II SA/Bd 1534/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Wojewody Kujawsko-Pomorskiego na rzecz skarżącego T. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...[ r. znak: [...] Starosta Powiatu G. po wznowieniu postępowania, działając na podstawie art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odstąpił od uchylenia decyzji z dnia [...] r. nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej T. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z dwoma garażami i podcieniem do rekreacji w bryle budynku oraz infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] położonej w miejscowości M. R., gmina G., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli T. i W. S., wnosząc o jej uchylenie jak i poprzedzającej ją decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r., nr [...] znak: [...] oraz wydanie ponownego pozwolenia na budowę po doprowadzeniu budowy do stanu zgodnego z przepisami. Skarżący w swym odwołaniu podnieśli, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy G.. Ponadto inwestor bez stosownej zgody właściwego organu przed wydaniem pozwolenia na budowę podwyższył poziom gruntu od 0,5 m - 1,5 m, co zmieniło stosunki wodne w tylnej części działki i umożliwiło wybudowanie budynku długości 31 m wzdłuż granicy z działką skarżących. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] r., Nr [...] znak: [...] oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy T. i W. S. zakwestionowali zgodność z prawem orzeczenia organu odwoławczego i wnieśli o jego zmianę przez stwierdzenie jego nieważności. Zdaniem skarżących, przytaczających w treści skargi zarzuty powołane uprzednio już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, ilość błędów prawnych popełnionych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej świadczy w wystarczający sposób o rażącym naruszeniu prawa, uzasadniającym posłużenie się instytucją stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem strony skarżącej, przy wydawaniu orzeczenia kasacyjnego, Wojewoda [...] podzielił tylko część podnoszonych przez nich zarzutów, natomiast ich cześć ocenił niewłaściwie lub pominął. Skargę na tę decyzję wniósł również T. W. i zarzucił rozstrzygnięciu organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawartych w uchwale XI/93/99 Rady Gminy w Grudziądzu z dnia 26 lipca 1999 r. w sprawie zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Grudziądz, poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że zatwierdzony ostateczną decyzją projekt budowlany narusza powyższe przepisy. Ponadto strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę w okolicznościach, kiedy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, albowiem inwestycja została w całości zrealizowana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i mając na względzie powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 9 marca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu G. z [...] r. Nr [...], a także postanowienie Starosty Powiatu G. z [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wywodził, że zarówno organ I jak i II instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podkreślił, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była wydana w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. decyzja o uchyleniu w całości decyzji organu I instancji z dnia [...]r., a także decyzji z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej T. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z dwoma garażami i podcieniem do rekreacji oraz jednocześnie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Wznowienie postępowania administracyjnego w oparciu o podstawę opartą na zarzucie niezapewnienia stronie udziału w tym postępowaniu może nastąpić wyłącznie na wniosek tej strony, która w postępowaniu nie uczestniczyła, złożony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (vide: art. 148 § 2 K.p.a). Zbadanie zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego jest przy tym bezwzględnym obowiązkiem organu, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa jako godzące w zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 976/06 - Lex nr 275519). Ani art. 148 K.p.a. określający termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania oraz sposób jego obliczania, ani art. 149 § 3 K.p.a. określający formę odmowy wznowienia postępowania – nie zawierają szczególnych unormowań odnośnie tego, w jaki sposób ma zostać wykazane zachowanie terminu do wniesienia podania o wznowienia postępowania. Okoliczność ta powinna być zatem udowodniona z zachowaniem ogólnych reguł prowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu administracyjnym, w tym wskazanych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" oznacza powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, a zatem nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co z reguły następuje w efekcie jej doręczenia. Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach: z dnia 10 marca 2006 r., sygn. II OSK 622/05 (Wokanda 2006/7-8/72), z dnia 6 października 2000 r., sygn. I SA 855/99 (Lex nr 54136) i z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. I SA 769/97 (Lex nr 45129). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący T. i W. S. pismem z dnia 13 maja 2008 r. domagali się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu G. z [...] r. o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwoma garażami podając jako przyczynę wznowienia fakt, iż nie brali udziału w postępowaniu dotyczącym wydania wspomnianego rozstrzygnięcia, a więc przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W ocenie Sądu, zgromadzona w sprawie dokumentacja dowodzi, że kwestia zachowania terminu do złożenia przez skarżących T. i W. S. podania o wznowienie postępowania nie została dostatecznie wyjaśniona przez organy obu instancji, co uzasadnia wniosek, że wydanie przez Starostę Powiatu G. w dniu [...] r. r. postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z dnia [...] r. było co najmniej przedwczesne. Na konieczność poczynienia ustaleń w tym zakresie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 grudnia 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bd 696/08 wskazując, że rozpoznając wniosek skarżących S. z dnia 12 maja 2008 r. jako wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego organ właściwy do wznowienia postępowania zbada w pierwszej kolejności, czy zostały zachowane warunki formalne do wniesienia skargi o wznowienie postępowania (termin). W tym celu organ I instancji powinien przeanalizować cały materiał dowodowy, w szczególności wziąć pod uwagę fakt, że już 13 sierpnia 2007 r. skarżący złożyli u Starosty Powiatu G. wniosek o udostępnienie im informacji publicznej poprzez nadesłanie m.in. kopii decyzji o pozwoleniu na budowę na działkach [...], [...] i [...] położonych w miejscowości M. R., należących do T. W., a w dniu 12 września 2007 r. skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty polegającą na nieudzielaniu im żądanej informacji publicznej. Wydając postanowienie o wznowieniu postępowania organ I instancji zignorował zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 grudnia 2008 r. i uznał, że termin 30 dniowy rozpoczął bieg od dnia wykonania wyroku Sądu z dnia 6 lutego 2008 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Bd 31/07 w przedmiocie bezczynności, czyli od dnia doręczenia skarżącym S. odpisu decyzji Starosty G. z dnia [...] r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. W. pozwolenia na budowę. Takie postępowanie organu administracyjnego narusza zasady procedury administracyjnej określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., obligujące organ orzekający w sprawie do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a nadto do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego, a więc kompletnego materiału dowodowego. Ponadto dowodzi naruszenia art. 148 § 2 K.p.a. Wskazane uchybienia nie zostały dostrzeżone także w toku postępowania odwoławczego przed Wojewodą [...], którego obowiązkiem w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z art. 15 K.p.a. była nie tylko kontrola poprawności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w kontekście zarzutów wniesionych odwołań, lecz ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, również co do ustalenia istnienia przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nakazał Staroście G. w pierwszej kolejności ustalić, czy T. i W. S. w terminie, o którym stanowi art. 148 § 2 K.p.a. złożyli podanie o wznowienie postępowania mając na względzie konieczność dokonania tej oceny w kontekście czynności dokonanych przez tych skarżących w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej. W tym celu organ zbada, kiedy skarżący T. i W. S. dowiedzieli się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Dla prawidłowego ustalenia tego faktu niezbędnym będzie przeprowadzenie dowodu z akt administracyjnych zawierających pisma skarżących T. i W. S. skierowane do Starosty Powiatu G. w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej w postaci doręczenia m.in. decyzji z [...] r. udzielającej T. W. pozwolenia na budowę. W zależności od ustaleń w tym zakresie, które winny zostać należycie udokumentowane, organ miał ocenić, czy spełnione są przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. i wydać w tym przedmiocie stosowne rozstrzygnięcie. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Starosta Powiatu G. na podstawie art. 148 § 1 i 2 oraz art. 149 § 3 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w trakcie ponownej analizy sprawy dotyczącej wznowienia postępowania w świetle art. 148 § 1 i 2 K.p.a. zgodnie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zbadał, czy istnieją przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania poprzez sprawdzenie czy: żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę; został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania; strona powołuje się na podstawy wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 Kpa; Badając powyższe kwestie stwierdzono, że : Ad. 1) Mimo początkowej odmowy przez organ I instancji przyznania T. i W. i S. przymiotu strony w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przyjęto w tym zakresie rozstrzygnięcia tej kwestii zgodnie z wyrokiem Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 grudnia 2008 r. (sygn. akt. II SA/Bd 696/08) i uznano, że żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przez stronę. Ad. 2) Analizując zebrane w sprawie dokumenty i wynikające z nich terminy oraz opisane fakty dotyczące terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania ujawniono, iż: Wojewoda [...] w piśmie [...] z dnia [...] r. do W. S. pisze "Z akt sprawy wynika, iż tylko działka nr [...] objęta decyzją o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego z dnia [...] r. znak [...] sąsiaduje z działką nr [...], stanowiącą własność Państwa S.". Pismo dotyczy działek nr [...], [...] i [...] w M. R. gmina G., co wyjaśnia początkowe zdanie tego pisma. W. S. w swoim piśmie z 5 stycznia 2007 r. do Wojewody [...] w punkcie 3b (str. 3) pisze: "czy cytowane przez Pana pozwolenie na budowę dot. budynku mieszkalnego na działce [...] obejmuje również ...". T. S. i W. S. w swoim piśmie z dnia 13 sierpnia 2007 r. do Starostwa Powiatowego w G. piszą: "... wnosimy o przesłanie nam kopii decyzji pozwolenia na budowę na działkach nr [...], [...], [...] w M. R. ...". Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2008 r. (sygn. akt II SAB /Bd 31/07) z powództwa T. S. w sprawie dostępu do informacji publicznej, który w uzasadnieniu (str. 1 i 6) mówi o pozwoleniu na budowę na działkach [...], [...] i [...] w M. R.. Ad. 3) T. i W. S. występując o wznowienie postępowania w sprawie decyzji T. W. o pozwolenie na budowę budynku jednorodzinnego argumentowali, iż jako strona nie brali udziału w postępowaniu (zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Porównując daty dokumentów wymienionych w punkcie Ad 2) niniejszego uzasadnienia należy stwierdzić, iż T. i W. S. występując zarówno oddzielnie jak i wspólnie razem już w latach 2006 i 2007 posiadali wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a więc wiedzieli o pozwoleniu na budowę, jakie otrzymał na sąsiedniej działce nr [...] T. W.. Wystąpienie zatem T. i W. S. z dnia 12 maja 2008 r. (wpływ 13 maja 2008 r.) do Wojewody [...], za pośrednictwem Starosty Powiatu G., o wznowienie postępowania, świadczy o tym, że w znacznym stopniu przekroczony został termin jednego miesiąca przewidziany artykułem 148 § 1 K.p.a. na wznowienie tego postępowania. Sprawę tę wyjaśnia w swoim wyroku z dnia 9 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (sygn. akt II SA /Bd 1109/09) mówiąc: "Pojęcie <> oznacza powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, a zatem nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co z reguły następuje w efekcie jej doręczenia. Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach: z dnia 10 marca 2006 r., sygn. II OSK 622/05 (Wokanda 2006/7-8/72), z dnia 6 października 2000 r., sygn. I SA 855/99 (Lex nr 54136) i z dnia 3 lutego 1998 r., sygn. I SA 769/97 (Lex nr 45129)". Zgodnie z wyrokiem WSA w Bydgoszczy wiążącym organ i zaleceniami wskazanymi w uzasadnieniu tego wyroku przeprowadzono dowód z akt sprawy, tj. przeanalizowano i porównano znajdujące się w aktach dokumenty dotyczące merytorycznie przedmiotowego terminu. Ponieważ tylko wystąpienie łączne trzech przesłanek wymienionych w punktach 1 do 3 niniejszego uzasadnienia (zgodnie z art. 148 § 1 i 2 K.p.a.) warunkuje skuteczność wniosku o wznowienie postępowania, zatem nie spełnienie warunków z punktu 2, tj. przekroczenie miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania eliminuje taką możliwość jako niezgodną z prawem. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli T. i W. S. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący w swym odwołaniu podnieśli, iż dochowali 30-dniowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, na co wskazywać może ich wniosek z dnia 12 maja 2008 r. o wznowienie postępowania, a także treść pism z dnia 26 września 2006 r., 1 października 2006 r., gdyby ich treść była właściwie oceniona przez organ I instancji, to nie doszłoby do wydania zaskarżonej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ podał, że jedną z przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania jest zachowanie ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Skarżący swoje podanie o wznowienie postępowania wywodzą z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W związku z czym termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach (art. 148 § 2 K.p.a.) stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że ich podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Z kolei organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie tego terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenia prawa, godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.). Należy zauważyć, iż uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Od negatywnych skutków uchybienia terminu strona może bronić się, wnosząc prośbę o przywrócenie terminu (art. 58 § 1 K.p.a.). Jeżeli podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., organ administracji władny jest do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o ile termin ten nie został przywrócony. Termin ustanowiony w art. 148 odnosi się wyłącznie do strony. Z posiadanego materiału dowodowego w niniejszej sprawie wynika, iż Wojewódzki Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 696/08 ze skargi T. i W. S. na bezczynność Starosty polegającą na nieudzielaniu im żądanej informacji publicznej przyznał im przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielonego T. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z dnia 21 września 2006 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 3 lutego 2009 r. Jak wynika z akt sprawy, a szczególnie z ustaleń poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zawartych w wyroku z dnia 9 marca 20010 r. sygn. akt II SA/Bd 1109/09, w dalszym ciągu organ I instancji nie ustosunkował do wniosku skarżących z dnia 12 maja 2008 r. o wznowienie postępowania administracyjnego, pisma z dnia 13 sierpnia 2007 r. o nadesłaniu im kopii decyzji o pozwoleniu na budowę, a także pism z 2006 r., w których to pismach skarżący zwracali się z prośbą, iż w przypadku wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę w/w inwestycji chcą być uznani za stronę w tym postępowaniu. W ocenie tutejszego organu organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bez głębszej analizy materiału dowodowego ograniczył się jedynie, iż termin jednego miesiąca na złożenie podania o wznowienie został w znacznym stopniu przekroczony. Takie postępowanie organu administracyjnego narusza zasady procedury administracyjnej określone w art. 77, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., obligujące organ orzekający w sprawie do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a nadto do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego, a więc kompletnego materiału dowodowego, co dowodzi także naruszenia art. 148 § 2 K.p.a. W tym stanie rzeczy odwołanie T. i W. S. zasługuje na uwzględnienie. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożył T. W. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący w pełni podzielił wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. znak: [...] wydanej przez Starostę Powiatu G.. W szczególności stwierdził, że organ II instancji naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [..] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Uczestnicy T. i W. S. wnieśli o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko (w szczególności zawarte w odwołaniu od decyzji z dnia [....]r. Starosty Powiatu G.). Podkreślili, że organy winny uznać za podanie o wznowienie postępowania również inne ich pisma, a w szczególności pismo z dnia 5 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja (postanowienie) może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd stwierdził, że przy jej wydaniu zostały naruszone przepisy prawa postępowania administracyjnego, co miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z cytowanym przez skarżącego art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w swoich dwóch wyrokach wskazał organom zakres i kierunek dalszego badania sprawy. Wynika z nich wprost, że organy winny "Pismo skarżących z dnia 12 maja 2008 r. (...) potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania" (str. 2 uzasadnienia wyroku z dnia 8 grudnia 2008 r., II SA/Bd 697/08). Zatem argumenty T. i W. S., jakoby również inne ich pisma należało potraktować jako wniosek (podanie) o wznowienie postępowania, nie mają racji bytu. Wynika z nich natomiast niezbicie to, że mieli oni wiedzę na temat toczącego się postępowania i wydania decyzji w sprawie. Bezspornym jest fakt, że T. i W. S. otrzymali pismo Wojewody [...] z dnia [...] r. W piśmie tym organ wprost odwołuje się do treści decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę. Również z piśmie z dnia 24 czerwca 2007 r. T. i W. S. piszą: "Dlaczego na działce [...], gdzie była dokonana samowola budowlana, było wydane pozwolenie na budowę?". Słusznie organ I instancji odwołał się również do pisma T. i W. S. z dnia 13 sierpnia 2007 r. do Starostwa Powiatowego w G., w którym piszą oni: "... wnosimy o przesłanie nam kopii decyzji pozwolenia na budowę na działkach nr [...], [...], [...] w M. R. ..." oraz do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 2008 r. (sygn. akt II SAB /Bd 31/07) ze skargi T. S. w sprawie dostępu do informacji publicznej, w którego uzasadnieniu (str. 1 i 6) mowa jest o pozwoleniu na budowę na działkach [...], [...] i [...] w M. R.. Tymczasem podanie o wznowienie postępowania pochodzi dopiero z dnia 12 maja 2008 r., zostało zatem złożone niewątpliwie z naruszeniem terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji zignorował zatem zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2010 r. Takie postępowanie organu administracyjnego narusza zasady procedury administracyjnej określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., obligujące organ orzekający w sprawie do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a nadto do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego, a więc kompletnego materiału dowodowego. Ponadto dowodzi naruszenia art. 148 § 2 K.p.a. i art. 153 K.p.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jak słusznie stwierdził NSA w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. (I FSK 178/09, LEX nr 593711) ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wydanym w pierwszej instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję organu administracji publicznej, w wyniku czego dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, a następnie przez wojewódzki sąd administracyjny, ma istotne znaczenie dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wniesionej od ponownego wyroku sądu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji, gdyż byłby on niezgodny z prawem, jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie uwzględniałby wiążącej oceny prawnej i wskazań, o jakich mowa w art. 153 p.p.s.a. Zatem również Sąd w niniejszej sprawie był związany poglądem wyrażonym przez tutejszy Sąd w wyrokach z dnia 8 grudnia 2008 r. (IISA/Bd 697/08) i 9 marca 2010 r. (II SA/Bd 1109/09). Sąd w wyrokach tych wyraził pogląd, że podanie o wznowienie postępowania pochodzi z dnia 12 maja 2008 r. oraz, że pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" oznacza powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, a zatem nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co z reguły następuje w efekcie jej doręczenia. Jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. Informacja o wydanej decyzji wcale nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Tym samym zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji bowiem dysponował wszelkimi dowodami niezbędnymi dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i nakazywanie w świetle tych dowodów uzupełnienia postępowania przez organ I instancji było niezasadne, albowiem organ ten w prawidłowy sposób ustalił stan faktyczny i zastosował prawidłowe przepisy prawa. Ponowne rozpoznanie sprawy winno nastąpić z uwzględnieniem poczynionych przez Sąd uwag. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 cyt. ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonane w całości. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.