VII SA/Wa 952/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2009 r. sprawy ze skargi Likwidatora "E." Sp. z o.o. w likwidacji [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie [...] skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2009 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania "E." Sp. z o.o. w likwidacji, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...]. Opisaną wyżej decyzją Starosta Powiatu W., na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku R. J. "S.", przeniósł na niego decyzję z dnia [...] października 2005 r., Nr [...] - w sprawie pozwolenia na budowę zespołu 10 budynków jednorodzinnych wolnostojących na działkach nr [...] w S., gmina K. W. - z inwestora, tj. "E." Sp. z o.o. z siedzibą we W.. W uzasadnieniu organ administracyjny wskazał, że wnioskodawca spełnił warunki określone w art. 40 Prawa budowlanego. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Nr [...] wystąpił likwidator "E." Sp. z o.o., wskazując, że decyzja ta została wydana z naruszeniem: art. 40 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 38 Kodeksu cywilnego, art. 28 i art. 30 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie wnioskodawcy M. W. z dniem 2 czerwca 2003 r. przestał pełnić funkcję Prezesa Zarządu Spółki "E.", czego potwierdzeniem jest prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego dla W., Wydział VI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] października 2006 r. sygn. akt [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji objętej ww. wnioskiem. Organ I instancji wskazał na znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, tj.: wniosek R. J. z dnia 27 czerwca 2006 r. o przeniesienie omawianej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgoda z dnia 27 czerwca 2006 r. "E." Sp. z o.o. z siedzibą we W. na przeniesienie decyzji Nr [...], uwierzytelniona przez M. W. kserokopia odpisu z rejestru przedsiębiorców dotycząca "E." Sp. z o.o. z siedzibą we W. (stan na dzień 18 lipca 2006 r.), oświadczenie z dnia 29 czerwca 2006 r. R. J. o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w decyzji Nr [...], oświadczenie R. J. z dnia 12 lipca 2006 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu nadzorczego ww. dokumenty świadczą o tym, że spełnione zostały wymagania z art. 40 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego. Odnosząc się do sposobu reprezentacji Spółki "E.", Wojewoda [...] wskazał, że z przedłożonego odpisu Krajowego Rejestru Sadowego wynikało, iż M. W., jako prezes zarządu, mógł samodzielnie reprezentować "E." Sp. z o.o. z siedzibą we W.. W tej sytuacji Starosta Powiatu W. nie miał podstaw do kwestionowania prawidłowości umocowania M. W. do reprezentowania Spółki "E." w niniejszej sprawie. Ponadto w ocenie organu I instancji okoliczność, że M. W., składając jako prezes ww. Spółki oświadczenie z dnia 27 czerwca 2006 r. o wyrażeniu zgody na przedmiotowe przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę, nie był do tej czynności umocowany, nie stanowi żadnej z przesłanek przewidzianych dyspozycją przepisu art. 156 § 1 k.p.a., a dających podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Zdaniem Wojewody [...] ww. okoliczność ewentualnie stanowić może przesłankę wznowieniową określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Po rozpoznaniu ww. odwołania" E." Sp. z o.o. w likwidacji, zapadła zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że badana w trybie nieważnościowym decyzja Starosty Powiatu W. Nr [...] nie została dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w szczególności wadami przewidzianymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. W jego ocenie okoliczność, że M. W. - składając jako Prezes Zarządu "E." Sp. z o.o. oświadczenie z dnia 27 czerwca 2006 r. o wyrażeniu zgody na przeniesienie przedmiotowego pozwolenia na budowę - nie był do tej czynności umocowany, nie stanowi żadnej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wady rażącego naruszenia art. 40 ustawy Prawo budowlane. Okoliczność ta stanowić może natomiast przedmiot postępowania wznowieniowego (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Odnosząc się natomiast do kwestii wypełnienia przesłanki przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Starosty Powiatu W. Nr [...] skierowana została do R. J., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "S.", który wyraził zgodę na przedmiotowe przeniesienie pozwolenia na budowę oraz dopełnił wszelkich formalności przewidzianych w art. 40 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem bezpodstawny jest zarzut skierowania ww. decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. Organ wskazał, że pojęcie strony postępowania i fakt doręczenia jej rozstrzygnięcia w sprawie nie jest tożsamy w pojęciem osoby, do której skierowane jest dane