II SA/Wa 134/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską: 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz R. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zastępstwa prawnego oraz kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...]Policji w W. z dnia [...] lutego 2009 r., mocą której cofnięto R. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnięcie pozwolenia nastąpiło w związku ze skazaniem R. K. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt [...], za spowodowanie wypadku drogowego na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby – 4 lat. Wobec skarżącego orzeczono też zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 1 roku. Dodatkowo, jak stwierdził organ, w przeszłości skarżący popełnił przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, a postępowanie karne w tej sprawie zostało umorzone z powodu przedawnienia karalności czynu. W ocenie organu skarżący, powodując wypadek komunikacyjny, stworzył zagrożenie katastrofy, czego skutkiem były obrażenia ciała innych osób, a zatem zachowanie przez niego prawa do broni byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu ustawodawca poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przyznał bezwzględne pierwszeństwo. Nadto wcześniejszy konflikt skarżącego z prawem, sprzed przedmiotowego zdarzenia (popełnienie przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów - postępowanie karne w tej sprawie zostało umorzone z powodu przedawnienia) świadczy o jego lekceważącym stosunku do ładu prawnego i bezwzględnie nakazuje cofnięcie prawa do broni. W skardze na przedmiotową decyzję, skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że zachodzą wobec niego obligatoryjne przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, w sytuacji gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na taką ocenę. Podniósł również, że organ uchybił przepisom postępowania, tj. art. 6, 7 i 8 w związku z art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, wydanej z naruszeniem art. 107 § 3 w związku z art. 11 kpa, a także z naruszeniem art. 140 w związku z art. 7 i 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, m.in. pozytywnych opinii przedstawionych przez koła łowieckie. Podkreślił, iż powoływanie się przez organ na jego wcześniejsze konflikty z prawem, w sytuacji gdy nie został za nie skazany prawomocnym wyrokiem, narusza zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), zwanej dalej w skrócie Konstytucją RP. Wywodził, iż gdyby ustawodawca chciał cofnąć pozwolenie na broń wszystkim skazanym, to przyjąłby wprost takie uregulowanie w ustawie o broni i amunicji. Zaznaczył, że sam czyn karalny powinien pozostawać w związku z posiadaną bronią, by mógł stanowić podstawę do jej pozbawienia. Argumentował też, że został skazany za popełnienie przestępstwa, które miało charakter nieumyślny, oraz że nie znajdował się pod wpływem alkoholu ani innych substancji odurzających. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 911/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. K., podzielając w uzasadnieniu argumentację organu. Sąd stwierdził, iż w jego ocenie, organ prawidłowo zakwalifikował skarżącego do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za spowodowanie wypadku drogowego, w wyniku którego dwie osoby odniosły obrażenia skutkujące naruszeniem czynności ciała i rozstrojem zdrowia na czas powyżej siedmiu dni. Stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, istotne znaczenie dla sprawy ma również warunkowe zawieszenie wykonania kary za ten czyn na bardzo długi okres próby, co świadczy o jego dużej szkodliwości społecznej oraz poważnych skutkach. Ważne jest także to, że wobec skarżącego został orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres jednego roku. Sąd nie zgodził się z zarzutem skargi, iż organ odwoławczy naruszył art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez stwierdzenie, że skarżący dopuścił się przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Zauważył, iż prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym, specyficznym, wymagającym od organów, które je przyznają najwyższej staranności. Najmniejsze nawet uchybienia w zakresie oceny przesłanek uzasadniających przyznanie takiego prawa mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. To, że Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny w O. w sprawie o sygn. akt [...], z uwagi na przedawnienie karalności czynu, umorzył wobec skarżącego postępowanie karne dotyczące czynu z art. 18 § 2 w związku z art. 272 kk, nie oznacza, że organ, dokonując oceny przesłanki istnienia obawy użycia broni, był zwolniony z obowiązku wzięcia tego faktu pod uwagę. W ocenie Sądu, powołanie się na wyroki sądowe, co do których nastąpiło zatarcie skazania z mocy prawa, jest naruszeniem art. 75 kpa, zgodnie