaczony na stanowisko służbowe w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej i w tej sytuacji organ był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów oraz o wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) z pytaniem prawnym, czy przepis art. 111 pkt 10 w związku z art. 115 ust. 1 i ust. 4 i w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zakresie, w jakim odwołuje się do niczym nieograniczonej celowości działania organów wojskowych – w ramach liczby stanowisk w poszczególnych korpusach kadry zawodowej Sił Zbrojnych, jest zgodny z art. 2 oraz z art. 184 i art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi decyzji zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8 i 9 kpa oraz naruszenie art. 45 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 2b i ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, z powodu nieprzedstawienia mu żadnej propozycji równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego i zwolnienia go oraz przeniesienia do rezerwy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy wyjaśnić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając przedmiotową skargę nie zajmował się zarówno kwestią zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego, jak i wyznaczenia na stanowisko służbowe, a także przeniesienia do rezerwy kadrowej, ponieważ zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 90, poz. 593 ze zm.), skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzję w sprawach wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub dyspozycji. Wymienione przykładowo sprawy nie podlegają zatem kognicji tego sądu. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej, z którego wynika, iż żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Przepis ten stanowi samodzielną podstawę do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza przeniesionego do rezerwy, niezależną od trybu przewidzianego w art. 45 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, żołnierza zawodowego w przypadkach wymienionych w ust. 1 i 2 oraz żołnierza zawodowego pozostającego w rezerwie kadrowej zwalnia się z zawodowej służby wojskowej, gdy odmówił pełnienia służby na innym równorzędnym stanowisku lub wyższym stanowisku służbowym. W niniejszej sprawie przepis ten nie miał zastosowania, gdyż skarżący nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 7 ustawy pragmatycznej, to jest wskutek odmowy pełnienia służby na równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym, w razie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz pozostawania w rezerwie kadrowej, w przypadkach, o których mowa w art. 45 ust. 1-3. Należy podkreślić, że z przepisów ustawy pragmatycznej nie wynika, aby organy wojskowe były zobligowane do proponowania żołnierzowi przebywającemu w rezerwie kadrowej innego równorzędnego lub wyższego stanowiska służbowego i dopiero odmowa jego objęcia daje organowi podstawę do zwolnienia ze służby w trybie art. 111 pkt 10. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo zatem właściwy organ kadrowy wydał decyzję o zwolnieniu oficera z zawodowej służby wojskowej w związku z jego niekwestionowanym niewyznaczeniem na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 101/08, z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 393/08, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 549/08). Również zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego okazały się nieuzasadnione, ponieważ okoliczności faktyczne sprawy są bezsporne, a zaistnienie przesłanki niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej nie wymagało przed wydaniem rozstrzygnięcia w trybie art. 111 pkt 10 ustawy pragmatycznej jej analizy z punktu widzenia interesu społecznego czy słusznego interesu strony. W takim stanie sprawy wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za bezpodstawne, przyjmując za trafną w tym względzie argumentację organu ujętą zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, to rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, by istniały podstawy do takiego wystąpienia i zawieszenia postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.