II SA/Kr 1502/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie WSA Mirosław Bator / spr. / Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.C. i C.C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (PINB) odmówił wznowienia postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku usytuowanego na działce nr 1 w D. zakończonego ostateczną decyzją z dnia 30 marca 2009 r., którą nałożono obowiązek usunięcia w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r. nieprawidłowości obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr 1 w D. , stwierdzonych protokołem oględzin z dnia 27 września 2006 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania wnioskodawcy podnieśli, że 27 sierpnia 2009 r. dowiedzieli się o treści decyzji PINB w M. z dnia [...] marca 2009 r., a ponieważ nigdy nie otrzymali takiej decyzji, ani nie byli, pomimo wizyt w siedzibie organu nadzoru budowlanego w M. , informowani o jej treści, w związku z czym uważają ją za niebyłą, a obowiązki w niej nałożone za bezprawne i niezgodne z przepisami ustawy Prawo budowlane. Ponadto w pismach z dnia 27 listopada i 21 grudnia 2009 r. wnioskodawcy zarzucili szereg nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu przez organ nadzoru budowlanego. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. organ wskazał, że wznowienie postępowania stanowi jeden z trybów nadzwyczajnej weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych i jest możliwy do zastosowania w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad prawnych, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Wnioskodawcy nie powołują się wprost na żadną z przyczyn wymienionych art. 145 k.p.a., niemniej z treści wniosku wynika, że chodzi o przyczynę określoną pkt 4 - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. przesłanka ta nie została spełniona przez wnioskodawców. Organ wskazał, że termin jednego miesiąca minął dla każdego z wnioskodawców w innej dacie. C.C. , która była stroną postępowania otrzymała decyzję z dnia 20 marca 2009 r. w dniu 16 kwietnia 2009 r. i w stosunku do niej organ termin ten liczy od daty uzyskania przymiotu ostateczności decyzji z 30 marca 2009 r. które nastąpiło po upływie 14 dni od daty zastępczego doręczenia jej tej decyzji tj. z początkiem maja 2009 r. Odrębna sytuacja miała natomiast miejsce w przypadku wniosku J.C. . Z zebranego materiału dowodowego w sprawie [...] wynika, że nie był on stroną tego postępowania. Dalej organ wskazał, że przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Jak sam wnioskodawca wskazuje w piśmie z dnia 27 listopada 2009 r., o wydanej decyzji dowiedział się w dniu 27 sierpnia 2009 r. w związku z otrzymanym do wiadomości, pismem z Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Zatem termin do wniesienia wniosku dla J.C. upłynął z dnia 28 września 2009 r. Wobec powyższych ustaleń należy uznać, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 30 marca 2009 r. skutkuje wydanie decyzji odmawiającej wznowienia. Odwołanie od tej decyzji wniosła C.C. i J.C. , podnosząc że nie wiedzieli o istnieniu decyzji z dnia [...] marca 2009 r., a całą sprawę wyjaśnili już w pismach z dnia 27 listopada 2009 r. i z dnia 21 grudnia 2009 r. Skarżący podali, że podtrzymują swoje skargi i prośby i wnoszą o wnikliwe zapoznanie się z ich pismami. Podkreślili, że są zdziwieni przypadkiem nie otrzymania decyzji z dnia 30 marca 2009 r. ponieważ w tym czasie otrzymali wiele innych pism, które zostały im dostarczone i odebrane w terminie. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że C.C. była stroną postępowania zakończonego decyzją dnia [...] marca 2009 r. znak: [...]. W związku z powyższym uznać należy, że C.C. jest podmiotem uprawnionym do złożenia podania o wznowienie postępowania. Podanie to złożyła a została nim przywołana przesłanka do wznowienia, mianowicie C.C. wskazała, że nie otrzymała decyzji z dnia [...] marca 2009 r., a tym samym bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego nie została jednak spełniona trzecia z przesłanek formalnych koniecznych do wznowienia postępowania tj. strona nie dochowała terminu przewidzianego w art. 148 § 2 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W art. 148 § 2 k.p.a. jest mowa o dniu, w którym strona dowiedziała się o decyzji, a więc o dacie powzięcia przez nią wiadomości o jej istnieniu, a nie o jej doręczeniu stronie. Na podstawie akt sprawy WINB znak: [...] ustalono, iż istotnie w piśmie z dnia 27 sierpnia 2009 r., znak: [...], organ poinformował stronę o wydanej decyzji z dnia 30 marca 2009 r. Na skutek dwukrotnego błędnego zaadresowania przesyłki w/w pismo z dnia 27 sierpnia zostało doręczone C.C. dopiero w dniu 25 września 2009 r. W tej sytuacji stwierdzić należy, że C.C. dowiedziała się o decyzji w dniu 25 września 2009 r., wobec czego miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 25 października 2009 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 27 listopada 2009 r., a zatem uznać należy, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie został dochowany i w tej sytuacji organ obowiązany jest odmówić wznowienia postępowania. W odniesieniu do J.C. organ stwierdził, że nie był on stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia 30 marca 2009 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., gdy wskazywaną podstawą wznowienia jest art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu", nie może opierać się na ocenie, że wnoszący podanie nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Odmowa wznowienia postępowania z tej przyczyny, że wnioskodawca nie jest stroną w sprawie, staje się możliwa tylko wówczas, gdy okoliczność ta jest oczywista. Jeśli istnieją wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca jest stroną, badanie tego przymiotu następuje po wznowieniu postępowania. Wniosek J.C. o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznie w/w decyzją został zawarty w tych samych pismach co wniosek C.C. , tj. w piśmie z dnia 27 listopada 2009 r. i z dnia 21 grudnia 2009 r. W tej sytuacji ustalenia dotyczące dochowania ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania odnoszące się do wniosku C.C. są aktualne również w stosunku do wniosku J.C. . Stwierdzić należy, że w stosunku do wniosku J.C. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania upłynął w dniu 25 października 2009 r. Podanie takie zostało złożone w dniu 27 listopada 2009 r., a zatem J.C. również nie dochował terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli C.C. i J.C. wskazując, że decyzja z dnia 30 marca 2009 r. stanowiła jedynie projekt decyzji do chwili jej doręczenia. Doręczenie tego projektu nastąpiło w dniu 25 września 2009 r. w związku z czym w tej dacie projekt ten stał się decyzją, w konsekwencji czego wykonanie zawartego w niej zobowiązania stało się niewykonalne. Skarżący podnieśli, że nie uchybili terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż jak wynika z protokołu sporządzonego przed Zastępcą [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2009 r. J.C. wskazał, że decyzja z dnia 30 marca 2009 r. do dnia dzisiejszego nie została mu dostarczona. Z treści tego protokołu jednoznacznie wynika, że skarżący z decyzją się zapoznał, a z uwagi na fakt, że nie mógł decyzji zachować dla siebie, wniósł do protokołu swój sprzeciw, co można traktować jako swego rodzaju odwołanie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 45 § 1 k.p.a stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zgodnie natomiast z dyspozycją 148 k.p.a. § 1 podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Z kolei przepis art. 149 k.p.a. przesądza, iż wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (§ 1). Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji (§ 3). W niniejszym postępowaniu organy administracji odmówiły wznowienia postępowania stojąc na stanowisku, iż wnioskodawcy nie dochowali ustawowego miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Stanowisko to jest zasadne, aczkolwiek zdaniem sądu organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w stopniu nie wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy. Postępowanie administracyjne po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania jest podzielone na dwie fazy. W pierwszej fazie, organ bada czy podanie o wznowienie oparte jest na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 154a oraz, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek tj. stwierdzenie że podanie nie jest oparte na przyczynie wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 154a lub też jest spóźnione, uprawnia organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3. W tej sytuacji nie dochodzi do drugiej, merytorycznej części tego postępowania, w której organ weryfikuje wskazywane przez strony przyczyny i podstawy wznowienia. W sytuacji zatem, gdy organ stwierdza, iż strona wnosząca podanie o wznowienie postępowania, wnosi je z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, obowiązany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie II OSK 773/09, iż przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w wypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą nieważnościową (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. W przypadku kiedy podstawą wznowienia jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania liczy się od daty powzięcia przez stronę wiadomości o wydanej decyzji w zakresie niezbędnym do jej identyfikacji. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w Wyroku z dnia 27 stycznia 2010 r. IV SA/Po 506/09, iż jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Także Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie II OSK 714/08 (LEX nr 574438) przyjął, iż zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała dokładnie treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Złożenie podania o wznowienie z przekroczeniem miesięcznego terminu liczonego od daty uzyskania przez wnioskodawcę informacji o wydaniu decyzji w zakresie wystarczającym do stwierdzenie czego decyzja ta dotyczyła (jej identyfikacji) nie tylko upoważnia ale wręcz obliguje organ administracji do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 149 § 3 k.p.a. Niezastosowanie się przez organ do tej zasady i rozpoznanie sprawy wznowieniowej, jak mowa o tym wyżej, doprowadziło by do wydania decyzji dotkniętej wadą nieważności. W niniejszym postępowania organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji podzielając pogląd prawny wyrażony przez organ I instancji, iż wnioskodawcy nie dochowali ustawowego miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, co uzasadniało wydanie przez ten organ decyzji w trybie art. 149 § 3 k.p.a., w sposób odmienny od organu I instancji [...].03.2009 r. Organ odwoławczy za datę tą datę przyjął dzień 25 września 2009 r. tj. datę doręczenia C.C. pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 27.08.2009 r. Zdaniem tego organu termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął skarżącym 25 października 20098 r. Podanie o wznowienie zostało złożone natomiast 27 listopada 2009 r. - a więc z ponad miesięcznym opóźnieniem. Stanowisko to jest merytorycznie prawidłowe. Istotnie w dniu 25 września 2009 r. na adres zamieszkania skarżących została doręczona przesyłka zawierająca pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 27 sierpnia 2009 r. gdzie była zawarta informacja o wydanej przez PINB w M. ostatecznej decyzji z 30 marca 2009 r. nakazującej im usunięcia nieprawidłowości obiektu budowlanego zlokalizowanego na działce 1 w D. Była to zatem informacja dostateczna do identyfikacji decyzji, gdyż informowała o organie który decyzję wydał, jej przedmiocie, wynikającej z niej obowiązku oraz jej adresatach. Od tego terminu rozpoczął skarżącym biec miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania. Podkreślić tu należy, iż organ zasadnie przyjął za datę powzięcia przez skarżących informacji o tej decyzji, dzień 25 września 2009 r. W tej dacie bowiem organ dokonał doręczenia skarżącym przesyłki zawierającej informację o wydanej decyzji na ich adres domowy. Przesyłkę odebrał dorosły domownik (córka skarżących). Organ miał zatem wszelkie podstawy by tę właśnie datę przyjąć jako datę powzięcia przez skarżących informacji o decyzji z 30 marca 2009 r. Podnoszona przez skarżącego na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. okoliczność, iż o z pismem tym zapoznał się 27 września 2009 r., wymagała by wykazania tej okoliczności przed organem administracji, gdyż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia (pozytywnego wykazania) daty powzięcia przez niego informacji o wydaniu decyzji będącej przedmiotem podania o wznowienie postępowania, w szczególności - o ile byłaby to inna data niż przyjęta przez organ w oparciu o datę dokonania prawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej informacje o decyzji. Okoliczność ta jest jednak bez znaczenia z uwagi na datę złożenia przez skarżących podania o wznowienie. Podanie to zostało złożone jak zasadnie przyjmuje to organy II instancji 27 listopada 2009 r. Jest to data złożenia przez skarżącego pisma, które po wezwaniu o usunięcie braków zostało sprecyzowanie jako zawierające także wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Obojętnie zatem jak przyjąć by datę powzięcia przez skarżących informacji o dacie wydania przez PINB w M. decyzji z 30 marca 2009 r. tj. czy jest to 25 września 2009 r. czy 27 września 2009 r., stwierdzić należy, iż podanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. co obligowało organ do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Zauważyć przy tym należy, iż organ I instancji (w przeciwieństwie do organu odwoławczego) całkowicie błędnie określił datę powzięcia przez skarżących informacji o wydanej przez siebie decyzji z 30 marca 2009 r. Mianowicie organ ten przyjął, iż w przypadku C.C. (która jak podaje organ byłą jedyną stroną tego postępowania) termin ten liczy od daty uzyskania przymiotu ostateczności decyzji z 30 marca 2009 r. które nastąpiło po upływie 14 dni od daty zastępczego doręczenia jej tej decyzji tj. z początkiem maja 2009 r., natomiast w stosunku do J.C. (który zdaniem organu nie był stroną postępowania zakończonego decyzją z 30 marca 2009 r.) jako termin powzięcia wiadomości o wydaniu tej decyzji organ wskazuje datę 27 sierpnia 2009 r. - jako datę wskazaną przez samego wnioskodawcę w piśmie z dnia 27 listopada 2009 r. Stanowisko to jest wadliwe. Jak mowa o tym wyżej miesięczny termin o którym mowa w 148 § 1 k.p.a. liczy się nie od daty doręczenie adresatowi decyzji czy też dokonania doręczenia zastępczego (od daty tej liczy się termin do złożenia odwołania) ale od daty powzięcia przez niego informacji o tej decyzji w zakresie umożliwiającym jej identyfikację. Także wbrew stanowisku organu I instancji termin 27 sierpnia 2009 r. nie jest terminem podanym przez skarżącego jako uzyskanie informacji o decyzji z 30 marca 2009 r. Termin ten to data pisma Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w którym informacja o tej decyzji została zamieszczona. Ponieważ według powszechnie przyjętego poglądu, uzasadnienie decyzji stanowi także jej merytoryczną część, organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od tej decyzji i dostrzegając tą wadliwość powinien ją uchylić i orzec co do istoty tj. wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Utrzymanie decyzji w mocy stanowi naruszenie przepisów postępowania, które jednakże nie miało wpływu na rozstrzygnięcie i nie daje sądowi podstawy do uchylenia tej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.