I OSK 1225/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia del. NSA Jacek Hyla Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1649/10 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i mianowania na stanowisko równorzędne uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Wyrokiem z dnia 17 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Wa 1649/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi J. P. – uchylił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] oraz utrzymany przez nią rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze stanowiska i mianowania na stanowisko równorzędne. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), z dniem 31 maja 2010 r. zwolnił [...] J. P. z zajmowanego dotąd stanowiska specjalisty Sekcji do spraw Biura S. i z dniem [...] czerwca 2010 r. mianował go na równorzędne stanowisko specjalisty Sekcji do spraw E. [...] (bez zmiany składników uposażenia). Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. powyższej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że rozkazem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], z dniem [...] maja 2010 r. uchylono etat Biura [...] Policji Komendy Głównej Policji i jednocześnie z dniem [...] czerwca 2010 r. rozkazem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] określono nową strukturę etatową tej komórki organizacyjnej. W związku z powyższym, Zastępca Dyrektora Biura [...] Policji Komendy Głównej Policji wystąpił z wnioskiem o mianowanie J. P. na wskazane stanowisko. Powyższy rozkaz doręczono funkcjonariuszowi w dniu [...] lipca 2010 r. Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, na skutek odwołania wniesionego przez stronę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. uchylił w/w rozkaz personalny - w części dotyczącej daty zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania go na nowe stanowisko, określając nowy termin zwolnienia na dzień [...] lipca 2010 r. i nowy termin mianowania - na dzień [...] lipca 2010 r., zaś w pozostałym zakresie - utrzymał w mocy wspomniany rozkaz. W motywach rozstrzygnięcia, Minister stwierdził, że istotą służby w Policji jest m.in. dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy, zaś granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Stosunek służbowy policjanta nie jest stosunkiem pracy i ma charakter administracyjnoprawny, w związku z tym przełożony, w sprawach osobowych, jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Stąd też - w myśl art. 28 ust. 1 ustawy – mianowanie, będące źródłem stosunku służbowego, następuje na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby, zaś ustawowe ograniczenia, w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe, należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza tymi ograniczeniami przełożony może więc bez zgody policjanta przenieść go na inne stanowisko służbowe, w tym na równorzędne, zaś podstawą jest w tym względzie przepis art. 32 ust. 1 ustawy, który daje przełożonemu możliwość rozstrzygnięcia w granicach uznania administracyjnego. Ponadto podkreślano, że Komendant Główny Policji ma prawo kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach, kierując się wymogami sprawności działania w realizacji ustawowych zadań Policji i uwzględniając specjalizację zadań oraz ciągłość ich realizacji, decydować o obsadzie stanowisk służbowych w podległych mu jednostkach i komórkach organizacyjnych, niezależnie od oczekiwań poszczególnych policjantów i ich subiektywnego przekonania, co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Odnosząc się do stanu faktycznego, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie, organ podkreślił, że rozkaz Komendanta Głównego Policji mianował odwołującego się na inne, równorzędne stanowisko, z uwagi na fakt, że stanowisko zajmowane przez J. P. uległo likwidacji. Przy wydawaniu przedmiotowego rozkazu personalnego wzięto przy tym pod uwagę zarówno interes społeczny, jak i interes skarżącego, gdyż zajmując nowe stanowisko, funkcjonariusz zachowywał identyczne parametry uposażenia zasadniczego, taki sam dodatek służbowym i stopień etatowy. Ponadto, mianując go na stanowisko w ramach Biura, w którym pełnił już służbę, stworzono mu możliwość zdobycia nowej wiedzy i umiejętności, jak również wykorzystania dotychczasowego doświadczenia zawodowego. Tymczasem skarżący, nie podejmując zadań (przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim) z góry zakłada, że nie posiada odpowiednich kwalifikacji, co jest o tyle niezrozumiałe, że w okresie kilkunastu miesięcy służby w w/w Biurze, prawidłowo wywiązywał się ze swoich obowiązków, także na stanowisku kierowniczym. Zdaniem organu, wymóg sprawnego działania Policji i mobilność jej funkcjonariuszy czynił zaś niezbędnym bezzwłoczne określanie (w tym zmianę) miejsca pełnienia służby oraz stanowiska funkcjonariusza w sposób najbardziej, wg właściwego przełożonego, odpowiadający potrzebom służby. W związku z powyższym postępowanie nastąpiło wprawdzie z istotnym ograniczeniem uprawnień strony ( art. 10 k.p.a.), ale skarżący nie utracił możliwości wynikających z tego przepisu, choć nie skorzystał z przysługujących mu praw w postępowaniu przed drugą instancją, jak również nie przedstawił nowych dowodów i okoliczności, które mogłyby rzutować na treść rozstrzygnięcia. Uwzględniając art. 110 k.p.a., ustalono jednocześnie nowe daty zwolnienia i mianowania. Na wyżej przedstawioną decyzję J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszenie art. 32 ustawy o Policji polegające na przyjęciu, że właściwe organy Policji, podejmując decyzje, nie są związane z kryteriami ustawowymi oraz art. 7 - 11, art. 77, 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 2 i 7 Konstytucji RP, art. 41 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 4 i 6 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji w zw. z art. 7 – 11, 77, 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Ponadto twierdził też, że w postępowaniu administracyjnymi naruszono jego prawa strony poprzez nieinformowanie go o działaniach podejmowanych przez właściwe organy w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym (naruszenie art. 6, 7, 8, 10 i 77 k.p.k.) i utrudnianie mu dostępu do akt administracyjnych (naruszenie art. 51 ust. 3 Konstytucji RP, zasad ogólnych procedury administracyjnej to jest. art. 6 – 10 oraz przepisów Rozdziału 3 k.p.a.). W uzasadnieniu skargi skarżący m. in. podnosił, że zaskarżona decyzja powinna wykazać jej zasadność i celowość, jak również wysokości składników uposażenia i stopnia etatowego. Skoro natomiast nie ma podanych parametrów kompetencyjnych i zadań przypisanych poszczególnym stanowiskom to trudno przyjąć by oba stanowiska były równorzędne. Odpowiadając na skargę, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Uchylając – na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwaną dalej w skrócie: "P.p.s.a." – zaskarżoną decyzję wraz z utrzymanym przez nią rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga była zasadna. Na wstępie Sąd stwierdził, że art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, choć wprawdzie nie zawiera kryteriów oraz merytorycznych przesłanek przenoszenia funkcjonariusza Policji na inne stanowisko służbowe, tym niemniej nie ulega jednak wątpliwości, że na podstawie tego przepisu zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, jest dozwolone, pod warunkiem wykazania równorzędności tych stanowisk. Powyższe wynika zwłaszcza a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy, który w sposób wyczerpujący określa obligatoryjne i fakultatywne przesłanki, uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Ponadto podkreślono, że decyzja wydana w tym trybie ma charakter uznaniowy, zaś ramy owego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 k.p.a. Z tego względu – zdaniem Sądu Wojewódzkiego - w rozpoznawanej sprawie kluczowym było ustalenie, na jakie stanowisko skarżący został mianowany, tzn. czy na równorzędne, czy też na niższe w stosunku do poprzednio zajmowanego. Innymi słowy mówiąc, kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprowadzała się do zbadania, czy - w świetle przepisów regulujących służbę w Policji - nie doszło do obejścia przepisów, określających mianowanie policjanta na niższe stanowisko służbowe i, czy decyzja w tym zakresie, w sposób wyczerpujący uzasadniała równorzędność owych stanowisk. Sąd Wojewódzki odwołał się w tym miejscu do stanowiska judykatury, zgodnie z którym o równorzędności stanowisk nie przesądza jedynie wysokość uposażenia, czy też – jak podał to organ w rozkazie personalnym z dnia [...] maja 2010 r. "bez zmiany składników uposażenia", a parametry uposażenia zasadniczego, dodatku do uposażenia i stopnia etatowego. Sąd Wojewódzki wskazał również, że w myśl § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261), sprawy osobowe, o których mowa w ust. 1 (mianowanie – ust. 1 pkt 2), załatwia się w formie rozkazu personalnego, zaś według § 19 ust. 1 rozkaz personalny o mianowaniu policjanta na stanowisko służbowe powinien zawierać m.in. kod stanowiska służbowego (pkt 7), grupę zaszeregowania stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy (pkt 8). Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie rozkaz personalny z dnia [...] maja 2010 r. nie zawierał ani kodu stanowiska służbowego, ani też grupy zaszeregowania stanowiska służbowego oraz pozostałych elementów rozkazu wymienionych w pkt 8, przez co nie sposób było – wg Sądu - dokonać kontroli legalności wydanego aktu pod kątem równorzędności stanowisk. Stąd też Sad Wojewódzki polecił by organ, prowadząc na nowo postępowanie w niniejszej sprawie, wydał rozkaz personalny uwzględniający powyższe zastrzeżenia. Poza tym Sąd nadmienił także, że skarżący zaskarżonym rozkazem został wyznaczony na stanowisko "specjalisty Sekcji do spraw E.", co było gołosłowne, jeśli się zważy na fakt, że zgodnie z "Etatem Biura [...] Komendy Głównej Policji", wprowadzonym rozkazem organizacyjnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], w Sekcji do Spraw E. [...] nie ma etatu "specjalisty", a jedynie – poza kierownikiem sekcji – [...] etatów "eksperta" o stopniu etatowym podinspektora i kategorią zaszeregowania "[...]" (k. 11 – 12). Innymi słowy, mianowanie skarżącego na wskazane stanowisko, nie miało żadnego umocowania w obowiązującym etacie. Z tego powodu, tym bardziej nie sposób było – wg Sądu - ocenić, czy faktycznie funkcjonariusza wyznaczono na równorzędne stanowisko. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe jest dozwolone pod warunkiem równorzędności stanowisk a o tym nie przesądza wysokości wynagrodzenia a parametry uposażenia zasadniczego, które winny być identyczne z poprzednim stanowiskiem, tym samym naruszenie art. 38 ust 1 i 2 ustawy o Policji, 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że mogło dojść do istotnego naruszenia prawa i tym samym nie zastosowanie art. 151 P.p.s.a. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjnej Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o (cyt.) "oddalenie skargi" lub (alternatywnie) o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej w szczególności podnoszono, że niewskazanie w rozkazie personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] elementów wymienionych przez Sąd Wojewódzki pozostawało bez jakiegokolwiek wpływu na istotę wydanego rozstrzygnięcia. Rozkaz personalny ukształtował bowiem sytuację prawną funkcjonariusza tylko i wyłącznie w zakresie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania na inne równorzędne stanowisko bez zmiany składników uposażenia. W takiej sytuacji brak w rozkazie niektórych elementów, wyłącznie o charakterze formalnym, nie mogło przesądzać o naruszeniu prawa materialnego w zakresie istoty rozstrzygnięcia. Braki w części opisowej kontrolowanej przez Sąd decyzji nie miały bowiem wpływu na możliwość dokonania oceny stanowiska, z którego policjant został zwolniony oraz stanowiska, na które został przeniesiony, pod kątem równorzędności. Podkreślano też, że parametry uposażenia zasadniczego, dodatku do uposażenia i stopień etatowy, pozwalające Sądowi na dokonanie przedmiotowej oceny, wynikały również z powszechnie obowiązujących przepisów prawa ( rozporządzenie MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego ) lub z akt osobowych. Odnosząc się natomiast do kwestii braku zapisów etatowych, skarżący kasacyjnie organ wskazywał, że istnienie w dokumencie określającym strukturę etatową Sekcji do Spraw E. [...] Biura [...] KGP [...] stanowisk etatowych ekspertów oznaczało możliwość pełnienia na tych stanowiskach etatowych służby zarówno przez policjantów mianowanych na stanowiska służbowe ekspertów, jak również policjantów mianowanych na stanowiska służbowe zaszeregowane w niższych od eksperta grupach. Stanowisko eksperta zaszeregowane jest w grupie [...], natomiast stanowisko specjalisty w grupie [...] ( załącznik nr 2 do powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 ). W konsekwencji twierdzono, że umknęła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu okoliczność, iż policjant - mianowany na stanowisko służbowe specjalisty - może być umieszczony (dla celów ewidencyjnych) na wolnym stanowisku etatowym eksperta, co nie oznacza, że jest ekspertem, lecz że - jako specjalista - zajmuje etat, który docelowo przeznaczony dla eksperta. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. P. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zarzuty zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Podstawy te sprowadzały się zaś do zarzutu obrazy prawa materialnego w postaci art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy a polegało na błędnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie doszło do istotnego naruszenia prawa, przez co Sąd nie zastosował art. 151 P.p.s.a. Z zarzutami tymi należy się zgodzić, choć z innych powodów, niż ujmuje to autor skargi kasacyjnej. Analizowana sprawa dotyczyła zwolnienia funkcjonariusza Policji z zajmowanego stanowiska i jednoczesnego powołania go na inne stanowisko równorzędne. Ze wskazanej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a) wynika, że Sąd Wojewódzki, uchylając decyzje wydane w tej sprawie przez organy obu instancji, stwierdził, że decyzje te naruszają prawo materialne, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku okoliczność taka nie wynika. Tym samym wyrok Sądu należy ocenić jako wewnętrznie niespójny, co skutkuje uznaniem, że zarzut kasacyjny, określony jako naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., okazał się zasadnym. Sąd Wojewódzki, wskazując na wadliwość zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozkazu personalnego podnosił, że na skutek stwierdzonych uchybień nie jest w stanie dokonać kontroli legalności wydanych aktów (cyt.) " rozkaz personalny z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] nie zawiera ani kodu stanowiska służbowego, ani też grupy zaszeregowania służbowego oraz pozostałych elementów rozkazu wymienionych w pkt 8, przez co nie sposób jest dokonać kontroli legalności wydanego aktu pod kątem równorzędności stanowisk". W dalszej części uzasadnienia podano też, że (cyt.) "Innymi słowy mówiąc, mianowanie skarżącego na wskazane stanowisko, nie ma żadnego umocowania w obowiązującym etacie i tym bardziej nie sposób ocenić, czy faktycznie wyznaczono go na równorzędne stanowisko". Zacytowane wyżej wypowiedzi dowodzą zatem, że w obecnym stanie rzeczy Sąd Wojewódzki nie mógł jednoznacznie wypowiedzieć się, czy mianowanie funkcjonariusza Policji na nowe stanowisko uchybiało czy też nie uchybiało przepisom o Policji, zwłaszcza art. 38 ustawy, określającemu zasady mianowania policjanta na stanowisko niższe, niż dotąd zajmowane. Natomiast wskazując na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. - jako podstawę rozstrzygnięcia, Sąd stwierdzał tym samym istnienie całkowicie innej sytuacji, to jest sytuacji, w której organ naruszył prawo materialne. Tym samym zatem Sąd przesądzał o tym, że mianowanie [...] J. P. na stanowisko specjalisty Sekcji do spraw E. [...] (bez zmiany składników uposażenia) nie było stanowiskiem równorzędnym do stanowiska dotąd przez niego zajmowanego, to jest stanowiska specjalisty Sekcji do spraw Biura S. W kontekście tego co wyżej zostało powiedziane, tego rodzaju ocena prawna zaskarżonej decyzji była co najmniej przedwczesna, a zatem naruszała przepis art. 32 ust. 1 ustawy o Policji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki powinien ponownie dokonać kontroli zaskarżonej decyzji i ustalić, czy decyzje te są prawidłowe, względnie zawierają uchybienia, ale niemające wpływu na treść rozstrzygnięcia, czy też są zdecydowanie wadliwe, a jeśli tak, to na czym ta wadliwość polega (na naruszeniu przepisów prawa materialnego czy procesowego). Dokonując powyższej oceny, Sąd pierwszej instancji winien mieć przy tym na uwadze, że wprawdzie w rozkazie personalnym z dnia [...] maja 2010 r. stwierdzono w sposób ogólny, że mianowanie [...] J. P. na nowe stanowisko następuje "bez zmiany składników uposażenia", ale kwestia ta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji została już dokładniej wyjaśniona, gdyż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że mianowanie funkcjonariusza na nowe stanowisko zachowuje identyczne parametry jego uposażenia, dodatek i stopień etatowy. Ponadto, skład orzekający w tej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2009 r. (sygn. akt I OSK 916/08), w którym Sąd stwierdził, że skoro przedmiotem rozstrzygnięcia jest sprawa zwolnienia funkcjonariusza ze stanowiska to nawet ewentualne błędy w części opisowej decyzji (m. in. brak nazwy i kodu stanowiska )nie może przesądzać o naruszeniu prawa materialnego w zakresie samej istoty rozstrzygnięcia. W związku z powyższym należy elementy rozkazu personalnego, określone w § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, traktować jako mające charakter jedynie formalny. Poza tym, rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji winien mieć na uwadze, że polityka kadrowa w formacjach Policji należy generalnie do jej kierownictwa, które w tym zakresie jest ograniczone jedynie zakazem mianowania funkcjonariusza na niższe stanowisko od tego, które do tej pory zajmował ( z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 38 ustawy pragmatycznej). Stanowisko natomiast eksperta, przewidziane w strukturze etatowej Sekcji do Spraw E. [...] Biura [...] KGP może zajmować osoba o stopniu etatowym podinspektora, czyli funkcjonariusz wyższego (a nie niższego) stopnia etatowego niż stopień [...], który posiada skarżący. W związku z powyższym, pod warunkiem spełnienia innych, koniecznych dla zachowania równorzędności stanowisk, przesłanek, sam fakt zajmowania etatu eksperta przez osobę, która jest specjalistą w żaden sposób nie może świadczyć o zajmowaniu obecnie stanowiska niższego. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sad Administracyjny – z mocy art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – orzekł jak w sentencji.