I SA/Kr 2243/10

Sygn. akt I SA/Kr 2243/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 marca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r., sprawy ze skargi J.S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 29 października 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych - skargę oddala - Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją Nr [...] z dnia 17 maja 2010r. określił J.S. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 453.467,00 zł od przychodu uzyskanego ze sprzedaży w 2007 roku prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w K., utworzonej z działek nr [...], [...] oraz [...] wraz z prawem własności położonych na niej budynków magazynowych. W uzasadnieniu wskazano, że z aktu notarialnego ugody Rep. A nr [...] z dnia 1.03.2007 roku wynika, że w dniu 25.02.2005 roku przed notariuszem J.C. do Rep. A nr [...] została zawarta przedwstępna umowa sprzedaży zmieniona aneksem z dnia 19.05.2005 roku zawartym przed notariuszem J.C. do Rep. A nr [...] - prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w K., utworzonej z działek nr [...] o powierzchni 0,1506 ha oraz [...] o powierzchni 0,0502 ha oraz prawa własności położonych na nich dwóch budynkach magazynowych przy ul. W., zgodnie z którymi M.S. pod określonymi w tej umowie warunkami zobowiązał się sprzedać G.A. te prawa za cenę w kwocie - 1.500.000,00 zł, przy czym przyrzeczona umowa sprzedaży miała zostać zawarta w terminie do dnia 31.12.2005 roku oraz otrzymał zgodnie z jej postanowieniami kwotę 780.000,00 zł z czego 240.000,00 zł tytułem zaliczki. W wyznaczonym terminie to jest do dnia 31.12.2005 roku nie doszło do zawarcia przyrzeczonej umowy sprzedaży w wyniku umowy przedwstępnej Rep. A nr [...], przy czym pomiędzy stronami wynikł spór. G.A. wniósł w dniu 15.02.2006 roku do Sądu Okręgowego w K. powództwo przeciwko J.S .o nakazanie złożenia oświadczenia woli wraz z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia. Strony zawarły ugodę postanawiając, że zobowiązują się zawrzeć na posiedzeniu sądowym 2.03.2007 roku ugodę sądową, zgodnie z którą M.S. zobowiąże się zwrócić G.A. w terminie do dnia 31.12.2026 roku kwotę w wysokości 780.000,00 zł otrzymaną w związku z umową z dnia 25.02.2005 roku Rep. A nr [...] z późn. zmianami jak również ma zapłacić G.A. odszkodowanie w kwocie - 1.000.000,00 zł w związku z niewykonaniem umowy przedwstępnej sprzedaży w/w nieruchomości poprzez zawarcie umowy przyrzeczonej. Wyżej wymienione roszczenia zostały zabezpieczone hipoteką kaucyjną do kwoty 1.780.000,00 zł, wpisanej do księgi wieczystej [...]. Organ uznał, że kwota 780.000,00 zł stanowiła zaliczkę i zadatek w kwocie 240.000,00 zł na poczet sprzedaży prawa wieczystego użytkowania wyżej wymienionej nieruchomości w oparciu o zawarte przedwstępne umowy sprzedaży, a kwota 1.000.000,00 zł stanowiła odszkodowanie za nie wywiązanie się z powyższych umów i nie stanowi ona kosztów odpłatnego zbycia w myśl art. 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto nie podlega zwolnieniu w myśl art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych kwota 84.293,17 zł z przedłożonych do rozliczenia faktur, które zostały wykazane w deklaracji PIT-23 jako przychód zwolniony od opodatkowania, ponieważ wydatki te nie mieszczą się w pojęciu "wydatków na remont". J.S. wniosła odwołanie zarzucając: 1. naruszenie art. 120, 122, 180 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy wobec nieprzeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę w piśmie z dnia 15 stycznia 2010r. i 21 kwietnia 2010r. oraz nieprzeprowadzenie oględzin lokalu mieszkalnego położonego w K. przy ul. T. oraz domu mieszkalnego położonego w Ł. do remontu, do których użyto materiały i urządzenia wymienione na str. 7 skarżonej decyzji (karta nr 144); 2. naruszenie art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez niezapoznanie strony z materiałami sprawy po wniesieniu przez stronę pisma z dnia 21 kwietnia 2010r. w związku z czym strona przed wydaniem decyzji nie została poinformowana o negatywnym stanowisku organu I instancji wobec wniosków dowodowych sformułowanych w piśmie strony z dnia 21 kwietnia 2010r., a także nie została zapoznana z materiałami organu I instancji niezbędnymi do ustalenia czy cena sprzedaży prawa użytkowania wieczystego odpowiada wartości rynkowej prawa; 3. naruszenie art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się organu I instancji do wniosków i twierdzeń strony w zakresie konieczności sprawdzenia wartości prawa użytkowania wieczystego; 4. błędną wykładnię art. 19 ust. 1 zdanie 2 i ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu na dzień 31 grudnia 2006 r. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie organ podatkowy nie ma obowiązku sprawdzenia czy cena sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości odbiega od wartości rynkowej; 5. naruszenie art. 210 § 1 pkt. 4, 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe wskazanie podstawy prawnej i niewłaściwe sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji wobec nieustosunkowania się organu I instancji do wniosków i twierdzeń strony o konieczności sprawdzenia wartości sprzedawanego prawa użytkowania wieczystego, niewyjaśnienia na jakiej podstawie w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dn. 21 grudnia 1996 r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego; niewyjaśnienia jakie rozbieżności zachodzą pomiędzy wydatkami poniesionymi przez stronę wymienionymi na stronie 7 skarżonej decyzji (karta nr 144), a pozycjami wymienionymi w w/w rozporządzeniu, które uniemożliwiają uznanie przedmiotowych wydatków za poniesione na remont obiektów mieszkalnych. Odwołująca zaskarżyła także postanowienie z dnia 17 lutego 2010 r. o odmowie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych na okoliczność wyceny przedmiotowego prawa wieczystego użytkowania nieruchomości i określenia jego wartości zarzucając mu naruszenie art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony zmierzających do wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. W oparciu o powyższe odwołująca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie , albo ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu: - z opinii biegłych na okoliczność: czy i jaki wpływ miała wierzytelność G. A. zabezpieczona hipoteką na wartość rynkową prawa wieczystego użytkowania nieruchomości oraz określenia wartości rynkowej przedmiotowego prawa z obciążeniem hipotecznym i bez obciążenia hipotecznego i - z operatu szacunkowego z dnia 15 listopada 2009 r. sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego na okoliczność przedmiotu opinii i rynkowej wartości prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oraz dowodów wskazanych w pismach strony z dnia 15.01.2010 r. i 21.04.2010r. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 października 2010r. Nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy I instancji przeprowadził wyczerpująco postępowanie dowodowe i opierając się na dokumentach, a także zeznaniach świadka M. Ł., działającego w imieniu P. - sp. z o. o. ustalił szczegółowo stan faktyczny sprawy. W zakresie zarzutów dotyczących wniosków dowodowych, w tym dowodu z opinii biegłego organ podał, że z uwagi na art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych na okoliczność wyceny przedmiotowego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości i określenia jego wartości nie ma wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż wartość przedmiotowego prawa została określona w akcie notarialnym sprzedaży Rep. A [...] z dnia 14.05.2007 r., a organ I instancji jej nie kwestionował, bo nie odbiegała od ceny rynkowej. Nie zachodzi uzasadniona potrzeba przeprowadzenia dowodu z przesłuchania J. S. i M. S. na okoliczność celu i warunków zawarcia umowy sprzedaży, przedmiotu sprzedaży, sposobu zapłaty oraz kwoty uiszczonej tytułem zapłaty za nieruchomość wraz z prawem wieczystego użytkowania nieruchomości, oraz notariusza R.G. na okoliczność ustalenia warunków i treści do protokołu przyjęcia do depozytu kwoty 6.600.000,00 zł od P. sp. z o. o. oraz ustalenia w jaki sposób, kiedy i komu w/w kwota została wypłacona. Odnosząc się do zarzutu w zakresie naruszenia art. 19 ustawy podatkowej organ wskazał, że gramatyczna wykładnia art. 19 ust. 1 wskazuje, ze na ustalenie wartości sprzedawanej nieruchomości nie mają wpływu wszelkiego rodzaju zadłużenia bądź inne ciężary obciążające nieruchomość, bowiem w przewidzianych w tym przepisie przypadkach przychodem podlegającym opodatkowaniu jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, pomniejszona wyłącznie o koszty sprzedaży. Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Kosztami tymi mogą być koszty pośrednictwa, opłaty notarialne. W przypadku ich poniesienia pomniejszają one przychód z odpłatnego zbycia. Jak wynika z aktu notarialnego Rep. A nr [...] koszty sporządzenia aktu poniosła strona kupująca. Dyspozycja zawarta w tym przepisie wskazuje, że w przypadku tego rodzaju transakcji nie ma znaczenia fakt, w jaki sposób i na jakich warunkach dokonywane są płatności. Oświadczenie woli osób będących stronami umowy, dotyczące zbycia nieruchomości i praw majątkowych za określoną cenę, rodzi bezpośrednio obowiązek podatkowy. Natomiast sposób rozliczenia się zbywającego i kupującego nie pozbawia zawartej umowy tego elementu, jakim jest określenie ceny sprzedaży w umowie notarialnej. Ustawodawca nie zawarł definicji kosztu odpłatnego zbycia pomniejszającego przychód z odpłatnego zbycia. Wykładnia językowa wskazuje, iż kosztem odpłatnego zbycia pomniejszającym przychód z odpłatnego zbycia - będą wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością między innymi: koszty sporządzenia aktu notarialnego, koszty wyceny zbywanej nieruchomości i praw majątkowych przez rzeczoznawcę, koszty pośrednictwa w zbyciu. Nie można natomiast na równi z tymi wydatkami traktować kwot przeznaczonych na spłatę długów bądź zobowiązań sprzedającego wobec zbywanej nieruchomości bądź praw majątkowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję J.S. przywołała i podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu, dodatkowo zarzucając nieuzasadnione nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych w odwołaniu i piśmie z dnia 27.07.2010r. Skarżąca wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi skutkować ich uchyleniem. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z akt sprawy wynika, iż materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organy wyczerpały w koniecznym zakresie możliwości dowodowe, a sam materiał dowodowy poddany został spójnej , logicznej i kompleksowej ocenie bez naruszenia granic swobodnej oceny dowodów, determinowanej wszak regułami logiki i doświadczenia życiowego. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie środki dowodowe we wzajemnym powiązaniu, wyprowadzając z nich poprawne wnioski. W związku z tym nie sposób zarzucić im naruszenia zasad, o których mowa m.in. w art. 191 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej (swobodnej oceny dowodów i prawdy obiektywnej). W zakresie postulatu gromadzenia pełnego materiału dowodowego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty w przedmiocie pominięcia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, a to: dowodu z opinii biegłego d/s wyceny przedmiotowego prawa użytkowania wieczystego , w tym uwzględnienia wartości z obciążeniem w postaci hipoteki kaucyjnej, treści umowy sprzedaży i konieczności spłaty wierzyciela hipotecznego, a także dowodów z przesłuchania stron umowy sprzedaży prawa użytkowania wieczystego. Sąd podziela argumentację prawną przywołaną przez organy podatkowe, że wnioskowane dowody z uwagi na treść art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej nie miały wpływu na rozstrzygnięcie, albowiem parametry przedmiotowego prawa, w tym jego wartość została określona w akcie notarialnym sprzedaży Rep. [...] z dnia 14.05.2007r., w którym to strony zgodnie określiły cenę. Z treści art. 19 ust. 1 zd. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika wprost, że tylko jeżeli cena transakcji znacznie odbiega od wartości rynkowej, ustala się wartość rynkową. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo uznały, że w niniejszej sprawie wobec zgodnego ustalenia ceny w umowie, nie było potrzeby kwestionowania tejże wartości. Sąd zwraca tu uwagę na pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2009 r. II FSK 353/08 (LEX nr 525702), iż "przepis art. 19 ust. 1 ma na celu zabezpieczenie interesów Skarbu Państwa i przeciwdziała nieuzasadnionemu unikaniu opodatkowania. Zatem z reguły będzie on miał zastosowanie w przypadkach zaniżenia tej wartości, co z kolei wiąże się z zaniżeniem należnego podatku. Natomiast w przypadku, gdy przedmiotem badania organu jest umowa sprzedaży, w której strony tej umowy określiły cenę sprzedaży na poziomie, który nie budzi wątpliwości oraz przy założeniu, że została zainkasowana kwota wskazana w umowie, a także z uwagi na brak wiedzy, że mogło dojść w istocie do zawarcia umowy o innej treści, niezrozumiałe jest dążenie skarżącego, pomijając fakt, że jest to element stanu faktycznego a nie samej wykładni prawa, do wykazania niższej ceny transakcji". Organy nie naruszyły przy tym art. 124 Ordynacji podatkowej, ponieważ w sposób wyczerpujący wyjaśniły stronie powyższe stanowisko akcentując motywy braku konieczności sprawdzenia wartości rynkowej rzeczonego prawa i ustosunkowały się do wniosków i twierdzeń podatnika. Także i pozostałe wnioskowane dowody ukierunkowane na wykazywanie wydatków poniesionych na spłatę "zobowiązań hipotecznych ciążących na sprzedawanym prawie" nie dość , że dotyczyły okoliczności niekwestionowanych przez organy , to nade wszystko zważywszy na przyjętą koncepcję zakresu " kosztów