IV SA/Po 1043/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję , 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego A. P. kwotę 757 złotych ( siedemset pięćdziesiąt siedem ) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Starosta [...] (dalej: "Starosta"), działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej "Prawo budowlane", w skrócie: "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 11 maja 2010 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. P. pozwolenia na budowę budynku handlowego (kategoria XVII), parkingu (kategoria XXII), tymczasowego zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne o pojemności 10,0 m3, zbiornika na wody opadowe oraz zbiornika p.poż., na działce [...]. Wskazano przy tym, że obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. obejmuje tylko działkę nr [...]. Od opisanej decyzji odwołanie złożył Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt"), wnosząc o wstrzymanie wykonalności ww. decyzji oraz jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że planowana inwestycja łączy się z drogą gminną nr [...] i tym samym oddziałuje na działkę nr [...], która jest własnością Gminy [...] (dalej: "Gmina"), zatem Gmina ma prawo do wniesienia odwołania. Natomiast motywując swój wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji Wójt podkreślił, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu została zaskarżona przez prokuratora decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dnia [...] lutego 2010 r. nr[...] , która stanowiła podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem odwołującego się, wspomniana decyzja o warunkach zabudowy została wydana bez stwierdzenia przez organy administracji, czy planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej w oparciu o obowiązujące przepisy, ponieważ istniejące zjazdy zostały zlokalizowane bez jakiejkolwiek zgody zarządcy drogi. Tymczasem zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b p.b. projekt budowlany powinien zawierać oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną, zgodnie z przepisami o drogach publicznych. Wójt podkreślił, że decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] negatywnie zaopiniował lokalizację dwóch zjazdów z drogi gminnej (ul. [...]) na działkę nr [...]. Starosta nie znalazł podstaw do uznania Gminy za stronę postępowania, wobec czego ww. odwołanie nie zostało rozpatrzone według przepisów art. 132 k.p.a. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Wojewoda Wielkopolski (dalej: "Wojewoda"), działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a.") uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazał na udokumentowane informacje przekazane przez odwołującego się, że obsługa komunikacyjna inwestycji ma się odbywać poprzez działkę nr [...] (bez wymaganej przepisami zgody właściciela drogi na lokalizację zjazdu oraz bez zgody właściciela na przejście i przejazd przez tę działkę, która nie jest tylko nieruchomością drogową), a zatem inwestycja ma wpływ na nieruchomość Gminy. Na tej podstawie Wojewoda uznał, że Gmina jest stroną przedmiotowego postępowania. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej działają w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wojewoda podkreślił, że w uzyskanej przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono obsługę komunikacyjną inwestycji od ulicy [...] - wskazując, że teren ma obecnie bezpośredni dostęp do tej drogi istniejącym wjazdem od strony północno-wschodniej - lub zgodnie z warunkami określonymi przez zarządcę drogi. Wymogiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy jest m.in. istnienie dostępu z terenu działki przeznaczonej pod zainwestowanie do drogi publicznej. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest określenie przez organ administracji możliwości lokalizacji inwestycji na danym terenie. Uzyskanie takiej decyzji nie przyznaje adresatowi żadnych uprawnień wobec danej nieruchomości. W ocenie organu II instancji odrębną kwestię stanowi natomiast obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji lokalizacyjnej zjazdu. Zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej: "ustawa o drogach publicznych", w skrócie "u.d.p.") budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Wojewoda podkreślił, że Wójt decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. zaopiniował negatywnie lokalizację dwóch zjazdów z ul. [...] na działkę inwestora. Oznacza to, że możliwa będzie sytuacja, w której mimo pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, zarządca drogi wyda decyzję negatywną, uniemożliwiającą uzyskanie pozwolenia na budowę. Jak wskazał Wojewoda, z projektu wynika, iż inwestor, mając na względzie wspomnianą decyzję Wójta, zrezygnował z budowy nowego jednokierunkowego zjazdu zlokalizowanego przy zachodniej granicy działki [...], co zostało wykreślone z projektu. Natomiast nadal pozostała kwestia przebudowy istniejącego