I SA/Gl 932/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędziowie WSA Beata Kozicka, Bożena Suleja, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U, z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) utrzymał mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia A.S. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie [...] zł. od dochodów osiągniętych z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej wobec wynikającego z zeznania PIT- 36L o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2008 podatku należnego w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji podał, iż powodem określenia podatnikowi przedmiotowego zobowiązania w innej wysokości niż zaznana, było stwierdzenie przez organ podatkowy w trakcie kontroli podatkowej w firmie ,,A" zawyżenia przez A.S. amortyzacji samochodu osobowego Volkswagen Passat o kwotę [...] zł. Od wyżej wymienionej decyzji A.S. wniósł odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej oraz art. 22 g ust. 8 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także błędne ustalenie stanu faktycznego. Dalej, organ odwoławczy wskazał, iż po rozpatrzeniu powyższego odwołania nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Następnie wyjaśnił, iż w toku postępowania podatkowego ustalono następujący stan faktyczny. W dniu 9 maja 2005 r. A.S. zakupił samochód osobowy matki Volkswagen Passat od J. K. zamieszkałego w Niemczech za cenę [...] euro. W dniu 4 lipca 2005 r. wprowadził przedmiotowy samochód do ewidencji środków trwałych. Wartość samochodu została ustalona na podstawie oświadczenia podatnika w wysokości [...] zł. Odpisów dokonywał od sierpnia 2005 r. do stycznia 2008 r. w kwocie [...] zł. miesięcznie. W dalszej kolejności, organ odwoławczy zacytował treść art. 22a ust. 1 pkt.2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2005 r., dotyczący amortyzacji środków trwałych. Następnie wskazał, iż sposoby ustalenia wartości początkowej środków trwałych reguluje art. 22g ust. 1-18 ww. ustawy. Dokonując wykładni zapisów tego artykułu- w ocenie organu- nie może być wątpliwości, iż zarówno ich treść jak i usytuowanie wskazują, iż prawodawca przyjął pewną gradację metod ustalania wartości początkowej środków trwałych nabytych przez podatnika. Przepis ten, określa obowiązujące podatników metody ustalania wartości początkowej środków trwałych w zależności od sposobu w jaki podatnik wszedł w ich posiadanie. Podstawowym jest przyjęcie - przy nabyciu środka trwałego w drodze kupna - ceny nabycia. Następnie podniesiono, iż przepis, zastosowania kŧórego domaga się podatnik tj. art. 22g ust. 8 ww. ustawy, przewiduje tylko jeden przypadek ustalenia wartości początkowej środka trwałego w oparciu o wycenę dokonaną przez podatnika- wtedy gdy nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu. Przepis ten- w ocenie organu- nie może mieć jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż nabycie środka trwałego nastąpiło w dniu 9 maja 2005 r. i w tej dacie podatnikowi znana była wartość środka trwałego, czego dowodem jest umowa zakupu samochodu osobowego Volkswagen Passat. Kontynuując Dyrektor Izby Skarbowej podał, iż gdyby nawet przyjąć za podatnikiem, że dokonał ulepszenia środka trwałego, które zgodnie z art. 22g ust. 17 ww. ustawy powiększa wartość środków trwałych, stanowiąc podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych, to należałoby uznać, iż podatnik nie zadbał o ich udokumentowanie. Brak natomiast stosownych dokumentów potwierdzających naprawę środka trwałego przed wprowadzeniem go do ewidencji środków trwałych, skutkuje niemożnością powiększenia wartości początkowej środka trwałego o poniesione wydatki. Zaniechanie potwierdzenia odpowiednim dokumentem wydatków na nabyty środek trwały, nie uzasadnia również określenia jego wartości początkowej na podstawie wyceny podatnika. Nawet jeśli przyjąć –zdaniem organu- iż pierwotnym założeniem podatnika był zakup samochodu tylko i wyłącznie dla celów prywatnych, to stwierdzić należy, że niezrozumiały pozostaje fakt braku jakichkolwiek dokumentów potwierdzających wydatki za zakup części czy naprawę samochodu, chociażby w celu złożenia ewentualnych reklamacji, czy też skorzystania z gwarancji tym bardziej, że jak twierdzi podatnik wydatki były znaczne, bowiem przekraczały wielokrotnie wartość zakupionego samochodu. Nadto dodano, że przedłożone przez podatnika dokumenty jak opinia rzeczoznawcy, kalkulacja naprawy oraz polisa ubezpieczeniowa nie świadczą bezpośrednio o rzeczywistym poniesieniu wydatków na przedmiotowy samochód osobowy, a w konsekwencji nie określają również ich wysokości. Nie można bowiem, zdaniem organu utożsamiać wartości poczynionych nakładów z wielkością o jaką wzrosła wartość środka trwałego , która zależy również od czynników niezależnych od jego właściciela np. od kształtowania się cen samochodów na wolnym rynku. Nadto podniesiono, iż w przedmiotowej sprawie nie ma również zastosowania powołany w odwołaniu art. 22g ust. 