II SA/Po 74/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 marca 2011 r. sprawy ze skargi W.B. i E.B. – jako następcy prawnego zmarłego M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie na rzecz skarżących W.B. i E.B. kwotę [...],- ([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ T.Świstak /-/ J. Szaniecka /-/ J.Zieliński Decyzją z dnia 28 listopada 2008 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy Z. z dnia 10 października 2008 r. nr [...] znak [...], którą odmówiono inwestorom - A.P. i P.P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia warsztatowego (wymiana oleju i ogumienia oraz magazyn), natomiast ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną - stację kontroli pojazdów, na działce nr [...] położonej w miejscowości Z., gmina Z.. W motywach rozstrzygnięcia pierwszej instancji Burmistrz Gminy Z. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania zapoczątkowanego wnioskiem A.P. i P.P. z dnia 28 lutego 2007 r. Wskazał, że w ramach postępowania dokonano analizy inwestycji w celu stwierdzenia spełnienia warunków ustalonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm. dalej: u.p.z.p.), wyznaczając obszar analizowany w promieniu stanowiącym 3-krotną szerokość frontu działki objętej planowaną inwestycją. Zgodnie ze sporządzoną analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wszystkie działki sąsiadujące z terenem, na którym miała być zrealizowana planowana inwestycja, są zabudowane wyłącznie budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i gospodarczymi. Działka nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkiem magazynowo-usługowym (handel), a więc budynkiem związanym z przedsięwzięciem nie wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W opinii organu inwestycja związana ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego budynku na stację diagnostyczną spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., dotyczący kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym. Oceniając natomiast zamierzenie inwestycyjne związane z wymianą oleju i ogumienia Burmistrz stwierdził, iż stanowi ono przedsięwzięcie wymienione w powołanym powyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., przez co nie spełnia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji w obszarze objętym analizą urbanistyczną. W odwołaniu M.B. i W.B. (właściciele działek sąsiadujących z inwestycją) podnieśli, że decyzja o warunkach zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. Działki sąsiednie zabudowane są wyłącznie budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi, a jedynym budynkiem o charakterze usługowym jest budynek inwestora. Wskazano, że inwestorzy w 2003 r. czynili starania o uzyskanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie warsztatu i stacji kontroli pojazdów, jednak rozstrzygnięcia takiego nie otrzymali. Pozytywna decyzja została wydana dopiero po zmianie rodzaju inwestycji na budynek sklepu z magazynem. W trakcie budowy poczynili znaczne odstępstwa od projektu technicznego w kierunku spełnienia przez budynek kryteriów stacji kontroli pojazdów, stąd przyjąć należało, że obecny wniosek o zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego jest dalszą próbą obejścia prawa. Po zalegalizowaniu samowoli budowlanej - oprócz sklepu z częściami motoryzacyjnymi - inwestorzy prowadzą na działce skład maszyn i narzędzi rolniczych, skład nawozów mineralnych i środków ochrony roślin. Skarżący podkreślili, że w pkt 2 decyzji określono, iż w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne, gospodarcze i handlowo-usługowe, tymczasem handlowy jest tylko budynek inwestorów na działce [...], a obiekty usługowe w obszarze analizowanym nie występują. Oznacza to, że nie jest spełniony warunek dobrego sąsiedztwa dla planowanej inwestycji. Zdaniem skarżących planowana inwestycja spowoduje uciążliwości związane z emisją spalin oraz hałasem, przez co zwiększone zostanie oddziaływanie na działki sąsiednie; ponadto w punkcie 2e kwestionowanej decyzji ustalono, iż woda opadowa będzie odprowadzona na własny teren nieutwardzony co jest niemożliwe do spełnienia, bowiem działka inwestorów jest w 80 % utwardzona, a woda już zalewa działki sąsiednie. Utrzymując decyzję w mocy Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało, że dla wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie przez planowaną inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p.; organ zastrzegł jednakże, iż wymóg ten nie obejmuje prowadzenia robót budowlanych, które