V SA/Wa 1638/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia ... maja 2010 r. nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego; oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia ...03. 2010r. nr ...odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec C. Sp z o.o. prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr ..., wystawionego przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, postanowieniem z dnia ..... 2010r Nr ... utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Koncesja nr ... została wydana przez Ministra Łączności w dniu ... kwietnia 1999r. Raty opłaty koncesyjnej miały być wnoszone do organu , który wydał koncesję. Wobec nie uiszczenia rat za lata 2002 i 2003 Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE),w dniu ...09.2007r. wydał tytuł wykonawczy nr ..., obejmujący powyższe raty. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia ...09.2007r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego Zobowiązanego w ... oraz w ... w [...] . Odpis tytułu wykonawczego oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności za rachunku bankowego doręczono Zobowiązanemu ...10.2007r, dłużnikowi ...10.2007r i ...10.2007r. Organ egzekucyjny, na wniosek wierzyciela, uchylił dokonane zajęcia. Pismem z dnia ...10.2007r. Zobowiązany wniósł zarzuty. Naczelnik ... US w W. wystąpił do Prezesa UKE o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów. Prezes UKE postanowieniem z dnia ...10. 2007r stwierdził niedopuszczalność zarzutu, gdyż był on już przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Prezesem i jest przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. WSA W Warszawie wyrokiem z dnia 30.09.2008r. Sygn. akt V SA/Wa 470/08 uchylił postanowienie Prezesa UKE z dnia ...12.2007r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia ...10. 2007r. stwierdzające niedopuszczalność zarzutu zgłoszonego przez C. w piśmie z dnia ...10. 2007r. dotyczącego wygaśnięcia obowiązku uiszczenia piątej i szóstej raty opłaty koncesyjnej dochodzonej w trybie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w.wym. tytułu egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia ...03.2009r. Prezes UKE uznał za nieuzasadniony zarzut zgłoszony przez Spółkę w piśmie z dnia ...10.2007r. Prezes UKE postanowieniem z dnia ...07.2009r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia ...03.2009r. i poinformował na piśmie Naczelnika . US W., że postanowienie to jest ostateczne. Naczelnik US postanowieniem z dnia ...12.2009r. nie uwzględnił zarzutów Zobowiązanego z pisma z dnia ...10.2007r. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia ...09. 2007r. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia ...01.2010r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z dnia ...12.2009r. Zostało ono zaskarżone przez C. do WSA w Warszawie, która żądała jego uchylenia i poprzedzającego go post. Naczelnika ... US W. z dnia ...12.2009r. Jednocześnie Naczelnik . US W. postanowieniem z dnia ...03.2010r. nr ... odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia ...09. 2007r.. Rozpoznając sprawę, w wyniku złożonego przez Sp. z o.o zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia ...05. 2010r. Nr ... utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z dnia ...03.2010r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia ....09. 2007r. nr ... W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ omówił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, wskazał na treść art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podkreślając, że w sprawie nie zaszły obligatoryjne przesłanki skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. `Wskazał, że jeżeli w trakcie prowadzenia postępowania egzekucyjnego ulegnie zmianie stan istniejący w dacie jego wszczęcia, wówczas okoliczność ta winna być wzięta pod uwagę przez organ egzekucyjny. Tak się dzieje m. inn. gdy przestaje istnieć podstawa prawna określająca egzekwowany obowiązek. Wyeliminowanie z obrotu prawnego podstawy prawnej należności, która określa podlegający egzekucji obowiązek o charakterze pieniężnym, bez jednoczesnego zastąpienia go obowiązkiem w innej wysokości powoduje, ze od tej chwili przestaje istnieć obowiązek nadający się do wykonania poprzez przymus administracyjny. Zobowiązany te okoliczność podniósł w piśmie z ...10.2007r w zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, jednakże, po wcześniejszym ich rozpatrzeniu przez Naczelnika, Dyrektor IS w W. postanowieniem z dnia ...01.2010r. utrzymał w mocy postanowienie nie uwzględniające zarzutów. Oznacza to, ze Dyrektor uznał, iż egzekucja administracyjna wszczęta na podstawie tytułu wykonawczego z dnia ...09. 