I OSK 550/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2080/10 o odrzuceniu skargi G. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, uiszczenia należnych opłat i odszkodowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2080/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, uiszczenia należnych opłat i odszkodowania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. strona skarżąca otrzymała w dniu 4 maja 2010 r. Ostatni dzień trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 3 czerwca 2010 r. Skarżący złożył wprawdzie skargę w dniu 1 czerwca 2010 r., jednak pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, skierował ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w dniu 11 czerwca 2010 r. przekazał ją do organu właściwego. Okoliczność ta dowodzi, iż skarga została złożona do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z uchybieniem trzydziestodniowego terminu, przewidzianego do jej wniesienia, co skutkuje jej odrzuceniem. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł G. K., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", polegające na nierozpoznaniu wniosku z dnia 22 czerwca 2010 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy; b) art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż skarga na decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r. została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, które to uchybienie było wynikiem nierozpoznania wniosku z dnia 22 czerwca 2010 r. o przywrócenie terminu i miało istotny wpływ na wynik sprawy; c) art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s..a. polegające na braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do wniosku o przywrócenie terminu, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że w dniu 15 czerwca 2010r. uzyskał wiadomość o złożeniu skargi bezpośrednio do WSA w Warszawie i przekazaniu skargi przez Sąd do organu właściwego. W dniu 22 czerwca 2010 r. został złożony, za pośrednictwem organu, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, który jednakże nie został rozpoznany. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną brak rozpoznania w/w wniosku został prawdopodobnie spowodowany tym, iż Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie przekazał go wraz z aktami sprawy Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę należy wnieść, w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a., do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Powyższe przepisy wskazują zatem, iż do prawidłowego wniesienia skargi niezbędne jest zachowanie terminu i trybu określonego w art. 54 § 1 P.p.s.a, tj. złożenie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem zaskarżenia. Ustawa w tym zakresie żadnych wyjątków nie przewiduje. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarga G. K. wpłynęła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem podlegała ogólnej regulacji przewidzianej w art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. Nie ulega też wątpliwości, że organ należycie pouczył stronę o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga dotyczyła decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, a zatem powinna zostać wniesiona za pośrednictwem tego organu. W tej sytuacji termin jest zachowany jedynie w przypadku, gdy sąd prześle (nada w urzędzie pocztowym) skargę do właściwego organu przed upływem terminu do wniesienia skargi (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. akt III CZP 33/87, publ. OSN 1988/6/73, a także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., I OSK 651/08). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela powyższe stanowisko. Skoro w niniejszej sprawie G. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, otrzymał decyzję w dniu 4 maja 2010 r., to termin do wniesienia skargi za pośrednictwem organu upływał w dniu 3 czerwca 2010 r. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca była data nadania jej w urzędzie pocztowym przez Sąd do organu. W konsekwencji prawidłowo też uznał, że skarga ta jako wniesiona z uchybieniem terminu, o jakim mówi art. 53 § 1 P.p.s.a, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej podkreślić należy, że przedmiotem zaskarżonego postanowienia była wyłącznie kwestia zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi. Wbrew opinii autora skargi kasacyjnej podstawa odrzucenia nie jest uzależniona od zawinionego czy niezawinionego działania skarżącego, ale jedynie od ustalenia, czy skarżący pomimo ciążącego na nim obowiązku i pomimo prawidłowego pouczenia wniósł skargę, za pośrednictwem organu, w terminie. Okoliczność ta nie została w skardze kasacyjnej podważona. Ponadto przytoczony w skardze kasacyjnej przepis art. 86 § 1 P.p.s.a. nie stanowił podstawy zaskarżonego postanowienia. Sąd I instancji nie stosował tego przepisu i zastosować go nie mógł zważywszy na charakter wydanego rozstrzygnięcia. Podstawę odrzucenia skargi stanowił przede wszystkim art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i na tym przepisie oparte zostało zaskarżone postanowienie. Z oczywistych zatem względów wykluczona była możliwość naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanego przepisu. Za chybiony uznać też należy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a., bowiem w zaskarżonym postanowieniu przedstawiono wszystkie okoliczności, które w ocenie Sądu I instancji powodowały konieczność odrzucenia skargi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.