I SA/Ke 712/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r; 2. określa, że w zakresie uchylonym zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. w pozostałej części oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]. nr [...].utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. – K. z dnia [...].. nr [...].w sprawie określenia L. F. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 1 566 zł od dochodu uzyskanego w 2007r. w kwocie 19 002 zł i odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. w kwocie 433 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w zeznaniu podatkowym PIT-37 za 2007r. podatnik wykazał dochód z tytułu emerytury, renty krajowej w wysokości 19 001,92 zł. Od dochodu podatnik odliczył wydatki na cele rehabilitacyjne oraz związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych w kwocie 2 280 zł. Podatnik wykazał nadpłatę w podatku dochodowym w kwocie 433 zł, która została mu zwrócona. W ramach czynności sprawdzających prawidłowość sporządzenia ww. zeznania wezwano podatnika do przedstawienia dokumentów potwierdzających zasadność skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej. W odpowiedzi podatnik okazał dowód rejestracyjny samochodu osobowego marki Opel Astra, którego jest współwłaścicielem oraz wypis z orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia z dnia 2 grudnia 1996r. zaliczający go do I grupy inwalidów. Złożono również korektę przedmiotowego zeznania, w której podatnik nie wykazał odliczenia ww. wydatków rehabilitacyjnych. W dniu 15 stycznia 2010r. podatnik wpłacił na poczet zaległości podatkowych wynikających ze złożonych korekt zeznań podatkowych za lata 2007-2008 kwotę 873,80 zł, W dniu 10 maja 2010r. do organu wpłynęło pismo podatnika dotyczące zwrotu wpłaconej kwoty wynikającej z ww. korekty. W związku z tym organ wezwał podatnika do złożenia korekty zeznania podatkowego PIT-37 za 2007r. oraz przedstawienia dowodów potwierdzających fakt korzystania z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Podatnik złożył korektę, w której od dochodu odliczył wydatki na cele rehabilitacyjne w kwocie 2 280 zł i wykazał nadpłatę w podatku dochodowym w wysokości 433 zł. Ponadto podniósł, że jego zdaniem przysługuje mu prawo do ulgi rehabilitacyjnej z dwóch tytułów: "używanie mojego samochodu" i "udzielanie mi pomocy w załatwianiu czynności życiowych" "nie przekładając z tego tytułu żadnych dowodów". Oprócz korekty zeznania, podatnik przesłał także dokumenty potwierdzające jego staż pracy. Organ I instancji uznał, że brak jest podstaw do odliczenia od dochodu ulgi rehabilitacyjnej i wydał ww. decyzję z dnia 30 lipca 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (u.p.d.o.f.) podstawę obliczenia podatku, stanowi dochód (...), po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Katalog wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem został zawarty w art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7b-7g tego artykułu. Przepis art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy stanowi, że wydatki na cele rehabilitacyjne to wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczanej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczaną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne - w wysokości nie przekraczającej w roku podatkowym kwoty 2 280 zł. Organ przytoczył także treść art. 26 ust. 7b i 7c u.p.d.o.f. Organ wskazał także na przepisy zawarte w art. 26 ust. 7d-7g określające zasady dokumentowania niepełnosprawności podatnika w zależności od okresu otrzymania orzeczenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jakkolwiek przepis art. 26 ust. 7c u.p.d.o.f. zwalnia z obowiązku dokumentowania wydatków poniesionych na wskazany w art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy cel, to jednakże podatnik winien w toku prowadzonego przez organ postępowania uprawdopodobnić, że w roku, za który dokonał pomniejszenia dochodów faktycznie korzystał z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych, np. przedkładając skierowanie na zabiegi. Podatnik nie przedłożył natomiast żadnych dowodów dotyczących poniesionych wydatków na cele rehabilitacyjne. W przypadku wydatków, których wysokość jest limitowana ustawodawca nie stawia podatnikowi wymogu posiadania dokumentu na poniesienie tych wydatków, nie oznacza to jednak, że podatnik może skorzystać z ulg bez konieczności ich faktycznego poniesienia na wskazane ustawą cele oraz bez obowiązku uprawdopodobnienia tego faktu. Ulga rehabilitacyjna, bowiem nie jest związana z samym faktem posiadania orzeczenia o niepełnosprawności, lecz z poniesieniem konkretnego wydatku. Zatem, aby podatnik mógł skorzystać z omawianego odliczenia zobowiązany jest uprawdopodobnić, iż zrealizowany został cel, na który ustawodawca przewidział ulgę, tj. że w badanym roku podatkowym korzystano z niezbędnych zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Ponadto, jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 października 2008r. sygn. akt II FSK 934/07 udokumentowania nie wymagają więc jedynie wydatki na przewóz na zabiegi, natomiast potwierdzenia wymaga uczestnictwo w niezbędnych zabiegach leczniczo-rehabilitacyjnych. Fakt uczestnictwa podatnik mógł uprawdopodobnić przekładając np. skierowanie od lekarza lub zaświadczenie o uczestnictwie w zabiegach. Samo stwierdzenie przez podatnika, że korzysta z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych nie jest zatem wystarczające. Organ odwoławczy wskazał także, że ulga nie dotyczy jakichkolwiek wydatków z tytułu używania przez podatnika z samochodu, a jedynie dla potrzeb związanych z koniecznych przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Wyrażenie "konieczny przewóz na niezbędne zabiegi" zawęża w istotny sposób cel przejazdu, który upoważnia do zastosowania przedmiotowego odliczenia. W odliczeniu tym nie mieszczą się np. wizyty u lekarza, czy dojazd na badania. W związku z tym w ramach przedmiotowej ulgi podatnik nie może odliczyć także wydatków poniesionych na dojazd na badania poziomu cukru w krwi, ciśnienia krwi, czy w celu zrobienia zakupów. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał także, że podatnikowi nie przysługuje również prawo do odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków na udzielenie pomocy w załatwianiu czynności życiowych i zacytował art. 26 ust. 7a pkt 7 u.p.d.o.f. W myśl ww. przepisu art. 26 ust. 7c u.p.d.o.f. wysokość wydatków na ten cel nie wymaga udokumentowania. Jednakże podatnik winien uprawdopodobnić ich poniesienie. Podatnik nie wykazał w żaden sposób, że wydatki odliczone od dochodu w zeznaniu podatkowym za 2007r. w ramach ulgi rehabilitacyjnej były poniesione na opłacenie przewodnika osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczanych do I grupy inwalidztwa. Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania (wyrok TK z dnia 29 maja 1996r. sygn. akt K 22/95 oraz z dnia 25 listopada 1997r. sygn. akt K 26/97), a co za tym idzie mają wyjątkowy charakter. Przepisy odnoszące się do tych ulg i odliczeń należy stosować w sposób ścisły, a wszelka wykładnia rozszerzająca oparta na przesłankach słusznościowych, jest niedopuszczalna (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 27 lutego 2008r. sygn. akt I SA/Po 1650/07). W konsekwencji o prawie podatnika do konkretnej ulgi można mówić jedynie w sytuacji, gdy spełnione zostały wszystkie warunki określone przez ustawodawcę. Organ odwoławczy powołał także treść art. 51 § 1, art. 53 § 1, art. 55 § 2 oraz art. 76 § 1Ordynacji podatkowej, dotyczące kwestii zaległości podatkowej oraz rozliczenia nadpłaty i wyjasnił, że w świetle powyższych przepisów organ I instancji miał obowiązek przerachować na poczet zaległości w podatku dochodowym za 2007r. nadpłaty z zeznania podatkowego za 2009r. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. L. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 26 ust 7 c w związku z art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f. polegające na bezpodstawnej odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. i nieuwzględnieniu odliczenia w ramach ulgi rehabilitacyjnej kwoty 2 280 zł z tytułu używania samochodu osobowego przez skarżącego w sytuacji, gdy podatnik spełnił łącznie wszystkie przesłanki niezbędne do skorzystania z odliczenia od dochodu kwoty wskazanej w ustawie w ramach przedmiotowej ulgi; 2. sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, polegającą na twierdzeniu organu, iż podatnik nie uprawdopodobnił podstaw do skorzystania z odliczenia od dochodu kwoty ulgi rehabilitacyjnej, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, iż skarżący spełnił przesłanki niezbędne do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej i odliczenia od dochodu kwoty 2 280 zł. W uzasadnieniu skargi wskazano, że