IV SA/Po 876/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska /spr./ Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy terenu oddala skargę R.W. wystąpił do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków o zabudowie szeregowej - 5 segmentów na działce nr [...], ark. mapy [...], obręb J., położonej w P. przy ul. S. [...]. Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp), w dniu [...] maja 2007r. wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla powyższej inwestycji. Sprzeciw od powyższej decyzji złożył w dniu 8 grudnia 2009r. Prokurator Apelacyjny w Poznaniu, zarzucając zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta P. wydanie jej z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt. 1 upzp poprzez przyjęcie, że co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana budynkiem wielorodzinnym, co pozwala na przyjęcie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, wskaźników ukształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 3 upzp poprzez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, pomimo, że w dniu 10 stycznia 2007r. nastąpiła zmiana wniosku dotyczącego zabudowy dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na dwa budynki mieszkalne wielorodzinne, z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez pozbawienie udziału w tym postępowaniu właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich działek. Zarzucono również naruszenie art. 52 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp poprzez brak prawidłowego wniosku z dnia 10 stycznia 2007r. zmieniającego rodzaj inwestycji i nieokreślenie w tym wniosku charakterystyki inwestycji, planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawionych w formie opisowej i graficznej. Zarzucono także rażące naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164 poz. 1588 – dalej rozporządzenie) w szczególności: a) § 3 ust. 1 — poprzez niewyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczyła korekta wniosku z 10 stycznia 2007 r. o ustalenie warunków zabudowy — obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 upzp. § 3 ust. 2 — poprzez niewyznaczenie obszaru analizowanego na kopii mapy zasadniczej lub na kopii mapy katastralnej przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. § 9 ust. 2 i 3 — poprzez brak prawidłowej części tekstowej i graficznej analizy stanowiących załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W związku z powyższym, Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] maja 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] maja 2010r nr [...], działając na podstawie art. 10 §1, art. 107 §3, art. 109 §1, art.127 § 3, art. 156 § 1 pkt. 2, art. 157 §1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z roku 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej kpa) stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] maja 2007r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. mapy [...], obręb J., położonej w P. przy ul. S. [...], na rzecz R.W. Kolegium na podstawie akt rozpatrywanej sprawy stwierdziło, iż dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co oznacza że zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy). W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że sprzeciw Prokuratora Apelacyjnego zasługuje w całości na uwzględnienie, a decyzja Prezydenta Miasta P. rażąco narusza przepisy art. 61 ust. 1 pkt. 1, 3 i 5 upzp, poprzez przyjęcie, że planowana zabudowa spełnia warunki zasady tzw. dobrego sąsiedztwa w sytuacji, gdy nie spełnia ona tego warunku, a tym samym nie istnieje podstawa do wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W decyzji ustalającej warunki zabudowy stwierdzono, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie dwóch budynków wielorodzinnych, podczas gdy okoliczności te nie zostały w toku postępowania ustalone. Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja naruszała również przepisy rozporządzenia poprzez brak wyznaczenia obszaru analizowanego, nie przeprowadzenie na nim analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu stwierdziło również, że decyzja Prezydenta nie zawierała prawidłowych załączników w postaci tekstowej i graficznej, które to załączniki stanowią integralną część decyzji. W postępowaniu, w ocenie Kolegium, nie ustalono także w sposób prawidłowy stron postępowania, co w szczególności wynikało z niewyznaczenia w sposób prawidłowy obszaru analizowanego. Ponadto w toku postępowania organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania Panią O. oraz Państwo B., ale już nie doręczył tym stronom decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W toku postępowania organ ustalił, że Państwo B. nie żyją (odręczna adnotacja na zawiadomieniu o zakończeniu postępowania). Oznacza to, iż należało powyższą kwestię wyjaśnić, stosownie ją dokumentując i podając czynności zmierzające ustalenia następców prawnych osób nieżyjących. R.W. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż zaskarżona decyzja jest niezgodna z jego oczekiwaniami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając na podstawie art. 127 §4, art. 138 §1 pkt 2, art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 156 §2 oraz 157 §1 i art. 158 §1 kpa, decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśniono, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, z uwagi na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym, wyrażoną w art. 16 kpa, zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jedynie wady decyzji wyliczone w art. 156 § 1 pkt. 1-6 kpa oraz wady nieważności ustanowione w przepisach odrębnych noszą znamiona wad istotnych kwalifikowanych, które uzasadniają stwierdzenie nieważności decyzji. Rażące naruszenie prawa zachodzi w szczególności w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przepisy kpa uprawniają do stwierdzenia, że art. 156 § 1 pkt. 2 kpa nie zawęża rażącego naruszenia prawa do uregulowań materialnoprawnych i nie wyklucza przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia przepisów proceduralnych (w szczególności art. 7 i art. 77 kpa), jeśli to naruszenie pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że decyzja podlega stwierdzeniu nieważności w związku z rażącym naruszeniem przepisów proceduralnych (art. 6, art. 7, art. 10 i art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa), pozostającym w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy i naruszeniem prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 3 upzp, poprzez przyjęcie, że planowana zabudowa spełnia warunki zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, w sytuacji, gdy nie spełnia ona tego warunku, a tym samym nie istnieje podstawa do wydania pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Nadto, decyzja podlega stwierdzeniu nieważności z powodu naruszenia przepisów rozporządzenia poprzez brak wyznaczenia obszaru analizowanego, nie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie zawierała prawidłowych załączników w postaci tekstowej i graficznej, które to załączniki stanowią integralną część decyzji, oraz nie dokonano sprawdzenia, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji (po zmianie wniosku). Także postępowanie prowadzone z udziałem osób nieżyjących i wymienianie ich jako stron decyzji bez ustalenia ich następców prawnych rażąco narusza prawo. Organ I instancji wiedział bowiem o śmierci T. i S.B. co najmniej od dnia zwrotnego otrzymania potwierdzenia odbioru zawiadomienia o zakończeniu postępowania w dniu 17 kwietnia 2007r. Podsumowując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że decyzja Prezydenta Miasta P. narusza w sposób rażący art. 6, art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 2 i § 3 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji o warunkach zabudowy naruszającej art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 upzp, a także przepisów § 3 ust. 1 i 2, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8, § 9 rozporządzenia. R.W. reprezentowany przez adwokata S.J. wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się stwierdzenia jej nieważności, ewentualnie uchylania zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż jedną z podstaw wydania zaskarżonej decyzji jest art. 127 § 4 kpa. Przepis ten skreślony został ustawą z dnia 2 marca 2000r. (Dz.U. Nr 22, poz. 268) zmieniającą ustawę z dniem 15 kwietnia 2000r., a więc przed wydaniem skarżonej decyzji. Nie został też zastąpiony podobnie brzmiącym. Skarżona decyzja została wydana więc w oparciu o nieistniejący przepis prawny i jako taka nie może ostać się w obrocie prawnym. W skardze wskazano również na okoliczności, które w razie nie orzeczenia jej nieważności, skutkować winny jej uchyleniem i przekazaniem do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący wskazał przy tym na fakt, iż w zaskarżonej decyzji zarzucono wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego terenu, bez załączników w postaci tekstowej i graficznej. Elementy konieczne decyzji określa art. 107 kpa który w §2 podaje, że mogą je dodatkowo dookreślać przepisy szczególne. Brak wskazanych załączników może ale nie musi budzić wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia. analizy określonej w art. 61 ust. 1 upzp. Trudno bowiem przyjąć, iż pojawiają się wątpliwości, skoro dołączona została kopia mapy zasadniczej i wynik analizy z dnia 27 kwietnia 2007r. Zdaniem skarżącego, uznanie, iż wydana przez Prezydenta Miasta P. decyzja w zakresie ustalającym warunki zabudowy jest sprzeczna z tzw. zasadami dobrego sąsiedztwa nie współgra z poczynionymi ustaleniami. Podkreślenia bowiem wymaga okoliczność, że w sąsiedztwie przedmiotowej nieruchomości nie tylko istnieją budynki jednorodzinne ale i wielorodzinne, nawet do trzech kondygnacji (przy ul. S.). Skoro ustawodawca zdecydował się na użycie w przepisie ograniczającym swobody i prawa jednostki na zwrot "działka sąsiednia", bez zastrzeżenia, że ma to być działka bezpośrednio sąsiadująca z terenem inwestycji, to wykładnia wymagająca występowania działki zabudowanej w bezpośrednim sąsiedztwie (działki przyległej) byłaby przykładem rozszerzającej interpretacji przepisu prawa. Stąd też, nawet jeżeli bezpośrednia nieruchomość zabudowana jest budynkiem jednorodzinnym, to nie jest prawdą, iż jest to jedyny typ zabudowy w tej okolicy. Skarżący wskazał ponadto, iż niezrozumiałym jest treść skarżonej decyzji, jak i decyzji jej poprzedzającej ([...]), skoro w dniu [...] listopada 2009r. SKO w Poznaniu decyzją numer [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2008r. ustalającej warunki zabudowy dla realizacji budynku na tej samej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, iż faktycznie w zaskarżonej decyzji wskazano przepis art. 127 §4 kpa zamiast art. 127 §3 kpa. Omyłkowe wskazanie przepisu nie stanowi jednak zdaniem organu o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. odnosząc się do zarzutu dotyczącego załączników do decyzji Prezydenta Miasta P., organ wyjaśnił, że podstawą stwierdzenia jej nieważności nie było nie załączenie kompletnych i prawidłowych załączników, lecz rażące naruszenie przepisów proceduralnych pozostających w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem i naruszenia prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 upzp oraz przepisów rozporządzenia. Kolegium za nie zasadny uznało również zarzut dotyczący wydania decyzji nr [...], która wydana była w odrębnym postępowaniu dotyczącym odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008r. ustalającej warunki zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami podziemnymi, przewidzianego do realizacji na terenie nieruchomości nr [...] i [...] oraz części działki nr [...], położonego w P. przy ul S. [...], obręb J. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu utrzymująca w mocy własną decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] maja 2007r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych przewidzianej do realizacji na działce nr [...], ark. mapy [...], obręb J., położonej w P. przy ul. S. [...], na rzecz R.W. Zwrócić należy uwagę na fakt, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową, służącą do usunięcia z obrotu prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężką, kwalifikowaną wadą prawną unormowaną w art. 156 § 1 kpa. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem badanie czy zaskarżona decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w powołanym powyżej przepisie. W wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, stwierdzić należy, iż w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. Podstawą materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych a także zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 upzp. Jednym z warunków jest zasada dobrego sąsiedztwa określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników ukształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ocenę spełnienia tego warunku organ dokonuje poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wskazać należy również, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 -5 ustawy. Dokonując wykładni § 3 rozporządzenia należy mieć na względzie ratio legis art. 61 ustawy, którym jest ochrona ładu przestrzennego w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócić przy tym należy uwagę na fakt, iż granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, tj. mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wadliwe ustalenie granic obszaru analizowanego jest przeszkodą uniemożliwiającą właściwe określenie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4.09.2007r., II SA/Po 334/07, Lex nr 376849). Jeżeli więc teren obszaru analizowanego zostanie wyznaczony nieprawidłowo to sporządzona analiza urbanistyczna i jej wyniki nie mogą być uznane za odpowiadające wymaganiom dla planowanej inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 20.11.2006r., IV SA/Wa 1504/06, Lex nr 302537). Zgodnie z §9 ust. 1 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia).Z treści przytoczonych przepisów wynika, że decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać dwa integralne załączniki, jeden w postaci analizy, na którą składają się część opisowa i część graficzna, o czym stanowi wprost zacytowany §9 ust. 2 rozporządzenia, drugi w postaci mapy z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, o czym stanowi art. 54 pkt 3 upzp w zw. z art. 64 ust. 1 upzp (zob. też wyrok WSA z dnia 23.11.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, lex nr 424613, wyrok NSA z dnia 19.01.2007 r., sygn. akt II OSK 200/06, lex nr 327707). W niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy nie jest kompletna, ponieważ nie zawiera wszystkich części składowych wymaganych powołanymi przepisami, a dokładniej załącznika graficznego w postaci mapy z naniesionymi granicami obszaru analizowanego. Z załączonej mapy nie wynika w sposób wyraźny granica obszaru analizowanego, w uzasadnieniu decyzji brak jest również uzasadnienia dotyczącego ustalenia granic obszaru analizowanego, które powinno spełniać warunki określone w art. 107 § 3 kpa i przekonywać stronę o słuszności tego wyboru. Załączniki do decyzji są jej integralną częścią w rozumieniu art. 107 § 1 kpa. Brak załącznika zgodnego z przepisami stanowi tym samym istotne naruszenie przepisów postępowania mogące wywrzeć istotny wpływ na jego wynik. Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Wymóg przynależności osoby sporządzającej projekt decyzji do właściwego samorządu zawodowego należy do grupy przepisów szczególnych, poszerzających wymogi kpa odnośnie procedury wydawania decyzji. Autorstwo urbanisty lub architekta powinno być udokumentowane w aktach sprawy, gdyż niezachowanie obowiązku przewidzianego w tym przepisie jest rażącym naruszeniem prawa i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W aktach przedmiotowej sprawy brak jest projektu spełniającego w/w warunek. Uwzględniając treść powyższych przepisów Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela również stanowisko Kolegium wskazujące na liczne inne naruszenia przepisów prawa przez Prezydenta Miasta P. Jak słusznie zarzucono bowiem w zaskarżonej decyzji, w aktach sprawy nie ma żadnych dowodów, z których wynikałoby, iż przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie spełnienia warunków z art. 61 ust. 1-5 ustawy w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sposób wynikający z wyżej opisanych przepisów. Ponadto z przedmiotowej analizy nie wynika na jakiej podstawie ustalono możliwość budowy dwóch budynków wielorodzinnych o wysokości 10 m, jeżeli w analizowanym terenie występuje budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne. Powyższe uchybienia oznaczają, iż Prezydent Miasta P orzekając w przedmiocie wniosku inwestora, nie wyjaśniając wszystkich okoliczności, które przy orzekaniu tym należało wziąć pod uwagę, uchybił przepisom postępowania , jak i przepisom prawa materialnego, co skutkuje uznaniem wydanej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutów skargi, za chybiony uznać należy zarzut dotyczący wydania zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej na skutek powołania nieobowiązującego już przepisu art. 127 §4 kpa. Błędne wskazanie podstawy prawnej przy właściwym zastosowaniu normy prawnej nie stanowi podstawy do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję działało bowiem na podstawie art. 127 §3 kpa, zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrywany przez ten sam organ. Podobnie zakwalifikować należy wskazanie art. 138 §1 pkt 2 kpa zamiast art. 138 §1 pkt 1 kpa stanowiącego o utrzymaniu zaskarżonej decyzji i odpowiadającemu treści rozstrzygnięcia. Ta niedokładność we wskazaniu przepisów może być oceniana jako naruszenie art. 107 § 1 kpa, który wśród elementów decyzji administracyjnej wymienia m.in. powołanie podstawy prawnej, przy czym naruszenie to - zdaniem Sądu - nie miało jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.