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w myśl, którego jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8 przez biegłego powołanego przez podatnika, bowiem- zdaniem organu- A.S. nie wytworzył składnika majątkowego lecz nabył go w drodze kupna. Na koniec wskazano, iż w związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej uznał w pełni za zasadne stanowisko organu pierwszej instancji, iż z uwagi na brak dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków na remont samochodu, za wartość początkową środka trwałego należało przyjąć wartość dokumentu zakupu samochodu tj. kwotę [...] Euro, przeliczoną za złote według kursu z dnia zakupu, czyli wartość początkowa środka trwałego powinna wynosić [...] zł., zaś miesięczna kwota amortyzacji [...] zł. Zatem uznano, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu w 2008 roku o kwotę [...] zł. Od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., A.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w kŧórej zawnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 120, 180 § 1, 181, 187 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej oraz art. 22g ust. 8 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także błędne i dowolne ustalenie stanu faktycznego. W uzasadnieniu podał, iż jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego samochód został zakupiony na potrzeby własne i po remoncie używany był do prywatnych celów. Dopiero w późniejszym terminie został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. W związku z tym, iż samochód zakupiony został do prywatnych celów, zakupy części niezbędnych do naprawy nie były dokumentowane, nie były również dokumentowane wydatki na naprawę. Powyższe- zdaniem skarżącego- wynika również z dokumentu VAT 24. Dalej podano, iż zgodnie z treścią art. 120 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, jednakże w tym przypadku przepisy prawa materialnego w sposób rażący naruszono. W opinii strony skarżącej, jest logicznym, że zakupiony uszkodzony samochód musiał być naprawiony, a skoro dokonano naprawy to poniesiono w tym celu koszty. Organ jednakże pominął oczywiste fakty i przyjął jako wartość początkową samochodu ceną zakupu wbrew logice, faktom i przepisom prawa materialnego. Następnie stwierdzono, iż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, skarżący przedłożył opinię certyfikowanego rzeczoznawcy techniki samochodowej i ruchu drogowego, z kŧórej to opinii jasno wynika, iż wartość rynkowa środka trwałego na dzień wprowadzenia do ewidencji środków trwałych wynosiła [...] zł. oraz kosztorys naprawy samochodu również sporządzony przez rzeczoznawcę, z kŧórego wynika, że nakłady poniesione na naprawę samochodu wyniosły [...] zł. W dalszej części skargi wyrażono pogląd, iż organy winny odnieść się do przedłożonych dowodów zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej oraz że z zaskarżonej decyzji jasno wynika, iż naruszono także art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji również art. 120 tej ustawy oraz art. 22g ust. 8 i 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, natomiast skarga nie zawiera żadnych zarzutów, kŧóre podważałyby jej prawidłowość. Wskazano ponadto, iż w skardze podniesiono zarzuty, kŧóre są niemal tożsame z tymi jakie były przedmiotem wniesionego odwołania, dlatego też organ odwoławczy przytoczył ponownie argumenty, które były podstawą rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym. Dodatkowo odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że wbrew zarzutom skargi w zaskarżonej decyzji odniesiono się do przedłożonych przez podatnika dowodów w tym między innymi do opinii rzeczoznawczy oraz kalkulacji napraw. W związku z powyższym, zarzut naruszenia ww. przepisów uznano za całkowicie bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje. Skarga zasadna nie jest. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać jej uchylenie. Spór dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zasadnie przyjęły, że Skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodów w roku podatkowym 2008 o kwotę [...] zł. z tytułu amortyzacji samochodu osobowego marki Volkswagen Passat. Jak wynika z materiału dowodowego, Skarżący w dniu 9 maja 2005 r. zakupił samochód osobowy matki Volkswagen Passat od J.K. zamieszkałego w Niemczech za cenę [...] euro. W dniu 4 lipca 2005 r. wprowadził przedmiotowy samochód do ewidencji środków trwałych. Wartość samochodu została ustalona na podstawie oświadczenia podatnika w wysokości [...] zł. Odpisów dokonywał od sierpnia 2005 r. do stycznia 2008 r. w kwocie [...] zł. miesięcznie. Istotnym dla rozstrzygnięcia sporu jest ponadto twierdzenie Skarżącego, że samochód wymagał remontu, że został zakupiony dla celów prywatnych/osobistych i że nie posiada dowodów dokumentujących poniesionych nakładów. Oceniając tak zgromadzony materiał dowodowy organy podatkowe uznały, że wartość początkowa samochodu została zawyżona, a to z kolei wpłynęło na zawyżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Przede wszystkim należałoby odnieść się do prawno – podatkowej oceny stanu faktycznego, głównie zaś do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w sprawie miał zastosowanie art. 22 g ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. z późn. zm.) – w dalszej części uzasadnienia określana zamiennie skrótem "u.p.d.o.f." – jak twierdzą organy podatkowe, czy też jak twierdzi strona skarżąca art. 22 g ust. 8 i 9 ustawy. Określenie wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej ma kluczowe znaczenie dla prawidłowego wyliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodu, gdyż stanowią podstawę obliczania tych odpisów. W badanej sprawie organy podatkowe przyjęły, że wartość początkowa środka trwałego winna wynikać z ceny nabycia, a to z tej przyczyny, że samochód został nabyty przez Skarżącego w drodze umowy kupna w dniu 9 maja 2005 r. Zdaniem Sądu takie stanowisko organu zasługuje na aprobatę. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 22 g ust. 1 pkt 1 za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie nabycia w drodze kupna – cenę ich nabycia. Z kolei za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Oceniając twierdzenie Skarżącego, że samochód był wykorzystywany dla celów prywatnych i z tego też tytułu nie były dokumentowane wydatki poniesione na jego remont, to należałoby przede wszystkim wskazać, że zestawienie daty zakupu tj. 9 maja 2005 r., z datą wprowadzenia samochodu do ewidencji środków trwałych tj. 4 lipca 2005 r. – przy przyjęciu, że jak twierdzi Skarżący samochód wymagał nakładów w granicach [...] zł. ( oświadczenie Skarżącego z dnia 4.12.2009 r. – karta Nr 4 akt podatkowych ) – zasadnie organy przyjęły, że samochód został nabyty dla potrzeb prowadzonej działalności i że cena tego nabycia winna zostać uznana za wartość początkową środka trwałego. Trudno bowiem dać wiarę podnoszonej przez Skarżącego argumentacji, że samochód był wykorzystywany dla potrzeb prywatnych/osobistych skoro po niespełna dwóch miesiącach od daty podpisania umowy, po sprowadzeniu samochodu do Polski, po dokonaniu jak twierdził skarżący generalnego remontu samochodu, wreszcie po zakończeniu spraw związanych z jego rejestracją został wpisany do ewidencji środków trwałych. Przebieg zdarzeń prowadzi do wniosku przeciwnego, a to takiego, że wprowadzenie do ewidencji środków trwałych nastąpiło po sprowadzeniu samochodu, jego remoncie i rejestracji. Za nielogiczne i niezgodne z doświadczeniem życiowym należy ponadto uznać twierdzenie, że Skarżący nie przechowywał dowodów na poniesienie wydatków na remont w kwocie przewyższającej [...] zł. (bądź jak stwierdził w w/w oświadczeniu Skarżący [...] zł. ), gdyż samochód był zakupiony dla celów osobistych, gdy tymczasem przechowywał dokument potwierdzający cenę nabycia tego samochodu opiewającą na kwotę [...] euro, czyli w wysokości powyżej [...] zł. Z tego też powodu, Sąd uznał, że przyjęcie przez organy podatkowe ceny nabycia spornego samochodu jako wartości początkowej tego środka trwałego nie narusza prawa. Powyższa konstatacja przesądza o niezasadności twierdzenia strony skarżącej, że po dokonaniu na samochód nabyty na podstawie umowy kupna nakładów możliwe było określenie jego wartości początkowej według metody wskazanej w art. 22 g ust. 8 lub 9 tj. poprzez wycenę dokonania przez podatnika lub wartość określoną przez biegłego. Odnosząc się do tego poglądu w pierwszej kolejności należałoby wskazać, że zgodnie z art. 22 g ust. 9 "Jeżeli podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, o którym mowa w ust. 4, wartość początkową środków trwałych ustala się w wysokości określonej z uwzględnieniem cen rynkowych, o których mowa w ust. 8, przez biegłego, powołanego przez podatnika". Z przepisu tego wynika, że dotyczy on sytuacji, gdy podatnik nie może ustalić kosztu wytworzenia, a