2007r jest prowadzona prawidłowo. Skarga wniesiona przez Spółkę do WSA została oddalona (sygn. akt: V SA/Wa 674/10). Organ dalej stwierdził, iż po dacie wydania przez Dyrektora IS w W. postanowienia z dnia ...01. 2010r. nie zaszły nowe okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania. Odnosząc się do stwierdzenia Spółki, iż Prezes UKE nie jest właściwym do orzekania organem I instancji wskazał, że uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 ustawy, jest właściwy do orzekania organ I instancji. Zasadnie więc przyjęto, że wierzycielem – w rozumieniu przepisów o post. egz. w adm.- może być jedynie podmiot administracji publicznej lub organ wykonujący funkcje władcze. Podkreślił, że wierzyciel w tym postępowaniu jest instytucją ściśle procesową. Z tych względów, zdaniem Dyrektora, zasadnie organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia ...03.2010r. uznał, że to Prezes UKE jest wierzycielem. Dalej Dyrektor IS w W. podkreślił, ze od dnia 01.01.2001r , pod rządami ustawy z dnia 10.07.2000r. Prawo telekomunikacyjne organem regulującym w zakresie działalności telekomunikacyjnej był, zgodnie z art. 109 ust 1 ustawy, Prezes Urzędu Regulacji i Telekomunikacji, przekształconego z dniem )1.04. 2002r. w Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty, zaś z dniem 29.12.2005r. w Urząd Komunikacji Elektronicznej (art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 29.12.2005r o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji – Dz. U. z 2005r. Nr 267, poz. 2258). Nadto wskazał, że w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1679/07 Sąd orzekł, że właściwym w sprawach zezwoleń był Prezes URT iP jako centralny organ administracji rządowej. Przy wydaniu decyzji ma on kompetencje ministra i uprawnienia do stwierdzenia nieważności decyzji należących wcześniej do właściwości Ministra Łączności. W kwestii wysokości kwoty należności wykazanej w tytule wykonawczym wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporz.(wydanym na podstawie art. 20a ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 1990r o łączności) MŁ z dnia 09.10.1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu opłaty, o których mowa w § 1 i 2, uiszcza się w złotych, w wysokości stanowiącej równowartość kwoty opłaty wyrażonej w EURO, przeliczonej przy zastosowaniu kursu średniego EURO w złotych, ogłaszanego przez NBP i obowiązującego w dniu wnoszenia opłaty (Dz. U.Nr 118, poz. 572 z późn.zm.) Wskazał, że w sprawie dokonano przeliczenia walut przy zastosowaniu średniego kursu EURO w złotych, ogłoszonego przez NBP i obowiązującego w dniu wystawienia tytułu wykonawczego. Ponieważ zgodnie z art. 358 § 1 K.c. dokonano przeliczenia kwoty pieniężnej wyrażonej w walucie obcej na polska wg. średniego kursu z dnia wymagalności roszczenia, zarzut w kwestii podania w tytule wykonawczym kwot egzekwowanego obowiązku w walucie polskiej jest, zdaniem Organu, niezasadny. Dyrektor Izby Skarbowej w W. podkreślił również, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie obowiązujących przepisów prawa, po wszechstronnym przeanalizowaniu materiału zgromadzonego w sprawie i jest prawidłowe. W skardze złożonej przez C. Sp.z o.o. (dalej: Skarżąca), do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosiła ona o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora IS w W. z dnia ... maja 2010r. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika ... US W. z dnia ... marca 2010r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia ... września 2007r. nr ... Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1. art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 k.p.a., 144 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym a administracji w wyniku błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz wadliwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, 2. art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez bezpodstawne uznanie, ze Skarżąca była zobowiązana – w rozumieniu tego przepisu – do wykonania obowiązków o charakterze pieniężnym, które wygasły w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji Ministra Łączności z dnia ... kwietnia 1999r. ustalającej te opłaty, 3. art. 1a) pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez bezpodstawne uznanie, że Prezes UKE jest ,,wierzycielem’’ – w rozumieniu tej ustawy – obowiązków pieniężnych- rat opłaty koncesyjnej – ustalonych w Koncesji Nr ..., wydanej przez Ministra Łączności w dniu ... kwietnia 1999r., 4. art. 5 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne uznanie, iż Prezes UKE był uprawniony do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku zapłaty rat opłaty koncesyjnej, 5. art. 29 § 1 i 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego i prowadzenie egzekucji na