II SA/Gd 813/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy Dębnica Kaszubska z dnia 17 czerwca 2010 r., nr XLV/306/2010 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały. W dniu 14 września 2007r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu Parku Wiatrowego "A" położonego w rejonie miejscowości S. G. gmina D. K. Zgodnie z obwieszczeniami Wójta Gminy projekt miejscowego planu zagospodarowania dla terenu Parku Wiatrowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu w dniach 3 kwietnia 2009 do 23 kwietnia 2009r. oraz w dniach od 8 marca 2010r. do 30 marca 2010r.z informacją, że każdy kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, może wnieść uwagi – uwagi do projektu planu nie zostały wniesione. W dniu 17 czerwca 2010r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu Parku Wiatrowego "A" położonego w rejonie miejscowości S. G. gmina D. K. Zgodnie z § 1 pkt 3 (rozdział 1 planu) celem planu jest ustalenie przeznaczenia terenu dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych (wraz z określeniem innych funkcji terenu położonego w granicach planu). Po dokonaniu analizy przedłożonej uchwały wraz z dokumentacją czynności wykonanych przy sporządzaniu opisanego planu Wojewoda poinformował Radę Gminy, że przy sporządzaniu planu naruszono tryb postępowania, albowiem wyłożono projekt planu, a następnie podjęto uchwałę o jego uchwaleniu bez uzyskania pozytywnego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, co stanowi naruszenie art. 17 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz art. 16 ust. 7 i art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednocześnie informując, że w przypadku nieuchylenia uchwały organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zaskarży uchwałę do sądu administracyjnego. Wobec nieuchylenia ww. uchwały Wojewoda wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 93 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. nr 142 z 2001r., poz. 1591 ze zm.). wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Wojewoda podniósł, że przedmiotową uchwałą Rada Gminy uchwaliła wyżej opisany plan naruszając przepisy art. 17 pkt 7 lit. c) ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 16 ust. 7, art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody (Dz. z 2009r. nr 151, poz. 1220 ze zm.), w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi wskazano, że obszar objęty planem miejscowym w miejscowości S. G. przewidziany do lokalizacji elektrowni wiatrowych położony jest w granicach otuliny Parku Krajobrazowego "[...]" utworzonego rozporządzeniem Wojewody nr [...] z dnia 15 maja 2006r. Park ten posiada obowiązujący plan ochrony wprowadzony rozporządzeniem nr [...] Wojewody nr [...] z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie ustanowienia "Planu ochrony Parku Krajobrazowego [...]". Zgodnie z art. 16 ust. 7 oraz art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wykonuje czynności zachowując kolejność zgodnie z ustawą. Z przesłanej organowi nadzoru dokumentacji prac planistycznych wynika, że w zakresie dotyczącym uzyskania opinii i uzgodnień projektu planu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, Rada Gminy nie uzyskała uzgodnień organów ochrony przyrody dla terenów położonych w obszarze chronionego krajobrazu - w sprawie tej Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał postanowienia odmawiające dokonania uzgodnienia planu z dnia 2 kwietnia 2009r. (złożone przez Gminę zażalenie zostało wycofane, w dniu 5 maja 2009r. organ I instancji przekazał zażalenie do Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska) i z dnia 22 lipca 2009r. postanowienie o odmowie uzgodnienia projektu w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu oraz postanowienie opiniujące negatywnie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda zarzucił, że wskutek działań organu sporządzającego projekt planu miejscowego doszło do sytuacji, w której procedowano sporządzenie planu bez uzyskania uzgodnień dla terenów położonych w obszarze chronionego krajobrazu. Wskazano, że zawarte w art. 16 ust. 7, art. 23 ust. 5 i art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody pojęcie "wymagają uzgodnienia" oznacza, że stanowisko organu uzgadniającego ma charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. W przypadku braku zgody ze strony organu ochrony przyrody nie można podjąć uchwały w przedłożonej do uzgodnienia treści. Z art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że po zakończeniu etapu opiniowania i uzgadniania planu wójt konfrontuje treść uzgodnień i udzielonych opinii z dotychczasowym projektem planu i w razie rozbieżności powstałych między tymi dokumentami dokonuje stosownych korekt planu. W rozpatrywanej sprawie przed zakończeniem etapu procedury uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, o których mowa w art. 17 pkt 7 lit. c) ustawy z dnia 27 marca 2003r.wyłożono projekt planu do publicznego wglądu w niezmienionej formie, a więc organ przeszedł do kolejnego etapu z art. 17 pkt 10 ustawy, powodując niezachowanie kolejności czynności w procedurze planistycznej. Powołując się na powyższe Wojewoda podniósł, że