VII SA/Wa 2285/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi D. S. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku D. i P. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, zbiornika na ścieki wraz z lokalnymi podłączeniami, kanalizacji sanitarnej i wodociągowej, gazu i energii elektrycznej do budynku zlokalizowanego na terenie posesji w Ł. przy ul. [...], na działce nr ew. [...], obręb [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania z którego wynika, iż D. i P. S. osoby nie będące stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] wnieśli o stwierdzenie jej nieważności zarzucając, iż przedmiotowa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podważyli także prawidłowość wydania decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał, iż w wyniku rozpatrzenia wniosku, decyzją z dnia [...] Nr [...] stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Wskutek odwołania inwestora, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie [...]. Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] została przez D. i P. S. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2247/09 oddalił skargę D. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Zanim zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wojewoda [...] po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w dniu 8 grudnia 2009 r. decyzją Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. W wyniku rozpoznania odwołania D. i P. S. od powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Wojewody [...] w całości przekazując ponownie sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem takiego rozstrzygnięcia był brak udokumentowania obszaru wzajemnego oddziaływania zarówno projektowanego obiektu A. W. na nieruchomość D. i P. S., jak i istniejącego budynku mieszkalnego D. i P. S. na nieruchomość A. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucił także organowi pierwszej instancji brak zbadania czy wnoszący o stwierdzenie nieważności posiadają przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Wojewoda [...] uwzględniając orzeczenia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010 r. przeprowadził ponowną analizę zgromadzonego materiału dowodowego sprawy i decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...]. Zdaniem Wojewody [...] wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę D. i P. S. nie posiadają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa, a tym samym nie mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania. Organ pierwszej instancji ustalił, iż D. i P. S. są właścicielami nieruchomości oznaczonych nr ew. [...], [...], [...],[...] zabudowanych budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] w Ł. oraz właścicielami działki niezabudowanej o nr ew. [...] przy ul. [...]. Z projektu zagospodarowania działek na których znajduje się budynek mieszkalny D. i P. S. wynika, że istniejący budynek usytuowany został w odległości 4,00 m od granicy nieruchomości inwestora. Projektowaną inwestycję usytuowano w odległości 4,30 od granicy nieruchomości D. i P. S. oznaczonej nr ew. [...] i 3,00 m od granicy niezabudowanej nieruchomości D. i P. S. oznaczonej nr ew. 206. Wojewoda Łódzki stwierdził także, iż projektowana inwestycja nie powoduje przesłaniania istniejącego budynku D. i P. S., w tym ograniczenia w dostępie światła dziennego do pomieszczeń na stały pobyt ludzi. Zdaniem organu pierwszej instancji zarówno przedmiotowy budynek, jak i już istniejący budynek mieszkalny D. i P. S. zaprojektowano przy zachowaniu warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r Nr 75 poz. 690, z późn. zm.). Wojewoda [...] podkreślił, że nieruchomość D. i P. S. nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. W tak ustalonym stanie faktycznym organ pierwszej instancji uznał, iż projektowany obiekt nie oddziaływuje na sąsiednie nieruchomości D. i P. S. powodując ograniczenia w ich zagospodarowaniu, a wnioskodawcy nie wskazali konkretnego przepisu, przewidującego w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W związku z powyższymi ustaleniami Wojewoda [...] uznał, iż D. i P. S. nie posiadają przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania D. i P. S., decyzją z dnia [...] znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż pismem z dnia 22 czerwca 2009 r., znak: [...]; Wojewoda [...] zawiadomił o wszczęciu na wniosek D. i P. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Ponieważ postępowanie zostało już wszczęte to tym samym w ocenie organu odwoławczego wadliwa jest decyzja odmawiająca jego wszczęcia. Organ odwoławczy wskazał, iż z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w przypadku, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony, powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, a postępowanie przed organem I instancji nie powinno być w ogóle z tej przyczyny wszczęte, umorzenie postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., a decyzja organu I instancji podlega uchyleniu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt: II OKS 1058/07). Nie można bowiem odmówić wszczęcia postępowania, które zostało już wszczęte. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...] za błędne i je uchylił. Organ II instancji powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r, sygn. akt. II OSK 598/06 wskazał, że sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 Kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, iż w przedmiotowej sprawie projektowaną inwestycją jest budynek mieszkalny jednorodzinny, wolnostojący, usytuowany przy ul. [...] w Ł. Z analizy charakteru inwestycji i jej przeznaczenia nie wynika, aby powodowała ona jakiekolwiek ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości na sąsiednich działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...] należących do skarżących – D. i P. S. Wbrew twierdzeniom skarżących przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002, Nr 75, poz. 690). Sporny budynek dwukondygnacyjny jest usytuowany w odległości (w najbliższym miejscu) 3 m od granicy z nieruchomością nr ewid. [...] ścianą bez otworów okiennych, zaś ścianą z otworami okiennymi - w odległości - 4 m i 4,8 m od tej granicy (projekt zagospodarowania terenu i rzut parteru) oraz w odległości (w najbliższym miejscu) 4,3 m od granicy z nieruchomością nr ewid. [...] ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi. Takie usytuowanie spełnia warunek określony w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z działką sąsiednią nie mniejszej niż 4 m w przypadku ściany z otworami okiennymi lub drzwiowymi i 3 m w przypadku ściany bez otworów okiennych lub drzwiowych. Ponadto analiza projektu tego budynku wskazuje, że nie narusza on postanowień § 13, 57 oraz 60 w.w. rozporządzenia Ministra Infrastruktury dotyczących umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w stosunku do działek sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu dotyczących wpływu projektowanej inwestycji na naturalny spływ wód opadowych, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zarzuty za bezpodstawne podnosząc, iż z analizy projektu budynku wynika, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane są powierzchniowo na tereny zielone wokół budynku, a analizowany projekt budowlany nie wskazuje, aby przedmiotowa inwestycja w jakikolwiek sposób zaburzała naturalny spływ wód opadowych i powierzchniowych. Z uwagi na fakt, że sporna inwestycja nie oddziałuje na środowisko w sposób wymagający przeprowadzenia procedury postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), nie jest objęta materią regulowaną ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), oraz ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 - tekst jedn.), nie emituje pól elektromagnetycznych (rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. 2003 Nr 192, poz. 1883) oraz nie obejmuje realizacji bazy i stacji paliw płynnych, rurociągu przesyłowego dalekosiężnego służącego do transportu ropy naftowej i produktów naftowych (rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 243, poz. 2063 ze zm.) brak było podstaw, w ocenie organu odwoławczego do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu w oparciu o inne, aniżeli rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli D. i P. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów : 1) art. 7 k.p.a w związku z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przejawiające się w niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego; 2) art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż skarżący nie są stroną w sprawie pozwolenia na budowę, która bezpośrednio i w sposób sprzeczny z prawem oddziaływa na ich nieruchomości. Skarżący zarzucili organowi, iż oceniając zachowanie odległości, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie dopatrzył się okien w dachu powstającego budynku z których co najmniej jedno znajduje się w odległości około 3 m od strony granicy z działką oznaczoną nr [...]. Skarżący kwestionują ustalenia organu z których wynika, że budowa projektowanej inwestycji nie wpływa na stan wód w tym na naturalny spływ wód opadowych i roztopowych. Skarżący powołując się na zdjęcia załączone do odwołania z dnia [...] podnoszą, że ze zdjęć wynika, iż z powodu znacznego podwyższenia terenu, powstałego podczas budowy zmieniony zostanie stan wód na danym terenie. Zdaniem skarżących o zmianie stanu wód na nieruchomości skarżących świadczą sporządzone na zlecenie skarżących opinie geologa i specjalisty z zakresu uprawy roślin ozdobnych, które skarżący załączają do skargi. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem i dokonana w tym aspekcie ocena zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia prawa dlatego skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Podstawowe znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2247/09. Wskazanym wyrokiem oddalona została skarga D. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a, którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w części dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270 ze zm. ) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż " organ właściwy do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zobligowany jest w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj. od osoby, która ma legitymację procesową w rozumieniu art. 28 kpa. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, iż mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Jak wynika z akt sprawy organ pismem z dnia [...] zwrócił się do strony skarżącej o wskazanie "konkretnych norm prawa materialnego" z których skarżący wywodzą swój interes prawny jako strona postępowania. W odpowiedzi na niniejsze pismo skarżący stwierdzili jedynie, iż są właścicielami nieruchomości sąsiadującej z inwestycją, objętej pozwoleniem na budowę. Brak jednoznacznych ustaleń w tym zakresie nie mógł zostać uzupełniony przez organ odwoławczy, zatem zasadnie orzeczono o konieczności przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę [...]". Uwzględniając ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku sądowego Wojewoda [...] uzupełnił materiał dowodowy o przedłożone przez skarżących akty notarialne, mapkę do celów lokalizacji nieruchomości oraz przekazane przez Urząd Miasta [...] akta sprawy dotyczącej wybudowanego przez skarżących budynku mieszkalnego na działce sąsiadującej z działką inwestora A. W. Ponownie analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda [...] ustalił, że zaprojektowany budynek nie narusza warunków technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, nie powoduje przesłaniania budynku skarżących i ograniczenia w zagospodarowaniu ich sąsiednich nieruchomości. Organ podkreślił, iż z akt sprawy nie wynika aby skarżący posiadali interes prawny pozwalający uznać ich za stronę postępowania natomiast sami skarżący nie wskazali konkretnego przepisu prawa materialnego pozwalającego na przyznanie im przymiotu strony w świetle art. 28 kpa. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę nie bacząc, iż pismem z dnia 22 czerwca 2009 r., znak: [...]; zawiadomił o wszczęciu na wniosek D. i P. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]. Wadliwość rozstrzygnięcia Wojewody [...] została dostrzeżona przez organ odwoławczy, który prawidłowo wskazał, że nie można odmówić wszczęcia postępowania, które zostało już wszczęte. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w przypadku stwierdzenia w trakcie prowadzonego postępowania, iż podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony należy umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym, a postępowanie przed organem pierwszej instancji nie powinno być w ogóle z tej przyczyny wszczęte, umorzenie postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., a decyzja organu pierwszej instancji podlega uchyleniu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt: II OKS 1058/07). Sąd podziela stanowisko organów z którego wynika, że skarżący nie wykazali, iż mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Skarżący nie byli stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. W. pozwolenia na budowę. W decyzji o pozwoleniu na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust 2 ustawy – Prawo budowlane ograniczony został do działki inwestora. Po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2247/09 skarżący nie wskazali konkretnych norm prawa materialnego z których wywodzą swój interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa. W odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] skarżący przedstawiając zdjęcia powstającego budynku zarzucili naruszenie warunków technicznych poprzez zaprojektowanie ściany z otworami okiennymi usytuowanej w odległości 3 m od granicy działki skarżących nr [...] oraz nieuwzględnienie zmiany przez inwestora naturalnego spływu wód opadowych co jest sprzeczne z art. 29 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, iż przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002, Nr 75, poz. 690). Z analizy projektu budowlanego wynika, że zaprojektowany budynek jest budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym, parterowym z poddaszem użytkowym. Oceniając zachowanie odległości od granicy działek skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ustalił, że sporny budynek dwukondygnacyjny jest usytuowany ścianą bez otworów okiennych w odległości (w najbliższym miejscu) 3 m od granicy z niezabudowaną nieruchomością skarżących nr ewid. [...] natomiast ścianą z otworami okiennymi - w odległości - 4 m i 4,8 m od tej granicy. Zaprojektowany budynek od granicy z zabudowaną nieruchomością skarżących nr ewid. [...] posiada ścianę z otworami okiennymi i drzwiowymi usytuowaną w odległości (w najbliższym miejscu) 4,3 m od granicy. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że zgodnie z brzmieniem § 12 ust 2 warunków technicznych według stanu na dzień wydania pozwolenia na budowę odległość od granicy mierzy się w poziomie od najbliższej krawędzi zewnętrznej otworu drzwiowego lub okiennnego ściany lub połaci dachowej budynku zwróconej w stronę tej granicy lub od najbliższej krawędzi otworu okiennnego umieszczonego w dachu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał oceny usytuowania budynku dwukondygnacyjnego co oznacza, że wziął pod uwagę również okna znajdujące się na drugiej kondygnacji ( poddaszu użytkowym ). W tej sytuacji nieuzasadniony jest zarzut skarżących, iż oceniając zachowanie odległości organ nie dopatrzył się okien w dachu powstającego budynku z których co najmniej jedno znajduje się w odległości około 3 m od strony granicy z działką oznaczoną nr [...]. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wpływu projektowanej inwestycji na naturalny spływ wód opadowych Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie uznał bezpodstawność zarzutu podnosząc, iż z analizy projektu nie wynika aby przedmiotowa inwestycja w jakikolwiek sposób zaburzała naturalny spływ wód opadowych i powierzchniowych. Projekt budowlany przewiduje odprowadzanie wód opadowych i roztopowych powierzchniowo na tereny zielone wokół budynku zaś obiekt nie jest klasyfikowany jako mogący pogorszyć stan środowiska naturalnego. Ewentualne okoliczności powstałe w wyniku realizacji inwestycji, które nie były przewidziane w projekcie, nie mogą stanowić podstawy do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie podważyły zasadności ustaleń poczynionych w zaskarżonej decyzji, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalić.