II SA/Bk 779/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska – Nazarczyk, Sędziowie Sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B. K. i K. M. K. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienia nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Bk 779/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]Prezydent Miasta B.zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i H. K. oraz I. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, podpiwniczonego z poddaszem użytkowym, z garażem dwustanowiskowym na działkach nr [...] i [...] przy ul. W. w B. W uzasadnieniu wskazał, że przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania prawa budowlanego, a wniosek o wydanie pozwolenia został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy tj. decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr[...]. Ustalono, że obszar oddziaływania obiektu będzie się zamykał w granicach terenu inwestycji. Budynek zaprojektowano ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od 3 m do 3, 17 m od granicy działki nr [...] oraz 7, 30 m od istniejącego na tej działce budynku, a wysokość zaprojektowanego budynku we wskazanych odległościach wynosi około 4 m. Odległość budynku od granicy działki nr 1991 wynosi 4, 5 m, a największa wysokość przesłaniania z tej strony to 7, 10 m. W dniu 28 kwietnia 2010 r. właściciele działek sąsiednich nr [...] i [...]B. i K. M. K. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym pozwoleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa oraz o wstrzymanie jego wykonania. Tego samego dnia złożyli również wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowego pozwolenia. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. Prezydent Miasta B. wznowił postępowanie. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wskazali, że są właścicielami działek sąsiednich w stosunku do projektowanej inwestycji (o nr [...] i [...]), na których w latach 1995 – 2001 wybudowali dom jednorodzinny z garażem dołączonym do ściany budynku, oddalonej o pełne 4 m od granicy działek obecnych inwestorów nr [...] i[...]. Takie usytuowanie garażu wynikało z braku zgody sąsiadów na posadowienie budynku po granicy z ich działką lub też w odległości 3 m od tej granicy. Natomiast inwestorzy usytuowali swój budynek w mniejszej odległości od granicy. Wnioskujący o wstrzymanie również wywodzili, że decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji sąsiadów określa współczynnik powierzchni zabudowy na 41 %, mimo że w okolicy ten współczynnik wynosi 28 % i tak też określała go poprzednia decyzja o warunkach zabudowy wydana inwestorom (z dnia 09 października 2009 r.), a następnie uchylona celem dopasowania współczynnika do projektu budowlanego. Zaznaczyli, że faktycznie nawet współczynnik 28 % jest zawyżony sztucznie, bowiem rzeczywisty wynosi 15 – 26 %. Zdaniem wnioskodawców zaprojektowano budynek w sposób niezgodny z prawem i w sposób nieograniczający obszaru jego oddziaływania tylko do działki inwestorów, jak wskazano w uzasadnieniu pozwolenia na budowę. Ścianę budynku usytuowano w odległości 3 m od granicy, ale już dach wystaje poza ścianę skracając tę odległość do 2 m. Wskazali, że kalenica dachu nad częścią najbliższą nieruchomości skarżących sięga 6, 80 m, przy czym wysokość ta jest mierzona od poziomu stropu nad piwnicą (od 0, 45 m). Podnosili, że budynek inwestorów powoduje zacienianie okien w ich budynku mieszkalnym. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...]Wojewoda P.uchylił postanowienie Prezydenta Miasta B.z dnia [...] kwietnia 2010 r., którym odmówiono wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 2010 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Wskazał, że art. 152 § 1 Kpa uzależnia wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia, co do którego toczy się wznowione postępowanie, od wystąpienia prawdopodobieństwa jego uchylenia podlegającego ocenie w świetle pełnego materiału dowodowego sprawy. W sprawie natomiast brak jest analizy przesłaniania przez projektowany budynek działki i zabudowań należących do wnioskodawców, o którą należy uzupełnić materiał dowodowy. W wyniku powyższego orzeczenia Wojewody – postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Prezydent Miasta B. zobowiązał M., H. i I. K. do przedłożenia analizy przesłaniania wykonanej przez uprawnioną osobę uwzględniającą istniejącą i zamierzoną zabudowę na działce nr 1988 oraz treść § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Po przedłożeniu wymaganej analizy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010r. znak [...]Prezydent Miasta B. odmówił wstrzymania wykonania pozwolenia na budowę z dnia [...] lutego 2010 r. Organ wyłożył zasady