podstawie wadliwie wystawionego tytułu wykonawczego , tj. z naruszeniem art. 27 § 1 pkt 3 ustawy, przez organ, który nie był wierzycielem opłat koncesyjnych, 6. art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez nierozpatrzenie wniosku o umorzenie postępowania w oparciu o przesłankę nieistnienia obowiązku w dniu wszczęcia postępowania egzekucyjnego, 7. art.59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez uznanie, że: - wystawiając tytuł wykonawczy wierzyciel odwołał się do analogii w przeliczaniu kursu EURO ma złote, dokonując przeliczenia walut przy zastosowaniu średniego kursu EURO w złotych, ogłoszonego przez NBP i obowiązującego w dniu wystawienia tytułu wykonawczego ponieważ okoliczność, że wierzyciel przeliczył kwotę obowiązku wyrażonego w EURO w taki właśnie sposób nie wynika ani z treści doręczonego Spółce (nieprawidłowego) upomnienia, ani z treści tytułu wykonawczego, - wystawiając tytuł wykonawczy wierzyciel miał prawo odwołać się do analogii w przeliczaniu kursu EURO na złote, dokonując przeliczenia walut przy zastosowaniu średniego kursu EURO w złotych, ogłoszonego przez NBP i obowiązującego w dniu wystawienia tytułu wykonawczego – organ II instancji nie wskazał bowiem podstawy prawnej, upoważniającej PREZESA UKE, do zastosowania na etapie wystawiania tytułu wykonawczego – i dalej w postępowaniu egzekucyjnym- przepisów § 3 ust.1 – nieobowiązujacego w dniu wystawiania tytułu wykonawczego rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udostępnienie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnianie dokumentacji przetargu, - zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym przepisów art. 358 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego jako podstawy prawnej przeliczenia EURO na złote, w sytuacji gdy przepis ten nie obowiązywał w dniu wystawienia tytułu wykonawczego w brzmieniu cytowanym w zaskarżonym postanowieniu – takie brzmienie przepis powołany w uzasadnieniu postanowienia uzyskał dopiero z dniem 24 stycznia 2009r. na podstawie ustawy o zmianie ustawy- Kodeks cywilny oraz ustawy – Prawo dewizowe z dnia 23 października 2008r. (Dz.U.Nr 228, poz. 1506) – nie mógł zatem stanowić podstawy prawnej do przeliczenia przez Prezesa UKE na złote waluty EURO, na jaką opiewał obowiązek wynikający z Koncesji, w dacie wystawiania tytułu wykonawczego, tj. w dniu 6 września 2007r., - gdyby jednak zastosować zasadę wynikającą z przepisu art. 358 § 1 i 2 Kc to i tak należy uznać, że zobowiązanie zostało nieprawidłowo wykazane w tytule wykonawczym, bowiem z cytowanego przepisu wynika, że wartość waluty obcej określa się według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z dnia wymagalności roszczenia, chyba ze ustawa, orzeczenie sądowe lub czynność prawna stanowi inaczej. Dzień wystawienia tyt. Wykonawczego nie był dniem wymagalności roszczenia, a więc zastosowanie kursu wymiany z tego dnia naruszało ww. przepis ( w uzasadnieniu postanowienia nie wskazano ustawy, orzeczenia sadowego lub czynności prawnej, która w tej sprawie ,,stanowiłaby inaczej’’), - prawidłowym było wskazanie w uzasadnieniu postanowienia dwóch różnych i wykluczających się, w dodatku nieobowiązujących w dniu wystawienia tytułu wykonawczego, podstaw prawnych przeliczenia EURO na złote oraz akcsytuacji, gdy w postępowaniu egzekucyjnym wykonano tytuł wykonawczy pomimo, że egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego. 8 . art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez brak uzasadnienia stanowiska, iż okoliczność podpisania upomnienia przez dwóch księgowych, pracowników UKE, którzy nie wykazali się upoważnieniem do działania w imieniu Prezesa UKE, nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego pomimo, ze brak podpisu upoważnionej osoby pod dokumentem urzędowym pozbawia taki dokument cech prawidłowo sporządzonego dokumentu urzędowego. Rozwijając powyższe zarzuty w motywach skargi Spółka wskazała, że zaskarżone postanowienie nie odnosi się do jej twierdzenia, że Prezes UKE nie jest wierzycielem opłat koncesyjnych, zaś art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. jednoznacznie stanowi, ze w sytuacji w której decyzja (postanowienie) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, to organ niewłaściwy ma obowiązek umorzyć postępowanie. Podkreśliła, że na gruncie niniejszej sprawy niewłaściwość wierzyciela nakazywała organowi egzekucyjnemu zwrot tytułu wykonawczego, gdyż organ niewłaściwy w sprawie nie może żądać od organu egzekucyjnego skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Skarżąca podniosła, że przepisy o właściwości mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, a z pism Ministerstwa Infrastruktury z dni: ...02.2003r, ...11.2003r, ...01.2005r oraz pisma Ministerstwa