I SA/Kr 1883/10

Sygn. akt I SA/Kr 1883/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Bogusław Wolas (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011r., sprawy ze skargi "T" Sp.z o.o. S.K.A. w K., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 23 sierpnia 2010r. Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004r., I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2010 r utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 25 lutego 2010 r., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. Organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 lutego 2010 r wskazał, że w dniu 4 stycznia 2010 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek Podatnika w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009. Zgodnie z art. 75 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa do wniosku dołączono stosowne korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za ww. okres wraz z pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty. Jak wskazał organ l instancji w myśl art. 165 § 3 ustawy - Ordynacja podatkowa datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. W niniejszej sprawie wniosek Podatnika datowany na dzień 21 grudnia 2009 r. (nadany w placówce pocztowej w dniu 29 grudnia 2009 r.) wpłynął do organu podatkowego w dniu 4 stycznia 2010 r. o czym świadczy prezentata. Zgodnie z art. 79 § 2 ww. ustawy prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). W przedmiotowej sprawie nie miało miejsca zarówno przerwanie jak i zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zatem termin do złożenia wniosku w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. upłynął w dniu 31 grudnia 2009 r. Termin, o którym mowa w art. 79 ma charakter materialnoprawny, co oznacza że nie może on być ani odroczony ani przedłużony. Po jego upływie wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie wszczyna postępowania W związku z powyższym organ podatkowy wskazał, że zgodnie z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W zażaleniu "T" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 79 § 2 w związku z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadne uznanie, iż dla określenia czy zachowany został termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty należy brać pod uwagę dzień doręczenia wniosku organowi podatkowemu, co doprowadziło do niezasadnej odmowy wszczęcia postępowania i w rezultacie naruszenia art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego bezzasadne zastosowanie w sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazanym wyżej postanowieniem utrzymało w mocy orzeczenie Organu I Instancji. Powołało się na materialny charakter terminu o którym mowa w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Z kolei art. 70 ww. ustawy stanowi, iż zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Interpretacji zwrotu "złożenie wniosku" należy dokonywać w powiązaniu z przepisami, które wskazują na to od kiedy dla organów podatkowych biegną terminy do załatwienia sprawy. Określenie zawarte w art. 79 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wyznacza bowiem początek biegu terminu do rozpoznania wniosku podatnika, a więc otwiera dla organu podatkowego termin na załatwienie sprawy. W myśl art. 165 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych zgodnie z którym "Złożenie deklaracji podatkowej, jej korekty, czy wniosku o stwierdzenie nadpłaty, bądź deklaracji wykazującej zwrot podatku należy rozumieć jako ich doręczenie organowi podatkowemu w sensie fizycznym, w taki sposób, aby mógł on się zapoznać z treścią dokumentu, zawartymi w nim informacjami i danymi podlegającymi weryfikacji. Oczywiste jest bowiem, że dopóty, dopóki taka deklaracja nie zostanie dostarczona do siedziby organu podatkowego, nie jest on w stanie i nie może dokonywać jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie złożonego żądania, a to z tej prostej przyczyny, że nie wie czego domaga się podatnik, jaki jest zakres jego żądania i jakie są podstawy prawne i faktyczne. Należy wskazać, że jedną z dyrektyw wykładni jest założenie racjonalnego ustawodawcy, które to założenie, w okolicznościach niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że organ podatkowy może podejmować określone działania dopiero wówczas, kiedy uzyska informację o wystąpieniu warunków do ich podjęcia . W związku z tym przez datę złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty należy rozumieć zgodnie z art. 165 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa jako datę wpływu żądania (w tym przypadku wniosku o stwierdzenie nadpłaty) do organu podatkowego. Przy ustaleniu daty wszczęcia postępowania na żądanie strony należy bowiem zwrócić uwagę na rozróżnienie daty wszczęcia postępowania od zachowania przez Stronę terminu do dokonania czynności. W konsekwencji dla ustalenia daty wszczęcia postępowania nie mają zastosowania przepisy art. 12 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa W niniejszej sprawie organ l instancji otrzymał wniosek "T" Sp. z o.o. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. w dniu 4 stycznia 2010 r., a więc słusznie przyjął, iż datą złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest dzień 4 stycznia 2010 r. Natomiast zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. uległo przedawnieniu z końcem dnia 31 grudnia 2009 r. (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). Zatem złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty po wygaśnięciu prawa do złożenia tego wniosku (art. 79 § 2) uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a Ordynacji podatkowej. W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucono naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta wydanego z naruszeniem art. 79 § 2 oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie, że wpłynięcie wniosku o stwierdzenie nadpłaty do organu l instancji po dacie przedawnienia zobowiązania podatkowego stanowi podstawę do odmowy wszczęcia postępowania. A także naruszenie art. 2 Konstytucji RP3 w związku z art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez złamanie zasady pewności prawa na skutek wykładni art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej prowadzącej do ograniczenia możliwości skorzystania z prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, wobec czego nadanie przez Skarżącą w dniu 29 grudnia 2009 r. wniosku listem poleconym w placówce Poczty Polskiej stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2004. Powołano się przy tym na wykładnię językową pojęć "złożenie" i "nadanie", systematykę Ordynacji podatkowej oraz orzecznictwo sądów administracyjnych. W tym miejscu Skarżąca wskazuje, że w języku polskim słowo "nadać" oznacza "przekazać przesyłkę w urzędzie pocztowym, natomiast słowo "złożyć" oznacza "dać, oddać, przekazać, wręczyć, ofiarować coś komuś". Z powyższego wynika, że słowo "nadanie" i "złożenie" są synonimami, co oznacza, że nie ma podstaw do twierdzenia, że na gruncie art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej zwrot "złożenie wniosku" oznacza datę rzeczywistego wpływu żądania do organu, co z kolei uzasadniałoby pominięcie stosowania regulacji zawartej w art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej. Za zastosowaniem art. 12 § 6 Ordynacji podatkowej przy obliczaniu terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przemawia również systematyka Ordynacji podatkowej. Przepis ten regulujący obliczanie terminów znajduje się w Dziale l zatytułowanym "Przepisy ogólne", uznać zatem należy, że o ile dla poszczególnych instytucji uregulowanych w Ordynacji podatkowej nie przewidziano odrębnego sposobu obliczania terminów, to zastosowanie będzie miał art. 12 zarówno do obliczania terminów procesowych jak i materialno prawnych. Na poparcie swoich twierdzeń strona skarżąca przytoczyła zarówno poglądy doktryny, jak i orzeczenia sądów administracyjnych. Wytknęła także, że przytoczone przez organ wyroki nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy, dotyczyły one bowiem innego stanu faktycznego i prawnego. Jedno z orzeczeń zostało wydane w sprawie wniosku podatnika o udzielenie pomocy na restrukturyzację w postaci ulgi w spłacie podatków na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w spawie szczegółowych warunków udzielenia niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację. W myśl § 14 tego rozporządzenia, pomoc na restrukturyzację, na warunkach określonych w rozporządzeniu, mogła być udzielona do dnia 31 grudnia 2007 r. Zatem, z przepisów powołanego rozporządzenia wprost wynika, że przedmiotowa pomoc nie mogła być udzielona po upływie terminu jakim był 31 grudnia 2007 r. Natomiast w pozostałych wyrokach rozstrzygano jedynie kwestie momentu zaliczenia nadpłaty w podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych. Ponadto w niektórych z tych wyroków wyrażono poglądy zgodne ze stanowiskiem skarżącej. Bezpodstawnie organy podatkowe powołały się na art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, bowiem przepis ten w żaden sposób nie wpływa na obliczanie (a tym bardziej skrócenie) terminu przewidzianego w art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej. Czym innym jest bowiem zachowanie przez podatnika terminu na złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty, a czym innym określenie daty wszczęcia podstępowania. Skoro Skarżąca złożyła Wniosek w terminie na Prezydencie spoczywał obowiązek merytorycznego rozpatrzenia wniosku Skarżącej niezależnie od faktu, iż zobowiązanie podatkowe za 2004 r. przedawniło się w późniejszym terminie, tj. w dniu 31 grudnia 2009 r. Analogicznie, na SKO spoczywał obowiązek