Rada Gminy na sesji w dniu 17 czerwca 2010r. podjęła uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego dla terenu Parku Wiatrowego bez uzyskania pozytywnego uzgodnienia z organem ochrony przyrody oraz z naruszeniem kolejności czynności opisanych w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zw. dalej ustawą. Powyższe stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, tj. art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art.16 ust. 7 i art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 28 ust. 1 stanowiącym, że istotne naruszenie trybu sporządzania planu stanowi podstawę stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o oddalenie skargi. Wskazano, że w ramach przeprowadzonej procedury planistycznej wymaganej w przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskano wymienione w odpowiedzi na skargę niezbędne uzgodnienia i opinie oraz poinformowano, że działając w trybie art. 24 ust. 2, art. 25 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z pismem (odmowa uzgodnienia) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 lipca 2010r. (pismo o określonej w skardze sygnaturze nosi datę 22 lipca 2009r., a nie jak wskazano 2010r.) Wójt Gminy uznaje za uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu Parku wiatrowego "A" położonego w rejonie miejscowości S. G., gmina D. K. Wskazano, że stanowisko Wójta jest dodatkowo uzasadnione dotychczasowymi regionalnymi przesądzeniami planistycznymi dotyczącymi terenu położonego w rejonie miejscowości S. G., a szczególności z uchwaloną zmianą Planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] –Uchwała nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 26 października 2009r. w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa p. (Dz. Urzęd. Woj. [...]. [...]). W ramach tego planu teren w rejonie miejscowości S. G. jest przewidziany dla lokalizacji elektrowni wiatrowych. Plan ten został bez uwag zaopiniowany m.in. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zw. dalej RDOŚ. Na podstawie art. 11 pkt 6 oraz art. 20 ust. 1 ustawy Wójt Gminy jest ustawowo zobowiązany do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. W przypadku opracowań planistycznych dla Parku Wiatrowego (zmiana Studium i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) ich zgodność z planem zagospodarowania przestrzennego województwa [...] zostały potwierdzone postanowieniami Zarządu Województwa z dnia 4 lutego 2009r. Przeznaczenie terenu w rejonie S. G. dla planowanej lokalizacji elektrowni wiatrowych potwierdza rys. nr 26 ww. planu ( uwarunkowania –System zaopatrzenia w energię elektryczną i ciepło), natomiast zgodnie z rys. nr 27 (uwarunkowania – ograniczenia możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych) teren ten planowany dla lokalizacji elektrowni wiatrowych znajduje się poza obszarami ograniczenia możliwości ich lokalizacji, tj. poza obszarami, na których obowiązuje zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych (prawnymi formami ochrony, parki narodowe, rezerwaty przyrody), poza obszarami, na których mogą być wprowadzone zakazy lokalizacji elektrowni (tj. prawnymi formami ochrony przyrody –parki narodowe, krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszary Natura 2000), poza wybranymi innymi przeciwwskazaniami lokalizacyjnymi (tj. obszarem lotniska/strefa ograniczonego użytkowania wokół lotniska, obszarach ograniczeń w zakresie zainwestowania, makrownętrzami krajobrazowymi, drogami widokowymi i kierunkami ekspozycji, wodnymi platformami widokowymi, punktowymi elementami kultury materialnej). Ponadto zgodnie z rys. 43 ww. planu teren w rejonie S. G. znajduje się poza obszarami istotnymi dla ochrony krajobrazu (z punktu widzenia planu województwa) poza głównymi formami ochrony i poza elementami ekspozycji krajobrazowej do zachowania, drogami widokowymi i kierunkami ekspozycji). Organ podkreślił, że z ww. planu nie wynika aby teren w rejonie S. G. planowany dla lokalizacji elektrowni wiatrowych, stanowił formalnie obszar ekspozycji krajobrazowej. Organ zarzucił, że pismem z dnia 22 lipca 2009r. RDOŚ odmówił uzgodnienia przedłożonego przez Wójta Gminy projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu Parku Wiatrowego "A": a) bez określenia warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, b) bez powołania podstawy prawnej uzasadniającej odmowę uzgodnienia, c) po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla opiniowania i uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 25 ust. 1-2 ustawy), d) zmieniając swoje stanowisko w sprawie lokalizacji planowanego parku wiatrowego, zawarte we wcześniejszych uzgodnieniach dot. zakresu i stopnia szczegółowości prognoz oddziaływania na środowisko dla potrzeb zmiany studium i uchwalenia planu miejscowego. W uzasadnieniu powyższych zarzutów wskazano, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym właściwy organ nie określi warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić albo nie powoła podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. Organ powołał się na wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Krakowie z dnia 23 czerwca 2008r.