Transportu i Budownictwa z dnia ...01.2006r wynika, iż za wierzyciela opłat koncesyjnych najpierw uznawał się Minister Infrastruktury, następnie Minister Transportu i Budownictwa. Ani Prezes UKE ani organy egzekucyjne nie wskazały zmian stanu prawnego, jakie musiałyby zajść pomiędzy dniem ... stycznia 2006r (data ostatniego z pism Ministra Transportu i budownictwa) a dniem wystawienia tytułu wykonawczego, by uzasadnić właściwość Prezesa UKE jako wierzyciela w tej sprawie. Podkreśliła także, że nie wskazano regulacji prawnych z których wynikałoby, że Prezes UKE stał się wierzycielem opłat koncesyjnych ustalonych w decyzjach administracyjnych wydanych w okresie, w którym jako organ jeszcze nie istniał. Skarżąca wskazała, iż przepisy art. 7-28 ustawy o łączności zostały skreślone przez. Art. 131 pkt 7 ustawy z dnia 21 lipca 200r. Prawo telekomunikacyjne z dniem 1 stycznia 2001r. Z tym samym dniem przestało obowiązywać rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 9 października 1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu, wydane na podst. art. 20a ust. 2 ustawy o łączności. Spółka podkreśliła ,że opłaty , o których mowa w ust. 1 art. 20 ustawy o łączności, były pobierane przez organ wydający koncesję. Stanowiły one dochód Skarbu Państwa i stosowało się do nich przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Koncesja nr ... z dnia ... kwietnia 1999r. została wydana przez Ministra Łączności. Gdyby nie wygaśniecie koncesji- kolejne raty opłaty koncesyjnej byłyby wnoszone na rachunek Ministra Łączności. Dlatego jedynie on mógł być wierzycielem obowiązków o charakterze pieniężnym (opłaty koncesyjnej) wynikających z wydanych przez siebie koncesji. Podkreśliła, że zgodnie z art. 137 ust. 4 ustawy z dnia 21 lipca 2000r. Prawo telekomunikacyjne – należności i zobowiązania Państwowej Inspekcji Telekomunikacyjnej i Pocztowej stają się należnościami URT. URT nie przejął zatem na podstawie tego przepisu, należności i zobowiązań Ministra Łączności z tytułu opłat koncesyjnych. Prezes UKE nie mógł , na podstawie tego przepisu, przejąć należności Ministra Łączności (opłat za wydanie przez MŁ koncesji) wynikających z koncesji z dnia ... kwietnia 1999r. Oznacza to, zdaniem Skarżącej, iż egzekucja opłat rat koncesyjnych na podstawie tytułu wykonawczego z dnia ... września 2007r., wystawionego przez organ niebędący wierzycielem, jest niedopuszczalna (art. 33 pkt 6 u.p.e.a. ), a postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., albo na podstawie art. 59 § 1 pkt. 7 u.p.e.a. ze skutkami, o których mowa w art. 60 § 1 ustawy. Według Skarżącej, organ egzekucyjny powinien był zwrócić Prezesowi UKE tytuł wykonawczy z tego powodu, że nie został on wystawiony przez wierzyciela w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponadto, zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy, uprawnionym do żądania wykonania obowiązków określonych w art. 2 – w drodze egzekucji administracyjnej – jest właściwy do orzekania organ I instancji, z zastrzeżeniem pkt. 4. Chodzi o organ właściwy do wydania w danej sprawie decyzji I instancji w postępowaniu zwyczajnym. W sprawie (objętej przedmiotową koncesją) nie można wydać decyzji, gdyż po dniu 1 stycznia 2001r. działalność taka nie podlega w ogóle koncesjonowaniu. W dalszej części skargi Spółka , powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazała, że ,jej zdaniem, zachodził w nin. sprawie przypadek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z tego powodu, że dochodzony obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym. Niezależnie, czy opłata ustalona w koncesji miała charakter jednorazowy, czy nie, nie mogła być w powyższej sytuacji dochodzona. Z żadnej decyzji pozostającej w obrocie prawnym nie wynika jej zdaniem, aby była zobowiązana do zapłaty rat, więc nie można twierdzić, że stały się one wymagalne w dniach 30 listopada 2002r. i 30 listopada 2003r., gdyż żaden akt administracyjny obowiązujący po dniu 1 stycznia 2001r. nie ustalał takich terminów płatności rat opłaty. Wskazała, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, niemniej jest on obowiązany do chociażby sprawdzenia czy obowiązek ten nie wygasł. Zdaniem Skarżącej , w niniejszej sprawie, zachodził przypadek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z tego powodu, ze dochodzony obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym. Zdaniem Spółki- wygaśnięcie z mocy prawa decyzji udzielającej koncesji powoduje brak prawnej i faktycznej podstawy orzekania w postępowaniu egzekucyjnym. Prawo telekomunikacyjne zniosło z dniem 1 stycznia 2001r. stosunek administracyjnoprawny ukształtowany na gruncie przepisów ustawy o łączności z konsekwencjami w zakresie uprawnień i obowiązków Spółki. Więc