V SA/Wa 68/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S.A. w W. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia; Skarżąca wystąpiła do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, zwanej dalej PARP z wnioskiem o dofinansowanie projektu "[...]". Projekt został złożony w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013; Działanie 1.4 "Wsparcie projektów celowych"; Działanie 4.1 "Wsparcie wdrożeń wyników prac B + R". Pismem z [...] maja 2010r. PARP poinformował skarżącą, iż nie zostało jej przyznane dofinansowanie na realizację ww. projektu. Po wyczerpaniu środków odwoławczych i ostatecznym nieprzyznaniu dofinansowania, skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na informację zawartą w piśmie PARP z [...] grudnia 2010r. o nieprzyznaniu dofinansowania realizacji projektu "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W niniejszym postępowaniu skarżąca poddała kontroli sądowoadministracyjnej ocenę dokonaną przez PARP wobec złożonego przez nią projektu realizowanego w ramach POIG, Działanie 1.4 "Wsparcie projektów celowych"; Działanie 4.1 "Wsparcie wdrożeń wyników prac B + R" pod tytułem "[...]. Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.) - dalej: u.z.p.p.r. po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a. Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia i stosowanie tych 2 odmiennych regulacji nastręcza szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150 i 152 tej ustawy. Opisany w art. 30e zakres wyłączeń stosowania przepisów p.p.s.a., nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w tym przepisie jednostki redakcyjne p.p.s.a. mają zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach uregulowanych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Ustawodawca ustanowił w art. 30e zasadę, że przepisy p.p.s.a. mają zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i wprowadził szczególne regulacje wyłączające w niektórych przypadkach stosowanie niewymienionych w art. 30e jednostek redakcyjnych p.p.s.a., względnie powodujące daleko idące modyfikacje w stosowaniu przepisów p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Przepis art. 30c ust, 2 stanowi również, że skarga podlega opłacie sądowej. Stosownie do art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Powołany przepis nie precyzuje pojęcia skargi niekompletnej. Jednakże w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r, ustawodawca wskazał, że skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją wymienioną w tym przepisie. Oznacza to, że skarga kompletna została zdefiniowana w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. oznacza braki w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r. Innymi słowy kompletność skargi, o której stanowi art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. odnosi się do kompletności dokumentacji w sprawie, która to dokumentacja szczegółowo została przez ustawodawcę określona w art. 30c ust. 2 tej 3 ustawy (por, postanowienie NSA z 17.12.2009 r., sygn. akt II GSK 969/09, dostępne w Internecie). Należy zauważyć, iż zgromadzenie kompletnej dokumentacji obejmującej wniosek wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopiami wniesionych środków odwoławczych oraz informacją o wynikach procedury odwoławczej, nie powinno stanowić trudności, bowiem dokumenty te powinny znajdować się w posiadaniu strony. Strona otrzymuje pochodzące od organu informacje o wynikach poszczególnych etapów procedur ocennych, powinna także posiadać swoje egzemplarze wniesionych środków odwoławczych (kopie, drugie egzemplarze), kopie załączników dołączonych do wniosku oraz swój egzemplarz wniosku. Jest przy tym oczywiste, że jeżeli wniosek został wygenerowany elektronicznie i nadano mu identyfikator, to wszystkie egzemplarze wniosku opatrzone tym samym identyfikatorem gwarantują tę samą wersję wniosku, a podpisane i parafowane mają przymiot oryginalnego dokumentu. Wskazać też należy, że wniosek jest dokumentem pochodzącym od strony i strona podpisując go i dołączając do skargi, jako dokument tej samej treści, co dokument złożony organowi w toku konkursu, składa oświadczenie, że jest to dokument tej samej treści co dokument oceniany przez organ, ze wszystkimi prawnymi konsekwencjami rzetelności tego oświadczenia (por. postanowienie NSA z 30 września 2010 r., sygn. akt II GSK 1051/10, dostępne w Internecie). Skoro w sprawie niniejszej strona dostarczyła sądowi wygenerowany elektronicznie egzemplarz wniosku o tym samym identyfikatorze, co złożony w organie, podpisany przez osoby upoważnione do reprezentowania spółki, to uznać należy, Iż złożony wniosek ma przymiot oryginalnego dokumentu. Wskazać jednak należy, że w aktach sprawy brak jest oryginału informacji w przedmiocie oceny projektu z 28 maja 2010 r. Należy podkreślić, iż przedstawione wyżej uregulowania prowadzą do wniosku, że skarga, o której mowa w art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. - aby została rozpoznana przez sąd administracyjny - powinna być kompletna (a więc musi zawierać dokumentację wyraźnie określoną w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r.) oraz nie może zawierać braków formalnych jako pismo procesowe (a więc musi spełniać wymagania określone w art. 46, art. 47 § 1 i art. 57 § 1 p.p.s.a.). Różne są natomiast skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi (to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 p.p.s.a.) - z uwagi na brak odmiennej regulacji w ustawie o zasadach prowadzenia 4 polityki rozwoju - przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 49 p.p.s.a. w celu uzupełnienia tego rodzaju braków (por. postanowienie NSA z 29.10.2010 r., sygn. akt II GSK 1256/10, dostępne w Internecie). W związku z powyższym należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie Sąd nie był uprawniony do wezwania skarżącej do nadesłania oryginału informacji w przedmiocie oceny wniosku z 28 maja 2010 r., ponieważ - co już wyżej wskazano - braki w zakresie niekompletności skargi nie podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Wskazać również należy, że informacja stanowi dokument pochodzący od organu (dokument urzędowy); kopia informacji nie może zatem uzyskać przymiotu oryginalnego dokumentu poprzez poświadczenie jej treści za zgodność z oryginałem przez osoby upoważnione do reprezentowania spółki. Stosownie bowiem do art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 369, ze zm.) osobą uprawnioną do poświadczania zgodności odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym dokumentem jest notariusz. W ocenie Sądu, należy zatem uznać, iż skarga nie została wniesiona wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą, zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r,, m.in. informację w przedmiocie oceny projektu. W związku z powyższym, działając w oparciu o art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., Sąd postanowił pozostawić skargę bez rozpatrzenia.