stosowania art. 152 § 1 Kpa i wskazał, że przeprowadził postępowanie zmierzające do oceny prawdopodobieństwa uchylenia pozwolenia. Ustalił, że budynek zaprojektowano ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości od 3 m do 3, 17 m od granicy działki nr [...] należącej do państwa K.oraz w odległości 7,30 m od istniejącego na niej budynku, a wysokość projektowanego budynku wynosi we wskazanych wyżej odległościach 3,5 m. Również analiza przesłaniania nie wykazała jego ujemnego wpływu na teren sąsiedni, bowiem oddalenie jego najbliżej zacieniającej części tj. okapu, od budynku mieszkalnego sąsiadów, wynosi 10, 66 m. Wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości miedzy budynkami, bo wynosi 3,5 m. Ponadto wskazano, że budynek państwa K. jest zwrócony w stronę działki inwestorów nr [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, dlatego analizę przeprowadzono w stosunku do najbliżej położonego okna, które znajduje się w odległości 10, 66 m. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli B. i K. M. K. Zakwestionowali prawidłowość analizy przesłaniania jako nieuwzględniającej okien położonych na użytkowym poddaszu ich budynku, a wskazującej wyłącznie na nieposiadającą okien ścianę garażu tego budynku. Zwrócili uwagę, że najniżej położonymi oknami w ich budynku są okna piwnicy, a budynek ich położony jest około 1 m niżej niż obiekt projektowany. Dlatego, ich zdaniem, wbrew wnioskom analizy przesłaniania, faktyczna wysokość posadowienia budynku inwestorów, odległość krawędzi dachu od granicy nieruchomości żalących się, szerokość tego dachu, jego nachylenie oraz wysokość kalenic wskazują, że doszło do naruszenia norm mających gwarantować naturalne oświetlenie ich budynku. Zachodzi więc duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. znak [...]Wojewoda P.utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie jako zgodne z prawem. Organ odwoławczy podzielił ocenę pierwszoinstancyjną, zgodnie z którą parametry budynku, jak i jego usytuowanie nie wskazują prawdopodobieństwa naruszenia § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uznano za bezzasadny zarzut pominięcia okien na poddaszu skarżących. Jak wyjaśniono - odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Wysokość przesłaniania mierzy się natomiast od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Również wskazano, że także w przypadku rozbudowy domu mieszkalnego na działce inwestorów, po stronie granicy z działką nr 1989, zachowując odległość 4 m od granicy działki (ściana z otworami okiennymi), nie zachodzi prawdopodobieństwo przesłaniania ewentualnych przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Ustosunkowując się do zarzutu różnicy wysokości posadowienia budynków wskazano, że przedmiotowa różnica wynosi około 0,5 m do 1 m i nie wpływa znacząco na wnioski analizy, bowiem różnica porównywanych odległości przesłaniania jest około dwukrotnie większa od wysokości przesłaniania. Zatem nie istnieje prawdopodobieństwo przesłaniania budynku skarżących, nawet przy sugerowanej różnicy ukształtowania terenu obydwu działek. Z powyższego wynika, zdaniem organu, że nie istnieje prawdopodobieństwo uchylenia kontrolowanej we wznowionym postępowaniu decyzji, zatem brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania. Skargę na powyższe postanowienie złożyli do sądu administracyjnego B. i K. M.K. zarzucając naruszenie: - art. 7, 8, 88, 80, 84 i 85 Kpa poprzez uznanie jako wiarygodnej przedstawionej przez inwestorów analizy przesłaniania, mimo że została wykonana z pominięciem istotnych faktów w postaci rzeczywistych wymiarów i odległości sąsiednich budynków oraz umiejscowienia okien w budynku skarżących, - art. 7 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - art. 124 § 1 i 2 Kpa przez błędne uzasadnienie postanowienia, - art. 12 Kpa przez błędne przyjęcie braku prawdopodobieństwa uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Uzasadniając powyższe zarzuty wskazali, że niewiarygodność ekspertyzy przesłaniania wynika z faktu jej sporządzenia przez architekta, który był autorem projektu budowlanego. Zarzucili nieodniesienie się do przedłożonych zdjęć obrazujących rzeczywiste odległości oraz do usytuowania okien w budynku skarżących na poddaszu i w piwnicy, a także istotnej różnicy poziomów posadowienia budynków. Wskazali, że ich garaż znajduje się w odległości 4, 33 m od granicy: w narożniku północnym wynosi ona 4, 05 m, a w południowym – 4 m, co świadczy o nieprawidłowości wielkości podanych w analizie. Również zarzucili niezgodne z zasadami zawartymi w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ustalenie zakresu przesłaniania wskazujące na to, że organ nie rozumie tego przepisu, co doprowadziło do błędnych wniosków w uzasadnieniu postanowienia. Zdaniem skarżących organ powinien prawidłowo przeprowadzić pomiary, bowiem według ich oceny wysokość całego budynku inwestorów do górnej jego kalenicy, od dolnej krawędzi piwnicznych okien, wynosi 10 m, odległość między budynkami mieszkalnymi wynosi 9,4 m. Wnieśli o dopuszczenie dowodu z fotografii obrazujących umiejscowienie najniżej położonych okien w ich budynku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i oceniając zarzuty skargi jako nieuprawnione. Podczas rozprawy w dniu 08 lutego 2011 r. skarżący wskazał, że analiza zawiera błędne wskazania co do podstawowych wymiarów jak przykładowo odległości od granicy działki oraz nie zachowano przy jej sporządzaniu wymagań z §13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Natomiast uczestnik postępowania H. K. wskazał, że wykonał budynek zgodnie z projektem budowlanym, z zachowaniem ustalonych w nim odległości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako uzasadniona podlegała uwzględnieniu. Na wstępie należy podnieść, że rozstrzygnięcie poddane kontroli sądu administracyjnego ma charakter nie merytoryczny, a wpadkowy, niemniej musi odpowiadać wymogom przepisów zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Podstawę orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, co do której zostało uruchomione postępowanie wznowieniowe, stanowi przepis art. 152 §1 Kpa następującej treści: "Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Zatem do procesowych obowiązków organu należy ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Aby jej dokonać organ winien oprzeć się na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt pochopna, niepoparta niczym ocena może prowadzić do błędnych wniosków z bardzo istotnymi skutkami dla inwestora, dla osób trzecich na sytuację prawną których wpływa, jak i dla zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych – mimo tego, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej nie przesądza o wyniku merytorycznym postępowania wznowionego. Dlatego dokonana ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania winna być przekonywująca i wyczerpująca, oparta na materiale dowodowym. Podając za wyrokiem z dnia 23 września 2008 r. w sprawie II SA/Kr 648/08 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) należy stwierdzić, że "Określenie "prawdopodobieństwa" powinno polegać na podaniu przesłanki wznowieniowej, która ma być zastosowana z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji. Organ przy ustalaniu prawdopodobieństwa uchylenia decyzji winien mieć na uwadze wszystkie przesłanki wznowienia wynikające z przepisów Kpa". W sprawie niniejszej postanowienia organów obydwu instancji tym wymogom nie odpowiadają, przy tym nie da się odeprzeć zarzutu naruszenia przepisów procesowych – art. 7, 8, 80, 84, 85 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik oceny prawdopodobieństwa uchylenia na skutek wznowienia postępowania (postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r.) pozwolenia na budowę, tj. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszenie tych przepisów stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I instancji przy zastosowaniu regulacji art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. W zasadzie organy skupiły się na jednym zagadnieniu – przesłaniania pomieszczeń mieszkalnych skarżących i to opierając się wyłącznie na bardzo lakonicznej, podważanej przez skarżących, analizie przesłaniania (wyłącznie rysunek) sporządzonej przez autora projektu budowlanego budynku inwestorów K. Faktycznie nie dokonały pełnej oceny prawdopodobieństwa wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę na działkach nr [...] i [...] przy ul. W. w B. Również nie można nie podzielić zarzutów skargi odnoszących się do samej analizy przesłaniania, faktycznie nie spełniającej wymogów zobrazowania sposobu pomiaru odległości zgodnych z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Powołany przepis stanowi: "Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej". Przedłożona przez inwestorów analiza w postaci rysunku sporządzonego przez autora głównego projektu budowlanego nie wskazuje na sposób wyliczenia podanych w niej wysokości przesłaniania i odległości przesłaniania uwzględniający wymogi § 13 wskazanego rozporządzenia. Przy tym była konsekwentnie kwestionowana przez małżonków K., którzy wskazywali na oczywiste, według nich, niezgodności ze stanem faktycznym, co udowadniali dokumentacją fotograficzną. Zarzuty te zostały przez organ odwoławczy całkowicie zignorowane przy rozpoznaniu zażalenia od postanowienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., co uchybia zasadom rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym. W konsekwencji zaskarżone postanowienie oraz je poprzedzające nie mogą się ostać, zostały bowiem wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślając incydentalny charakter orzeczenia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 152 Kpa i akcentując brak podstaw do merytorycznej oceny zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowionego postępowania oraz konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego – skład orzekający jeszcze raz podkreśla, że ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji nie może być dowolna i przeprowadzona w oparciu o budzące wątpliwości materiały dowodowe. Jeżeli organ zdecydował się na zgromadzenie dowodów dla przeprowadzenia oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w trybie art. 152 Kpa, to powinien to incydentalne postępowanie wyjaśniające przeprowadzić z poszanowaniem reguł procesowych Kpa. Stanowisko to nie oznacza odejścia przez skład orzekający od dominującej linii orzecznictwa i doktryny, według których brak jest podstaw do stosowania – w postępowaniu wpadkowym kończącym się postanowieniem w przedmiocie wstrzymania na podstawie art. 152 Kpa - reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego obowiązujących przed wydaniem rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej co do istoty, a więc po zebraniu i rozpatrzeniu całego niezbędnego materiału dowodowego, jak tego wymaga przepis art. 77 § 1 Kpa, oraz po podjęciu wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stosownie do art. 7 Kpa. Zaistnienie przesłanki prawdopodobieństwa uchylenia decyzji dotychczasowej nie wymaga udowodnienia, że decyzja dotychczasowa podlega uchyleniu. W tego rodzaju postanowieniu właściwy organ powinien wskazać, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 Kpa, brak jest przesłanki negatywnej do uchylenia decyzji dotychczasowej oraz że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia tej decyzji (vide wyroki NSA z 26.06.2008 r., II OSK 720/07 oraz z 07.01.2009 r., I OSK 863/08, jak również wyrok WSA w Warszawie z 14.03.2006 r., VII SA/Wa 1514/05 – dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednak, zdaniem składu orzekającego, prawdopodobieństwo uchylenia decyzji lub jego brak musi być przekonywująco uzasadnione przez organ orzekający w przedmiocie wstrzymania, stąd, jeżeli widzi on potrzebę przeprowadzenia dla potrzeb takowej oceny postępowania wyjaśniającego i przeprowadzenia dowodów, to winien w tym aspekcie respektować zasady ustanowione w Kpa. Jeśli zaś jest w stanie uzasadnić prawdopodobieństwo uchylenia bez postępowania dowodowego, to nie ma obowiązku przeprowadzenia szerokiego postępowania wyjaśniającego. W tym miejscu należy także podkreślić, że w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, z uwagi na jej funkcjonowanie w obrocie prawnym i możliwość wykonania, decydujące jest przestrzeganie zasady szybkości postępowania. Ta w sprawie niniejszej niewątpliwie została złamana. Postępowanie wznowiono w dniu [...] maja 2010 r., zatem wszelkie terminy przewidziane dla załatwienia spawy zostały przekroczone, bowiem do chwili obecnej nie wydano decyzji merytorycznej. Rozważanie przesłanek postanowienia incydentalnego nie może usprawiedliwiać braku czynności procesowych organu zmierzających do merytorycznego rozpoznania sprawy. Z całą pewnością nie zachodzi usprawiedliwiony powód wstrzymania się z zakończeniem merytorycznym sprawy do czasu uprawomocnienia się postanowienia incydentalnego, jak uczyniono w sprawie niniejszej. Rozpoznając sprawę ponownie będą miały organy administracyjne na uwadze powyższe uwagi. Skoro dla oceny prawdopodobieństwa uchylenia, po wznowieniu, decyzji o pozwoleniu na budowę organ będzie widział potrzebę postępowania wyjaśniającego, to należy je przeprowadzić. Jeśli dla oceny zachowania wymogów §13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych organ I instancji znajduje konieczność sporządzenia analizy przesłaniania, to zleci autorowi złożonej analizy jej opracowanie z ustosunkowaniem się do zarzutów podnoszonych przez skarżących oraz przedstawienie analizy dającej obraz spełniania wymogów wskazanego przepisu. Ewentualnie rozważyć można celowość sporządzenia nowej analizy, przez inny uprawniony podmiot niż autor projektu budowlanego – uwzględniając w tym przedmiocie postulaty skarżących. Należy ponownie dokonać oceny przesłanek z art. 152 Kpa pamiętając o potrzebie możliwie rychłego zakończenia merytorycznego postępowania po jego wznowieniu w dniu 27 maja 2010 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Z uwagi na brak wniosku skarżących o zwrot kosztów postępowania sądowego – nie orzekano w tym przedmiocie mimo uwzględnienia skargi.