II SA/Wr 707/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Spółdzielni A na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] - na podstawie art. 11 a, art. 11 c, art. 11f ust. 1, art. 11 i, art. 12 ust. 1, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (j.t.: Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j-t.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - Prezydent W. zezwolił Zarządowi Dróg i Utrzymania Miasta na realizację inwestycji drogowej, zatwierdził projekty podziału nieruchomości oraz projekt budowlany inwestycji pod nazwą "Rozbudowa ul. [...] we W. na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz ze skrzyżowaniem ulic: [...], [...], [...] i [...]", nadając tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia Rolniczo-Handlowa "[...]" we W., zarzucając jej naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy słusznego interesu strony i poprowadzenie linii rozgraniczającej pomiędzy działką nr 5/1 a działką nr 5/2 wzdłuż ścian zewnętrznych prowadzonego przez odwołującego się pawilonu handlowego, co oznacza pozbawienie odwołującego się możliwości zlokalizowania parkingów dla samochodów osobowych przy pawilonie, jak również uniemożliwia jego rozbudowę w przyszłości, oraz naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 11c w/w ustawy poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek uzasadniających przeprowadzenie podziału działki nr 5 w sposób określony w powyższej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty strona odwołująca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że decyzją Nr [...] organ I instancji zatwierdził projekt podziału m.in. działki nr 5 w obrębie K. we W., której odwołujący się jest użytkownikiem wieczystym dla planowanego zadania. W wyniku podziału powstały dwie działki nr 5/1 oraz 5/2, przy czym co do działki nr 5/2 ma wygasnąć prawo użytkowania wieczystego przysługującego stronie odwołującej się. Wskazano przy tym, że linie rozgraniczające pomiędzy działką nr 5/1 a działką nr 5/2 zostały ustalone dokładnie wzdłuż ścian zewnętrznych prowadzonego przez odwołującego się pawilonu handlowego zlokalizowanych od strony planowanego ronda. Taka lokalizacja linii rozgraniczającej uniemożliwia mu - zdaniem odwołującego - wygospodarowanie miejsc parkingowych dla pojazdów klientów, co niewątpliwie znacząco wpłynie na obniżenie obrotów pawilonu. W tym celu nie może być wykorzystana działka 5/1 w kształcie ustalonym zaskarżoną decyzją, gdyż teren za pawilonem przeznaczony jest wyłącznie dla dostawców towarów do pawilonu i jest zbyt mały, aby zlokalizować tam dodatkowo miejsca parkingowe. Ponadto poprowadzenie granicy wzdłuż ścian pawilonu, pozbawia odwołującego możliwości rozbudowy pawilonu w przyszłości. Również w razie zamiaru rozebrania dotychczasowego pawilonu i postawienia nowego, należałoby go usytuować zgodnie z przepisami prawa budowlanego w określonej odległości od granicy działki. Tym samym teren za pawilonem uległby dodatkowo zmniejszeniu. Wydając swoją decyzję organ I instancji nie wziął zatem pod uwagę słusznego interesu skarżącego. Ponadto decyzją Nr [...] został naruszony art. 11 k.p.a., gdyż organy administracyjne winny podejmować takie działania, aby doprowadzić do właściwego wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Początkowo odwołujący się był informowany o możliwości wydzielenia pod budowę drogi pasa ok. 120 m2 -150 m2 z działki nr 5. Taki podział działki nr 5 pozwoliłby na przeprowadzenie inwestycji, jednocześnie nie pozbawiając odwołującego możliwości wybudowania parkingu, bądź przebudowy pawilonu. Prowadzone były rozmowy ze stroną odwołującą w przedmiocie wybudowania przez inwestora realizującego inwestycję drogową miejsc parkingowych. Kwestionowaną decyzją organ zatwierdził podział działki nr 5 wydzielając na rzecz Gminy W. działkę nr 5/2 o wielkości aż 719 m2, jednocześnie nie wyjaśniając stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy takim rozgraniczeniu działek i przyczyn nieuwzględnienia wcześniejszych uzgodnień. W ocenie strony odebranie jej tak znacznej części użytkowanej działki (niemal połowa jej powierzchni) jest nieuzasadnione w świetle potrzeb przeprowadzanej inwestycji drogowej, a jednocześnie w sposób zdecydowany niekorzystnie wpływa na możliwość korzystania z działki pozostającej w użytkowaniu strony zgodnie z przeznaczeniem tej działki. Tym samy została naruszona jedna z podstawowych zasad wskazanych w kodeksie postępowania administracyjnego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Badając sprawę, organ odwoławczy ustalił, że w dniu W 22 kwietnia 2010 r. Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta we W. wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie ulicy [...] we W. na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz ze skrzyżowaniem ulic: [...], [...], [...] i [...]. Do wniosku inwestor przedłożył następujące dokumenty: opinię Zarządu Województwa D. z dnia 24 lutego 2009 r., opinię Prezydenta W. działającego jako starosta z dnia 27 lutego 2009 r., mapę w skali 1:500, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, cztery egzemplarze projektu budowlanego, zawierającego uzgodnienia i opinie wymagane przepisami odrębnymi. Organ pierwszej instancji sprawdził czy wniosek spełnia wymogi określone w art. 11 b ust. 1 oraz art. 11 d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz sprawdził, w myśl art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane: zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, a w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wykonanego przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a także zaświadczeń o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto organ zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu wynikający z art. 11 d ust. 5 i ust. 6 w/w ustawy. W swojej decyzji organ szczegółowo określił uregulowania w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Rozpatrując zarzut strony odwołującej, organ drugiej instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej prowadzone jest w trybie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wojewoda czy starosta pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, która jest zobowiązana wyłącznie do ustalenia lokalizacji i wydania pozwolenia na budowę (w jednej decyzji), natomiast nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. W weryfikowanym przypadku jest to lokalizacja ronda oraz ciągu pieszo-rowerowego na skrzyżowaniu ulic [...], [...], [...] i [...]