II GSK 1611/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Marta Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 16/11 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2011 r., o sygn. akt II SA/Bk 16/11, oddalił skargę [...] Spółka Jawna w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I W dniu [...] maja 2010 r. w miejscowości S. na ulicy U. będącej częścią drogi krajowej numer [...], funkcjonariusze Referatu Grup Mobilnych Izby Celnej w B. dokonali kontroli związanej z wykonywaniem przewozu drogowego środkiem transportowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wykonującym przewóz drogowy było przedsiębiorstwo [...] w T. (obecnie [...] w T.). W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli naruszeniami przepisów, Naczelnik Urzędu Celnego w S. postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie, po zakończeniu którego decyzją z [...] sierpnia 2010 r. nałożył na [...] Spółkę Jawną w T. (zwanej dalej skarżącą), karę pieniężną w kwocie 8700 zł, w tym 8 000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz 200 zł z tytułu nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych – za każdą wykresówkę. Dyrektor Izby Celnej w B. po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.), na podstawie których doszło do nałożenia kary na odwołujące się przedsiębiorstwo a ustosunkowując się do zarzutów odwołania wskazał na następujące okoliczności. W dacie kontroli kontrolowany pojazd nie był zgłoszony do licencji nr TU – 006761, której wypis został okazany przez kontrolowanego kierowcę. Taki stan kwalifikował się pod naruszenie przepisów u.t.d. określone w pkt 1.2 załącznika do ustawy (wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ II instancji podkreślił, że przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko tymi pojazdami, na które ma uprawnienie tj. stosowny wypis z licencji. Zwrot "pojazd niezgłoszony do licencji" odnosi się do sytuacji, w której konkretne dane dotyczące tego pojazdu nie zostały objęte ani pierwotnym wnioskiem o udzielenie licencji ani zgłoszeniem korygującym dane, wymaganym art. 14 ust. 1 u.t.d. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, że późniejsze niż data kontroli zgłoszenie zmiany w trybie art. 14 ust. 1 u.t.d., powoduje odpadnięcie podstawy do wymierzenia przez organ kary pieniężnej. Obowiązek zgłaszania pojazdu do licencji powinien być zrealizowany przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. W niniejszej sprawie fakt wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jest bezsporny. Kontrolowany w dniu [...] maja 2010 r. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zgłoszony do licencji [...] udzielonej skarżącej w dniu [...] maja 2010 r., zatem strona mogła wykonywać transport drogowy przedmiotowym pojazdem dopiero od dnia jego zgłoszenia do posiadanej licencji. Za nietrafną organ uznał argumentację strony, wiążącą złożenie wniosku o zmianę licencji w zakresie oznaczenia podmiotu z racji przekształcenia spółki cywilnej [...] w spółkę jawną [...] z obowiązkiem zgłoszenia do licencji nowego pojazdu. Zgłoszenie bowiem nowego pojazdu do licencji nie rodzi obowiązku wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji. Organ II instancji zaprzeczył prawdziwości zarzutu odwołania jakoby do pierwotnej licencji wydane zostały dwa wypisy, z czego jeden od dnia [...] września 2008 r. nie był objęty zgłoszeniem jakiegokolwiek pojazdu albowiem z ustaleń poczynionych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym wynikało, że na dzień [...] maja 2010 r. przedsiębiorca posiadał zgłoszone do licencji dwa pojazdy o numerach rejestracyjnych: [...] i [...]. Dyrektor Izby Celnej uznał za nietrafne zarzuty naruszenia w postępowaniu przed organem I instancji przepisów art. 7 i 8 k.p.a., jak też stwierdził, że w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie przepisu art. 93 ust. 7 u.t.d. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do WSA w B., który zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. Jak zauważył Sąd I instancji istota argumentacji skarżącej sprowadza się do twierdzenia, że nie stanowi międzynarodowego przewozu zarobkowego rzeczy pojazdem niezgłoszonym do licencji - wykonywanie tego przewozu pojazdem niezgłoszonym wcześniej do posiadanej licencji, w terminie 14 dni od daty pierwszego jego użycia. To stanowisko opiera się natomiast na literalnej treści art. 14 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Sąd I instancji uznał, że wykładnia art. 14 u.t.d. – w zakresie terminu zgłoszenia zmian w taborze przedsiębiorcy polegających na wymianie pojazdu – nie może być literalna, ale systemowa i celowościowa, uwzględniająca pozostałe normy tego aktu prawnego. Tylko wówczas bowiem doprowadzi do osiągnięcia celu ustawy, tj. uporządkowania i ujednolicenia zasad wykonywania transportu, a przede wszystkim wykonywania nadzoru w sposób zapewniający bezpieczeństwo uczestników ruchu. Dlatego 14-dniowy termin należy traktować jako obowiązujący tylko i wyłącznie dla tych zmian danych zgłoszonych zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3 u.t.d., których wystąpienie nie jest związane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia zagrożonego sankcją. Zgodnie natomiast z pozycją lp. 1.2. załącznika do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji jest zagrożone karą w wysokości 8.000 zł. Wprowadzona w lp. 1.2 załącznika podstawa nałożenia sankcji (kary pieniężnej) dotyczy wykonywania transportu pojazdem niezgłoszonym do licencji, a więc zachowania polegającego na wykonaniu, nawet jednorazowo i niezależnie od jego przyczyn, transportu drogowego przy użyciu środka transportu, o którym organ udzielający licencji nie posiada informacji, iż jest użytkowany do tego celu. Tym samym w ocenie WSA nie może być zaakceptowana taka wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d., która przyjmowałaby, że możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały (do 14 dni) transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Takie działanie prowadziłoby do wystąpienia zakazanego ustawą skutku polegającego na okresowym wyłączeniu taboru przedsiębiorcy spod nadzoru organu licencyjnego, co nie służy zapewnieniu bezpieczeństwa uczestników ruchu. Zdaniem Sądu I instancji nie mógł odnieść skutku zarzut nieuwzględnienia trwających przekształceń spółki z cywilnej w jawną, czy też okoliczność udzielenia licencji w dniu [...] maja 2010 r., a nie jej cofnięcia z powodu uchybienia terminowi z art. 14 u.t.d. W ocenie WSA okoliczność zmiany formy prawnej spółki pozostawała w związku z obowiązkiem uprzedniego zgłoszenia pojazdu [...] nr rej. [...] tylko w takim zakresie, że zgłoszenie mogło być dokonane łącznie z wnioskiem o zmianę licencji i tak też się stało w dniu [...] maja 2010 r. Faktycznie jednak zgłoszenie pojazdu powinno było nastąpić jeszcze przed pierwszym wykorzystaniem go do transportu, a pojazd mógł zostać użyty dopiero po dokonanym zgłoszeniu. Nie wyłączała obowiązku przedmiotowego zgłoszenia okoliczność ważności licencji do dnia 10 maja 2010 r., bowiem o zmianach polegających na wymianie taboru, a więc i o zmianie pojazdów pierwotnie zgłoszonych do licencji, organ powinien być informowany niezależnie od daty ważności licencji. Według Sądu I instancji nie wyłączają odpowiedzialności skarżącej wykonującej transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji okoliczności związane z awarią dotychczas wykorzystywanego samochodu. Jak słusznie bowiem wskazał organ, problemy organizacyjne nie zwalniają ze stosowania przepisów prawa, bowiem nie są okolicznościami, których profesjonalny przedsiębiorca nie mógł przewidzieć (art. 93 ust. 7 u.t.d.). Nie bez znaczenia jest również fakt, że awaria pojazdu Mercedes nastąpiła 26 kwietnia 2010 r., podczas gdy pojazd [...] zgłoszono do licencji dopiero 7 maja 2010 r., a więc kilkanaście dni po rozpoczęciu jego użytkowania. Nie budziło również wątpliwości WSA poprowadzenie postępowania administracyjnego przez organy celne, z zachowaniem wszystkich wymagań przewidzianych prawem. II Strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia, a także uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] sierpnia 2010 r. i w tym zakresie umorzenia postępowania. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej "p.p.s.a.", poprzez błędną wykładnię art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1 i 2, art. 95a u.t.d., która doprowadziła do zastosowania art. 92 ust. 1 u.t.d. w związku z lp. 1.2 załącznika do u.t.d. polegające na przyjęciu że: a) wykonywanie transportu drogowego może nastąpić dopiero po dokonaniu zgłoszenia samochodu organowi, który udzielił licencji, a tym samym używanie takiego samochodu we wskazanym w art. 14 u.t.d. terminie bez jego formalnego zgłoszenia organowi narusza przepisy u.t.d. skutkujące nałożeniem kary pieniężnej określonej w lp. 1.2 załącznika do u.t.d.; b) określony w art. 14 u.t.d. termin do zgłoszenia zmian w licencji obowiązuje tylko i wyłącznie w odniesieniu do zmian danych zgłoszonych zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3 tejże ustawy, których wystąpienie nie jest związane z obowiązkiem ich uprzedniego zgłoszenia zagrożonego sankcją. Według skargi kasacyjnej wnioski płynące z wykładni art. 14 u.t.d. nie dają się pogodzić ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym orzeczeniu, a zwłaszcza z poglądem iż przedsiębiorca nie może wykonywać transportu drogowego samochodem, który nie został zgłoszony organowi udzielającemu licencji w terminie określonym w tym przepisie. W ocenie kasatora stanowisko to stawia pod znakiem zapytania celowość wprowadzenia do u.t.d. zapisu dającego możliwość zgłaszania zmian w zakresie art. 8 tej ustawy, a więc również w odniesieniu do liczby i rodzaju samochodów będących w dyspozycji przedsiębiorcy, w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jak zauważa skarga kasacyjna w odpowiedzi na powyższe przytoczono w uzasadnieniu argument o objęciu 14 - dniowym obowiązkiem zgłoszenia zmian wyłącznie tych danych, co do których obowiązek uprzedniego zgłoszenia nie jest zagrożone sankcją. Taka wykładnia nie znajduje odzwierciedlenia w art. 14 u.t.d. albowiem przepis ten odnosi się do wszystkich zmian określonych w art. 8 ustawy, niezależnie od tego, czy ich niezgłoszenie zagrożone jest sankcją karno-administracyjną. Sama zaś polemika w tym zakresie traci nieco na ważności w związku z nowelizacją ustawy. Zdaniem skargi kasacyjnej uszło bowiem uwadze Sądu, iż w wyniku uchwalenia ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 5 poz. 13) o publicznym transporcie zbiorowym, która weszła w życie dnia 1 marca 2011 r., dodano do u.t.d. art. 95a. Przepis ten wprowadza karę pieniężną dla przedsiębiorcy, który niezgłasza organowi licencyjnemu zmian danych określonych w art. 8 ust. 2 ustawy w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Innymi słowy należałoby przyjąć, że intencją ustawodawcy jest karanie zjawisk niepożądanych w ustawie, a mianowicie uchybienie 14-dniowemu terminowi min. do zgłoszenia liczby i rodzaju dysponowanych przez przedsiębiorcę samochodów. Realizując obowiązek spójności przepisów prawa należałoby również przyjąć, że określona w załączniku do u.t.d. kara pieniężna (lp. 1.2 ) za wykonywanie transportu drogowego samochodem niezgłoszonym do licencji dotyczy sytuacji używania samochodu po upływie terminu do jego zgłoszenia organowi, który wydał licencję. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie, została oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa materialnego wywiera ten skutek, że na etapie rozpoznawania tego środka zaskarżenia w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym miarodajne są, jako skutecznie niepodważone, bo nie objęte podstawą kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., te ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji, które stanowiły podstawę subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do interpretacji art. 14 ust. 1 u.t.d., w myśl którego przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Według strony wnoszącej skargę kasacyjną, nie stanowi międzynarodowego przewozu zarobkowego rzeczy pojazdem niezgłoszonym do licencji - wykonywanie tego przewozu pojazdem niezgłoszonym wcześniej do posiadanej licencji, w terminie 14 dni od daty pierwszego jego użycia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, iż niewykonanie przez skarżącą obowiązku zgłoszenia pojazdu [...] o numerze rejestracji [...] do licencji przed rozpoczęciem jego wykorzystywania dla celów transportu drogowego oznacza jego wykonywanie bez wymaganej licencji, a więc z naruszeniem obowiązków określonych w art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z pozycją l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, co zagrożone jest karą w wysokości 8 000 zł. Bezsporny w rozpoznawanej sprawie jest fakt, iż w dacie kontroli, tj. dnia [...] maja 2010 r. kontrolowany pojazd należący do skarżącej nie był zgłoszony do licencji. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". Stosownie do art. 5 ust. 3 pkt 5 wymienionej ustawy, przedsiębiorcy udziela się licencji, m.in. jeżeli posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d., do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Na podstawie art. 11 ust. 3 cytowanej ustawy organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Według art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypis z licencji. Przytoczone regulacje prawne prowadzą do wniosku, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielania licencji (por. wyrok NSA z 15 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 156/08). W świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym należy przyjąć, że transport drogowy powinien być wykonywany nie tylko przy użyciu tej samej liczby, ale także tych samych pojazdów, które zostały zgłoszone przez przedsiębiorcę. Dopiero po otrzymaniu wypisu, bądź wypisów w liczbie odpowiadającej ilości pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji lub jej zmian, a co za tym idzie po uzyskaniu potwierdzenia zgłoszenia pojazdu do licencji, skarżąca mogła wykonywać transport drogowy kontrolowanym pojazdem (por. wyrok NSA z 16 września 2010 r., sygn. akt II GSK 780/09). Wypisy powinny być okazywane przez kierowcę w czasie kontroli przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego. Służą one sprawdzaniu, czy transport drogowy nie jest wykonywany przy wykorzystaniu większej liczby pojazdów niezgłoszonych do licencji. Nieuzasadnione jest stanowisko zaprezentowane w punkcie 1 lit. a) petitum skargi kasacyjnej co do błędnej wykładni art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. Stosownie do art. 14 ust. 1 tejże ustawy, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Natomiast według art. 14 ust. 2 u.t.d., jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Nieprawidłowa jest interpretacja art. 14 ust. 1u.t.d. dokonana przez skarżącą, stosownie do której przedsiębiorca może wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji, a następnie dokonać zgłoszenia w ciągu 14 dni. Taka wykładnia prowadziłaby do niespójności z treścią art. 5 ust. 3 pkt 5, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3 i art. 87 ust. 1 u.t.d., a także pozostawałaby w sprzeczności z wprowadzoną przez ustawodawcę sankcją karną, określoną w pozycji l.p. 1.2. załącznika do ustawy, przewidzianą z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Obowiązek zgłaszania pojazdu do licencji winien być zrealizowany przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II GSK 780/09). W uzasadnieniu wyroku z dnia 16 maja 2011 r. o sygn. akt II GSK 630/10 Naczelny Sąd Administracyjny słusznie stwierdził, że nieprawidłowa jest wykładnia art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d., zgodnie z którą możliwe jest wykonywanie nawet w sposób krótkotrwały - do 14 dni - transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencji. Za wykładnią zakwestionowanego przepisu dokonaną przez NSA w powyższym wyroku przemawia także wprowadzenie, w załączniku do ustawy, kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji przed rozpoczęciem wykonywania transportu drogowego. Wykonywanie bowiem transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji na wykonywanie transportu drogowego stanowi naruszenie określone w l.p. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, które zagrożone jest karą pieniężną w kwocie 8.000 zł. Z powyższych rozważań wynika, iż błędny jest pogląd prezentowany w skardze kasacyjnej, co do wykładni art. 14 ust. 1 u.t.d., stosownie do której przedsiębiorca mógłby wykonywać transport drogowy przy użyciu pojazdu samochodowego w 14-dniowym terminie do zgłoszenia tegoż pojazdu do wypisu do licencji. Ponadto, z uwagi na powyższe, należy uznać za chybione zarzuty błędnej wykładni przepisów art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. powołanych w petitum skargi kasacyjnej. Zatem Sąd I instancji słusznie stwierdził, że organy prawidłowo zastosowały art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z pozycją l.p. 1.2. załącznika do ustawy i nałożyły na skarżącą karę w wysokości 8 000 zł. Stosownie bowiem do art. 92 ust. 1 u.t.d., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych, wymienionych przepisów podlega karze pieniężnej. Według art. 92 ust. 4 cytowanej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W załączniku do u.t.d. wymienione zostało w pozycji l.p. 1.2. naruszenie obowiązków, określone jako "wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji", za które została przewidziana kara 8000 zł. Za niezasadny należy również uznać zarzut błędnej wykładni art. 95a u.t.d. Należy bowiem zaznaczyć, że Sąd I instancji nie stosował tego przepisu, nie mógł zatem dokonać jego błędnej wykładni. Jak zauważa sama skarżąca przepis ten wszedł w życie dnia 1 marca 2011 r. na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 5, poz. 13 ze zm.), a zatem nie stanowił podstawy orzekania organów w rozpoznawanej sprawie oraz nie był przedmiotem kontroli Sądu I instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt.1 p.p.s.a.