z przepisów art. 26 ust. 7a pkt 14 i ust. 7 lit c u.p.d.o.f. wynika, że skorzystanie z ulgi rehabilitacyjnej nie wymaga od podatnika udokumentowania wydatków, a jedynie uprawdopodobnienia, iż podatnik poniósł koszty związane z przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne. Skarżący podniósł, że uprawdopodobnienie jest słabszym pod względem wymogów formalnych środkiem dowodzenia niż udowodnienie, dlatego też sądy i organy orzekając na podstawie uprawdopodobnienia, nie żądają od strony przedstawienia dokumentów, rachunków, czy świadków, które to środki są środkami stricte dowodowymi. Istota uprawdopodobnienia sprowadza się do przekonania organu o, jedynie prawdopodobieństwie, zaistnienia faktów, na które strona się powołuje. Zdaniem skarżącego, spełnił on przesłanki, na które wskazuje w uzasadnieniu decyzji organ, uprawniające go do ulgi rehabilitacyjnej. Przedstawił bowiem orzeczenie o niepełnosprawności, zaliczające podatnika do I grupy inwalidzkiej, z którego wynika, iż wymaga stałej opieki innych osób w podstawowych funkcjach życia; dowód rejestracyjny samochodu osobowego, z którego treści wynika, iż skarżący jest jego współwłaścicielem; kartę informacyjną leczenia szpitalnego, w której wynika, na jakie choroby i schorzenia cierpi skarżący i jakie są wobec niego wskazania lekarskie w zakresie korzystania z dalszej opieki lekarskiej, tj. stałe kontrole u lekarza rejonowego, kontrole w poradni urologicznej, kontrola cukru itp. Skarżący podniósł, że w poprzednich latach zawsze korzystał z odliczenia wskazanej ustawą kwoty w ramach ulgi rehabilitacyjnej i nie kwestionowano jego dokumentacji z tym związanej. W innych urzędach skarbowych również istnieje praktyka uwzględniania uprawdopodobnienia poniesienia wydatków i organy nie żądają przedłożenia dowodów w postaci dokumentacji. W ocenie skarżącego działanie organu podatkowego, który w tym jednostkowym przypadku zakwestionował fakt spełnienia przesłanek niezbędnych dla skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej jest niezrozumiałe. Skarżący wskazał, że zwrócił się z wnioskiem do Ministra Finansów o wyjaśnienie, czy urząd skarbowy był uprawniony do zakwestionowania odliczonej przez podatnika ulgi rehabilitacyjnej z tytułu używania własnego samochodu. Otrzymał odpowiedź, z której m.in. wynika, że dla uprawdopodobnienia, iż podatnik korzystał z rehabilitacji możliwe jest przedstawienie wypisu z karty leczenia, kserokopii skierowań na zabiegi lub kserokopii innych dokumentów świadczących o poddawaniu się zabiegom rehabilitacyjnym. Skarżący podniósł, że nie dysponuje skierowaniami na zabiegi, ponieważ wykonuje je w większości prywatnie, w zależności od potrzeb i natężenia dolegliwości. Przedstawił jednak wypis z karty leczenia szpitalnego, z której wynika konieczność ciągłych konsultacji lekarskich w poradniach specjalistycznych, do których podatnik dojeżdża. Nadto, jak wynika z wypisu orzeczenia o niepełnosprawności, skarżący wymaga stałej opieki innych osób w podstawowych funkcjach życia i w związku z tym niewątpliwym jest, iż dla dojazdu na wszelkie zabiegi używa samochodu osobowego, którego jest współwłaścicielem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że z przedstawionej przez skarżącego Karty Informacyjnej Leczenia Szpitalnego z dnia 4 stycznia 2010r. wynika, że skarżącemu nie zostały zlecone żadne zabiegi rehabilitacyjne. Zatem dokument ten nie uprawdopodabnia korzystania z niezbędnych zabiegów leczniczo – rehabilitacyjnych i nie uprawnia podatnika do skorzystania z przedmiotowego odliczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną jest tylko związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Dokonując zatem oceny zgodności z prawem decyzji Sąd ma obowiązek uwzględnić okoliczności w skardze nie podniesione, które mają wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie składu orzekającego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Kamiennej w części określającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 2007r. naruszała przepis art. 21§ 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) powoływanej jako Ordynacja podatkowa oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. tekst jedn. Dz. U. z 2000. Nr 14, poz. 176 ze zm.)dalej powoływaną jako u.p.d.o.f, Z art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy, podatek wykazany jest podatkiem należnym, z zastrzeżeniem § 3 Ordynacji podatkowej. Zasada samoobliczenia podatku została wyrażona w art. 45 ust. 6u.p.d.o.f., co oznacza, że zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa zaś podatnik jest zobowiązany do zadeklarowania zobowiązania. Co do zasady podatek wynikający z zeznania rocznego jest podatkiem należnym na dany rok podatkowy, zaś deklaracja stanowi dokument, z którego podatek wynika i który może stanowić podstawę prowadzenia egzekucji stosownie do art. 3 a § 1 pkt.1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz.1954 ze zm.) Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje decyzje określającą zobowiązanie podatkowe w sytuacji , gdy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub części podatku, nie złożył deklaracji albo wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. W świetle tej normy należy stwierdzić, że przepisy Ordynacji podatkowej nie upoważniają organów podatkowych do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe powstające z mocy prawa, w tej samej wysokości co zobowiązanie zadeklarowane przez podatnika. W rozpoznanej sprawie doszło do wydania decyzji wymiarowej w podatku dochodowym od osób fizycznych, która określała zobowiązanie w tym podatku w wysokości takiej samej, jak wysokość zobowiązania zadeklarowana przez podatnika w korekcie deklaracji z dnia 15 grudnia 2009r. Wykazany w korekcie deklaracji jako należny podatek dochodowy w kwocie 1566 zł odpowiada wysokości zobowiązania podatkowego określonego w decyzji. Takie działanie organu podatkowego naruszało określoną w art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. i art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej - zasadę samoobliczenia podatku, kształtującą sposób powstania zobowiązania podatkowego, a więc obowiązku o charakterze materialnym. Na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty obowiązek podatkowy wynikał z korekty deklaracji. Złożenie kolejnej korekty deklaracji z dnia 11 czerwca 2010r., w związku z wystąpieniem z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, z której wynikała inna wysokość zobowiązania podatkowego, niż wykazana w deklaracji z dnia 15 grudnia 2009r. uzasadniało jedynie wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty, skoro organ uznał, że wysokość zeznania podatkowego wynikająca z korekty deklaracji podatkowej z dnia 15 grudnia 2009r jest prawidłowa. Decyzja w części określającej zobowiązanie podatkowego w wysokości tej samej jaka wynikała z korekty deklaracji z dnia 15 grudnia 2009r. czyli aktualnej na dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty narusza określony w art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. oraz art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej model samoobliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych i wynikające z art. art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej prawa organu podatkowego do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe tylko wówczas gdy podatek należny jest inny niż wynikający z zeznania. Nieprawidłowości nie dostrzegł Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymując decyzję organu I instancji. Poglądy analogiczny do wyżej zaprezentowanego wyrażany został w wyroku NSA z 21 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 146/07,( Lex 479901). Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy p.p.s.a Sąd uznał, że decyzja w części określającej zobowiązanie podatkowe narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do istoty sporu należy stwierdzić, że skarga w części odmawiającej stwierdzenia nadpłaty nie jest uzasadniona. Istota sporu dotyczy prawidłowości oceny przez organ podatkowy przesłanek uprawniających do skorzystania przez podatnika z ulgi rehabilitacyjnej związanej z wydatkami z tytułu dojazdu własnym samochodem na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Zgodnie z przepisem art. 26 ust 1 pkt. 6 u.p.d.o.f podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot m.in. wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne w tym wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł. ( art. 26 ust. 7 a pkt 14 u.p.d.o.f.). Przepis art. 26 ust 7 c u.p.d.o.f. odnośnie wydatków na używanie samochodu na wskazany cel zawiera wyjątek od zasady, iż warunkiem odliczenia jest posiadanie dowodu poniesienia wydatków stanowiąc, iż wysokość wydatków na cel określony w art. 26 ust 7a pkt 14 