I SA/Kr 1587/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2010r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. postanawia: I wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, II zawiesić postępowanie sądowe. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik M.G. zakwestionował decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2010r. nr [...], mocą której ustalono podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w kwocie 728.561,00zł. W skardze tej zawarto dodatkowo wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej o zbadanie zgodności art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz.176 ze zmianami) ze szczegółowo wymienionymi w skardze konstytucyjnej przepisami Konstytucji RP (sygn. akt SK 18/09). Uzasadniając sformułowany w tej samej skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniesiono, że może ona wyrządzić skarżącemu znaczną, trudną do naprawienia szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia środki. Wskazano przy tym, że skarżący przez długi okres czasu przebywał w areszcie tymczasowym, obecnie – ze względu na zabezpieczenie dokonane przez prokuraturę na całym jego majątku nie jest w stanie się nim posłużyć do spłaty zobowiązania podatkowego, nie posiada też bieżących dochodów. Utracił również większość kontaktów gospodarczych i musi budować działalność gospodarczą od nowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co prawda, orzeczenie w tym przedmiocie zapada wyłącznie na żądanie strony, niemniej jednak, w świetle orzecznictwa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, sygn. akt II OZ 155/05, Ow. SS 2005, Nr 3, poz. 72), sąd może badać również z urzędu okoliczności, decydujące o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, chociażby nie zostały podniesione przez stronę, domagającą się takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wprawdzie skarżący w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał bezpośrednio na związek pomiędzy wysokością spornej należności podatkowej a niebezpieczeństwem powstania szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków, niemniej jednak - mając na uwadze znaczną wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego zakwestionowanym rozstrzygnięciem - jest rzeczą oczywistą, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę po jego stronie. W ocenie Sądu w takim przypadku sama wysokość zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy w świetle okoliczności, podniesionych we wniosku, jej przymusowa egzekucja byłaby wykonalna - uzasadnia udzielenie skarżącemu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd miał na uwadze, że w podobny sposób wypowiedziano się w innej sprawie wywołanej skargą podatnika, a to oznaczoną sygnaturą akt I SA/Kr 376/09 (por. postanowienie z dnia 27 października 2009r.). W kontekście rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie – przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. Do Trybunału Konstytucyjnego w trybie skargi konstytucyjnej (sygn. akt SK 18/09) zostały natomiast zaskarżone przepisy art. 20 ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), które są tożsame z podstawą prawną ustalenia w niniejszej sprawie spornego zobowiązania podatkowego. Przyjąć zatem należy, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy może być uwarunkowane wynikiem toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. W doktrynie podkreśla się, że należy opowiadać się za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Zwłaszcza należy mieć na uwadze, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie tego przepisu powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 240 § 1 pkt 7 i 8 Ordynacji podatkowej), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Zwraca się również uwagę na to, iż ekonomia procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją lub aktami wyższego rzędu aktu normatywnego, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. Fakt zawieszenia postępowania w sprawie oddziaływać też musi dodatkowo na pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro bowiem istnieje niepewność co do daty rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny w przedmiocie przedstawionego mu w opisanej skardze konstytucyjnej problemu prawnego – nie można przerzucać na skarżącego ryzyka nieprzewidzianego przedłużenia postępowania w tamtej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 i art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.