odpłatnego zbycia ‘’ nie miały znaczenia dla sprawy. Organy słusznie bowiem nie uznały ich za takie koszty wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko. Bezzasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 210 § 1 pkt. 4, 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż przepisy w oparciu o które organy wydały decyzje zostały wskazane w ich uzasadnieniach , które to wszak stanowią integralną część decyzji. Sąd nie podzielił także zarzutów w zakresie niedopuszczalności posiłkowania się przez organy przy ustalaniu zakresu wydatków na remont i modernizację lokali i budynków rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego. Sąd podziela ocenę organów podatkowych - a to ze względu na brak w ustawie definicji rzeczonych pojęć - , iż przepisy w/w rozporządzenia mogą być stosowane posiłkowo przy określaniu rodzaju wydatków na remont, budowę i modernizację lokali i budynków mieszkalnych. W związku z tym organy prawidłowo uznały, że wydatki określone szczegółowo na stronie 13-14 decyzji II instancji (k. 177 akt administracyjnych) nie mieszczą się w pojęciu "wydatków na remont", w rozumieniu art. art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006r. z dnia 27 kwietnia 2006 r. Potwierdzeniem słuszności powyższego stanowiska są poglądy prawne wyrażane w orzecznictwie sądowym , np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 kwietnia 2006 r. , II FSK 639/05 w myśl którego nie sposób przyjąć, że wydatki na remont i modernizację, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 32a ustawy z 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie odpowiadają treści tego samego pojęcia użytego w jej art. 27a ust. 1 pkt 1g. Powyższa uwaga nie podważa ustalenia, że meble, nawet stanowiące zabudowę stałą, są elementem wyposażenia mieszkania. W ustawie (art. 21 ust. 1 pkt 32) mowa jest o modernizacji (przez co należy rozumieć unowocześnienie) lokalu, a nie jego wyposażenia w meble czy inne przedmioty. W podobnym duchu orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 26 lutego 2007 r. sygn. akt I SA / Łd 1677 / 06. Nie zasługują na uwzględnienie powołane przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 - jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Przepis ten wprowadza jednoznaczny zapis, że przychodem ze sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, pomniejszona wyłącznie o koszty sprzedaży. Takimi kosztami będą np. wydatki poniesione na uregulowanie opłaty skarbowej, opłaty notarialnej czy kosztów pośrednictwa, a więc koszty zawarcia samej umowy sprzedaży, czyli będące warunkiem niezbędnym zbycia takiej nieruchomości. Sąd zauważa utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż długi i ciężary obciążające sprzedawane nieruchomości nie mają wpływu na ustalenie podstawy, od której liczony jest podatek (por. powołane w zaskarżonej decyzji: wyrok WSA z Warszawie z dnia 2.02.2004 r. sygn. III SA 1455/02, wyrok NSA z dnia 29.10.1998 r. sygn. I SA/Ka 265/97, wyrok NSA z dnia 23.06.1994 r. sygn. SA/Po 154/94). Sąd podziela tym samym stanowisko prawne organów podatkowych wyrażone w niniejszej sprawie, że kosztem odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych pomniejszającym przychód z odpłatnego zbycia będą wszelkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością, między innymi: koszty sporządzenia aktu notarialnego, koszty wyceny zbywanej nieruchomości i praw majątkowych przez rzeczoznawcę, a także koszty pośrednictwa w zbyciu. Absolutnie brak jest natomiast prawnych podstaw do zrównania , czy wręcz identyfikacji z tymi wydatkami kwot przeznaczonych na spłatę długów bądź innych zobowiązań sprzedającego wynikających z obciążenia zbywanej nieruchomości bądź praw majątkowych. Stanowisko takie utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych , czego dalszym wyrazem jest choćby wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 lipca 2008 r. sygn. akt I SA / Wr 1888 / 07. Sad ten stwierdził , że przychodem podlegającym zryczałtowanemu 10 % podatkowi od sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie sprzedaży, pomniejszona wyłącznie o koszty sprzedaży. Takimi kosztami będą np. wydatki poniesione na uregulowanie opłaty skarbowej, opłaty notarialnej czy kosztów pośrednictwa, a więc koszty zawarcia samej umowy sprzedaży czyli będące warunkiem niezbędnym zbycia takiej nieruchomości. Z powyższego należy wysnuć wniosek, że długi i ciężary obciążające sprzedawane mieszkanie nie mają wpływu na ustalenie podstawy, od której liczony jest podatek. (LEX nr 489646) Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 p.p.s.a