nie nabycia środka trwałego, a zatem słusznie organy podatkowe przyjęły, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie, a to z tej przyczyny, że Skarżący nie "wytworzył" samochodu, ale go nabył. Jak wynika natomiast z art. 22 g ust. 8 u.p.d.o.f. "Jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu, o których mowa w art. 22n, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia". W badanym przypadku cena nabycia była bezsporna i jak wskazał sam Skarżący ( fakt ten wynikał także z umowy z dnia 9 maja 2005 r. – załącznik do karty Nr 9 akt podatkowych – kserokopia tłumaczenia umowy kupna samochodu ) wynosiła [...] euro, a to oznacza, że także ten przepis nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Reasumując powyższe rozważania, należy podkreślić, że nie ma racji strona skarżąca, iż wartość początkowa samochodu Volkswagen Passat zakupionego w maju 2009 r. mogła zostać ustalona w oparciu o art. 22 g ust. 8 i 9 u.p.d.o.f., a to przesądza o niezasadności zarzutu naruszenia w/w przepisów przez organy podatkowe. Nie zasługują także – zdaniem Sądu – na uwzględnienie zarzuty dotyczące nieprawidłowego prowadzenia postępowania podatkowego, błędnego ustalenia stanu faktycznego i błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Nie kwestionując poglądu, że logicznym jest, że uszkodzony samochód musiał być naprawiony, należy podkreślić, że podwyższenie wartości początkowej samochodu wymagało wykazania przez stronę skarżącą dowodów poniesienia nakładów czy to z tytułu zakupu części, czy wykonania usługi naprawy samochodu. W badanej sprawie Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego poniesienie takich kosztów, twierdząc, że przedłożona opinia biegłego rzeczoznawcy sporządzona w dniu 8 grudnia 2009 r. ( w trakcie trwania postępowania podatkowego ) oraz polisa ubezpieczenia samochodu na kwotę [...] zł. uprawniała do przyjęcia wartości początkowej spornego samochodu w kwocie [...] zł. Stanowisko takie nie może jednakże zyskać aprobaty, a to z tej przyczyny, że to ustawodawca określił sposób i zasady amortyzacji środków trwałych, wyraźnie stanowiąc w art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.do.f., że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 22 g ust. 17 powiększają wartość środków trwałych, stanowiącą podstawę naliczenia kosztów amortyzacyjnych. Z kolei zgodnie z art. 22 ust. 8 u.p.d.o.f. kosztem uzyskania przychodów są odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22 a- 22 o z uwzględnieniem art. 23 ustawy. Regulacje te przesądzają o tym, że nie jest możliwe – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – zwiększenie wartości środka trwałego (w badanej sprawie samochodu osobowego) o dokonane na ten środek nakłady bez przedłożenia dowodów dokumentujących poniesienie kosztu w określonej wysokości. Przyjęcie wartości początkowej spornego samochodu w kwocie [...] zł. wymagało wprowadzenie go do ewidencji środka trwałego według ceny zakupu, a następnie zwiększenie tej wartości o poczynione nakłady na ulepszenie tego środka. Nakłady te powinny zostać udokumentowane w sposób przewidziany w/w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organy podatkowe zebrały – zgodnie z zasadami postępowania dowodowego – cały materiał dowodowy ustalając stan faktyczny sprawy zgodnie z wymogami wyznaczonymi treścią art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Dokonana ocena mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ nie odmówił uwzględnienia jakiegokolwiek dowodu, odniósł się przy tym w uzasadnieniu decyzji do każdego z nich. Z dotychczasowych spostrzeżeń wynika, że brak podstaw do tego, by kwestionować ocenę dokonaną w rozpatrywanej sprawie przez organy podatkowe i dopatrywać się naruszeń prawa, których stwierdzenie skutkować musiałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wyrażone w decyzji stanowisko organu zostało dostatecznie pod względem formalnym uzasadnione. Decyzja ta nie uchybia także przepisom prawa materialnego, gdyż poczynione rozważania – w zakresie wyżej opisanym – należało podzielić. W istocie bowiem trafnych ustaleń organ wysnuł zasadne wnioski. Końcowo, należałoby wskazać, że organy podatkowe – nie naruszyły zasady praworządności, orzekły bowiem w sprawie na podstawie art. 22 g ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.d.o.f. będąc do tego uprawnionymi zarówno pod względem rzeczowym, jak i miejscowym. Rozstrzygnięcie zostało wydane w formie prawem przewidzianym. W sumie zatem należało skargę uznać za bezzasadną, co skutkować musiało jej oddaleniem na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami).