II SA/Bd 17/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2011r. sprawy ze skargi Prokuratora R. w I. na uchwałę Rady Gminy Z. K. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 5 ust. 1 zdanie 1 i ust. 9, § 8, § 10 ust. 1 i 2, § 11 i § 13, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w części opisanej w pkt 1 wyroku, 3. oddala skargę w pozostałej części. Uchwałą nr XXXIV/254/2009 z dnia 28 października 2009 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Złotniki Kujawskie (Dz.Urz. Wojew. Kuj.–Pom. z 2009 r. Nr 116, poz.1930), Rada Gminy Złotniki Kujawskie wprowadziła na terenie gminy Regulamin utrzymania czystości i porządku. Na powyższą uchwałę Prokurator Rejonowy w Inowrocławiu wniósł pismem z dnia 10 grudnia 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zaskarżając § 5 ust. 1 i 2, § 8, § 10 ust. 1 i 2, § 11-13 uchwały. Wskazanym regulacjom uchwały skarżący zarzucił naruszenie art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 236 poz. 2008, ze zm., dalej powoływanej jako ustawo o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) oraz § 115, § 125 pkt 1, § 135 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2002 r. Nr 100, poz. 98, dalej powoływanego jako rozporządzenie w sprawie zasad techniki prawodawczej), poprzez zamieszczenie w uchwale przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe, powtórzenie w niej przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz innych ustaw. W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności wskazanych przepisów zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, iż obowiązek uchwalenia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, stanowiącego akt prawa miejscowego, nakłada na rady gmin przepis art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Sposób zaś tworzenia aktów prawa miejscowego normowany jest przez rozporządzenie w sprawie zasad techniki prawodawczej. Zgodnie z zawartymi w załączniku do niego unormowaniami, podstawą wydania uchwały jest przepis prawny, który upoważnia organ do uregulowania określonego zakresu spraw, wyznacza zadania lub kompetencje danego organu (§ 134); przy czym zamieszcza się w niej wyłącznie przepisy prawne regulujące sprawy przekazane we wskazany wyżej sposób tj. upoważnieniem ustawowym (§ 115 i § 135). W akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń (§ 137 w zw. z §143). Z powyższego wynika, że rada gminy uchwalając akt prawa miejscowego może poruszać się tylko w ściśle określonym zakresie, wyznaczanym przez ustawowe upoważnienie i w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym wynikającym z Konstytucji RP. Skarżący zaznaczył, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w przepisie art. 4 ust. 2 sprecyzowała osiem zagadnień, których mają dotyczyć określone regulaminem szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Regulamin w intencji ustawodawcy ma określać jedynie sposób realizacji obowiązków, o których mowa w ustawie. Brak jest podstaw prawnych do poszerzania ich zakresu w uchwale oraz do przywoływania w treści uchwały obowiązków nakładanych na określone podmioty przez inne akty prawne. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa uchwała w zaskarżonym zakresie wydana została z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawnych. I tak zdaniem Prokuratora, niezgodność z prawem przepisu § 5 ust. 1 uchwały, zobowiązującego właścicieli nieruchomości do utrzymywania pojemników służących do zbierania odpadów komunalnych w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, wynika z okoliczności, że zapis ten powiela uregulowanie zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W przypadku natomiast § 8 uchwały, stanowiącego, że organizator imprez masowych, zgromadzeń o charakterze publicznym, targowisk zapewnia wystarczającą ilość urządzeń do zbierania odpadów komunalnych i toalet przenośnych, brak jest ustawowego upoważnienia do określenia w regulaminie tych obowiązków, a ponadto nie zachodzi konieczność ich ustalania w drodze aktu prawa miejscowego, gdyż obowiązki organizatora imprez masowych określa ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 909 ze zm.). Poza uprawnienie legislacyjne gminy określone w art. 4 ust. 2 pkt 6) ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wykraczają, w ocenie skarżącego, regulacje odnoszące się do obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, zwarte w § 10 ust. 1 i 2 uchwały. Regulacje te powielają bowiem zakazy zawarte w art. 77 i art. 145 kodeksu wykroczeń. Taka sama sytuacje występuje również, jak wskazał skarżący, w przypadku regulacji zawartej w § 11 ust. 1 uchwały, dotyczącego utrzymania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolnej. Obowiązek utrzymania ich w sposób nie stanowiący zagrożenia ekologicznego dla środowiska, o którym mowa jest w tym przepisie wynika z innych uregulowań wyższego rzędu. Prokurator wskazał także, że z upoważnienia ustawowego z art. 4 ust.2 pkt 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że regulamin ma określać szczegółowe zasady dotyczące wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej. Przepisy § 11 ust. 2 i 3 uchwały wykraczają zaś poza ramy tego upoważnienia, gdyż ogólnie odnoszą się one do rolników, hodowli zwierząt, miejsc przechowywania kompostu i pasz, a ponadto dotyczą one materii uregulowanej w ustawie Prawo budowlane i w innych ustawach. Zdaniem skarżącego, również zapis § 12 wykracza poza ramy ustawowego upoważnienia z art. 4 pkt 8 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, tj. upoważnienia do określenia w regulaminie obszarów podlegających obowiązkowi deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Wskazany przepis bowiem wyznacza obowiązek okresowej deratyzacji - raz na kwartał - na terenie gminnej oczyszczalni ścieków i - raz do roku - na terenie innych wyszczególnionych obiektów. Także niezgodność z prawem uregulowanie zawartego w § 13 uchwały stanowiącego, że postępowanie w sprawach nie wykonania obowiązków określonych w regulaminie toczy się według przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, skarżący uzasadnił okolicznością, że uregulowanie to wykracza poza zakres ustawowego upoważnienia i stanowi powtórzenie art. 10 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (nie powołując się na treść tego przepisu). W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Złotniki Kujawskie wniosła o jej oddalenie, wyjaśniając że kwestionowane przez Prokuratora przepisy znalazły się w uchwale w celu stworzenia pełnego i spójnego sposobu postępowania odnośnie utrzymania porządku i czystości na terenie gminy. Organ podkreślił, że nie uzurpuje sobie uprawnienia do tworzenia prawa, a jedynie wykazuje staranie, aby mieszkańcy gminy jako adresaci przepisów prawa lokalnego mieli w jednym akcie cały zakres obowiązków ich dotyczących. Jednocześnie organ podkreślił, że przedmiotową uchwałę poprzedzała uchwała nr XXVIII/226/2009 z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Złotniki Kujawskie, którą na skutek wszczęcia postępowania nadzorczego Wojewody Kujawsko-Pomorskiego Rada Gminy sama uchyliła, a następnie po zasięgnięciu opinii państwowego inspektora sanitarnego i uwzględnieniu uwag organu nadzoru (wojewody), z którym konsultowano nowy projekt uchwały, podjęła zaskarżoną uchwałę w obecnym kształcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w zakresie wynikającym z treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn zm.), Sąd uznał, poza zarzutem naruszenia § 5 ust. 1 zdanie drugie, § 5 ust. 2 oraz §12 uchwały, wszystkie pozostałe zarzuty skargi za uzasadnione i w tym zakresie stwierdził, iż uchwała Rady Gminy Złotniki Kujawskie nr XXXIV/254/2009 z dnia 28 października 2009 r. nie odpowiada przepisom prawnym obowiązującym w dniu jej uchwalenia, co czyni zasadnym stwierdzenie jej nieważności w zakresie dotyczącym przepisów: § 5 ust. 1 zdanie pierwsze, § 8, § 10 ust. 1 i 2 i § 11-13 uchwały. Zdaniem Sądu, stwierdzenia nieważności wymagał także § 5 ust.6 Regulaminu. Nie stanowi natomiast naruszenia prawa, wbrew zarzutowi skargi, regulacja § 5 ust. 1 zdanie drugie, § 5 ust. 2 i §12 uchwały.. Zgodnie z art. 94 Konstytucji, RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Wskazana regulacja konstytucyjna znajduje swoje odzwierciedlenie, odnośnie rady gminy jako organu jednostki samorządu terytorialnego pierwszego stopnia, w art. 40 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej powoływanej jako ustawo o samorządzie gminnym). Przepis ten stanowi, że radzie gminy przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, na podstawie upoważnień ustawowych. Upoważnienie takie zawiera wskazana ustawa co do spraw określonych w art. 40 ust. 2 (wewnętrzny ustrój gminy i jednostek pomocniczych, organizacja urzędów i instytucji gminnych, zasady zarządu mieniem gminy, zasady i tryb korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej), a w art. 40 ust. 3 w zakresie nieuregulowanym w odrębnych ustawach lub innych przepisach powszechnie obowiązujących odnośnie przepisów porządkowych, jeżeli jest to niezbędne dla ochrony życia lub zdrowia obywateli oraz dla zapewnienia porządku spokoju lub bezpieczeństwa publicznego. W przypadku spraw dotyczących utrzymania czystości i porządku w gminach, upoważnienie takie zawiera, regulująca tę problematykę ustawą z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, która w art. 4 ust. 1 nakłada na radę gminy obowiązek uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, stanowiącego akt prawa miejscowego. Regulamin ten, stosownie do ust. 2, określać ma szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące kwestii wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 1 - 8 tejże ustawy, tj. 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych, odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych i odpadów z remontów, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawę pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi, 2) rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych urządzeń i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych urządzeń; 3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 4) maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów; 5) innych wymagań wynikających z gminnego planu gospodarki odpadami; 6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 8) wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Należy wskazać, że zaskarżona uchwała, podjęta została na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zatem zakres unormowań objętych przedmiotową uchwałą nie może wykraczać poza granice tegoż upoważnienia, które zostały wyznaczone enumeratywnie przytoczonym wyżej przepisem art. 4 ust. 2 wskazanej ustawy. Wszelkie odstępstwa od katalogu zawartego w tym przepisie stanowią istotne naruszenie przepisów prawa. W tym miejscu należy zaakcentować, iż konstytucyjna zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP) wymaga, by materia regulowana podjętym aktem wykonawczym wynikała z ustawy upoważniającej i nie przekraczała zakresu upoważnienia. Każde wykroczenie poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej i zarazem naruszeniem konstytucyjnych warunków legalności aktu wykonawczego, w tym wypadku aktu prawa miejscowego. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów (patrz wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1183/10, publ. CBOiS). Oceniając legalność zaskarżonego regulaminu należy mieć również na uwadze przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 908), określającego sposób tworzenia aktów normatywnych m.in. aktów prawa miejscowego. Rada gminy uchwalając więc przepisy prawa miejscowego winna to czynić w zgodzie z postanowieniami wskazanego rozporządzenia, stanowiącego w myśl art. 87 ust. 1 Konstytucji RP źródło powszechnie obowiązującego prawa. A zatem winna ona uwzględnić regulacje § 115 i § 135 w zw. z § 143 załącznika do wskazanego rozporządzenia, z których wynika, że w akcie wykonawczym zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym. Przepisy § 118 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia stanowią natomiast, że w akcie wykonawczym nie powtarza się tego, co zostało wcześniej przez prawodawcę unormowane w przepisie powszechnie obowiązującym (w ustawie upoważniającej lub w innym akcie normatywnym – innej ustawie, ratyfikowanej umowie międzynarodowej, czy rozporządzeniu). Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów innych aktów normatywnych powoduje nieważność tych zapisów. Także sprzeczne z prawem jest w świetle § 116 i § 136 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia dokonywanie zmian w innych przepisie powszechnie obowiązujących (modyfikowanie ich treści), bez wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że rada gminy Złotniki Kujawskie wprowadzając zaskarżoną uchwałą Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, w zaskarżonej skargą części, z wyłączeniem przepisu § 5 ust. 1 zdanie drugie, § 5 ust. 2 i § 12 uchwały, oraz dodatkowo regulacją § 5 ust. 9, istotnie naruszyła art. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz przytoczone wyżej przepisy § 115 i § 135, § 118 i § 137, § 116 i § 136 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej. Zasadny jest więc w ocenie Sądu zarzut skargi powtórzenia w § 5 ust. 1 zdanie pierwsze uchwały uregulowania zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Stworzony w regulaminie wymóg wyposażenia nieruchomości przez ich właścicieli w niezbędną ilość urządzeń służących do zbierania odpadów komunalnych zmieszanych i gromadzonych selektywnie oraz utrzymywania ich w należytym stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym wynika wprost z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Należy wskazać, iż upoważnienie ustawowe w tym zakresie zawarte zostało w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy i dotyczy ono szczegółowego określenia przez radę gminy rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz warunków ich rozmieszenia i utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym porządkowym i technicznym, co też zostało przez radę określone w dalszych przepisach regulaminu. Zatem niezgodność z prawem tej regulacji wynika z powielania zapisu ustawowego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, co istotnie narusza w/w przepisy § 118 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej oraz konstytucyjny porządek prawny. Z taką samą sytuacją, a więc z powtórzeniem niemalże dosłownym przepisu ustawowego tj. art. 5 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, mamy do czynienia także w przepisie § 5 ust. 9 uchwały, w którym określa się, że nieczystości ciekłe należy odprowadzać do sieci kanalizacyjnej, a w przypadku jej braku do zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków odpowiadającej wymogom wynikającym z przepisów odrębnych. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada na właścicieli nieruchomości identyczne obowiązki. Zdaniem Sądu nie stanowi natomiast naruszenia zakresu upoważnienia, wbrew zarzutowi skargi, zobowiązanie w § 5 ust. 1 zdanie drugie i w § 5 ust. 2 regulaminu właścicieli nieruchomości do dezynfekowania - w miarę potrzeb w miejscach do tego przeznaczonych, a w zakładach produkujących żywność i zakładach żywienia zbiorowego w sezonie letnim po każdym opróżnieniu pojemnika - pojemników na odpady, skoro akt ten ma określać szczegółowe zasady m.in. utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Kwestionowane w skardze unormowanie nie wykracza poza upoważnienie wynikające z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i nie stanowi powielenia tej regulacji prawnej. Sądu nie podziela także zarzutu skargi wykroczenia przepisem § 12 uchwały poza ramy ustawowego upoważnienia z art. 4 pkt 8 ustawy o u utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Upoważnienie zawarte we wskazanym przepisie dotyczy szczegółowego określenia przez radę gminy obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzenia. Rada gminy w kwestionowanym przepisie uregulowała obowiązek przeprowadzania okresowej deratyzacji na terenie obiektów zlokalizowanych w obrębie gminy Złotniki Kujawskie, tj. na terenie gminnej oczyszczalni ścieków, oraz na terenie kanalizacji sanitarnej i deszczowej i pozostałych wyszczególnionych przykładowo obiektach podobnych. W przypadku pierwszego ze wskazanych obiektów określono termin deratyzacji - raz na kwartał, natomiast w przypadku tych pozostałych obiektów - raz do roku. W § 12 ust. 2 wskazany został również obowiązek przeprowadzania deratyzacji w przypadku pojawienia się zwiększonej ilości gryzoni. W ocenie Sądu przytoczone przepisy kwestionowanego paragrafu odpowiadają upoważnieniu ustawowemu, gdyż po pierwsze konkretyzują one termin deratyzacji w stopniu wystarczającym do jej racjonalnego określenia (nie sposób wyznaczyć konkretnego dnia deratyzacji), a po drugi określając obiekty podlegające deratyzacji, spełniają one wymóg upoważnienia do wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji, bowiem obiekt mieści się w pojęciu obszaru deratyzacji, jest jego częścią. Zasadny jest natomiast zadaniem Sądu zarzut skargi niezgodności z prawem przepisu § 8 regulaminu. W tym zakresie bowiem rada gminy wprowadzając określone w § 8 ust. 1 i 2 uchwały obowiązki na organizatora imprez masowych, zgromadzeń o charakterze publicznym, czy targowisk, wyszła poza ustawowe upoważnienie z art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, albowiem adresatem nałożonych regulaminem obowiązków uczyniła wszystkie podmioty będące organizatorami wskazanych wydarzeń, niezależnie od tego czy są one właścicielami nieruchomości na których mają mieć one miejsce, a ponadto brak było podstaw do ich ustalenia w drodze aktu prawa miejscowego, gdyż obowiązki organizatora imprez masowych zostały już unormowane w akcie ustawowym tj. ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 909 ze zm.). Z sytuacją powtórzenia regulacji zawartych lub wynikających z innych przepisów powszechnie obowiązujących mamy także do czynienia w przypadku regulacji zawartych w przepisach § 10 ust. 1 i 2 uchwały, gdzie powtórzono zakazy wynikające z art. 77 i art. 145 kodeksu wykroczeń, a w przepisie § 10 ust. 1 uchwały, ponadto treść przepisu upoważniającego zawartego w art. 4 ust. 2 pkt 6, a także w przypadku regulacji objętej przepisem § 13 uchwały, w którym powtórzono dosłownie przepis art. 10 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. We wskazanych więc sytuacjach nastąpiło istotne naruszenia art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 115 i § 135, § 118 i § 137, § 116 i § 136 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej. Sąd podziela także stanowisko skarżącego, iż wydane na podstawie upoważnienia ustawowego z art. 4 ust.2 pkt 7 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, przepisy § 11 uchwały, wykraczają poza ramy tegoż upoważnienia do określenia w regulaminie szczegółowych zasad dotyczących wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, z uwagi na ogólnie odniesienie przepisów § 11 uchwał do rolników, hodowli zwierząt, miejsc przechowywania kompostu i pasz, a ponadto objęcie nimi materii uregulowanej w ustawie Prawo budowlane i w innych ustawach. Także więc i przepisy § 11 uchwały naruszają art. 4 ust. 2 w/w ustawy oraz w/w przepisy załącznika do rozporządzenia w sprawie Zasad techniki prawodawczej. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O oddaleniu skargi w pozostałej części Sąd orzekł na podstawie art. 151 ww ustawy.