uchylenia postanowienia Prezydenta. Podkreślono również, że przyjęte przez Prezydenta i SKO stanowisko stoi w sprzeczności z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą pewności prawa. Zgodnie bowiem ze sformułowanym w doktrynie poglądem "W demokratycznym państwie prawnym jedną z podstawowych zasad określających stosunki między obywatelem a państwem jest zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, co stanowi składnik zasady demokratycznego państwa prawnego. Opiera się ona między innymi na pewności prawa, która jest naruszana poprzez sposób interpretacji przez organy podatkowe art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej. Pogląd przedstawiony w zaskarżonych postanowieniach czyni bowiem z tego przepisu pułapkę podatkową, poprzez praktyczne skrócenie ustawowego terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje Skarga jest uzasadniona, zaskarżone postanowienie zostało bowiem wydane z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w sposób powodujący konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 165 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 165a §1 Ordynacji podatkowej). Zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 3288/06, LEX nr 317285). W literaturze przedmiotu wskazuje się, że jedną z regulacji uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania jest złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty po wygaśnięciu prawa do złożenia tego wniosku (C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX, 2007, wyd. II.). Prawo takie zgodnie z obecną treścią art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W sprawie powinien mieć jednak zastosowanie art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania dochodzonej nadpłaty, a więc w 2004 r., a nie art. 79 § 2 w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W dniu 1 stycznia 2009 r. weszła bowiem w życie nowelizacja Ordynacji podatkowej (ustawa z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. nr 209, poz. 1318), na mocy której § 2 art. 79 uzyskał znacznie różniące się brzmienie od tego, które obowiązywało w zakresie mającym zastosowanie w niniejszej sprawie od dnia 1 stycznia 2003 r. W tym miejscu należy przypomnieć, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie dominuje pogląd, że termin wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest niewątpliwie terminem prawa materialnego o charakterze prekluzyjnym, który nie podlega przywróceniu (tak: Ordynacja podatkowa, Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, LexisNexis, wydanie III, 2006 r.; oraz : Ordynacja podatkowa, Komentarz, B. Adamiak , J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki. Wyd. UNIMEX Wrocław 2009, por. także: wyrok Naczelnego Sądy Administracyjnego z dnia 11 marca 2009 r., I FSK 1907/07, wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2010 r., I FSK 194/09 - orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jest to bowiem okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach publicznoprawnego stosunku materialno prawnego. Co do zasady więc w przypadku przepisów materialnoprawnych, jeżeli przepisy intertemporalne inaczej nie stanowią, do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowej ustawy stosuje się przepisy obowiązujące w dniu zaistnienia zdarzenia tj. w tym przypadku w dniu powstania nadpłaty (tak: wyrok NSA z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 660/09, wyrok NSA z dnia 26 lutego 2010 r., sygn. akt I FSK 194/09 – internetowa baza orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem skoro ustawa nowelizująca z dnia 7 listopada 2008 r. nie zawierała przepisów intertemporalnych, to zgodnie z wyżej wskazaną regułą kwestię związaną z terminem do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości obciążającym spółkę akcyjną w niniejszej sprawie regulował art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu z 2004 r., zgodnie z którym prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b - po upływie 5 lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji). Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 75 § 2 pkt 1lit. b w zw. z art. 75 § 1 cytowanej ustawy podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy przysługuje prawo złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku, jeżeli w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek. Z kolei z treści art. 6 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84 z późn. zm.) wynika, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości w stosunku do osób prawnych, jednostek organizacyjnych oraz spółek niemających osobowości prawnej, jednostek organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz jednostek organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe powstaje z mocy prawa, a więc w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a