nie wymaga udokumentowania. Jakkolwiek z przepisu art. 26 ust.7c ustawy p.d.o.f. wynika, że podatnik nie musi dokumentować faktu poniesienia i wysokości wydatków, to nie znaczy, że wydatki te mogą być ponoszone na inny cel niż ustawowy tj. samochód może być używany dla innych potrzeb niż związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne. Ryczałt, na który powołuje się skarżący nie dotyczy więc jakichkolwiek wydatków z tytułu używania przez tę osobę samochodu, a jedynie dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Udokumentowania nie wymaga więc jedynie samo poniesienie wydatków na przewóz na zabiegi, natomiast potwierdzenia wymaga uczestnictwo w niezbędnych zabiegach leczniczo-rehabilitacyjnych. Z powołanej wyżej normy prawnej, wbrew twierdzeniu skarżącego, w sposób jednoznaczny wynika, że odliczenie wydatków z tytułu używania samochodu nie przysługuje każdej osobie niepełnosprawnej posiadającej stosowny dokument potwierdzający niepełnosprawność, a tylko w sytuacji, gdy wydatki poniesione zostały w związku z koniecznym przewozem na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Wyrażenie "konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne", co prawidłowo wywiódł organ zawęża w istotny sposób cel przejazdu, który upoważnia do zastosowania przedmiotowego odliczenia. W odliczeniu tym nie mieszczą się np. wizyty u lekarzy, wizyty kontrolne czy wskazanie dalszego sposobu leczenia. Fakt, że skarżący wymaga stałej opieki innych osób w podstawowych funkcjach życia i dla dojazdu na wszelkie zabiegi używa samochodu osobowego, którego jest współwłaścicielem nie przesadza o możliwości skorzystania z ulgi skoro cel przejazdu stanowiący podstawę ulgi został ograniczony do przewozu na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. W przypadku więc dojazdów na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne brak obowiązków dokumentacyjnych odnośnie poniesionych wydatków nie zwalnia podatnika od obowiązku wykazania, że rzeczywiście z owych zabiegów korzystał. Uprawdopodobnienia tego faktu podatnik może dokonać wszelkimi środkami, przedkładając np. skierowanie lekarskie, kartę zabiegową lub zaświadczenie o uczestnictwie w zabiegach. Odmienne stanowisko nie wynika z cytowanego przez podatnika pisma Ministra Finansów, w którym zawarto stwierdzenie, że jakkolwiek nie zachodzi konieczność posiadania dokumentów stwierdzających poniesienie wydatków podatnik jest zobligowany do co najmniej uprawdopodobnienia, że spełnił warunki uprawniające do odliczenia. Oznacza to konieczność uprawdopodobnienia, że celem przejazdu były niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. W sprawie niniejszej skarżący nie uprawdopodobnił, że w roku 2007 objętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wydatki dotyczące używania samochodu celem przejazdu na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne zostały faktycznie poniesione. Przedłożona przez podatnika karta informacyjna leczenia szpitalnego po pierwsze potwierdza pobyt w szpitalu w dniach od 24 grudnia 2009r. – 4 stycznia 2010r., a zatem nie w badanym roku podatkowym. Po drugie nie potwierdza, że w roku 2007 było zalecenie i podatnik korzystał z zabiegów leczniczo-rehabilitacyjnych. Określone wydatki muszą być faktycznie poniesione na określony cel zaś organ podatkowy ma nie tylko prawo lecz także obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności związanych z ulgą. Nie może odnieść także skutku argument skargi, że podatnik w poprzednich latach korzystał z ulgi rehabilitacyjnej i organ nie kwestionował jego dokumentacji. Niekwestionowanie przez organy odliczeń w innych latach jak również praktyka innych urzędów skarbowych nie może mieć wpływu na ocenę prawidłowości przedmiotowej decyzji. Odmienność poglądów przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, nie jest pożądana i może prowadzić do naruszenia wyrażonej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych. Zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie może być jednak rozumiana jako bezwzględna konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem. Reasumując Sąd podziela stanowisko organu podatkowego tak w zakresie ustaleń faktycznych jak i argumentacji prawnej co do rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty. Ze względów powyższych Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a w tym zakresie skargę oddalił.