II OSK 1346/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia WSA del. Małgorzata Miron Protokolant: Dominika Człapińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.N. i L.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 62/11 w sprawie ze skargi J.F. i W.F. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza solidarnie od M.N. i L.N. na rzecz J.F. i W.F. solidarnie kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J.F. i W.F., uchylił decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] listopada 2010 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia 24 listopada 2010 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania J.F. i W.F., uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2010 r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego budynku garażowego, jednokondygnacyjnego, z poddaszem nie przeznaczonym na pobyt ludzi – realizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gmina M. i udzielił M. i L.N. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym oraz nałożył na skarżących obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał między innymi art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz 1118 ze zm.). Organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku garażowego realizowanego na działce nr [...] w m. [...], Gm. M. i udzielił skarżącym pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji, zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym przekazanym dla inwestora jako załącznik do niniejszej decyzji i nałożył na skarżących obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W.F. oraz J.F. Rozpatrując odwołanie Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach ustalił, że w wyniku kontroli na działce nr ew. [...] stwierdzono, że realizowany jest budynek garażowy w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] listopada 2008 r. o pozwoleniu na budowę tego obiektu. Odstępstwa polegały na zmianie charakterystycznych parametrów budynku, tj. wymiarów na 11,05 x 7,92 m z 10,37 x 7,65 m – powierzchni zabudowy, czyli kubatury powierzchni użytkowej. Zmieniono także usytuowanie budynku względem granicy południowej i wschodniej, zaś na skutek wybudowania ścianek kolankowych na poddaszu zmieniono wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy, co zdaniem organu spowodowało zmianę funkcji z poddasza nieużytkowego na użytkowo-mieszkalne, czego nie przewidywał projekt budowlany. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ I instancji wstrzymał roboty budowlane, a następnie decyzją z dnia [...] października 2009 r. nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 stycznia 2010 r. projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego dokonane odstępstwa od pozwolenia na budowę. Starosta Kielecki decyzją z dnia [...] października 2009 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. o pozwoleniu na budowę. Projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego z częścią garażową inwestorzy przedstawili w dniu 10 grudnia 2009 r. oraz uzupełnili w dniu 2 lutego 2010 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. organ I instancji zatwierdził projekt i udzielił skarżącym pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji przedmiotowego budynku. Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr VII/38/06 Rady Gminy Morawica z dnia 13 lipca 2006 r. (Dz.U.Woj. Świętokrzyskiego Nr 223, poz. 2531) w brzmieniu uwzględniającym zmianę nr 1 do planu zatwierdzoną uchwałą Rady Gminy Morawice Nr XXV/220/08 z dnia 29 grudnia 2008 r. (Dz.U.Woj. Świętokrzyskiego Nr 49, poz. 711) – dalej jako "plan miejscowy" – nie przewidują możliwości sytuowania budynku mieszkalnego z częścią garażową w tylnej części działki nr 537/137. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. organ I instancji nałożył na skarżących obowiązek usunięcia, w terminie do dnia 30 lipca 2010 r. nieprawidłowości w projekcie zamiennym budynku mieszkalnego z częścią garażową poprzez doprowadzenie tego projektu do zgodności z ustaleniami planu miejscowego. W dniu 27 września 2010 r. skarżący przedłożyli poprawiony projekt budowlany zamienny budynku garażowego, który uzyskał akceptację organu I instancji. Stwierdzono, że poddasze w realizowanym budynku będzie przeznaczone na warsztat podręczny oraz magazyn części eksploatacyjnych do samochodów oraz nie będzie przeznaczone na pobyt ludzi w ilości przekraczającej dwie godziny dziennie. Zdaniem organu, z faktu że ponad powierzchnią posadzki na stropie nie znajduje się drugi strop osłonięty izolacją cieplną a jedynie dach wynika, że powierzchnia