(IISA/Kr 375/08) oraz w Warszawie z dnia 10 października 2006r. (IV SA/Wa 1302/06), podkreślając że organ uzgadniający swoimi działaniami wkracza w sferę zadań własnych gminy i dlatego jego rozstrzygnięcia muszą być podejmowane w granicach i na podstawie przepisów prawa. Powołana regulacja ma na celu ochronę samodzielności gminy w zakresie realizacji zadań własnych. Art. 24 ust. 2 ustawy stanowi lex specialis w stosunku do generalnej reguły wprowadzonej przez art. 24 ust. 1 i stwarza możliwość uproszczenia całej procedury. Organ zarzucił, że RDOŚ odmawiając uzgodnienia projektu planu nie wniósł żadnych uwag zarówno do sporządzonego projektu, jak i do opracowanej prognozy oddziaływania na środowisko, natomiast wniósł swoje zastrzeżenia do zaproponowanej lokalizacji parku wiatrowego. Taki sposób postępowania jest niezgodny z procedurą formalno-prawną przewidzianą dla miejscowego planu z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na przepis art. 17 ustawy wskazano, że o przystąpieniu do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego Wójt zawiadomił w prasie lokalnej, wybrane jednostki i instytucje oraz poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń. Z uzyskanych odpowiedzi organów i instytucji związanych z ochroną przyrody nie wynika zakaz lokalizacji elektrowni wiatrowych w tym rejonie gminy. W piśmie Wojewody Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Środowiska i Rolnictwa zawarto informacje o potrzebie uwzględnienia uwarunkowań wynikających m.in. z położenia terenu planowanego zamierzenia w obszarze otuliny parku Krajobrazowego "[...]". W piśmie Dyrektora Parku Krajobrazowego "[...]" poinformowano, że planowana lokalizacja siłowni wiatrowych w gm. D. K., w rejonie m. S. G. położona jest w granicach otuliny Parku Krajobrazowego, gdzie nie obowiązuje zakaz lokalizacji wiatraków". Nadto podano, że ze względu na fakt, że cały obszar parku stanowi Obszar Specjalnej Ochrony (OSO) ptaków sieci Natura 2000 należy na poszczególnych etapach postępowania administracyjnego uwzględnić ewentualny wpływ siłowni wiatrowych na awifaunę tego obszaru, niezbędne będzie w przyszłości wykonanie ekspertyzy ornitologicznej obejmującej cykl wędrówek ptaków, zimowanie i okres lęgowy. Organ wskazał, że w tekście planu zamieszczono zapisy zgodne ze zgłoszonymi uwagami w §12, jednocześnie przystępując jesienią 2008r. do przeprowadzania dla potrzeb projektu planu monitoringu przedrealizacyjnego ptaków na planowanej farmie wiatraków. Wnioski i uwagi zostały przekazane RDOŚ przy piśmie z dnia 17 grudnia 2008r. z wnioskiem w sprawie uzgodnienia zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko. RDOŚ odmawiając uzgodnienia nie wniósł żadnych uwag do projektu planu miejscowego oraz prognozy oddziaływania na środowisko, natomiast wniósł swoje zastrzeżenia do zaproponowanej lokalizacji parku. Taki sposób postępowania, jak to zarzucił organ, jest niezgodny z procedurą formalno-prawną przewidzianą dla miejscowego planu przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Uzasadniając powyższy zarzut organ podał, że zgodnie z art. 46 ust. 1 ww. ustawy miejscowy plan wymaga przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, która to ocena obejmuje uzgodnienie stopnia szczegółowości informacji zawartych w prognozie, sporządzenie prognozy oddziaływania na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu (art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy). RDOŚ w piśmie z dnia 18 lutego 2009 r. uzgodnił, zaproponowany wcześniej, zakres i stopień szczegółowości prognozy dla projektu planu dla terenu parku Wiatrowego "A", z uwagą o uwzględnienie w prognozie informacji dotychczas zebranych w trakcie prowadzonego monitoringu przedrealizacyjnego wpływu na awifaunę. W czasie uzgadniania zakresu prognozy oddziaływania na środowisko dla potrzeb planu, RDOŚ posiadał pełną wiedzę, co do położenia terenu, jak i charakteru planowanego przedsięwzięcia. Wskazano, że zgodnie z art. 54 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zasady wnoszenia uwag i wniosków oraz opiniowania projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin określają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 23 tej ustawy organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 – 8 oraz art. 17 pkt 6 i 7, w zakresie swojej właściwości rzeczowej i miejscowej są obowiązane do współpracy przy sporządzaniu odpowiednio projektu studium albo projektu planu miejscowego, polegającej na wyrażaniu opinii, składaniu wniosków oraz udostępnianiu informacji. Przedstawiając uzasadnienie prawne organ podniósł, że RDOŚ nie powołał podstawy prawnej uzasadniającej stanowisko w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu planu. Nie są nimi powołane przepisy art. 16 ust. 7 oraz art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie przyrody, albowiem stanowię one normy o charakterze wyłącznie proceduralnym- przewidując obowiązek uzgodnienia projektu planu w części dot. parku krajobrazowego i jego otuliny oraz istniejącego lub projektowanego obszaru Natura 2000. Podkreślono, że aby odmówić uzgodnienia projektu planu organ zobligowany był powołać podstawę prawną swojego stanowiska - a więc normę materialno prawną, którą naruszają projektowane ustalenia planu. Wymogu tego nie spełnia ogólne powołanie Rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006r. w sprawie Parku Krajobrazowego "A" oraz rozporządzenia nr [...] Wojewody w sprawie ustanowienia Planu ochrony Parku Krajobrazowego "[...]", bez wskazania konkretnych przepisów, które miałby rzekomo naruszać projekt planu. Zgodnie z art. 17 ustawy o ochronie przyrody oraz § 3 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie Parku Krajobrazowego katalog zakazów, stanowiących ograniczenia w inwestowaniu dotyczy wyłącznie terenu parku- nie znajduje natomiast zastosowania w odniesieniu do otuliny. Organ nie powołał również konkretnego zapisu ustaleń Planu Ochrony Parku Krajobrazowego, który wykluczałby możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowych w otulinie parku. Organ co prawda wskazuje, że w otulinie zabrania się lokalizowania obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe parku (Dział VII "zasady gospodarowania w otulinie Parku"), dochodząc do przekonania, że elektrownie wiatrowe niewątpliwie należą do inwestycji wpływających zarówno na walory przyrodnicze otoczenia, jak również na krajobraz. Organ wskazał, że przekonanie o wpływie na walory przyrodnicze otoczenia, czy krajobraz, nie jest równoznaczne z degradacją walorów, o której mowa w Planie Ochrony. Wskazano, że plan ochrony zawiera ustalenia dotyczące lokalizacji elektrowni wiatrowych (zapisy te nie zostały przytoczone przez Wojewodę). W Rozdziale 6 "Proponowane zasady i rozwiązania dotyczące infrastruktury technicznej", ust. 6 pkt 3 lit.a) stanowi, że w celu ochrony walorów krajobrazowych parku na terenie parku i w strefie ekspozycji widokowej Parku nie należy lokalizować elektrowni wiatrowych. Przy czym, jak podniesiono, pojęcie strefy ekspozycji widokowej nie zostało zdefiniowane oraz nie jest ono równorzędne z pojęciem otuliny. W takim stanie rzeczy nie ulega wątpliwości, że Plan ochrony nie wprowadza generalnego zakazu lokalizowania elektrowni na terenie otuliny parku, a jedynie tam gdzie taka lokalizacja miałaby negatywny wpływ na osie widokowe ekspozycji walorów krajobrazowych parku. W rozpatrywanej sprawie lokalizacja przewidziana w projekcie planu miejscowego nie ma, co do zasady, takiego negatywnego wpływu, co wykazała sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko. Powyższe nie wyklucza sytuacji, w której w przyszłości konkretne wskazanie lokalizacyjne może zostać negatywnie zweryfikowane w trybie oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślono, że nie można się również zgodzić z rzekomymi "wytycznymi dla planowania przestrzennego", z których miałby wynikać zakaz lokalizacji farm wiatrowych w odległości do 3 km od granic ostoi ptaków – wytyczne stanowią zestaw dobrych praktyk postępowania w zakresie oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki i nie wykluczają definitywnie lokalizacji takich farm nawet w granicach obszaru natura 2000, a tym bardziej w bliskim sąsiedztwie. Zatem nieokreślone przez organ wytyczne nie mogą stanowić podstawy nieuzgodnienia projektu planu miejscowego. Wskazano, że Wójt pismem z dnia 29 czerwca 2009r. wystąpił do RDOŚ w sprawie zaopiniowania/ uzgodnienia projektu planu ustalając, że zgodnie z art. 25 ustawy w przypadku nieprzedstawienia stanowiska w ciągu 21 dni od otrzymania projektu planu, będzie uważane za jego zaopiniowanie lub brak uwag (data wpływu 2 lipca 2009r.). W ustawowym terminie nie uzyskano stanowiska RDOŚ – postanowienie z dnia 22 lipca 2009r. o odmowie uzgodnienia planu zostało dostarczone do Urzędu w dniu 27 lipca 2009r. Wskazano również, że na wniosek Wójta Gminy, do którego załączono materiały szczegółowo określające planowane przedsięwzięcie, RDOŚ uzgodnił zakres i stopień szczegółowości prognozy oddziaływania na środowisko dla projektu przedmiotowego planu miejscowego pismem z dnia 18 lutego 2009r. W ramach ww. uzgodnień nie zostały przedstawione żadne uwagi lub zastrzeżenia dotyczące zaproponowanej lokalizacji planowanego Parku Wiatrowego. Określone zakres i stopień szczegółowości prognozy uwzględniono w sporządzanych dokumentach (w projekcie planu miejscowego i w prognozie oddziaływania na środowisko). Również w tym zakresie organ powołał się na przepis art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Gmina podała, że dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji Parku Wiatrowego "A", po przeprowadzeniu prac planistycznych, uchwałą nr [...] z dnia 30 listopada 2001r. Rada uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla szeregu działek obszaru geodezyjnego S. G. w gminie D. K. (Dz. Urzęd. Woj. [...].). Na skutek skargi na ww. uchwałę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 lipca 2005r. Sygn. akt II SA/Gd 1435/02 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały z uwagi na stwierdzone uchybienia w przeprowadzeniu procedury formalno prawnej. Do sporządzania nowego planu dla terenu Parku Wiatrowego oraz do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy D. K. przystąpiono we wrześniu 2007r., zmniejszając obszar opracowania (około 245ha) oraz program planowanego