podatnik jest zobowiązany do złożenia stosownej deklaracji podatkowej i samodzielnego obliczenia kwoty podatku oraz dokonania jego zapłaty bez odrębnego wezwania. Z tą właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, skarżąca spółka akcyjna była zatem uprawniona do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. z zachowaniem pięcioletniego terminu od dnia złożenia deklaracji, a nie jak twierdziły w toku postępowania organy podatkowe, do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W aktach administracyjnych brak jest natomiast jakiejkolwiek wzmianki o dacie złożenia pierwotnej deklaracji do organu podatkowego. Okoliczność ta nie została także ustalona ani w postanowieniu wydanym w I , ani w II instancji. Bez tych danych nie można natomiast prawidłowo ustalić, kiedy upływał stronie pięcioletni termin wskazany w art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Zwrócić przy tym należy uwagę, że przepis ten uzależniał początkową datę biegu terminu od faktycznej daty złożenia deklaracji. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących liczenia terminu o którym mowa w tym przepisie ( zarówno w brzmieniu obecnym, jak i obowiązującym w dacie powstania nadpłaty ) należy stwierdzić, że zawarte w nim pojęcie "złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty", nie jest tożsame z datą wszczęcia postępowania, czy datą fizycznego dotarcia podania do organu. Datę wszczęcia postępowania na żądanie strony reguluje art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym co do zasady jest to dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu . Jest to przepis procesowy pozwalający między innymi prawidłowo określić datę "zawisłości sprawy" oraz moment rozpoczęcia biegu terminów w toku postępowania administracyjnego. Norma ta nie odnosi się natomiast zupełnie do zachowania terminów do dokonania przez stronę określonej czynności, rozumianej jako końcową datę biegu terminu. Kwestę te reguluje art. 12 § 6 ordynacji podatkowej , który stanowi, że termin jest zachowany, a więc nie przekroczono jego końcowej daty, jeżeli przed jego upływem pismo zostało między innymi nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego albo złożone w polskim urzędzie konsularnym. Tak więc powyższe przepisy regulują zupełnie inne zagadnienia, czym innym jest bowiem data wszczęcia postępowania administracyjnego, a czym innym zachowanie przez stronę terminu do dokonania określonej czynności. Dla ustalenia daty wszczęcia postępowania nie mają zastosowania przepisy art.12 § 6 Ordynacji podatkowej, zatem data nadania pisma w polskim urzędzie pocztowym operatora publicznego, jest istotna tylko dla zachowania terminu dokonania czynności przez stronę. W przypadku ustalenia daty wszczęcia postępowania datą tą jest dzień doręczenia (otrzymania) żądania przez organ podatkowy (tak wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bd 272/08). W tym zakresie, tzn. rozumienia pojęcia "złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty" w kontekście zachowania terminu mającego znaczenie dla oceny ewentualnego wygaśnięcia uprawnienia do ubiegania się o zwrot nadpłaty, organy obydwu instancji dokonały błędnej wykładni, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy, podobnie jak powołanie się na przepis prawa w brzmieniu nie mogącym mieć zastosowania do sytuacji faktycznej Spółki. Organy nie dokonały bowiem żadnej wykładni przepisu art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w jego brzmieniu z 2004 r., który winien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, nie zbadały więc przesłanek warunkujących możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej Spółki o stwierdzenie nadpłaty. A co za tym idzie przedwcześnie wydały rozstrzygnięcie w oparciu o art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Nie wyjaśniły także istoty sprawy, czym naruszyły również przepisy postępowania w postaci art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Obowiązkiem organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zbadanie kiedy, w jakiej dacie skarżąca Spółka złożyła pierwotną deklarację na podatek od nieruchomości za 2004 r. i dokonanie oceny terminowości złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty z uwzględnieniem wykładni przepisu art. 79 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. zaprezentowanej w niniejszym uzasadnieniu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art.145 § pkt 1 lit. a i pkt c ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy . Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis , wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 2 ust l Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami Administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz. U. Nr 2l2 poz. 2075 ) , oraz opłatę od pełnomocnictwa.