. Mając powyżej powiedziane na uwadze, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda postanowił utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Wojewody D. wniosła skarżąca spółdzielnia zarzucając jej naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy interesu społecznego oraz słusznego interesu strony i poprowadzenie linii rozgraniczającej pomiędzy działką nr 5/1 a działką nr 5/2 wzdłuż murów prowadzonego przez skarżącego pawilonu handlowego, oraz naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 11c wyżej powołanej ustawy poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek uzasadniających przeprowadzenie podziału działki nr 5 w sposób określony w powyższej decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła ponadto, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie wziął pod uwagę słusznego interesu skarżącego. Istniała bowiem możliwość przeprowadzenia w/w przedsięwzięcia bez uszczerbku dla inwestycji drogowej z jednoczesnym uwzględnieniem interesu skarżącego, poprzez przejęcie mniejszej części działki nr 5 pod inwestycję drogową. Jednakże zaskarżonymi decyzjami organ zatwierdził podział działki nr 5 wydzielając na rzecz Gminy W. działkę nr 5/2 o wielkości aż 719m2, jednocześnie nie wyjaśniając stronie zasadności przesłanek, którymi się kierował przy takim rozgraniczeniu działek. Tym samym zostały naruszone podstawowe zasady określone w art. 7 i 11 k.p.a. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna podtrzymała argumentację zawartą w skarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Ponadto, wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowody i nie dokonując żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, (art. 135 p.p.s.a.). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008r., Nr 193, poz. 1194 z późn. zm.), która określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 z późn. zm.), a także organy właściwe w tych sprawach. Z dniem 10 września 2008 r., a zatem jeszcze przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie tej ustawy i innych ustaw (Dz.U. Nr 154, poz. 958), uchylony został jej rozdział 2, regulujący kwestie lokalizacji dróg publicznych. Wprowadzony natomiast został rozdział 2a, regulujący postępowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowlanych, które kończy się wydaniem jednej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wniosek o wydanie takiej decyzji zawiera m. in. mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziału nieruchomości. Wydawana decyzja o zezwoleniu na realizację drogi zawiera m. in. określenie linii rozgraniczających teren (art. 11f ustawy) oraz zatwierdzenie podziału nieruchomości. Ustalone decyzją linie rozgraniczające teren stanowią linie podziału nieruchomości (art. 12 ustawy). Ustawa ta, jako regulacja szczególna, zawiera samodzielne unormowanie dotyczące procedury dokonywania podziału nieruchomości. W sprawach dotyczących wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej przewidziano w art. 11i ustawy odpowiednie stosowanie przepisów prawa budowlanego, w zakresie nieuregulowanym ustawą szczególną. Brak jest natomiast odesłania do innych ustaw, w tym w szczególności do ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odesłanie do tej ustawy ma jedynie miejsce w art. 23 ustawy szczególnej dotyczącej inwestycji drogowych, dotyczy ono jednak wyłącznie kwestii nieuregulowanych w rozdziale 3, odnoszącym się do nabywania nieruchomości pod drogi i nie dotyczy spraw związanych w wydzieleniem działek pod drogę. Wydanie opinii o zgodności proponowanego podziału nieruchomości z planem miejscowym ma miejsce w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości w oparciu o ustawę o gospodarce nieruchomościami. Brak jest podstaw do przeprowadzania takiego postępowania odrębnego w sytuacji, gdy dochodzi do wydawania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w oparciu o przepisy szczególne, wobec tego nie ma wówczas także podstaw do wydawania opinii o zgodności projektowanego podziału z planem miejscowy, zwłaszcza, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 11i ustawy). Zgodnie z art. 11c przywołanej ustawy szczególnej do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów tejże ustawy. W przedmiotowej sprawie postępowanie toczyło się zgodnie z przepisami tej ustawy. Wniosek o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zawierał wszystkie niezbędne dokumenty do przeprowadzenia postępowania po myśli art. 11d przywołanej ustawy i takie postępowanie przeprowadzono. Zgodnie z art. 11f ust. 1 przywołanej ustawy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawierać powinna w szczególności: 1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; 2) określenie linii rozgraniczających teren; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 12 ust. 1; 6) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 7) zatwierdzenie projektu budowlanego; 8) w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: a) określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, b) określenia czasu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych, c) określenia terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, d) określenia szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie, e) obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, f) obowiązku przebudowy dróg innych kategorii, g) określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. e i f, h) zezwolenia na wykonanie obowiązków, o których mowa w lit. e i f. Do ograniczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. g, przepisy art. 124 ust. 4-8 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.) stosuje się odpowiednio (ust. 2). Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11 a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom, na których obszarze właściwości znajduje się część nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne (ust. 3). Zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji (ust. 4). Decyzja organu I instancji w przedmiotowej sprawie spełnia wszystkie wymienione wymagania. W oparciu o przepis art. 17 ust. 1 ustawy nadano tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi z uwagi na interes społeczny i gospodarczy, co zostało we wniosku inwestora szczegółowo uzasadnione i zaaprobowane w uzasadnieniu decyzji. Sąd uznał, że Prezydent W. był na podstawie art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) organem właściwym do wydania przedmiotowej decyzji jako organ sprawujący funkcję starosty mimo, że skutkiem takiej decyzji jest przejęcie na rzecz gminy własności nieruchomości objętych tą decyzją i gdy jednocześnie wnioskodawcą wydania tej decyzji jest ten sam organ jako zarządca dróg gminnych i powiatowych. W tym względzie Sąd podziela pogląd prawny wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2010r. sygn. II OSK 88/10 (opubl. Lex nr 597931) i z dnia 3 kwietnia 2008r. sygn. II OSK 354/07 (opubl. Lex nr 468746) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 października 2009r. sygn. II SA/Gl 458/09 (opubl. Lex nr 573708). Odnosząc się do zarzutów skargi sąd uznał, że są one nietrafne. Jak już wcześniej zaznaczono, na mocy ustawy z dnia 25 lipca 2008r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wprowadzono do specustawy rozdział 2a regulujący w sposób odmienny niż dotychczas postępowanie poprzedzające rozpoczęcie drogowych robót budowlanych. W szczególności aktualnie, w miejsce dotychczasowych decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej, wydawane są w oparciu o art. 11 a ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.) decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Należy wreszcie dopowiedzieć, że na mocy art. 1 pkt 13 i pkt 14 ustawy zmieniającej uchylone zostały także przepisy art. 24 i art. 28 - art. 30 zamieszczone w rozdziale 4 specustawy, które regulowały kwestie dotyczące pozwoleń na budowę dróg i przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury drogowej. W aktualnym stanie prawnym, tym samym, nie wydaje się już decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, a następnie decyzji o pozwoleniu na jej budowę, a w miejsce tych dwóch decyzji wydawana jest tylko decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która merytorycznie spełnia funkcję obu poprzednich. W związku z powyższym za aktualne należy uznać poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego odnoszące się do decyzji lokalizacyjnych przewidzianych w pierwotnym brzmieniu przywołanej ustawy, że jej przepisy nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności czy słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi publicznej. Organy kontrolują jedynie zgodność planowanej inwestycji z przepisami, a w szczególności czy złożony wniosek spełnia przewidziane wymogi (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2009r. sygn. IV SA/Wa 475/09 (opubl. Legalis), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2009r. sygn. II SA/Gd 195/09 (opubl. Legalis), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 lutego 2009r. sygn. II SA/Gl 960/08 (opubl. Legalis). Dlatego zasadnie organ II instancji stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w odpowiedzi na podobne zarzuty odwołania, że to inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Z powyższego wynika, ze zarzuty skarżącej strony naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 7 i art. 11 kpa poprzez brak szczegółowego uzasadnienia podziału działki strony skarżącej nie mogły być uwzględnione, albowiem brak ten nie miał wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niewątpliwie bowiem z woli ustawodawcy, który kierował się interesem publicznym, ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych jest rygorystyczna dla stron postępowania opartego na jej przepisach, ale nie oznacza to, że narusza konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Ustawa ta zastrzega inne niż określone w kodeksie postępowania administracyjnego rozwiązania proceduralne, ale nie ogranicza to możliwości udziału stron w postępowaniu administracyjnym. Faktem jest, że ustawodawca wprowadził w ustawie pewne ułatwienia dla inwestorów w związku z realizacją inwestycji drogowej jednakże podyktowane to było interesem społecznym jakim jest sprawa realizacji tego rodzaju inwestycji. Nie wolno bowiem zapominać, że celem tej ustawy (która ma charakter epizodyczny), jest zdecydowane uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, o czym świadczy treść art. 11c przywołanej ustawy, według którego do przedmiotowego postępowania stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. Z tych wszystkich względów skargę jako nietrafną oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). H.B. 24.03.2011r.