zjazdu przy wschodniej granicy działki, na którą inwestor nie posiada wymaganego uzgodnienia zgodnie z ustawą o drogach publicznych. Tym samym nie został spełniony wymóg z art. 33 ust. 2 p.b., iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę na fakt, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. Starosta zobowiązał inwestora m.in. do przedłożenia oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych. W ocenie organu odwoławczego powyższy obowiązek nie został spełniony, bowiem brak w aktach sprawy takiego uzgodnienia. Nadto Wojewoda wskazał, że inwestor posiada uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowlanych na podstawie zgody właścicielki działki, J. P., zatem także właścicielka działki powinna być stroną toczącego się postępowania. W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o uchylenie decyzji w całości, A. P. wywiódł, że Wojewoda bezzasadnie, z naruszeniem art. 28 ust. 2 p.b., uznał Gminę za stronę toczącego się postępowania, a zatem zaskarżona decyzja już na tej podstawie powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarżący stwierdził, że działka nr [...], na którą powoływał się Wójt, powstała w wyniku podziału geodezyjnego działki nr [...] na działki [...] i [...]. Przedmiotowa działka obejmuje ul. [...], która oddziela ją od działki należącej do inwestora, zatem nieruchomości te nie sąsiadują bezpośrednio ze sobą. Z uwagi na brak styczności obu działek oraz brak wykazania przez Wójta, w jaki sposób realizacja inwestycji miałaby ograniczać swobodne gospodarowanie nieruchomością Gminy, żaden z argumentów Wójta nie uzasadnia przypisania Gminie przymiotu strony w postępowaniu. W konsekwencji, w ocenie skarżącego, doszło także do naruszenia przez Wojewodę art. 134 i art. 138 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż odwołanie Wójta było dopuszczalne jako złożone w terminie przez stronę postępowania. W skardze zawarto ponadto zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i 4 u.d.p. w zw. z § 113 ust. 5 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430; dalej jako: "Rozporządzenie MTiGM") w związku z błędnym uznaniem przez organ odwoławczy, że inwestor miał obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu na działkę nr [...] z ul. [...] oraz że taki zjazd będzie zagrażał bezpieczeństwu ruchu z uwagi na usytuowanie w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Skarżący podniósł, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej – ulicy [...], poprzez drogę dojazdową przez działki [...] i [...], na których została ustanowiona służebność przejazdu przed datą wydania w sprawie decyzji organów I i II instancji, a fakt ten był znany z urzędu organom administracji. Istnienie zamiennego wyjazdu przez ul. [...] było podstawą wydania decyzji przez Starostę, przy czym ta droga dojazdowa została wyraźnie zaznaczona na mapie zasadniczej – planie zagospodarowania terenu ark. [...]. To dostęp z ulicy [...], istniejący od wielu lat, miał być, według słów skarżącego, alternatywnym dla powyższego rozwiązania, a fakt ten również był znany z urzędu organom administracji w chwili wydawania decyzji. Istniejący zjazd znajduje się przy łuku drogi ulicy [...] i nie znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania. Łuk drogi nie jest skrzyżowaniem w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Nadto, w bezpośrednim sąsiedztwie tego zjazdu znajduje się zjazd z drogi publicznej na należącą do gminy działkę nr [...], który stanowi wjazd i wyjazd dla samochodów oraz funkcjonuje jako punkt poboru opłat. Zdaniem skarżącego, stosując interpretację prezentowana przez Wójta Gminy oraz [...], należałoby przyjąć, że i ten zjazd jest niezgodny z przepisami. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając zasadnicze argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wyjaśniając – w nawiązaniu do twierdzeń skargi o istniejącym dostępie z działki nr [...] do ul. [...] - że w decyzji o warunkach zabudowy wskazano wyłącznie obsługę komunikacyjną działki od ulicy [...] i określono, że teren ma obecnie bezpośredni dostęp do tej drogi z istniejącym wjazdem od strony północno-wschodniej lub zgodnie z warunkami określonymi przez zarządcę drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie może się ostać, aczkolwiek z powodów innych niż wskazane w skardze. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, Nr 1270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Na wstępie należy podkreślić, że Sąd podziela stanowisko organu II instancji, iż Gminie przysługiwał status strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, czyli w granicach terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W ocenie Sądu należąca do Gminy nieruchomość - działka nr [...], obejmująca również drogę gminną (odcinek ul. [...]) znajduje się w tak rozumianym obszarze oddziaływania obiektu, na budowę którego skarżący otrzymał pozwolenie. Należy w tym miejscu podkreślić, że, wbrew twierdzeniom skargi, działka nr [...] (powstała z podziału działki nr [...], uwidocznionej m.in. na mapie załączonej do skargi) nie jest oddzielona od działki inwestora (nr [...]) ulicą [...] - gdyż ulica ta, będąca bez wątpienia drogą gminną, na analizowanym odcinku jest zlokalizowana w całości na tej właśnie działce – a ponadto, jako działka obejmująca obszar znacznie wykraczający poza granice pasa drogowego ww. drogi, działka nr [...] z trzech stron (tzn. od strony północnej, wschodniej i południowo-wschodniej) bezpośrednio sąsiaduje z przedmiotową działką skarżącego. Wojewoda trafnie wskazał, że w świetle art. 28 ust. 2 p.b. Gmina powinna zostać uznana za stronę postępowania, bowiem oddziaływanie planowanej budowy na nieruchomość Gminy wynika przede wszystkim z przewidywanej w projekcie budowlanym przebudowy zjazdu (zlokalizowanego po stronie północno-wschodniej działki nr [...]) na drogę publiczną (ul. [...]), której właścicielem jest Gmina, co oznacza prowadzenie obsługi komunikacyjnej inwestycji przez nieruchomość Gminy. W ocenie Sądu trafny jest bowiem pogląd, że nieruchomość obejmująca drogę gminną znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b., którego to obiektu dotyczy postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, jeżeli projektowana inwestycja obejmuje również budowę lub przebudowę zjazdu z tej drogi na teren inwestycji. W szczególności należy bowiem zauważyć, że w świetle przepisów Rozporządzenia MTiGM (zwłaszcza § 77 i § 113 ust. 5 i 7), fakt zlokalizowania określonego zjazdu do obiektu z drogi gminnej (i parametry tego zjazdu), ograniczają swobodę gminy w zagospodarowaniu terenu obejmującego dany odcinek drogi - już choćby w zakresie lokalizacji przy tej drodze kolejnych zjazdów lub budowy skrzyżowań (a to z uwagi m.in. na konieczność zachowania bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz zakaz usytuowania zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania). W konsekwencji gminie, jako właścicielowi drogi, przysługuje w świetle art. 28 ust. 2 p.b. przymiot strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę obiektu, którego realizacja wiąże się z budową lub przebudową zjazdu. Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt II SA/Op 517/10; niepubl.), w którym przyjęto, iż oddziaływanie planowanej budowy na nieruchomość stanowiącą drogę gminną wiąże się z budową, przewidzianego w projekcie budowlanym, zjazdu z tej drogi na teren inwestycji . W związku z powyższym - wobec zasadności uznania Gminy za stronę postępowania i przyznania jej prawa do wniesienia odwołania od decyzji Starosty - skoro gmina nie brała udziału w postępowaniu przed tym organem, to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania należy liczyć od dnia doręczenia decyzji ostatniej ze stron. Skarżący odebrał decyzję dnia 23 lipca 2010 r. (k. 87 akt adm.: adnotacja u dołu decyzji), a odwołanie zostało wniesione dnia 6 sierpnia 2010 r., a zatem, wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy postąpił trafnie traktując odwołanie Gminy jako wniesione przez stronę w terminie. Odnosząc się z kolei do zgłoszonego na rozprawie wniosku pełnomocnika skarżącego o zawieszenie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego – z uwagi na zapadły w dniu 2 lutego 2011 r. nieprawomocny wyrok w sprawie IV SA/Po 548/10 i sygnalizowany przez skarżącego zamiar złożenia skargi kasacyjnej od tego wyroku - Sąd wskazuje, że wymienionym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, rozpoznając skargę Prokuratora Rejonowego Poznań-Grunwald w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W ocenie Sądu powyższy fakt nie stanowi jednak przesłanki do zawieszenia niniejszego postępowania. Sąd w składzie obecnym podziela bowiem pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lipca 2010 r.(II OSK 1197/09; niepubl.), zgodnie z którym sądy administracyjne, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, muszą brać pod uwagę przy ocenie decyzji stan istniejący w chwili wydania zaskarżonej decyzji, a nie stan prawny po jej wydaniu, jaki może się ukształtować na skutek późniejszych działań organów, czy sądu. Stąd wniosek o zawieszenie postępowania należało uznać za niezasadny. Sąd stwierdził jednak konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, dostrzegając dopuszczenie się przez organ II instancji naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). Uwadze organu odwoławczego uszedł mianowicie fakt, iż w toku postępowania, w dniu [...] lipca 2010 r. dla terenu obejmującego m.in. przedmiotową działkę nr [...] wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony [...] dalej jako: "plan miejscowy"), który określił przeznaczenie przedmiotowej działki jako "lasy", z jednoczesnym zakazem jakiejkolwiek zabudowy (§ 3 ust. 1 pkt 2 i § 8 ust. 3 pkt 1 ww. uchwały). Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.z.p.") organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Wskazanego przepisu nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). W niniejszej sprawie Starosta wydał, na wniosek skarżącego, decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w dniu [...] lipca 2010 r., a więc jeszcze przed wejściem w życie planu miejscowego. Zgodnie z art. 16 zdanie pierwsze k.p.a., ostatecznymi są takie decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji. Na tej podstawie do decyzji ostatecznych zalicza się: decyzję organu pierwszej instancji, w stosunku do której upłynął termin do złożenia odwołania i nie został przywrócony w przepisanym trybie, decyzję wydaną przez organ odwoławczy (organ drugiej instancji) oraz decyzje ostateczne z mocy wyraźnego przepisu prawa materialnego. W świetle powołanego przepisu decyzja Starosty nie była decyzją ostateczną w dniu wejścia w życie planu miejscowego. Wobec powyższego jako istotne uchybienie należy ocenić pominięcie przez organ odwoławczy faktu wejścia w życie planu miejscowego obejmującego działkę, dla której skarżący uzyskał nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. W takiej bowiem sytuacji organ architektoniczno-budowlany – tak pierwszej, jak i drugiej instancji - ma obowiązek porównania zapisów nowego planu miejscowego z decyzją o warunkach zabudowy i projektem budowlanym (art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.). W razie wątpliwości, czy ustalenia tego planu są inne od tych, które występowały w decyzji o warunkach zabudowy, organ architektoniczno-budowlany winien zwrócić się do organu, który wydał tę decyzję, wskazując na prawny obowiązek jej wygaszenia. Wystąpienie takie stanowi podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania przez organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w związku z wystąpieniem zagadnienia wstępnego - zgodnie z art. 97 ust 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. (por. trafne w tej mierze uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 675/08; niepubl.). Należy dobitnie podkreślić, iż w sytuacji wystąpienia w sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpoznający sprawę nie może, poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w art. 100 § 2 i 3 k.p.a., we własnym zakresie tego zagadnienia rozstrzygnąć, ani tym bardziej nie wolno jemu faktu wystąpienia owego zagadnienia zignorować i dalej merytorycznie rozpatrywać sprawę. W takiej sytuacji organ jest obowiązany zawiesić prowadzone postępowanie i podjąć czynności wskazane w art. 100 § 1 k.p.a. w celu doprowadzenia do wszczęcia postępowania w przedmiocie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Jeżeli natomiast takie postępowanie już się toczy, nie ma potrzeby podejmowania przez organ ww. czynności, a jedynie celowe jest zwrócenie się do organu lub sądu, przed którym zawisła sprawa zagadnienia prejudycjalnego, o informację o sposobie jej załatwienia (por. trafne w tym zakresie stanowisko NSA w wyroku z dnia 13 lipca 1999 r., I SA/Wr 14/98, ONSA 2000/3/109). Ponieważ w dniu wydania decyzji przez organ I instancji plan miejscowy dla przedmiotowej działki jeszcze nie obowiązywał (chociaż uchwała we tej sprawie została już opublikowania w dzienniku urzędowym), w świetle zwłaszcza art. 12 k.p.a. nie można czynić Staroście zarzutu z tego, iż dokonał merytorycznej oceny złożonego projektu budowlanego nie czekając na wejście w życie planu miejscowego. Dlatego Sąd uznał za konieczne uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji organu II instancji. Należy jednak podkreślić, że takie orzeczenie Sądu w żadnym mierze nie rozstrzyga, czy sposób merytorycznego załatwienia sprawy przez organ I instancji był prawidłowy. Z uwagi bowiem na wyłącznie proceduralną przyczynę uchylenia zaskarżonej decyzji, dokonanie przez Sąd merytorycznej oceny decyzji pierwszoinstancyjnej byłoby co najmniej przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda zawiesi postępowanie wszczęte z odwołania Gminy, do czasu rozstrzygnięcia przez właściwy organ, czy w związku z wejściem w życie planu miejscowego istnieją przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji SKO w Poznaniu z dnia [...] lutego 2010 r. określającej warunki zabudowy dla przedmiotowej działki skarżącego. Ponieważ z akt administracyjnych wynika, iż ze stosownym wnioskiem w tej sprawie zwrócił się już do SKO w [...] Starosta, Wojewoda powiadomi Kolegium, iż także oczekuje na wynik postępowania prejudycjalnego. Następnie, stosownie do sposobu rozstrzygnięcia ww. zagadnienia wstępnego, organ odwoławczy podejmie dalsze czynności w sprawie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach (pkt 2 wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Na koszty te składają się: opłata od skargi w wysokości 500 zł, 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego oraz 240 zł tytułem wynagrodzenia adwokata ustalonego na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Rozstrzygnięcie w pkt 3 wyroku oparto na art. 152 p.p.s.a. ja