zamierzenia do 13 elektrowni o mocy do 2,5MW każda. Planowane przedsięwzięcie zostało uwzględnione w sporządzonym w 2005r. przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w S. opracowaniu "Studium możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych w województwie pomorskim" m.in. jako planowana lokalizacja elektrowni wiatrowych, dla której wydano warunki przyłączenia do sieci (23 elektrownie o łącznej mocy 46MW), przedsięwzięcie inwestycyjne, dla którego sporządzono i uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podsumowując Rada Gminy przywołała następującą argumentację: a) RDOŚ nie wniósł merytorycznych żadnych zastrzeżeń i uwag do sporządzonego projektu miejscowego planu (poza zastrzeżeniami dot. lokalizacji przedsięwzięcia, które powinny być zgłaszane w ramach wcześniejszych etapów procedury formalno-prawnej), b) dla potrzeb miejscowego planu zostało przygotowane specjalistyczne opracowanie jakim jest prognoza oddziaływania na środowisko (zawierającą m.in. ocenę oddziaływania na Park Krajobrazowy "[...]", obszar Natura 2000, awifaunę, chiropterofaunę krajobraz)- RDOŚ nie wniósł merytorycznych zastrzeżeń i uwag do sporządzonej prognozy oddziaływania na środowisko, c) RDOŚ, w żadnym stopniu nie wziął pod uwagę uwag i wniosków wynikających ze sporządzonej prognozy, np.: - można przyjąć , że wpływ planowanej inwestycji na sąsiadujący z nia obszar PLB [...] "[...][" i awifaunę, dla której został powołany będzie marginalny, - w związku z powyższym ocenia się, że realizacja ustaleń projektu planu: nie pogorszy stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, nie pogorszy integralności tego obszaru lub jego powiązania z innymi obszarami, - w związku z tym można uznać, że planowana inwestycja nie będzie stanowiła ponadprzeciętnego zagrożenia zarówno dla miejscowych zespołów ptaków lęgowych, jak i dla ptaków migrujących, czy zimujących, - oceniając wpływ elektrowni wiatrowych na krajobraz należy pamiętać, że każda taka ocena jest bardzo złożona i zawsze ma częściowo charakter subiektywny, zależny od osobniczych odczuć i upodobań, przy czym należy podkreślić , że do tej pory problem oceny oddziaływania elektrowni wiatrowych na krajobraz nie został unormowany prawnie (brak jest standardów w tym zakresie) d) opracowanie "Ekspertyza nt. ekologiczno krajobrazowych uwarunkowań lokalizacji elektrowni wiatrowych w północnej (pobrzeże Bałtyku) i centralnej części woj. P. nie jest obowiązującym dokumentem prawa miejscowego, co potwierdza stanowisko Dyrektora Parku Krajobrazowego, e) RDOŚ, nie wziął pod uwagę wyników przeprowadzonych od początków września 2008r. do końca sierpnia 2009r. prac terenowych związanych z monitoringiem przedrealizacyjnym ptaków na planowanej farmie wiatrowej (wymaganych w uzgodnieniu zakresu prognozy oddziaływania na środowisko), f) RDOŚ, nie wziął pod uwagę, że ewentualne uchwalenie miejscowego planu dla ww. terenu nie kończy postępowania planistyczno-projektowego dla przedsięwzięcia; w ramach kolejnych etapów postępowania (decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenie na budowę) wymagane są kolejne etapy uwzględniania uwarunkowań środowiska przyrodniczego, g) zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Parku Krajobrazowego "[...]" planowana lokalizacja elektrowni wiatrowych położona jest w granicach otuliny Parku Krajobrazowego "[...]", gdzie nie obowiązuje zakaz lokalizacji wiatraków , h) projekt planu miejscowego został uzgodniony m.in. z Zarządem Województwa postanowieniem z dnia 4 lutego 2009r., co potwierdza zgodność planowanego zamierzenia z ustaleniami planu województwa pomorskiego oraz strategii rozwoju województwa pomorskiego (w tym w zakresie ochrony przyrody) Nadto Rada Gminy wskazała, że zgodnie z art. 11 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt (...) uzgadnia projekt studium z zarządem województwa w zakresie zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Zgodnie z art. 20 ust. 1 powołanej ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Z przytoczonych zapisów wynika zasada ustawowej zgodności dokumentów planistycznych sporządzanych na poziomie samorządu gminnego (studium gminy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) z planem zagospodarowania przestrzennego województwa. W przypadku opracowań planistycznych sporządzonych dla Parku Wiatrowego (zmiana studium i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) ich zgodność z planem zagospodarowania województwa pomorskiego (zaopiniowanego bez uwag przez RDOŚ, w którym przewiduje się lokalizację ww. parku) zostały potwierdzone postanowieniami Zarządu Województwa z dnia 4 lutego 2009r. Powołując się na wyżej przytoczoną argumentację Rada Gminy podniosła, że organ bezpodstawnie odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu planu miejscowego, uprawniając Wójta Gminy do zastosowania art. 24 ust. 2 i art. 25 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i uznania za uzgodniony przez RDOŚ ww. projektu planu. Z powyższych względów, jak podniesiono, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozpatrywanej sprawie organ nadzoru (Wojewoda) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę nr [...] Rady Gminy z dnia 17 czerwca 2010r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu Parku Wiatrowego "A" położonego w rejonie miejscowości S. G., gmina D. K., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. , nr 142, poz. 1591 ze zm.) uchwała sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały w trybie art. 90. Natomiast skarga w niniejszej sprawie została złożona na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten stanowi, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Ustawa ta – mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)-wprowadzającej obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. nr 80, poz. 717 ze zm.)- zw. dalej ustawą-podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W swojej skardze Wojewoda zarzucił, że uchwała Rady Gminy została podjęta z istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego. Zgodnie z dyspozycją ww. przepisu jedynie istotne naruszenie trybu postępowania skutkuje nieważnością aktu planistycznego. Tryb postępowania planistycznego uregulowany został w przepisie art. 17 ustawy. Przepis ten stanowi między innymi, że po ogłoszeniu w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu, po zawiadomieniu o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania planu oraz po rozpatrzeniu wniesionych uwag, organ sporządza projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Następnie zgodnie z przepisem art. 17 ust. 6 ustawy organ uzyskuje opinie o projekcie planu oraz zgodnie z art. 17 ust. 7 uzgadnia projekt planu z wymienionymi organami, w zakresie ich właściwości miejscowej i rzeczowej. Zgodnie z art. 17 pkt 9 organ wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych uzgodnień i opinii oraz ogłasza o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni. W przypadku procedury uchwalania planu miejscowego po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wójt (...) uzyskuje opinie o projekcie planu regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Nadto w przypadku procedury uzgadniania projektu planu miejscowego ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 17 pkt 7 lit. c) mówi o jego uzgadnianiu z organami właściwymi na podstawie przepisów odrębnych, a zatem na podstawie przepisów z zakresu ochrony przyrody. Przepis ten w związku z art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnosząc się do planów zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do stosowania procedury uzgodnieniowej na podstawie art. 106 kpa. W rozpatrywanej sprawie w dniu 14 września 2007r. Rada Gminy podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu Parku Wiatrowego "A" położonego w rejonie miejscowości S. G.- celem planu było ustalenie przeznaczenia terenu dla potrzeb lokalizacji elektrowni wiatrowych (wraz z określeniem innych funkcji terenu położonego w granicach planu). Granice obszaru opracowania przedstawione zostały w załączniku graficznym do uchwały. Obszar objęty projektem planu miejscowego jest położony w otulinie Parku Krajobrazowego [..] (rozporządzenie Nr [...] Wojewody z dnia 15 maja 2006r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[...]" -Dz. Urz. Woj. [...] i rozporządzenie Nr [...] Wojewody z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie ustanowienia "Planu Ochrony Parku Krajobrazowego [...]" –Dz. Urz. Woj. [...]). Zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody plany ochrony parków krajobrazowych ustanowione w okresie od dnia 2 lutego 2001r. do dnia wejścia w życie ustawy stają się planami ochrony w rozumieniu powołanej ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 7 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2009r. nr 151, poz. 1220 ze zm.) projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny, wymagają uzgodnienia z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku krajobrazowego. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art., 24 ust. 2 ustawy wójt (...) może uznać za uzgodniony projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy na które został nałożony obowiązek uzgodnienia, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie. W rozpatrywanej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia 22 lipca 2009r. powołując się na wyżej przytoczony przepis art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody odmówił uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ochrony środowiska i krajobrazu. W uzasadnieniu postanowienia RDOŚ powołał się na sporządzoną w sprawie Prognozę oddziaływania na środowisko projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu j.w. opracowaną przez T. Z. w czerwcu 2009r. i na wyżej powołane Rozporządzenia Wojewody oraz na tę okoliczność, że obszar planu położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru ostoi ptasiej Natura 2000 PLB[...] [...]. RDOŚ wskazał, że w odniesieniu do powyższych przepisów prawa na terenie objętym planem zabrania się lokalizowania obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe parku. Podkreślono, że wytyczne zawarte w planie ochrony parku są wiążące dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gminy. Elektrownie wiatrowe niewątpliwie należą do inwestycji wpływających zarówno na walory przyrodnicze otoczenia, jak również na krajobraz. Taka ocena została omówiona w prognozie, odnosząc się wyłącznie do ogólnego postrzegania elektrowni wiatrowych w krajobrazie. Zdaniem RDOŚ nie ulega jednak wątpliwości, że wnioskowana farma będzie w sposób istotny obniżała walory krajobrazowe PK [...], a tym samym będzie niezgodna z planem ochrony Parku Krajobrazowego. Zgodnie z zapisem prognozy przedmiotowe turbiny będą widoczne po przeciwnej stronie Parku w miejscowościach K., L., S. S. i Z. Nie pozostaną one zatem obojętne dla walorów krajobrazowych parku i okolicy. Organ nadmienił też, że teren lokalizacji elektrowni graniczy z obszarem Natura 2000 "[...]" PLB[...], dla którego zgodnie z opracowanym projektem planu ochrony tego terenu należy zapewnić strefę szerokości 3 km od granicy obszaru, w której wykluczy się lokalizacje między innymi parków wiatrowych, które wymienione są jako jedno z potencjalnych zagrożeń dla tego obszaru. Z uwagi na zbyt krótki okres prowadzonego monitoringu przedrealizacyjnego zebrane dane nie w pełni odzwierciedlają stan faktyczny potencjalnego wpływu elektrowni wiatrowych na przyrodę Parku. Prace związane z monitoringiem faunistycznym terenu nie zostały jeszcze zakończone i nie ma ostatecznych wyników ani wniosków dotyczących wpływu planowanych turbin na przyrodę parku i obszaru Natura 2000, które pozwoliłyby uznać, że planowane zainwestowanie nie będzie miało na nie negatywnego oddziaływania. Wniosek o uzgodnienie projektu planu miejscowego wpłynął do RDOŚ w dniu 2 lipca 2009r. Postanowienie odmawiające uzgodnienia zostało wydane przez organ uzgadniający w dniu 22 lipca 2009r i wpłynęło do Urzędu Gminy w dniu 27 lipca 2009r. Rada Gminy nie wniosła zażalenia do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Warszawie lecz powołując się na wyżej cyt. przepis art. 24 ust. 2 i art. 25 ustawy uznała za uzgodniony z RDOŚ projekt planu miejscowego dla parku wiatrowego, zgodnie z argumentacją przytoczoną w odpowiedzi na skargę Wojewody. Sąd zważył, że skoro zgodnie z przywołanym przepisem art. 24 ust. 1 ustawy, uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 kpa, to w przypadku uzgodnienia, pozytywne stanowisko organu jest warunkiem uchwalenia w danej postaci aktu planistycznego. Natomiast odmowa uzgodnienia projektu planu przez organ uprawniony oznacza niemożność uchwalenia planu w projektowanym kształcie, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 2 ustawy. Takie rozwiązanie polegające na obowiązku dokonywania uzgodnienia w trybie przepisu art. 106 kpa powoduje, że uzgodnienie projektu planu stanowi ingerencję w sferę samodzielności planistycznej gminy, dlatego też nie pozostaje poza sądową kontrolą. Z tej przyczyny zgodnie z art. 106 § 5 kpa na stanowisko zajęte przez organy uzgadniające projekt planu gminie służy zażalenie. Niespornym jest, że w rozpoznawanej sprawie Rada Gminy zażalenia na postanowienia uzgadniające z dnia 22 lipca 2009r. nie złożyła . Sąd nie podzielił stanowiska Rady Gminy opartego na przepisie art. 24 ust. 2 i art. 25 ustawy, który stanowi, że nie przedstawienie stanowiska lub warunków, o których mowa w art. 24 ust. 2 w terminie 21 dni od dnia udostępnienia projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uważa się za równoznaczne z uzgodnieniem. Organ opracowujący projekt planu miejscowego może odstąpić od uwzględnienia uzgodnienia tylko w przypadku określonym w art. 24 ust. 2 ustawy, tj. w przypadku, gdy organ uzgadniający nie podał podstawy prawnej uzasadniającej warunki określone w postanowieniu uzgadniającym. W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom odpowiedzi na skargi, odmowa uzgodnienia projektu planu miejscowego została uzasadniona obowiązującymi przepisami prawa. W postanowieniu z dnia 22 lipca 2009r. RDOŚ wskazał w podstawie prawnej wyżej przywołane rozporządzenia Wojewody z dnia 15 maja 2006r. w sprawie parku Krajobrazowego [...] oraz z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie ustanowienia "Planu ochrony Parku Krajobrazowego [...]" powołując i cytując zapisy dotyczące zakazu lokalizowania obiektów i podejmowania przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe parku i wskazując wprost, że wnioskowana farma będzie z niezgodna z planem ochrony parku Krajobrazowego [...]. Zasady gospodarowania w otulinie parku zostały zamieszczone w Dziale VII Planu ochrony Parku. Pkt 1 zawiera postanowienie przytoczone przez organ, a mianowicie, że na obszarze otuliny parku nie należy lokalizować obiektów i podejmować przedsięwzięć mogących degradować walory przyrodnicze i krajobrazowe parku. Jedynie na marginesie wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega m.in. na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody krajobrazu (pkt 7). Jednakże zarzut ewentualnie błędnej podstawy prawnej przywołanej w postanowieniu organ planistyczny mógłby podnosić w procedurze zażaleniowej, nie zaś w warunkach określonych w art. 24 ust. 2 ustawy. Nie można, w ocenie Sądu uznać za brak wskazania podstaw prawnych uzgodnienia projektu planu miejscowego sytuacji, w której podstawy te zostały wskazane, lecz w ocenie