ta nie jest kondygnacją w rozumieniu zawierającego definicję legalną tego pojęcia § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ uznał, że ani wyodrębnienie łazienki na poddaszu, ani twierdzenia sąsiadów odnośnie przeznaczenia poddasza na cele mieszkaniowe nie przesądzają o takiej funkcji pomieszczenia. Po rozpoznaniu odwołania W. i J.F, organ odwoławczy w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. stwierdził, że decyzja organu I instancji co do zasady nie narusza prawa, zaś zmiany wymaga jedynie doprecyzowanie sentencji, które nastąpiło w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie organu odwoławczego, przedłożony projekt budowlany zamienny budynku garażowego jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a także przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany zamienny jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia i opinie, pozwolenia i sprawdzenia oraz zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także stosowne zaświadczenia. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów wskazano, że projektowany obiekt budowlany jest budynkiem jednokondygnacyjnym z poddaszem nie przeznaczonym na pobyt ludzi. Wskaźnik intensywności zabudowy w postaci dopuszczalnej powierzchni terenów przeznaczonych do zabudowy w obrębie działki nie przekracza ustalonego w planie miejscowym wskaźnika wynoszącego 0,30. Za zgodny z prawem uznano sposób obliczenia tego parametru, tj. przyjęcie iloczynu powierzchni działki i maksymalnego dla danego terenu wskaźnika intensywności zabudowy. Oznacza to, że działka nr ew. [...] nie może być zabudowana na powierzchni większej niż 330 m2. Znajdujący się na tej działce budynek mieszkalny posiada powierzchnię 142,12 m2, zaś budynek garażowy powierzchnię 83,39 m2. Łączna powierzchnia obu budynków wynosi więc 225,51 m2 i nie przekracza dopuszczalnej dla tej działki powierzchni zabudowy. Jednocześnie organ stwierdził, że po wprowadzeniu zmiany do planu miejscowego sposób kształtowania dachów budynków nie podlega ograniczeniom. Organ odwoławczy stwierdził, że nie znajdował zastosowania przepis art. 49 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ponieważ procedura naprawcza toczyła się w trybie art. 50 - 5 tej ustawy. Skargę na powyższą decyzję wnieśli J. i W.F. domagając się jej uchylenia i rozbiórki budynku, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy, przedłożony projekt budowlany zamienny obejmował budynek garażowy, jednokondygnacyjny, z poddaszem nie przeznaczonym na pobyt ludzi. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 1 planu miejscowego, na obszarach przeznaczonych pod zabudowę mieszkalną ustalono sposób zagospodarowania działek i sytuowania budynków w nawiązaniu do tradycyjnych form kształtowania zabudowy i rozplanowania zagród – lokalizację budynków mieszkalnych w części frontowej działki, a zabudowań gospodarczych w tylnej części działki w sposób swobodny, zgodnie z liniami zabudowy przedstawionymi na rysunku planu. Stosownie do § 48 pkt 5 planu miejscowego, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem identyfikacyjnym MN2 ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy są następujące: a) ogranicza się wysokość nowoprojektowanych budynków mieszkalnych do 3 kondygnacji (w tym poddasze użytkowe); maksymalny pionowy wymiar nowoprojektowanych budynków – 10 m; e) wolnostojące budynki i garaże – wysokość obiektu – jedna kondygnacja naziemna (wys. max. 3,5 m do okapu). W ocenie Sądu I instancji, Rada Gminy Morawica nie przewidziała możliwości zabudowy wolnostojących budynków i garaży z poddaszem użytkowym. Taką możliwość dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem identyfikacyjnym MN2 przewidują ustalenia planu miejscowego wyłącznie dla nowoprojektowanych budynków mieszkalnych. Gdyby zamiarem organu uchwalającego plan miejscowy było określenie takiego sposobu zagospodarowania działki również dla wolnostojących budynków i garaży, to dałby temu wyraz wprowadzając stosowne ustalenia planu, takie jak dla nowoprojektowanych budynków mieszkalnych. Sąd I instancji podkreślił, że stwierdzając w decyzji z dnia [...] października 2009 r. odstępstwa od pozwolenia na budowę, organ I instancji podał, że w budynku wykonano ścianki kolankowe na poddaszu, wskazujące na zamiar zmiany funkcji poddasza z nieużytkowego, jak przewidywał projekt, na użytkowe – mieszkalne. Według opisu w przedłożonym w dniu 26 lipca 2010 r. projekcie budowlanym zamiennym budynku garażowego, poddasze przeznaczono na pomieszczenie niezawodowej obsługi samochodów własnych i z tym związano zwiększenie wysokości ścianek kolankowych. Stan ten, zdaniem organów administracji uzasadnia przyjęcie, że realizowany jest budynek jednokondygnacyjny, z poddaszem nie przeznaczonym na pobyt ludzi. W ocenie Sądu I instancji, z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Sąd I instancji wskazał na niekonsekwencję organów nadzoru budowlanego, które tę samą okoliczność (odstępstwo polegające na podwyższeniu ścianek kolankowych na poddaszu) z jednej strony traktują jako zamiar zmiany funkcji poddasza na mieszkalną (decyzja z dnia [...] października 2009 r.), z drugiej zaś, zatwierdzając projekt budowlany zamienny, traktują to poddasze jako nieużytkowe – nie przeznaczone na pobyt ludzi. W ocenie Sądu I instancji, niezależnie od tego, czy realizowany budynek garażowy jest budynkiem jednokondygnacyjnym, czy też dwukondygnacyjnym, poddasze ma charakter użytkowy i bez wątpienia jest przeznaczone na pobyt ludzi. Świadczy o tym nie tylko podwyższenie ścianek kolankowych, ale również przewidziany w projekcie balkon, okna, wydzielenie pomieszczenia łazienki. Ponadto z przedłożonego w dniu 2 lutego 2010 r. przez inwestorów projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego z częścią garażową oraz poprawionego projektu budowlanego zamiennego budynku garażowego z dnia 26 lipca 2010 r. wynika, że sam budynek jak i jego wymiary pozostają bez zmian. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał, że budowa poddasza w sposób określony w projekcie budowlanym zamiennym jest niedopuszczalna. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują bowiem poddasza użytkowego w budynku garażowym, a takie jak wynika z przedstawionego opracowania ma być realizowane. W związku z powyższym Sąd I instancji doszedł do przekonania, że organy nadzoru budowlanego dokonały wadliwej interpretacji § 48 pkt 5 lit. e/ planu miejscowego w zakresie odnoszącym się do zagospodarowania działki i sytuowania budynku garażowego uznając, że projekt budowlany zamienny nie narusza ustaleń tego planu. Tym samym doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy i uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący podnosząc następujące zarzuty: Po pierwsze, rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 zw zm.) w związku z § 48 pkt 5 lit. b/ planu miejscowego oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez przyjęcie, że plan miejscowy wyklucza możliwość wybudowania budynku garażu w sposób przewidziany w projekcie, z uwagi na to, że zdaniem Sądu I instancji, budynek ten ma poddasze użytkowe. Po drugie, rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc niewyjaśnienie, czy budynek garażu jest jedno- czy dwukondygnacyjny, posługiwanie się nieznanym w ustawie pojęciem "poddasze użytkowe", a w konsekwencji błędne przyjęcie (wbrew treści projektu budowlanego), że projektowany budynek garażowy ma poddasze użytkowe. W ocenie skarżących, oznacza to, że już na tym etapie realizacji inwestycji założono, że powierzchnia poddasza będzie użytkowana w sposób inny niż określony w projekcie. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik J. i W.F. wniósł o jej oddalenie w całości, podzielając argumentację Sądu I instancji i wnosząc o zasądzenie “kosztów procesu za obie instancje". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, należy stwierdzić, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast, uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej musi ponadto wykazać w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany. Po drugie, jeżeli w skardze kasacyjnej podniesiono jednocześnie zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać te pierwsze zarzuty gdyż pozwoli to następnie ustalić prawidłowe zastosowanie w danym stanie faktycznym przepisów prawa materialnego, czy też ich właściwą wykładnię. Po trzecie, wbrew zarzutowi kasacyjnemu Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 k.p.a. Należy także przypomnieć, że Sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a. tylko kontroluje ich zastosowanie przez organy administracji publicznej. Ponadto w skardze kasacyjnej nie podniesiono nawet w tym zakresie naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Należy także podzielić kluczowe stwierdzenie Sądu I instancji, że przedmiotowe poddasze ma charakter użytkowy i jest przeznaczone na pobyt ludzi w świetle prawidłowych ustaleń w tym zakresie stanu faktycznego. Wynika to bowiem z tego, że w projekcie budowlanym zamiennym dotyczącym budynku garażowego przewidziany jest w tej części obiektu budowlanego balkon, okna, klatka schodowa, jak i wydzielenie pomieszczenia łazienki z urządzeniem technicznym oraz oczywiście podwyższenie ścianek kolankowych. Natomiast z przedłożonego przez inwestorów w dniu 2 lutego 2010 r. projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego z częścią garażową oraz poprawionego projektu budowlanego zamiennego budynku garażowego z dnia 26 lipca 2010 r. wynika, że sam budynek jak i jego wymiary pozostają bez zmian. Po czwarte, w powyższym stanie faktycznym chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa, tj. art. 6 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 48 pkt 5 lit. b/ planu miejscowego oraz § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez przyjęcie, że plan miejscowy wyklucza możliwość wybudowania budynku garażu w sposób przewidziany w danym zamiennym projekcie budowlanym. Należy bowiem podkreślić, że Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, iż budowa poddasza w sposób przewidziany w tym projekcie budowlanym nie jest dopuszczalna. Wynika to także z § 48 pkt 5 lit. b/ i e/ cyt. uchwały Rady Gminy z dnia 13 lipca 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Morawica. Należy bowiem zaznaczyć, że § 48 pkt 5 lit. e/ tejże uchwały jednoznacznie stanowi "wolnostojące garaże – wysokość obiektu – jedna kondygnacja naziemna (wys. max 3.5 m do stropu)" w zakresie dotyczącym ich parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Z kolei § 48 pkt 5 lit. b/ stanowi, że wysokość poziomu parteru budynku mierzona od projektowanego, najniżej położonego poziomu terenu przy zewnętrznej ścianie budynku nie może być wyższa niż 1,20 m. Dlatego też Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organy nadzoru budowlanego w I i II instancji dokonały wadliwej wykładni § 48 pkt 5 lit. e/ uchwały Rady Gminy w sprawie planu miejscowego w zakresie odnoszącym się do zagospodarowania działki i sytuowania budynku garażowego uznając, że projekt budowlany zamienny nie narusza powyższych ustaleń tego planu miejscowego. Z kolei § 3 pkt 16 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. stanowi tylko tyle, że kondygnacja jest to pozioma nadziemna lub podziemna część danego budynku zawarta pomiędzy "powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiąca przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m, za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacja lub kotłownia". Oznacza to, że kondygnacją jest również poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na tego rodzaju pobyt ludzi. Ponadto nawet organ I instancji w decyzji z dnia 12 października 2009 r. stwierdził, że w przedmiotowym budynku garażowym projektowane właśnie ścianki kolankowe na poddaszu wskazują na zamiar zmiany funkcji poddasza z nieużytkowego, jak przewidywał dotychczasowy projekt budowlany, na funkcję użytkowo-mieszkalną (por. wyrok NSA z 3 listopada 2005 r., II OSK 158/08). Dlatego też Sąd I instancji prawidłowo także podniósł okoliczność prawną i faktyczną wynikającą z tego, że organy nadzoru budowlanego z jednej strony daną okoliczność, czyli odstępstwo, które polega na podwyższeniu ścianek kolankowych na poddaszu, traktują jako zamiar zmiany funkcji poddasza na mieszkalną (decyzja z dnia 12 października 2009 r.), zaś z drugiej strony zatwierdzając projekt budowlany zamienny, uznają dane poddasze jako nieużytkowe – nieprzeznaczone na pobyt ludzi. Stąd Sąd I instancji zasadnie orzekł, że ustalenia planu miejscowego w § 5 pkt 3 ppkt 1 jak i w § 48 pkt 5 lit. e/, czyli w jego części opisowej jak i w części graficznej określone symbolem MN2 w uchwale Rady Gminy Morawica z dnia 13 lipca 2006 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują poddasza użytkowego w budynku garażowym, które co wynika z danego zamiennego projektu budowlanego zatwierdzonego przez właściwy organ nadzoru budowlanego miałoby być wykonane. Ubocznie należy podnieść, że w tym zarzucie kasacyjnym nie podniesiono także naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy p.p.s.a. jak i nawet naruszenia § 48 pkt 5 lit. e/ cyt. uchwały Rady Gminy Morawica z dnia 13 lipca 2006 r. lecz tylko § 48 pkt 5 lit. b/ cyt. wyżej uchwały Rady Gminy Morawica w związku z art. 6 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tego ostatniego przepisu prawa materialnego Sąd I instancji także nie naruszył, dokonując prawidłowej wykładni ustaleń danego planu miejscowego kształtujących łącznie z przepisami Prawa budowlanego sposób wykonywania w tym zakresie prawa własności na danej nieruchomości. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy p.p.s.a. oraz uwzględniając uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12.