rozstrzygnięcie, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła "E." Sp. z o.o. w likwidacji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie następujących przepisów: art. 40 ust. 1 Prawa Budowlanego, poprzez uznanie, iż nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu naruszenia ww. przepisu, w sytuacji, gdy organ wydający decyzję o przeniesieniu pozwolenia na budowę naruszył w sposób rażący ten przepis, albowiem wydał decyzję przenoszącą decyzję o pozwoleniu na budowę bez zgody strony, na którą rzecz decyzja została wydana; art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji jego niezastosowanie, w sytuacji gdy brak było zgody na przeniesienie pozwolenia na budowę wyrażoną przez stronę, na której rzecz została ona wydana, a mianowicie "E." Sp. z o.o. (obecnie w likwidacji); art. 30 § 1 k.p.a. w zw. z art. 38 k.c., poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że M. W. był osobą uprawnioną do reprezentacji "E." Sp. z o.o. (obecnie w likwidacji); art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ postępowanie prowadzone było niewątpliwie z osobą, która nie była stroną w sprawie i w konsekwencji decyzja została skierowana do osoby, która nie jest stroną w sprawie; art. 28 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i prowadzenie postępowania z udziałem osoby, która nie była uprawniona do reprezentowania "E." Sp. z o.o. (obecnie w likwidacji); art. 6 i art. 8 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż brak umocowania organu reprezentującego osobę prawną, a w konsekwencji brak wyrażenia zgody wymaganej przepisem ustawy przez stronę, nie stanowi żadnej z przesłanek zawartych w przepisie art. 156 § 1 k.p.a.; art. 6 k.p.a. w zw. z art. 365 k.p.c., poprzez jego pominięcie i przyjęcie, że organ administracyjny nie jest związany prawomocnym postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego dla W. Wydział VI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, którym stwierdzono, że od dnia 12 czerwca 2003 r. mandat M. W. wygasł, a więc nie był on podmiotem uprawnionym do reprezentacji Spółki "E.". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zdaniem Sądu, zarówno Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Wojewoda [...] prawidłowo w swoich decyzjach stwierdzili, że decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...], nie jest obarczona żadną wadą o jakiej mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wadami: rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2) i skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4). Strona skarżąca winna mieć na uwadze, że postępowanie nieważnościowe prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest postępowaniem szczególnym, które rządzi się swoimi prawami. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji, badając, czy kontrolowana decyzja jest objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Należy mieć na względzie, że przepis tego artykułu jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności aktu administracyjnego wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., ponieważ stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. Tak więc organ nadzorczy prowadząc to postępowanie ograniczony jest określonymi prawem ramami, poza zakres których wystąpić nie może. Zatem w przypadku ustalenia, że zachodzi brak wystąpienia ww. przesłanek nieważnościowych, organ administracyjny nie może stwierdzić nieważności aktu administracyjnego. W konsekwencji organ zobligowany jest wydać decyzję odmawiającą stwierdzenie nieważności. W przedmiotowej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów obu instancji, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty Powiatu W. z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; nie dotyczy również sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; bezwątpienia została skierowana do osób, które mają przymiot strony w sprawie; była wykonalna w dniu jej wydania; jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą; oraz decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Dlatego też w niniejszej sprawie organ administracyjny na podstawie art. 158 § 1 k.p.a. prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Decyzji, która podlegała weryfikacji w trybie nieważnościowym, wbrew stanowisku strony skarżącej - nie można przedstawić zarzutu rażącego naruszenia art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego (przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). W zakresie tego zarzutu organ nadzorczy był obowiązany zbadać wyłącznie, czy inwestor spełnił wszystkie wymogi zawarte w art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego celem uzyskania stosownego przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę. A w przypadku gdyby wymogi te nie zostały spełnione w całości przez wnioskodawcę, to czy takie naruszenie stanowiłoby rażące naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego organ, który wydał decyzję określoną w art. 28, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2. Z przepisu tego wprost wynika, że decyzja wydana na jego podstawie jest decyzją związaną. Organ architektoniczno-budowlany, który wydał pozwolenie na budowę jest zobowiązany do jej przeniesienia na rzecz innego podmiotu o ile tylko zostały spełnione wskazane w tym przepisie przesłanki. W konsekwencji organ administracyjny nie może odmówić przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli tylko wnioskodawca przyjmuje wszystkie warunki zawarte w decyzji o pozwoleniu na budowę i złoży oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a osoba uprawniona z decyzji będącej przedmiotem przeniesienia wyrazi zgodę na przeniesienie uprawnień wynikających z tej decyzji na inny podmiot (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 884/05, publ. LexPolonica nr 1967083, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 514/07, publ. LexPolonica nr 1960828, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca - R. J. "S." przedstawił Staroście Powiatu W. wniosek o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę wraz ze wszystkim dokumentami, o jakich mowa w art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. do wniosku dołączono: zgodę z dnia 27 czerwca 2006 r. "E." Sp. z o.o. z siedzibą we W. na przeniesienie decyzji Nr [...], oświadczenie z dnia 29 czerwca 2006 r. R. J. o przyjęciu wszystkich warunków zawartych w decyzji Nr [...] oraz oświadczenie R. J. z dnia 12 lipca 2006 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto wnioskodawca przedstawił uwierzytelnioną przez M. W.kserokopię odpisu z rejestru przedsiębiorców dotyczącą "E." Sp. z o.o. z siedzibą we W. (stan na dzień 18 lipca 2006 r., nie kwestionowany także jako wpis istniejący na datę decyzji). Z powyższego wynika, że w dacie wydania decyzji Nr [...] Starosta Powiatu W. dysponował informacją z aktualnego odpisu Krajowego Rejestru Sadowego , że M. W. jest Prezesem Spółki i może on jednoosobową reprezentować "E." Sp. z o.o. W tym miejscu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz. U. 2001 r., Nr 17, poz. 209, ze zm.) domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Ponadto z akt sprawy wynika, że dopiero w dniu 8 sierpnia 2006 r., a więc już po wydaniu decyzji przez Starostę, postanowieniem w sprawie [...] Sąd Rejonowy dla W. we W., VI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego dokonał wpisu zmian w składzie osobowym zarządu Spółki m.in. poprzez wykreślenie M. W. pełniącego obowiązki prezesa zarządu. Następnie jak wskazała strona skarżąca prawomocnym postanowieniem z dnia 18 października 2006 r. w sprawie [...] Sąd Rejonowy dla W., Wydział VI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego utrzymał w mocy ww. postanowienie co do wpisu polegającego na wykreśleniu M. W.. Zatem Starosta Powiatu W. do czasu podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie nie dysponował , żadnymi dokumentami o zmianie składu zarządu. W świetle powyższych okoliczności nie można zarzucić organowi, iż w dacie podjęcia rozstrzygnięcia dysponował on nieprawdziwymi danymi, co do osoby uprawnionej do wyrażenia w imieniu Spółki "E." zgody, na przeniesienie pozwolenia na budowę na R. J. "S.". W ocenie Sądu bezzasadny jest także zarzut rażącego naruszenia art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ w dacie podjęcia rozstrzygnięcia przez Starostę Powiatu W. M. W. był wpisany w Krajowego Rejestru Sądowego jako Prezes Spółki - zmiany zostały wprowadzone już po wydaniu decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę. Ponadto, jak wskazano wyżej zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, widniejący w Krajowym Rejestrze Sadowym wpis,, że M. W. jest Prezesem Spółki, korzystał z domniemania o prawdziwości wpisu. Należy podkreślić też, że istota przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę wiąże się tylko ze zmianą jednego z jej elementów, tj. zmianą podmiotową po stronie adresata decyzji. W takich sprawach postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organy administracyjne ograniczone jest wyłącznie do ustalenia istnienia przesłanek z art. 40 ust. 1 Prawa budowlanego, a jego stronami są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane przeniesienie decyzji (art. 40 ust. 3). Skoro z wnioskiem o przeniesienie decyzji o pozwolenie na budowę z dotychczasowego inwestora, tj. "E." Sp. z o.o., wystąpił R. J. "S.", to w świetle art. 40 ust. 3 Prawa budowlanego oczywistym jest stronami tego postępowania byli wyłączenie "E." Sp. z o.o. oraz R. J. "S.", a w decyzji Nr [...] organ architektoniczno-budowlany prawidłowo wskazał jej adresata. Z tych względów bezzasadny jest zarzut skargi w zakresie skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.