decyzja wskazana w tytule egzekucyjnym jako źródło obowiązku – nie funkcjonuje i nie kształtuje po dniu 1 stycznia 2001r. ani praw ani obowiązków strony. Oznacza to, że już w momencie wszczęcia postępowania egzekucyjnego egzekwowany obowiązek nie istniał, bowiem wygasł z dniem wygaśnięcia decyzji ustanawiającej opłatę koncesyjną. Podkreśliła, że decyzja wskazana w tytule wykonawczym wystawionym przez Prezesa UKE, tj. koncesja, została wydana przez Ministra Łączności, a nie Prezesa UKE, który nie jest ,,właściwym do orzekania organem I instancji,,, gdyż działalność będąca przedmiotem koncesji, po dniu 1 stycznia 2001r. nie jest koncesjonowana. Ponadto wskazano w skardze, ze na upomnieniu podpisały się dwie osoby: pełniący obowiązki Głównego Księgowego oraz Starszy Księgowy, co nie jest prawidłowe, bowiem z przepisu art. 45 ustawy o finansach publicznych (na która powołał się Prezes UKE) w piśmie z dnia 7 maja 2008r. nie wynika upoważnienie do podpisywania w imieniu i ze skutkiem dla wierzyciela pism przed złożeniem żądania wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wynika z niego tylko upoważnienie dla Głównego Księgowego jednostki. Skarżąca podniosła także, że co prawda, obowiązek uiszczania opłat koncesyjnych wynikał z ustawy o łączności, ale ich wysokość została ustalona wyłącznie w wykonawczym do niej rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 9 października 1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu. Od dnia wejścia w życie przepisu art. 217 Konstytucji, przepisy rozporz. wskazanego wyżej nie mogły stanowić podstawy prawnej do ustalenia wysokości opłat koncesyjnych, gdyż rozporz. stoi w całości w sprzeczności z art. 84 i 217 Konstytucji. Opłaty koncesyjne mają charakter publicznoprawny i są dochodami publicznoprawnymi, a więc podlegają zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Spółka wskazała też na brak w ustawie o łączności przepisu określającego zasady przeliczania walut obcych na złote, co narusza, jej zdaniem, art.217 Konstytucji. Niewłaściwe było także sięgniecie – w drodze analogii- do zasad z poprzednio obowiązującego art. 8 Prawa dewizowego lub § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995r, gdyż zgodnie z tym przepisem opłaty, o których mowa w § 1 i 2, uiszcza się w złotych, w wysokości stanowiącej równowartość kwoty opłaty wyrażonej w EURO, przeliczonej przy zastosowaniu kursu średniego EURO w złotych, ogłaszanego przez NBP i obowiązującego w dniu wnoszenia opłaty. Przepisy te nie znajdują w nin. sprawie zastosowania, gdyż w roku 2007 już nie obowiązywały. Nie wiadomo, zdaniem Skarżącej, w jaki sposób Prezes UKE ustalił kwotę i wysokość obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym w PLN, skoro dochodzony obowiązek w koncesji z dnia 2 kwietnia 1999r. określony został na kwotę w EURO. Nadto, kwota należności głównej wymieniona w polu 33 i 43 tytułu wykonawczego, ani kwota wskazana w upomnieniu – nie zostały zaokrąglone do 1 zł, a taki obowiązek wynika z rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 9 października 1995r. Wskazano, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, więc treść obowiązku podlegającego egzekucji, musi być powtórzona za decyzją administracyjną nakładającą obowiązek lub przepisami prawa. Ani wierzycie ani organ odwoławczy nie mogą zmieniać treści tytułu wykonawczego w toku postępowania egzekucyjnego czy postępowania wywołanego wniesieniem zarzutów przez zobowiązanego. Jeżeli organ egzekucyjny stwierdzi istnienie braków formalnych w tytule wykonawczym wystawionym przez wierzyciela – nie przystępuje do egzekucji i zwraca tytuł wykonawczy. W przypadku ujawnienia tych wad przed organem odwoławczym, powinien on uchylić postanowienie organu egzekucyjnego i umorzyć postępowanie. Ponadto Skarżąca podkreśliła, że gdyby nawet zastosować zasadę wynikającą z przepisu art. 358 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, to wartość waluty obcej powinna być określona według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z dnia wymagalności roszczenia, chyba że ustawa, orzeczenie sądowe lub czynności prawna stanowi inaczej. Dzień wystawienia tytułu wykonawczego nie był zaś dniem wymagalności roszczenia, a więc zastosowanie kursu wymiany z tego dnia naruszało w/w. przepis. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ,,p.p.s.a.’’) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać że w art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1054 z. póz zm., dalej ,,ustawa o p.e.a.’’) wskazane zostały obligatoryjne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Postępowanie administracyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sadowego albo bezpośrednio a przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Mając na uwadze zarzuty podniesione w skardze należy na wstępie stwierdzić, że zobowiązania z tytułu rozłożonych na raty opłat istnieją, mimo wygaśnięcia koncesji i pomimo uchylenia przepisów ustawy, na podstawie której koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały wydane. Należy wskazać, że egzekwowane od Skarżącej należności to zaległe raty (piąta i szósta) na udzielenie koncesji Nr .. . Obowiązek dokonywania tych wpłat wynikał z art. 20a ustawy o łączności, który stanowił, iż za udostępnienie dokumentacji przetargu, którym mowa w art. 14a, oraz za udzielenie koncesji pobiera się opłaty. Opłatę za udostępnienie dokumentacji uiszcza się jednorazowo, a opłatę za udzielenie koncesji – jednorazowo lub ratalnie. Wysokość oraz sposób uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych były określone – stosownie do przepisu art. 20a ust. 2 ustawy o łączności- w rozporządzeniu Ministra Łączności z dnia 9 października 1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, opłatę za udzielenie koncesji, podmiot, któremu została udzielona koncesja, był zobowiązany uiścić w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, nie później jednak niż przed jej odbiorem lub jej wysłaniem temu podmiotowi drogą pocztową. Na wniosek zainteresowanego podmiotu opłata za udzielenie koncesji mogła być jednak uiszczana ratalnie, co wynika z treści § 2 ust. 3 rozporządzenia. Wysokość rat, terminy ich spłat oraz sposób ich uiszczania musiały być jednak - w takim przypadku - określone w koncesji, z uwzględnieniem przepisów ust. 4-8 rozporządzenia. W myśl § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, wysokość opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych określa się według zasad podanych w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak niższa od równowartości 200 EURO. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o łączności działalność gospodarczą w dziedzinie telekomunikacji wykonują podmioty, które otrzymały koncesję lub zezwolenie – w zakresie objętym koncesją lub zezwoleniem. Koncesje i zezwolenia były wydawane na zasadach określonych w przepisach art. 14 – 19 ustawy o łączności. Obligatoryjne elementy koncesji lub zezwolenia określał przepis art. 17 ust. 1 ustawy o łączności, który wskazywał, iż koncesja lub zezwolenie określa: osobę upoważnioną i jej siedzibę, przedmiot, zakres oraz obszar wykonywanej działalności, datę rozpoczęcia działalności, czas trwania koncesji lub zezwolenia. Elementy fakultatywne zostały natomiast określone w ustępie 2 art. 17 ww. ustawy. Wśród tych elementów ustawodawca wymienił m.in. sposób uiszczania opłat, o których mowa w art. 20 ust. 1 i w art. 20a ust. 1, (art. 17 ust. 2 pkt 7). Mając na uwadze cytowane wyżej przepisy w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż Skarżąca została obciążona opłatą za udzielenie koncesji, a więc za samą czynność jaką jest udzielenie koncesji, nie zaś za korzystanie z koncesji i zezwolenia. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca odróżnił opłatę za czynność, tj. udzielenie koncesji od opłaty np. za używanie linii, urządzeń lub sieci telekomunikacyjnych, która to opłata była opłatą roczną (art. 20 ustawy o łączności). W związku z tym, po zmianie przepisów i wygaśnięciu z mocy art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. – który stanowił, iż z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, udzielone na podstawie ustawy o łączności koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych, zezwolenia oraz przydziały częstotliwości, inne niż wymienione w ust. 7, wygasają z mocy prawa – nie wygasł obowiązek uiszczenia pozostałych do uregulowania rat opłaty za udzielenie koncesji. Powyższe potwierdza treść art. 142 ust. 6 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r., zgodnie z którym podmiot, któremu udzielono uprawnienia podlegającego wygaśnięciu z tytułu wymienionego w ust. 2, 3 lub 5, może prowadzić działalność telekomunikacyjną w dotychczasowym zakresie, na zasadach określonych w niniejszej ustawie. W przepisie tym ustawodawca wskazał, że wygasają tylko uprawnienia z koncesji (zezwolenia), a nie obowiązek jakim była m.in. opłata za udzielenie koncesji. Ponadto zgodnie z art. 142 ust. 6 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r., podmiot, któremu udzielono uprawnienia podlegającego wygaśnięciu z tytułu wymienionego w ust. 2, 3 lub 5, może prowadzić działalność telekomunikacyjną w dotychczasowym zakresie, na zasadach określonych w niniejszej ustawie do czasu rozpatrzenia przez Prezesa URT wniosku podmiotu o dostosowanie posiadanego uprawnienia do przepisów niniejszej ustawy lub wydanie stosownego uprawnienia, pod warunkiem złożenia takiego wniosku w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy - w przypadku gdy prowadzona przez podmiot działalność telekomunikacyjna wymaga zezwolenia, pozwolenia lub rezerwacji częstotliwości. Sąd podkreśla, iż Prawo telekomunikacyjne z 2000 r., co do zasady zawierało uregulowanie wskazujące, że uprawnienia wcześniej nabyte na podstawie ustawy o łączności przekształcają się, w uprawnienia przewidziane w Prawie telekomunikacyjnym, chyba, że na gruncie nowego prawa analogiczne uprawnienie nie było przewidziane. W związku z powyższym na podstawie przepisu art. 142 ust. 5 Prawa telekomunikacyjnego wygasły tylko uprawnienia z koncesji (zezwolenia). Nie wygasła natomiast opłata za udzielenie koncesji, która wymagalna była po upływie 14 dni od doręczenia koncesji, zastrzeżeniem możliwości rozłożenia jej na raty. Powyższe stanowisko potwierdza również charakter opłaty za udzielenie koncesji, jako opłaty jednorazowej. Rozłożenie płatności za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych na raty następowało wyłącznie na wniosek zainteresowanego i nie powodowało zmiany charakteru tej opłaty. Mimo płatności w ratach nie była to opłata okresowa, lecz nadal była to opłata o charakterze jednorazowym. Wobec powyższego należy uznać, za zasadne stanowisko ,"... że świadczenie może być uznane za jednorazowe gdy jego spełnienie wymaga jednorazowego zachowania się dłużnika, choćby miało się na nie składać kilka czynności faktycznych, jeśli świadczenie jednorazowe jest podzielne, może być spełniane częściami, w ratach. Na poczet takiego świadczenia mogą być także dokonywane różnego rodzaju przedpłaty. Raty lub przedpłaty zawsze jednak składają się na jedną określoną całość. Natomiast w przypadku świadczeń okresowych dłużnik w ramach jednego stosunku prawnego zobowiązany jest spełniać szereg świadczeń jednorazowych. Świadczenia okresowe zbliżają się do świadczeń jednorazowych spełnianych częściami (w ratach), jednak nie można uznać ich za jedną całość. Każde ze świadczeń okresowych jest traktowane z reguły jako świadczenie samodzielne" (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 marca 2005r, I SA/Bk 30/05). W przedmiotowej sprawie rozłożenie wymierzonej opłaty za udzielenie koncesji na sześć rat płatnych w określonych terminach w żadnym razie nie stanowiło o samodzielnym charakterze świadczeń ratalnych. Wynika to z faktu, iż decyzja o udzieleniu stronie koncesji zawiera określenie pełnej kwoty opłaty za udzielenie koncesji. Kwota ta rozłożona została na sześć rat, w tym pierwsza rata płatna była w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, w kwocie równej 50 % całej wymierzonej opłaty, pozostałe raty są równe, ale płatne co roku. Wobec powyższego wysokość pierwszej raty, ilość rat i terminy ich płatności w żaden sposób nie korespondują z czasokresem, na który udzielono koncesji. Powyższa okoliczność wskazuje, iż płatność rat nie była związana z korzystaniem z koncesji, a tylko z jej udzieleniem i zastosowaniem ulgi w odroczeniu płatności całej kwoty, na różne terminy określone płatnością rat. Potwierdzają to także zapis § 2 ust. 4, 5, 6 i 7 rozporządzenia Ministra Łączności. Należy zwrócić również uwagę na treść § 2 ust. 8 rozporządzenia Ministra Łączności, z którego wynika, iż w przypadku podjęcia przez Ministra Łączności, w trybie art. 19 ustawy o łączności (jedną z podstaw cofnięcia koncesji lub zezwolenia był fakt uporczywego uchylania się przez podmiot zobowiązany od ponoszenia opłat przewidzianych w ustawie – art. 19 ust. 1 pkt 2), decyzji o cofnięciu koncesji lub ograniczeniu przedmiotu, zakresu lub obszaru działalności, nie uiszczone raty podlegają natychmiastowej, jednorazowej wpłacie w wysokości określonej w koncesji przed podjęciem decyzji. Z przepisu tego wynika, że w przypadku, gdy spełnią się określone w nim przesłanki, podmiot, któremu została udzielona koncesja na świadczenie usług telekomunikacyjnych jest zobowiązany natychmiast, uregulować, całą opłatę koncesyjną. W związku z powyższym podkreślenia wymaga, iż ustawodawca nie wiązał opłaty za udzielenie koncesji z czasookresem korzystania z koncesji (zezwolenia). Ponadto wskazać należy, iż stanowisko Skarżącej dotyczące wygaśnięcia obowiązku pozostałych rat za udzielenie koncesji jest niezasadne, gdyż stawiałoby Spółkę w sytuacji korzystniejszej od podmiotu, który uiścił opłatę za udzielenie koncesji w formie jednorazowego świadczenia. W tym miejscu wskazać należy, iż stanowisko wyrażające pogląd, że zobowiązania z tytułu rozłożonych na raty opłat - istnieją pomimo wygaśnięcia koncesji i pomimo uchylenia przepisów ustawy, na podstawie której koncesje na świadczenie usług telekomunikacyjnych zostały wydane, wyrażone już zostało w orzecznictwie WSA w Warszawie zaakceptowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny ( por m.in. wyrok II GSK 193/09 w sprawie ze skargi EXATEL S.A w Warszawie na postanowienie Prezesa UKE w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione). Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez bezpodstawne uznanie, że Prezes UKE jest wierzycielem rat opłaty koncesyjnej udzielonej przez Ministra Łączności. Zasadnie Organ, w zaskarżonym postanowieniu uznał, ze Prezes UKE jest wierzycielem opłat koncesyjnych wydanych przez Ministra Łączności na podstawie przepisów art. 7 -28 ustawy o łączności. Zostały one uchylone 1.01. 2001r i od tego czasu działalność telekomunikacyjną regulowały przepisy ustawy z dnia 10.07. 2000r – prawo telekomunikacyjne. Wiec organem regulującym w tym zakresie był , zgodnie z art. 109 ust. 1 , Prezes Urzędu Telekomunikacji Elektronicznej. WSA w uzasadnieniu wyroku VI SA/Wa 1679/07 wskazał na kompetencje Prezesa UKE jako organu właściwego do pobrania nieuregulowanych przez C. Sp.z o.o. rat za udzielenie koncesji. W rozpatrywanej sprawie dysponentem prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest Prezes UKE. Ugruntowany w orzecznictwie sadów administracyjnych jest pogląd, ze dopóki wierzyciel nie wniósł jasno i wyraźnie, wobec uregulowania należności przez zobowiązanego, o umorzenie postępowania i nie wycofał tytułu wykonawczego, egzekucja powinna być kontynuowana, z ograniczeniem do kosztów egzekucyjnych. W odpowiedzi na pismo z dnia ..01.2010r z prośba o zajęcie stanowiska, Wierzyciel w piśmie z dnia ...03.2010r. nie wyraził woli rezygnacji z postępowania egzekucyjnego. Sprawa egzekwowania obowiązku na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego, to zgodnie z art. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – egzekucję administracyjna stosuje się do obowiązków z art. 2, w tym do należności pieniężnych, gdy wynikają one z decyzji właściwych organów. Pojecie ,,obowiązku’’ odnosi się do tego obowiązku, który legł u podstaw wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czyli obowiązku istniejącego i wymagalnego i którego niewykonanie doprowadziło do uruchomienia post. Egzekucyjnego. Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów jest wiążąca; organ nie może prowadzić odrębnego postępowania wyjaśniającego w celu uwzględnienia zarzutów i podważenia stanowiska wierzyciela. Przepis art. 29 § 1 ustawy o p.e.a. nie nakłada na organ obowiązku weryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji. Bada on czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy został prawidłowo wystawiony, czy doręczono upomnienie. Zasadnie, w niniejszej sprawie, Organ uznał, iż egzekucja adm. na podstawie przedmiotowego tytułu jest prowadzona prawidłowo, brak więc przyczyn do umorzenia postępowania egzekucyjnego, tym samym zarzut naruszenia art. 1a pkt 20 oraz art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o p.e.a. jest niezasadny. W kwestii zarzutu, że kwota należności wykazana w tytule wykonawczym nie odpowiada treści obowiązku wynikającego z decyzji koncesyjnej, wskazać należy, ze w art. 20a ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 1990r o łączności przewidziano, ze Minister Łączności w porozumieniu z Ministrem Finansów określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób uiszczenia opłat, o których mowa w art. 20a ust. 1 tej ustawy, z uwzględnieniem zakresu działalności objętej koncesją. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozp. Ministra Łączności z dnia 09.10. 1995r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu opłaty o których mowa w § 1 i 2 , uiszcza się w złotych, w wysokości stanowiącej równowartość kwoty opłaty wyrażonej w EURO, przeliczonej przy zastosowaniu kursu średniego EURO w złotych, ogłaszanego przez NBP i obowiązującego w dniu wnoszenia opłaty (Dz. U. Nr 118, poz. 572 z późn. zm.) W tyt. wykonawczym wierzyciel odwołał się do analogii w przeliczeniu kursu EURO na złote, dokonując przeliczenia walut przy zastosowaniu średniego kursu EURO w złotych, ogłoszonego przez NBP i obowiązującego w dniu wystawienia tytułu wykonawczego. Co do upomnienia, doręczono go zobowiązanemu w dniu 29.08.2007r., więc wywiązano się tym samym z obowiązku wynikającego z art. 15 § 1 ustawy o p.e.a.. Okoliczność podpisania upomnienia przez dwóch księgowych, pracowników UKE, którzy nie wykazali się upoważnieniem, nie stanowi przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, określonej w art. 59 § 1 pkt 7 ustawy o p.e.a. . Sąd nie stwierdził także naruszenia w sprawie art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 , 144 K.p.a. w zw.z art. 18 ustawy o p.e.a.. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze skarga nie ma uzasadnionych podstaw i w oparciu o art. 151p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.