II OSK 1381/11

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2185/10 odrzucającego skargę E. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić skargę kasacyjną Pismem z dnia 28 października 2010 r. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Z. wniósł E. G. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwaną p.p.s.a.) odrzucił skargę E. G. na uchwałę Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 9 sierpnia 2010 r. do Urzędu Miasta i Gminy Piaseczno wpłynęło wezwanie E. G. do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie dotyczyło uchwały Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Z. Rada Miejska w Piasecznie nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. Natomiast V-ce Przewodniczący Rady Miejskiej M. S. wystosował do wzywającego pismo z dnia 9 września 2010 r. (doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 września 2010 r.), w którym wskazał przewidywalny termin podjęcia uchwały w przedmiotowej sprawie oraz pismo z dnia 23 września 2010 r. (doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 września 2010 r.) informujące skarżącego o niepodjęciu przez Radę Miejską w Piasecznie uchwały w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu Rada Miejska w Piasecznie nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego skarżącego. W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia 23 września 2010 r., doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 września 2010 r., podpisane przez V-ce Przewodniczącego Rady Miejskiej w Piasecznie, które strona skarżąca uznaje za odpowiedź na jej wezwanie. Z jednoznacznej treści tego pisma wynika jednak, że zawiera ono jedynie informację, że Rada Miejska w Piasecznie nie zajęła stanowiska w kwestii wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Jest to informacja o braku podjęcia w sprawie działań przez Radę Miejską udzielona przez V-ce Przewodniczącego tej Rady. Nie jest to zatem odpowiedź Rady Miejskiej na wezwanie strony skarżącej. Pisma tego nie można uznać za odpowiedź na wezwanie również z tego względu, że nie ma ono formy uchwały, a tylko w takiej formie rada miejska jako organ kolegialny może wyrażać swoje stanowisko. Dlatego też zdaniem Sądu Rada Miejska w Piasecznie nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, które wpłynęło do organu w dniu 9 sierpnia 2010 r., co oznacza, że skarga powinna być wniesiona najpóźniej w dniu 8 października 2010 r. Tymczasem skarga została wniesiona przez skarżącego dopiero w dniu 29 października 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył E. G., zarzucając naruszenie: 1. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, iż skarga do WSA została wniesiona po terminie; 2. art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Rada Miejska w Piasecznie nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, które wpłynęło do organu w dniu 9 sierpnia 2010 r.; 3. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że znajdujące się w aktach sprawy pismo z dnia 23 września 2010 r. doręczone pełnomocnikowi skarżącego dniu 29 września 2010 r. nie jest odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i że winno być w formie uchwały, bowiem tylko w takiej formie rada miejska jako organ kolegialny wyraża swoje stanowisko; 4. art. 101 § 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że strona może wnieść skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w terminie wskazanym w treści art. 53 § 2 p.p.s.a. Kwestia ta została przesądzona w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07 (opubl. w ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60). Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a stanowi, że w przypadkach o którym mowa w treści art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia. Zatem z przepisu tego wynika, że strona może wnieść skutecznie skargę w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w sytuacji kiedy udzielono na nie odpowiedzi. Natomiast w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni liczony od dnia wniesienia tego wezwania. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach ustalił, że wezwanie E. G. do usunięcia naruszenia zostało doręczone Radzie Miejskiej w Piasecznie w dniu 9 sierpnia 2010 r., czego skarżący kasacyjnie nie kwestionuje. Zatem, zgodnie z dyspozycją przytoczonego wyżej przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a, od tej daty rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin do skutecznego złożenia skargi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno pismo V-ce Przewodniczącego Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia 9 września 2010 r. oraz pismo z dnia 23 września 2010 r. mają charakter jedynie informacyjny o dacie rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz o nie podjęciu uchwały dotyczącej wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Pisma te nie odnoszą się merytorycznie do wezwania do usunięci naruszenia prawa, dlatego też nie mogą być uznane za odpowiedź organu na wezwanie do usunięci naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 53 § 2, art. 58 § 1 pkt 2 i art. 133 p.p.s.a. oraz art. 101 ustawy o samorządzie gminnym należy uznać za niezasadne, a zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.