I FZ 263/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 3 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1285/10 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 4 lipca 2011 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1285/10 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał T. W. (dalej również jako Podatnik, Strona lub Skarżący) do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł, od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 października 2010 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Jako podstawę prawną wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, ze zm., dalej również jako "rozporządzenie"). W zażaleniu na powyższe zarządzenie Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie w nim przepisów postępowania, tj. § 2 pkt 6 rozporządzenia. W zwięzłym uzasadnieniu zarzutu podniesiono, że "przedmiotem zaskarżenia jest odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania podatnika. Taki rodzaj sprawy nie został wymieniony w żadnym z zapisów § 2 pkt 1-5 rozporządzenia. Nie jest to także sprawa objęta wpisem stosunkowym. Tym samym opłata winna zostać ustalona na podstawie § 2 pkt 6 rozporządzenia". Wobec powyższego wniesiono o uchylenie przedmiotowego zarządzenia z dnia 4 lipca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że autor rozpoznawanego środka zaskarżenia niewłaściwie powołuje w nim przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Otóż, wymienione rozporządzenie dzieli się na paragrafy, które dzielą się na ustępy, a te z kolei dzielą się na punkty. Tymczasem pełnomocnik Strony jako naruszony wskazuje § 2 pkt 6 rozporządzenia, zamiast (jak należy domniemywać) § 2 ust. 6 rozporządzenia. Jednakże uchybienie to nie tamuje rozpoznania niniejszego zażalenia, gdyż odmiennie niż w przypadku skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany podstawami zażalenia. NSA rozpoznając zażalenie orzeka w granicach wyznaczonych przez jego przedmiot. Badając zatem zgodność zaskarżonego zarządzenia z mającymi zastosowanie w sprawie, obowiązującymi przepisami p.p.s.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. należy stwierdzić, że odpowiada ono prawu z poniższych powodów. Stosownie do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 p.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 p.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. Zgodnie art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa lub O.p.) zobowiązanie podatkowe to wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. W judykaturze przyjmuje się, że z treści § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia wynika, że norma wyznacza wysokość wpisu stałego w sprawach z "zakresu zobowiązań podatkowych", a nie "zobowiązań podatkowych" określonych we wskazanym art. 5 O.p. Sformułowanie – "z zakresu zobowiązań podatkowych" oznacza, że ustawodawca rozszerzył obszar spraw, do których norma ta znajdzie zastosowanie na wszelkie te spory sądowoadminstracyjne, które pozostają w związku ze zobowiązaniem podatkowym (zob. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 736/09, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Wobec powyższego stwierdzić należy, że sprawa ze skargi na decyzję w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki zalicza się bez wątpienia do spraw "z zakresu zobowiązań podatkowych" w ujęciu § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. W tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki przewidziane w art. 116 Ordynacji podatkowej dla stwierdzenia odpowiedzialności członka zarządu spółki za jej zobowiązania podatkowe. Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy. Przedmiotem sprawy toczącej się przed organem podatkowym nie jest w istocie ustalenie należności pieniężnej, ale ustalenie istnienia przesłanek pozwalających na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika (zob. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II FZ 253/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem wpis w niniejszej sprawie prawidłowo określono w wysokości 500 zł na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Z tych względów na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.