skarżącego nie mają zastosowania. Jak to wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lutego 2008r. sygn. akt IVSA/WA 1/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oznaczałoby to, iż umocowanie prawne uzgodnienia zależy od jego oceny prawnej dokonywanej przez organ planistyczny, a to z kolei skutkowałoby utratą przez orzeczenie uzgadniające bezwzględnej mocy wiążącej. W orzeczeniu tym wskazano również, że za brak wskazania podstawy prawnej do określenia warunków w postanowieniu uzgadniającym – w rozumieniu art. 24 ust. 2 ustawy – należałoby uznać sytuację, w której powołane w postanowieniu podstawy prawne utraciły moc obowiązującą lub nie zaczęły obowiązywać, lecz taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Natomiast Wójt Gminy nie kwestionował postanowienia RDOŚ z dnia 22 lipca 2009r. we właściwej do tego procedurze. Z tych przyczyn zarzuty merytoryczne podnoszone co do treści ww. postanowienia nie stanowią przedmiotu rozpoznawanej sprawy administracyjnej. Również uznanie projektu planu za uzgodniony na podstawie art. 25 ustawy nie jest uzasadnione. Projekt planu wpłynął do organu uzgadniającego w dniu 2 lipca 2009r., termin 21 dni na dokonanie uzgodnienia upływał zatem w dniu 23 lipca 2009r. Postanowienie uzgadniające zostało sporządzone przez organ w dniu 22 lipca 2009r. a więc przed upływem 21 dni, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy. Wpływ postanowienia z dnia 22 lipca 2009r do Rady gminy w dniu 27 lipca 2009r. nie oznacza, że w rozpoznawanej sprawie organ uzgadniający utracił kompetencję dla wydania decyzji uzgadniającej, której treść powołał w swojej skardze Wojewoda jako organ nadzoru. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odpowiedzi na skargę skardze Sąd zważył, iż nie są one uzasadnione. Pozytywne uzgodnienia dokonane przez inne organy uzgadniające nie mają wpływu na ocenę zarzutów złożonych przez Radę Gminy. Rolą organów uzgadniających jest dokonanie oceny zamierzenia planistycznego z przepisami regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nałożył obowiązek dokonania uzgodnienia. Zatem do właściwości takiego organu należy wyłącznie dokonanie kontroli planowanego rozwiązania planistycznego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia. Zatem w rozpoznawanej sprawie tylko i wyłącznie RDOŚ jest organem uprawnionym z mocy art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 17 pkt 7 lit. c) do dokonania uzgodnienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku krajobrazowego. Inne organy powoływane w odpowiedzi na skargę, które pozytywnie uzgodniły projekt planu nie były organami właściwymi do dokonania uzgodnień zastrzeżonych do właściwości innych organów w części dotyczącej parku krajobrazowego i jego otuliny w zakresie ustaleń planu mogącego mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody Parku Krajobrazowego [...]. Z tej przyczyny powoływane uzgodnienie z Zarządem Województwa postanowieniem z dnia 4 lutego 2009r. potwierdzające zgodność planowanego zamierzenia z ustaleniami planu województwa pomorskiego oraz strategii rozwoju województwa, w tym w zakresie ochrony przyrody oraz stanowisko Dyrektora Parku Krajobrazowego, iż planowana lokalizacja jest położona w otulinie Parku, gdzie nie obowiązuje zakaz lokalizacji wiatraków, z punktu widzenia obowiązującego prawa, tj. regulacji zawartej w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie mogą zmienić stanu sprawy, a mianowicie braku pozytywnego uzgodnienia w trybie art. 106 kpa z właściwym organem (RDOŚ), a więc nie mają wpływu na ocenę zarzutów Rady Gminy. Wskazać też należy, że w swojej skardze Wojewoda niezasadnie powołał się na przepis art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, który stanowi, że projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (...) w części dotyczącej chronionego krajobrazu wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody formami ochrony przyrody są między innymi : parki krajobrazowe (pkt 3), obszary chronionego krajobrazu (pkt 4). Obszar chronionego krajobrazu jest odrębną od parku krajobrazowego formą ochrony przyrody. W rozpoznawanej sprawie projekt planu miejscowego przewidywał lokalizację parku wiatrowego w otulinie parku krajobrazowego. Zatem do procedury uchwalania tego planu nie mają zastosowania regulacje dotyczące formy ochrony jaką stanowi obszar chronionego krajobrazu, a więc powołanie się w skardze na istotne naruszenie trybu postępowania określonego przepisem art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody było pozbawione podstawy prawnej. Jednakże ostatecznie pozostało ono bez wpływu na ocenę zasadności skargi. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że opisany brak uzgodnienia projektu planu oznacza, że nastąpiło istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, art. 17 pkt 7 lit. c) w zw. z art. 16 ust. 7 ustawy o ochronie przyrody, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały . Zgodnie bowiem z cyt. art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W tym stanie rzeczy mając na uwadze powołany przepis art. 28 ust. 1 ustawy oraz na mocy art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.