nie dotyczą odbudowy, rozbudowy i nadbudowy obiektu istniejącego, oraz odnoszących się do zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu. Zdaniem Kolegium art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. odnosi się tylko do "nowej zabudowy", stąd uwarunkowania dla zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku ustala się z pominięciem warunku "dobrego sąsiedztwa". Wskazując na powyższe organ odwoławczy doszedł do przekonania, że Burmistrz prawidłowo wydał decyzję o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną. Zmiana sposobu użytkowania istniejącego już budynku, bez zmiany jego gabarytów, nie narusza interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 Prawa budowlanego. Oddziaływanie zamknie się w granicach działki inwestora, której szerokość frontu wynosi 22 m; ponadto sporny budynek położony jest w głębi działki poza linią zabudowy budynkami mieszkalnymi. Kolegium stwierdziło też, że prawidłowo odmówiono wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomieszczenia warsztatowego - wymiany oleju i ogumienia oraz magazynu, gdyż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego niemożliwe było określenie dla planowanego zamierzenia wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W skardze W.B. oraz M.B. wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji w zakresie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną - stację kontroli pojazdów. Uzasadniając swoje stanowisko podtrzymali zarzuty podniesione w odwołaniu wskazując, że prowadzone obecnie postępowanie zmierza do obejścia prawa i ma umożliwić inwestorom zaprowadzenie stacji kontroli pojazdów, na którą uprzednio nie uzyskali zgody. Nadto, zdaniem skarżących, Kolegium wadliwie przyjęło, iż dla ustalenia warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku nie jest konieczne stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji pod względem kontynuacji funkcji w obszarze analizowanym, a więc spełnienia wymogu określonego w art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. W.B. i M.B. podnieśli, że dopuszczenie planowanej zmiany spowoduje powstanie uciążliwości związanej z emisją spalin oraz hałasem. Podtrzymali zarzut, że w punkcie 2e kwestionowanej decyzji ustalono, iż woda opadowa będzie odprowadzona na własny teren nieutwardzony, pomimo, że działka inwestycyjna jest w 80 % utwardzona (woda już zalewa działki sąsiednie). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Po wniesieniu skargi postępowanie sądowoadministracyjne zostało zawieszone z uwagi na śmierć skarżącego M.B. Prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt [...], w miejsce zmarłego wstąpiła jego żona - E.B., która podtrzymała skargę. W trakcie rozprawy sądowoadministracyjnej pełnomocnik skarżących podtrzymała zarzuty skarżących. Wyjaśniła, iż skarżący W.B. prowadzi w Z. stację kontroli pojazdów, która jest jednakże zlokalizowana na innej ulicy aniżeli działka inwestorów, na obszarze przeznaczonym pod działalność gospodarczą. Uczestnik postępowania P.P. podkreślił, że zaskarżenie decyzji Kolegium miało na celu ochronę interesów skarżącego W.B., który prowadzi w Z. stację kontroli pojazdów. Wskazał on również, że nigdy wcześniej nie występował o ustalenie warunków zabudowy dla budowy stacji diagnostycznej. Wyjaśnił, że analizowany obiekt jest magazynem, którego integralną częścią jest sklep (sprzedaż materiałów do produkcji rolnej). Wyrokiem z dnia 16 października 2009 r. sygn. akt II SA/Po 672/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. Przedstawiając motywy orzeczenia Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że nowa zabudowa, do której odnosi się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., oznacza przede wszystkim budowę w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), tj. wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego); jeżeli zatem zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego legalnie obiektu budowlanego, bez równoczesnej jego rozbudowy czy nadbudowy, to brak jest podstaw do uznania, że zachodzi przypadek nowej zabudowy przewidziany w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd stwierdził, że Kolegium prawidłowo uznało brak konieczności odniesienia planowanej zmiany sposobu użytkowania do wymogu dobrego sąsiedztwa. Zgodził się z organem, iż ustalenie warunków zabudowy nastąpiło z poszanowaniem pozostałych punktów art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Na skutek skargi kasacyjnej W.B. i E.B. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. o sygn. akt II OSK 103/10 uchylił wyrok z dnia 16 października 2009 r. Uznał bowiem zasadność zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59 ust. 1 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, iż zasada dobrego sąsiedztwa nie powinna być badana w sytuacji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji otwierało możliwość obejścia wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wskazano, że przepis ten nie może być poddawany wyłącznie wykładni literalnej, lecz konieczne jest zastosowanie wykładni celowościowej, funkcjonalnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podobnie jak w przypadku legalizacji istniejącej samowoli budowlanej, tak również w ramach postępowania w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego decyzja o warunkach zabudowy musi być poprzedzona analizą urbanistyczną w zakresie umożliwiającym stwierdzenie czy możliwe jest zachowanie zasady podobieństwa pod względem kontynuacji funkcji na analizowanym terenie. W piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2011 r. uczestnicy postępowania - A.P. i P.P. wnieśli o oddalenie skargi. Załączyli zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej skarżącego W.B. oraz uzupełniającą opinię urbanistyczną. W uzasadnieniu pisma wyjaśnili, że w niewielkiej odległości od działki nr [...] w Z. znajdują się budynki i prowadzona jest działalność o podobnym charakterze jak projektowana inwestycja. Przy tej samej ulicy i po tej samej stronie ulicy K. prowadzi działalność gospodarczą Gminna Spółdzielnia S.C. w Z.. Jest to działalność handlowo-usługowa (stacja paliw, tankowanie LPG). W bliskiej okolicy znajduje się również warsztat samochodowy oraz gabinet stomatologiczny. Abstrahując od uwarunkowań urbanistycznych A.P. i P.P. wskazali także, że prawdopodobnym motywem działania skarżącego W.B. jest fakt, iż prowadzi on w Z. stację diagnostyczną, czego dowodem jest zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Stacja ta zlokalizowana jest przy niedalekiej ulicy K., prostopadłej do ulicy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez co rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd pierwszej instancji rozpoznaje zarzuty skargi w zakresie określonym w art. 134 P.p.s.a., a więc ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego rozstrzygając w granicach danej sprawy i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W myśl art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Natomiast w myśl art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe miedzy innymi w przypadku spełnienia wymagania, o którym mowa w punkcie 1, dotyczącego zachowania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Zgodnie z tą zasadą, do ustalenia warunków zabudowy konieczne jest, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie przesądził, że warunek kontynuacji funkcji zabudowy powinien być uwzględniony w sytuacji, gdy decyzja lokalizacyjna dotyczy zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu budowlanego. Skład orzekający w tej sprawie podziela powyższy pogląd. Pamiętać bowiem należy, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy służy nie tylko weryfikacji aspektów związanych z wyglądem, gabarytami i miejscem posadowienia projektowanego obiektu na nieruchomości, ale przede wszystkim ma ono na celu dopuszczenie inwestycji o odpowiedniej funkcji w kontekście funkcji zabudowań na obszarze analizowanym. Skoro zatem zbieżność funkcji nowej zabudowy z funkcją zabudowy istniejącej jest zasadniczym warunkiem dopuszczenia tej nowej zabudowy, to warunek ten należy odnosić także do zmiany sposobu użytkowania obiektów już istniejących - tym bardziej, że zmiana sposobu użytkowania w istocie stanowi zmianę właśnie w sferze funkcji danego obiektu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bezsporne jest, że zgłoszone we wniosku inwestorów zamierzenie inwestycyjne znajduje się na terenie pozbawionym planu miejscowego. Zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną - stację kontroli pojazdów, wymagała zatem ustalenia warunków zabudowy. W świetle wykładni przedstawionej przez Naczelny Sąd Administracyjny nie ulega już wątpliwości, że decyzja o warunkach zabudowy dla tego rodzaju inwestycji powinna odnosić się wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a zwłaszcza warunku kontynuacji funkcji określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tej sprawie Burmistrz Gminy Z. dokonał oceny inwestycji w świetle powyższych warunków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odstąpiło natomiast od badania zasady dobrego sąsiedztwa przyjmując stanowisko, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie odnosi się do spraw, w których ustala się warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu już istniejącego. Powyższe oznacza, że postępowanie wyjaśniające jakie legło u podstaw rozstrzygnięcia Kolegium należy uznać za niepełne, gdyż dokonano je z pominięciem zasadniczego uwarunkowania określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy - kontynuacji funkcji dla projektowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Odstępując od weryfikacji funkcji projektowanej inwestycji organ odwoławczy naruszył art. 59 ust. 1, który nakazuje ustalić warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu, a więc ustalić je w pełnym zakresie określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Uchybił także zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), ponieważ w konsekwencji nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie. Właśnie wskazane naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania uniemożliwiło Sądowi odniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących relacji projektowanej przez inwestorów zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia magazynowego na stację diagnostyczną do funkcji zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. Sądowa kontrola prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego nie może bowiem uprzedzać rozstrzygnięcia organu - w szczególności Sąd nie powinien zajmować stanowiska w kwestii dotychczas nie rozpoznanej w obu instancjach administracyjnych. Pełna ocena legalności decyzji w zakresie zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po dwukrotnym, całościowym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu administracyjnym. Na marginesie sprawy Sąd wskazuje, że ponownie rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno mieć na uwadze dotychczasowy przebieg postępowania, w szczególności fakt, że decyzję Burmistrza Gminy Z. kilkukrotnie uchylano. Takie działanie organów negatywnie rzutuje na ocenę działania administracji z punktu widzenia zasady zaufania obywatela do organów Państwa oraz zasady szybkości postępowania (art. 8 i 12 K.p.a.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno zatem - oczywiście w miarę możliwości prawnych - podjąć starania w celu definitywnego załatwienia sprawy z wniosku P.P. i A.P. W tym miejscu Sąd sygnalizuje, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego inwestorzy przedstawili dodatkowy opisowy i fotograficzny materiał obrazujący funkcje konkretnych obiektów na działkach w obszarze sąsiadującym z inwestycją (załącznik do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.). Materiał ten musi być poddany analizie w kontekście spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588). Oceniając projektowaną inwestycję organ powinien mieć też na względzie, że w § 3 ust. 2 rozporządzenia ustanowiono jedynie minimalne granice obszaru analizowanego (trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy). Nic natomiast nie stoi na przeszkodzie, aby na potrzeby oceny projektowanej inwestycji uwzględnić też zabudowę na działkach położonych w większej odległości (m.in. zabudowę, na którą wskazują inwestorzy w załączniku do pisma z dnia 28 lutego 2011 r.), tym bardziej, że w danych okolicznościach sprawy przemawia za tym charakterystyka działki nr [...] - działka A.P. i P.P. posiada stosunkowo niewielką szerokość frontu, natomiast sięga znacznie dalej w kierunku prostopadłym od ulicy K., niemalże wzdłuż całej ulicy K. Dokonując analizy funkcji istniejącej zabudowy dla potrzeb projektowanej inwestycji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno także zważyć, że nieruchomość inwestorów jest już zabudowana obiektami o funkcji usługowej (usługi handlu), a fakt ten ma znaczenie dla określenia warunków dla planowanej zmiany sposobu użytkowania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. Koszty postępowania zasądzono w oparciu o art. 200 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Stosownie do tych przepisów przyznano skarżącym poniesione przez nich koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 P.p.s.a.), na które złożyły się: uiszczony wpis - [...] zł (k. 35 i 36 akt sądowych) oraz opłata od pełnomocnictwa - [...]zł (k. 76 i 106 akt sądowych). Tytułem wynagrodzenia radcy prawnego zasądzono kwotę [...] zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia). /-/ T.Świstak /-/ J.Szaniecka /-/ J.Zieliński