III SA/Wa 1497/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Płusa, Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę Skarżąca – K. sp. z o.o. w L., 27 września 2007 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 417.248 zł w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu nabycia przedsiębiorstwa od K. S.A. dokonanego umową z 31 maja 2007 r. Zdaniem Skarżącej w umowie błędnie określono podstawę obliczenia podatku. Podstawą tą winna być bowiem wartość rynkowa przedsiębiorstwa, uosobiona przez cenę sprzedaży w kwocie 8.712.000 zł, uwzględniającej aktywa oraz pasywa przedsiębiorstwa (w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego – "k.c."). Tymczasem na potrzeby podatku od czynności cywilnoprawnych strony umowy określiły wartość przedsiębiorstwa na 58.677.345,43 zł, przy czym prawa majątkowe wyceniono na 58.203.071 zł i opodatkowano wg stawki 1%, a wartość aktywów trwałych wyceniono na 472.865 zł i opodatkowano wg stawki 2%. Łącznie podatek wyniósł 591.488 zł i w takiej kwocie wykazano go w deklaracji PCC-3. Obliczając podatek nie uwzględniono wchodzących w skład przedsiębiorstwa zobowiązań. Podatek wyliczony od ceny sprzedaży wyniósł 174.240 zł, a wiec powstała nadpłata w łącznej kwocie 417.248 zł. Decyzją z [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lutego 2008 r., odmawiającą stwierdzenia nadpłaty i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Organ pierwszej instancji orzekł bowiem o "odrzuceniu wniosku" co do kwoty łącznej kwoty nadpłaty wskazanej przez Skarżącą, która to kwota obejmowała również nadpłatę z tytułu drugiej, odrębnej transakcji sprzedaży. Organ odwoławczy nakazał przeprowadzenie odrębnych postępowań. Decyzją z [...] grudnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 417.248 zł. Wyjaśnił, że 19 czerwca 2009 r. wszczął postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z [...] grudnia 2009 r. określił wysokość podatku od czynności cywilnoprawnych na kwotę 591.488 zł. Uznał, że podatek należny z tytułu nabycia przedsiębiorstwa stanowił sumę podatku od dających się wyodrębnić wartości rynkowych poszczególnych składników tego przedsiębiorstwa i zastosowania wobec nich stawek podatkowych zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a) i b) u.p.c.c. Taki sposób określenia zobowiązania podatkowego zgodny był z art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit. c) tej ustawy, stanowiącym że podstawę opodatkowania przy umowie sprzedaży stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego, którą z kolei określa art. 6 ust. 2. Obowiązek podatkowy powstał z dniem zawarcia umowy przenoszącej własność przedsiębiorstwa tj. 31 maja 2007 r., a nie jak podała Skarżąca 30 kwietnia 2007 r. Podatek został zapłacony 16 maja 2007 r. W oparciu o rozstrzygnięcie zawarte w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż sposób opodatkowania przedsiębiorstwa zastosowany przy jego zakupie był prawidłowy. Tym samym nie powstała nadpłata w rozumieniu art. 72 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Zarzuciła wydanie decyzji w oparciu o sentencję decyzji z [...] grudnia 2009 r., od której złożyła odwołanie. Skoro zaś decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego była nieprawidłowa, nieprawidłowe jest również rozstrzygnięcie wynikające z decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty. Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Stwierdził, że wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych było konsekwencją wcześniejszego określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku w kwocie 591.488 zł. Jego zdaniem postępowanie w sprawie określenia zobowiązań podatkowych ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej) w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Dlatego też w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa, postępowanie wszczęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty ma charakter wtórny, czyli powinno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Na poparcie tego stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej wskazał wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 363/06, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1497/09). Wyjaśnił, że wydając decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty, organ podatkowy nie przeprowadza na nowo postępowania podatkowego, lecz uwzględniając treść wydanej wcześniej decyzji określającej zobowiązanie, rozstrzyga w przedmiocie zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej), ma też prawo na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli w deklaracji wykazał zobowiązanie nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek, przy czym w § 3 ww. przepisu, jednocześnie zobowiązany jest złożyć skorygowaną deklarację. Wysokość zobowiązania wykazana przez Skarżącą w korekcie deklaracji PCC-3 dołączonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty została zakwestionowana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, a więc korekta ta nie mogła stać się podstawą do stwierdzenia nadpłaty. Ponieważ wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych określona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego jest równa kwocie uiszczonej z tego tytułu, prawidłowo organ ten odmówił stwierdzenia nadpłaty. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji. Nie zgodziła się z zaskarżoną decyzją, ponieważ u jej podstaw leżała decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z [...] grudnia 2009 r. [powinno być z 16 kwietnia 2010 r. – wyj. Sądu], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2009 r., określającą wysokość podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zakupu przedsiębiorstwa od K. S.A. Na decyzję tę 21 maja 2010 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skoro więc decyzja określająca zobowiązanie podatkowe wydana została z naruszeniem prawa, tą samą wadą prawną obciążona jest bazująca na niej decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty. Decyzja ta nie może zatem utrzymać się w obiegu prawnym. Skarżąca za zasadne uznała powtórzenie argumentacji skargi wniesionej na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Zakwestionowała posłużenie się przez organy podatkowe definicją przedsiębiorstwa z art. 551 k.c., który nie należy do ustaw podatkowych i nie może określać sposobu wymierzania podatku lub ustalania podstawy opodatkowania. Powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 września 2009 r. sygn. II FSK 1022/06, wskazujący istniejący w prawie cywilnym brak spójności poglądów co do charakteru prawnego przedsiębiorstwa. Podkreśliła, iż organ podatkowy nie kwestionował, że przedmiotem transakcji było przedsiębiorstwo. Nie istniała zatem rozbieżność co do stanu faktycznego. Odmienna była natomiast interpretacja przepisów i analizy różnorodnych stanowisk istniejących w doktrynie prawa prywatnego i podatkowego. Skarżąca zarzuciła, że abstrahując od przedstawionych przez nią analiz ewolucji pojęcia "przedsiębiorstwo" w doktrynie prawa cywilnego, organ pierwszej instancji dokonał interpretacji tego pojęcia na bazie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Wywodząc stąd, że teoria traktująca przedsiębiorstwo jako zbiór funkcjonalnie powiązanych ze sobą rzeczy ruchomych, praw majątkowych i innych składników, ma uzasadnienie w przepisach u.p.c.c., Naczelnik Urzędu Skarbowego zmaksymalizował obciążenie podatkowe transakcji nabycia przedsiębiorstwa. W ocenie Skarżącej była to interpretacja rozszerzająca i niekorzystna dla podatnika, a przy tym nie znajdująca oparcia w przepisach prawa podatkowego. Organy podatkowe przyjęły rozwiązanie pro fiskalne. Powołując się na orzecznictwo podkreśliła, że w świetle art. 217 Konstytucji RP przedmiot opodatkowania powinien wynikać z przepisów prawa materialnego. Skarżąca zarzuciła organom podatkowym pominięcie w rozważaniach faktu, że ustawodawca wyłączył sprzedaż przedsiębiorstwa i jego zorganizowanej części spod rygorów ustawy o podatku od towarów i usług (art. 6 ust. 1). Trudno przypuszczać, że intencją racjonalnego ustawodawcy było "przeniesienie" opodatkowania tej transakcji do u.p.c.c. i dopuszczenie, aby opodatkowaniu tym podatkiem podlegało już nie przedsiębiorstwo jako takie, ale jego poszczególne, dające się wyodrębnić składniki. Sprzedaż, której przedmiotem są pojedyncze aktywa wchodzące w skład przedsiębiorstwa, słusznie obciążona jest podatkiem od towarów i usług. Nie istnieją logiczne i prawne przesłanki uzasadniające wyodrębnianie z przedsiębiorstwa poszczególnych elementów, dających się opodatkować podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Skarżąca stwierdziła, iż obecnie w doktrynie dominuje pogląd, że przedsiębiorstwo jest rodzajem prawa majątkowego. Kwestia nie jest jednoznacznie uregulowana w materialnym prawie podatkowym i zastosowanie przepisów podatkowych do transakcji mającej za przedmiot przedsiębiorstwo powinno być dokonywane ostrożnie, z poszanowaniem reguł wykładni celowościowej i zasady in dubio pro tributario. Zasadne jest zatem uznanie, że aby sprzedaż przedsiębiorstwa podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, przedsiębiorstwo powinno zostać uznane za rodzaj prawa majątkowego. Regulacjom u.p.c.c. podlegają bowiem tylko transakcje sprzedaży rzeczy i praw majątkowych. W kwestii podstawy opodatkowania przedmiotowej transakcji podatkiem od czynności cywilnoprawnych Skarżąca podniosła, że wartością rynkową przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.p.c.c. jest cena jego sprzedaży, ustalona w drodze negocjacji pomiędzy dwoma niepowiązanymi podmiotami, tj. sprzedającym i kupującym. Stanowisko to uwzględnia wskazania art. 6 ust. 2 u.p.c.c. nakazującego ustalenie wartości rynkowej na podstawie przeciętnych cen bez odliczania długów i ciężarów. Na rynku bardzo trudno znaleźć transakcje podobne, z czym zgodził się organ podatkowy. Od ceny transakcyjnej Skarżąca nie odliczyła żadnych ciężarów czy długów (np. przejętych zobowiązań). Podkreśliła, iż w skardze na decyzję określającą zobowiązanie domagała się uznania, że sprzedaż przedsiębiorstwa jest objęta podatkiem od czynności cywilnoprawnych jako transakcja sprzedaży prawa majątkowego, a podstawę opodatkowania stanowi wartość rynkowa przedsiębiorstwa wyrażona w cenie jego nabycia (sprzedaży). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Wyjaśnił, że przedmiotem skargi złożonej przez Skarżącą w czterech jednobrzmiących egzemplarzach była decyzja w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Natomiast nie wpłynęła skarga na decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do argumentacji skargi dotyczącej prawidłowości określenia wysokości podatku, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżąca w korekcie deklaracji niezasadnie za podstawę opodatkowania przyjęła wartość transakcyjną przedsiębiorstwa jako jednego prawa majątkowego. Cena transakcyjna może stanowić podstawę opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, jeżeli odpowiada wartości rynkowej. Wartość składników przedsiębiorstwa Skarżąca określiła w pierwotnej deklaracji, w kolejnych pismach wskazując metodę wyceny tych składników i sposób ustalenia ceny nabycia przedsiębiorstwa. Przyjęła, że podstawę opodatkowania stanowi łączna wartość rzeczy i praw majątkowych składających się na przedsiębiorstwo. Organy podatkowe nie zakwestionowały tych wartości uznając je za odpowiadające wartościom rynkowym. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nabycie przedsiębiorstwa jest nabyciem poszczególnych rzeczy i praw majątkowych wyodrębnionych i powiązanych ze sobą w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontroli Sądu poddana została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych należnego z tytułu nabycia przez nią przedsiębiorstwa od K. S.A. Stan faktyczny sprawy nie jest między stronami sporny. Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca nabyła przedsiębiorstwo i zapłaciła podatek od czynności cywilnoprawnych wyliczony od wartości tego przedsiębiorstwa, a nie od przyjętej w umowie ceny sprzedaży. Specyfika rozpatrywanej sprawy polegała na tym, iż po złożeniu przez Skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych, którego wniosek ten dotyczył. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Skarbowej, który nie uwzględnił odwołania wniesionego przez Skarżącą. Na ustalenia poczynione w toku tegoż postępowania, a przede wszystkim na określoną w kończącej je decyzji kwotę zobowiązania podatkowego, powołały się organy podatkowe odmawiając Skarżącej stwierdzenia nadpłaty. Wbrew informacjom podanym w skardze, na powyższą decyzję Skarżąca nie wniosła skargi do sądu administracyjnego, co potwierdziła jej pełnomocnik na rozprawie przeprowadzonej 4 lutego 2011 r. Skarżąca złożyła jedynie skargę na decyzję dotyczącą stwierdzenia nadpłaty, co – jak stwierdziła – było wystarczające z uwagi na konstrukcję samej nadpłaty. W ocenie Sądu pogląd ten nie jest zasadny. Zaskarżenie wyłącznie decyzji wydanej w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie może bowiem zmienić ustaleń decyzji określającej wysokość podatku. Na uzasadnienie swojego stanowiska w tej kwestii Skarżąca na rozprawie wskazała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II FSK 1304/09. Jednakże zdaniem Sądu tezy tego wyroku nie mogły być zastosowane w rozpatrywanej sprawie, ponieważ wyrok powyższy zapadł o odmiennym stanie faktycznym. Przede wszystkim zaś dotyczył decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a nie decyzji w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Ponadto w sprawie zakończonej tym wyrokiem decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości zapadła w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, a nie w odrębnie wszczętym postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż wadliwość decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego co do zasady może przełożyć się niejako na wadliwość decyzji w przedmiocie nadpłaty w tym zobowiązaniu. Rzecz jednak w tym, że Skarżąca nie zakwestionowała skutecznie decyzji określającej wysokość podatku od czynności cywilnoprawnych i w związku z tym decyzja ta wciąż pozostaje w obrocie prawnym. Nie mogła być zatem pominięta przez organy podatkowe. Jej istnienie uwzględnić musiał także Sąd. Zdaniem Sądu tryb postępowania zastosowany przez organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W sytuacji, gdy podatnik składa korektę deklaracji podatkowej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w określonej kwocie, równocześnie koryguje on wysokość zobowiązania podatkowego (art. 75 § 3 w zw. z art. 74a Ordynacji podatkowej). Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę na podstawie korekty deklaracji, nie wydając przy tym decyzji stwierdzającej nadpłatę. W pozostałych przypadkach obowiązany jest wszcząć postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a po rozstrzygnięciu tej kwestii ocenić zasadność wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Nie jest bowiem możliwe orzekanie przez organy podatkowe w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych bez uprzedniego określenia wysokości zobowiązania podatkowego, którego dotyczy wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Decyzja organu pierwszej instancji w sprawie nadpłaty, musi zatem uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia podjętego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Rację ma więc Dyrektor Izby Skarbowej twierdząc, że postępowanie wszczęte wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty ma charakter wtórny w stosunku do postępowania, w którym określana jest wysokość zobowiązania podatkowego. Konstatacji powyższej nie zmienia okoliczność, że w rozpatrywanej sprawie, postępowanie co do określenia wysokości zobowiązania podatkowego wszczęte zostało z urzędu po złożeniu przez Skarżącą wniosku, który wszczął postępowanie w sprawie nadpłaty. Jak już Sąd wskazał ustalenie, czy istnieje nadpłata wymaga uprzedniego ustalenia kwoty podatku należnego w świetle przepisów prawa, z którą porównywana jest faktycznie zapłacona kwota podatku. W rezultacie stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie o wysokości zobowiązania podatkowego mogło zapaść w odrębnym postępowaniu i wpłynąć na treść rozstrzygnięcia w sprawie nadpłaty. Zważyć bowiem należało, że nadpłata i zobowiązanie podatkowe są różnymi przedmiotami, co do których istnieją odrębne podstawy prawne orzekania. Ustawodawca rozróżnienie to wskazał wprost w art. 79 § 1 Ordynacji podatkowej, zakazując wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, jeżeli trwa postępowanie podatkowe dotyczące zobowiązania podatkowego objętego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Wyjaśnić również należy, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych nie staje się bezprzedmiotowy w związku z wydaniem odrębnej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w tym podatku. Decyzja ta kończy bowiem postępowanie wszczęte z urzędu i nie może być traktowana jako załatwienie sprawy wszczętej wnioskiem podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Przedmiotem tego wniosku nie jest bowiem wysokość zobowiązania podatkowego, lecz żądanie stwierdzenia nadpłaty, którego zasadność – dopóki nie zostanie cofnięte – podlega ocenie, aczkolwiek jego załatwienie wymaga uwzględnienia okoliczności, że wysokość należnego podatku wynika nie ze skorygowanej deklaracji dołączonej do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Skoro zaś, jak już Sąd wskazał, w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym istniała (i wciąż istnieje) decyzja określająca Skarżącej wysokość podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu nabycia przedsiębiorstwa od K. S.A., organy podatkowe zobligowane były orzekając w przedmiocie nadpłaty wziąć pod uwagę okoliczność, że Skarżąca zapłaciła podatek w kwocie równej jego wysokości określonej przez organ podatkowy. Skutkiem zaś tego był brak podstaw do stwierdzenia nadpłaty. Tak długo, jak długo w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego w danej kwocie, kwota ta będzie stanowiła miernik dla stwierdzenia nadpłaty w tym zobowiązaniu. W rezultacie w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty organy podatkowe nie mogły już badać prawidłowości określenia wysokości podatku i elementów, które złożyły się na tę wysokość, tj. zastosowanych stawek oraz podstawy opodatkowania. Wyjaśnić przy tym należy, że w świetle powyższego uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie mogłoby mieć jakiegokolwiek wpływu na istnienie w obrocie prawnym decyzji określającej Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie mógł badać zasadności argumentów Skarżącej dotyczących prawidłowości określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz wydanej w tym przedmiocie decyzji. Decyzja ta podlegała bowiem odrębnemu zaskarżeniu, a Skarżąca nie skorzystała z możliwości poddania tej decyzji kontroli sądowej. Bez znaczenia są powody, dla których tak się stało. Skarżąca nie kwestionowała faktu, że zapłaciła podatek od towarów i usług w kwocie 591.488 zł, a zatem równej kwocie zobowiązania podatkowego określonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2009 r. Zasadnie zatem organy podatkowe nie uwzględniły wniosku Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty. Nadpłata, generalnie rzecz ujmując, jest bowiem podatkiem zapłaconym nienależnie lub w wysokości wyższej niż należna (art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Sąd stwierdza, że w tej sytuacji zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odmawiająca stwierdzenia nadpłaty, nie naruszały prawa. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).