z którym nie może być dopuszczony dowód sprzeczny z prawem. W świetle art. 106 kk i odpowiednio art. 37 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), powoływanie się na kary objęte zatarciem jest niedopuszczalne i nieskuteczne, gdyż samo prawo uważa te kary za niebyłe. Jednakże, orzecznictwo zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, oraz doktryna przyjmują, iż zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 kpa, że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Czyny skarżącego, objęte prawomocnym wyrokiem, naruszające porządek i ład prawny, ich kwalifikacja i wymierzone sankcje, zdaniem Sądu, przemawiają za uznaniem, że skarżący nie daje rękojmi, iż nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podstawę do wydania decyzji o cofnięciu mu pozwolenia na broń stanowiła zatem bezsporna okoliczność skazania skarżącego za te czyny. Na skutek skargi kasacyjnej od wyroku Sądu administracyjnego I instancji sprawę rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie II OSK 1936/09 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał co następuje: Obowiązkiem organu Policji jest cofnięcie pozwolenia na broń w każdej sytuacji, gdy osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa taka istnieje z woli ustawodawcy w każdym przypadku skazania osób posiadających broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo prowadzenia wobec nich postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zwrotu "w szczególności". W takim też przypadku, organ Policji nie musi wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób dla organu wiążący. Pozwolenie na broń cofa się tym samym osobom wymienionym po zwrocie "w szczególności", ale także innym osobom, co do których organ ustali z innych powodów okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy (zob. szerzej: uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, Lex Nr 527545). Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie nie jest sporny zarówno fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, jak i posiadania przez skarżącego pozytywnych opinii z miejsca zamieszkania oraz ze środowiska łowieckiego, a także fakt prawidłowego przechowywania przez niego broni myśliwskiej. W sprawie nie jest sporny ponadto fakt umorzenia wobec skarżącego postępowania sądowego w przedmiocie popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów z uwagi na przedawnienie karalności czynu. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy, w pierwszej kolejności podkreślić należy, iż sam fakt skazania strony za przestępstwo inne niż wymienione wyraźnie w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest tożsamy z istnieniem uzasadnionej obawy, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa użycia broni musi być bowiem realna i uzasadniona indywidualnymi okolicznościami danej sprawy. Przyjąć należy, iż obawę tą może uzasadniać dotychczasowe postępowanie strony (np. nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (np. nieopanowanie, konfliktowość, porywczość, niezrównoważenie). W toku postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń należy zatem wykazać, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W każdym przypadku wymaga to wnikliwego rozpatrzenia całokształtu okoliczności wskazujących na jej cechy osobowościowe. Dla cofnięcia pozwolenia na broń konieczne jest tym samym wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez stronę czynem, za który została skazana i cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 330/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) W niniejszej sprawie, dokonana przez organy Policji ocena we wskazanym wyżej zakresie nie była pełna. Podkreślić należy, iż sam fakt popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji nie uzasadnia automatycznie cofnięcia pozwolenia na broń. Wprawdzie popełnienie tego rodzaju przestępstwa stwarza realne zagrożenie życia, zdrowia i mienia, jednakże przy ocenie, czy osobie, która dopuściła się takiego czynu należy cofnąć pozwolenie na broń, nie można pominąć okoliczności popełnienia czynu oraz danych charakteryzujących osobowość takiej osoby. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, brak jest szczegółowej analizy i uzasadnienia istnienia obawy, że skarżący użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dokonana ocena nie jest pełna, gdyż nie uwzględniono w niej w szczególności okoliczności popełnienia czynu, w tym tego, że skarżący popełnił przestępstwo nieumyślnie, nie będąc pod wpływem alkoholu, czy też substancji psychoaktywnych. Nie uwzględniono również opinii środowiskowej na temat trybu życia skarżącego, cech jego charakteru, braku nałogów oraz warunków przechowywania broni, jak również opinii kół łowieckich. Pominięto zatem jako nieistotne okoliczności, mające decydujący wpływ na prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W konsekwencji, bez głębszej analizy i pełnego zgromadzenia dowodów w sprawie uznano, że w przypadku skarżącego samo skazanie za popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji podważa wszelką jego wiarygodność i rodzi przekonanie, iż stwarza on zagrożenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W niniejszej sprawie, uznano, że dodatkową okolicznością uzasadniającą zasadność cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń jest popełnienie przez niego w przeszłości przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów, co świadczyć ma o jego lekceważącym stosunku do ładu prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołanie się na okoliczność popełnienia przez stronę w przeszłości określonego rodzaju przestępstwa wymaga po pierwsze, ustalenia sposobu zakończenia prowadzonego wobec strony postępowania karnego i jego konsekwencji prawnych, a po drugie, w sytuacji, gdy fakt popełnienia przestępstwa został przesądzony, oceny, czy popełniony przez stronę w przeszłości czyn zabroniony może być ze względu na jego rodzaj i okoliczności popełnienia podstawą do przyjęcia zagrożenia z jego strony dla porządku prawnego w przyszłości także w aspekcie dotychczasowego trybu jego życia. Nie bez znaczenia jest w tym zakresie, kiedy czyn ten został popełniony. W niniejszej sprawie, jak zauważył skarżący, w aktach administracyjnych brak odpisu orzeczenia, kończącego postępowanie karne w przedmiocie popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. Organ, zarzucając skarżącemu popełnienie tego przestępstwa, powołał się na pismo Prokuratury Rejonowej w O., z którego wynika, iż Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny w O., po przyjęciu, iż skarżący dopuścił się czynu z art. 18 § 2 kk w związku z art. 272 kk, umorzył postępowanie wobec przedawnienia karalności czynu. W warunkach niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy okoliczność popełnienia przez skarżącego przestępstwa w przeszłości może mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a skarżący podważa stanowisko organu o popełnieniu przestępstwa, oparcie się w celu ustalenia motywów rozstrzygnięcia Sądu jedynie na piśmie Prokuratury Rejonowej, a nie dowodzie bezpośrednim w postaci odpisu postanowienia o umorzeniu postępowania, uznać należy za naruszenie przepisów postępowania dowodowego, gdyż postanowienie o umorzeniu postępowania wobec przedawnienia karalności nie musi świadczyć o tym, że czyn zabroniony został popełniony przez oskarżonego. Niedostrzeżenie przedmiotowego uchybienia przez Sąd I instancji uznać natomiast należy za naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Analizując niniejszą sprawę we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny kierunku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), organ Policji ma obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w sytuacji ziszczenia się warunku określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Przykładowe wskazanie przez ustawodawcę w tym przepisie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie oznacza, iż katalog ten ma charakter zamknięty i że popełnienie przez daną osobę innych przestępstw nie może spowodować uzasadnionej obawy, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji o treści "istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni" wskazuje ponadto, że organy zobowiązane są jedynie do uprawdopodobnienia możliwości użycia broni przez jej posiadacza w sposób wskazany w tym przepisie. Uprawdopodobnienie takie nie może być jednak dowolne i arbitralnie podjęte przez organ. Wymaga wykazania istnienia takiego prawdopodobieństwa, wykazania możliwości wystąpienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 omawianej ustawy. W niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowego i niekompleksowego zgromadzenia materiału dowodowego oraz dowolnej jego oceny praz organ. W konsekwencji nieprawidłowe i przedwczesne jest przesądzenie o zasadności zastosowania w sprawie wobec R. K. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sam fakt skazania strony za przestępstwo inne niż wymienione wyraźnie w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie jest tożsamy z istnieniem uzasadnionej obawy, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa użycia broni nie może być abstrakcyjna, ale uzasadniona indywidualnymi okolicznościami danej sprawy, musi być uprawdopodobniona. Nie chodzi tu wprost o wykazanie używania przez stronę broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa – albowiem takie zachowania na ogół stanowią przestępstwa ścigane przez prawo, ale o uprawdopodobnienie możliwości wystąpienia owej obawy. Przyjąć należy, iż obawę tę może uzasadniać dotychczasowe postępowanie strony (np. nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (np. nieopanowanie, konfliktowość, porywczość, niezrównoważenie). W toku postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń należy zatem wykazać, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W każdym przypadku wymaga to wnikliwego rozpatrzenia całokształtu okoliczności wskazujących na jej cechy osobowościowe. Dla cofnięcia pozwolenia na broń konieczne jest tym samym wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez stronę czynem, za który została skazana i cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W niniejszej sprawie organ powinien przeanalizować czy w życiu R. K. występują takie zdarzenia albo okoliczności, które mogą uzasadniać wystąpienie obawy, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym zakresie należy przeanalizować zarówno opinię z jego miejsca zamieszkania, opinię z macierzystego koła łowieckiego, sposób przechowywania posiadanej przez niego broni, legitymowanie się aktualnymi badaniami lekarsko-psychologicznymi w przedmiocie zdolności do posługiwania się bronią, a także dane dotyczące jego karalności, w tym także takich orzeczeń, które wprawdzie nie orzekały wobec niego kary, ale potwierdzały popełnienie czynu zabronionego. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] listopada 2006 r., sygn. akt [...], za spowodowanie wypadku drogowego na karę jednego roku i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres próby – 4 lat. Wobec skarżącego orzeczono też zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 1 roku. Przestępstwa tego skarżący dopuścił się jako kierowca autobusu. Kilku pasażerów doznało w związku z tym wypadkiem obrażeń ciała powyżej siedmiu dni. Powyższy wyrok karny nie zawiera uzasadnienia. Dlatego organ powinien odnieść się do całej tej sprawy, w szczególności do treści aktu oskarżenia i wyjaśnień składanych przez R. K. jako oskarżonego w postępowaniu karnym i przeanalizować objęte tym wyrokiem zdarzenie pod kątem wyżej wskazanych kwantyfikatorów. Przeanalizować czy naruszenie zasad ruchu drogowego było umyślne, czy też stanowiło formę lekkomyślności, czy niedbalstwa, odpowiedzieć na pytanie czy zachowanie R. K. jako kierowcy przenosi się na posługiwanie się przez niego bronią palną i to w sposób stwarzający obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Skoro organ tego nie zrobił, naruszył tym samym zasady postępowania administracyjnego - art. 7 i 80 Kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego. W aktach administracyjnych brak odpisu orzeczenia, kończącego postępowanie karne w przedmiocie popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów przez R. K. Organ, zarzucając skarżącemu popełnienie tego przestępstwa powołał się na pismo Prokuratury Rejonowej w O., z którego wynika, iż Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny w O., po przyjęciu, iż skarżący dopuścił się czynu z art. 18 § 2 kk w związku z art. 272 kk, umorzył postępowanie wobec przedawnienia karalności czynu. W warunkach niniejszej sprawy, w sytuacji, gdy okoliczność popełnienia przez skarżącego przestępstwa w przeszłości może mieć znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a skarżący podważa stanowisko organu o popełnieniu przestępstwa, oparcie się w celu ustalenia motywów rozstrzygnięcia Sądu jedynie na piśmie Prokuratury Rejonowej, a nie dowodzie bezpośrednim w postaci odpisu postanowienia o umorzeniu postępowania, uznać należy za naruszenie przepisów postępowania dowodowego, gdyż postanowienie o umorzeniu postępowania wobec przedawnienia karalności nie musi świadczyć o tym, że czyn zabroniony został popełniony przez oskarżonego. Uchybienie to stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego mającego niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Organ powinien zażądać od Sądu karnego postanowienia o umorzeniu postępowania i przeanalizować je pod kątem czy zachowanie R. K. wykazane w tym postanowieniu przenosi się na posługiwanie się przez niego bronią palną w sposób stwarzający obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy. Po zbadaniu powyższych obu spraw karnych skarżącego organ powinien odnieść się także do opinii z jego miejsca zamieszkania, opinii z macierzystego koła łowieckiego, konfrontując te opinie z rzeczywistością. Należy także odnieść się do sposobu przechowywania posiadanej przez niego broni i legitymowania się aktualnymi badaniami lekarsko-psychologicznymi w przedmiocie zdolności do posługiwania się bronią. Reasumując, zawarte w skardze zarzuty: naruszenia przez organ II instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni oraz uchybienia przepisom postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 ust. 1 Kpa są uzasadnione. Z tych przyczyn, na podstawie art. 132 i art. 145. § 1 pkt 1 c, art. 152 i art. 200 przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku.