I OSK 1256/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Marek Stojanowski (spr.) del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant st. asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. P., J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1895/10 w sprawie ze skargi I. P. i J. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1895/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. P. i J. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych: Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu wniosku I. P. oraz J. K., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] września 1953 r., nr Ew. [...] oraz poprzedzającego ją orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie z dnia [...] czerwca 1953 r., nr [...]. Od powyższej decyzji I. P. oraz J. K. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] stwierdził uchybienie przez I. P. oraz J. K. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury została odebrana przez radcę prawnego M. W. pełnomocnika I. P. oraz J. K. w dniu 4 maja 2010 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji znajdujące się w aktach sprawy. Tym samym termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dla stron upłynął w dniu 18 maja 2010 r. Pismo z dnia 19 maja 2010 r. zawierające wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało nadane w Placówce Poczty Polskiej w Gdyni w dniu 19 maja 2010 r. Wobec tego organ uznał, że wniosek I. P. oraz J. K., zastępowanych przez r. pr. M. W., o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony został z uchybieniem 14 - dniowego terminu ustawowego, a tym samym nie mógł podlegać rozpatrzeniu. Na powyższe postanowienie skargę do WSA w Warszawie wnieśli I. P. i J. K.. W uzasadnieniu skargi podnieśli, że pełnomocnik skarżących prowadzi działalność gospodarczą w formie jednoosobowej kancelarii z siedzibą w Gdyni przy ul. D. [...], gdzie również zamieszkuje ze swoją rodziną. Zaskarżona decyzja została odebrana przez K. W. - żonę pełnomocnika. Pełnomocnik jako przedsiębiorca nie zatrudnia pracowników, nie udzielał także innym osobom pełnomocnictwa do działania w jego imieniu, w tym także do odbioru korespondencji. Dlatego też wyłącznie pełnomocnik skarżących był uprawniony do odbioru korespondencji związanej z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Niestety do nieprawidłowości bez udziału pełnomocnika doszło również w niniejszej sprawie bowiem K. W. przekazała korespondencję pełnomocnikowi w dniu 6 maja 2010 r. wskazując, iż korespondencja została jej przekazana przez pocztę dzień wcześniej, tj. 5 maja 2010 r. Stosowną adnotację w tym zakresie pełnomocnik uczynił na kopercie. Tryb zajęć i pracy domowej K. W., która nie pracuje aktualnie zawodowo, a wcześniej nie pracowała w sferze urzędowej, czy w zakresie obrotu korespondencją, spowodował przekazanie błędnej informacji pełnomocnikowi. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1895/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. P. i J. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że radca prawny M. W. wykonuje zawód radcy prawnego w formie kancelarii prawnej prowadzonej przez niego osobiście. Wobec tego w stosunku do tego rodzaju osoby fizycznej znajduje zastosowanie – jeżeli chodzi o zasady doręczeń pism – reżim prawny przewidziany przez przepisy art. 42 § 1 i art. 43 K.p.a. Z przepisów tych wynika, że osobie fizycznej doręcza się pisma w postępowaniu administracyjnym w jej mieszkaniu lub miejscu pracy. Jeżeli nie ma możliwości doręczenia korespondencji adresatowi osobiście znajduje zastosowanie tryb tzw. doręczenia zastępczego i wówczas korespondencję listową doręcza się, za pokwitowaniem m.in. dorosłemu domownikowi, jeżeli osoba ta podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie Minister Infrastruktury doręczył swą decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. z zachowaniem wskazanych wyżej reguł procesowych. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia wspomnianej wyżej decyzji wynika, że wobec nieobecności pełnomocnika, doręczyciel w dniu 4 maja 2010 r. doręczył przesyłkę jego żonie – K. W., która podjęła się oddania przesyłki adresatowi. Wobec tego 14 - dniowy termin do wniesienia środka odwoławczego upłynął z dniem 18 maja 2010 r. W tej sytuacji Minister Infrastruktury – badając dopuszczalność złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – miał obowiązek stwierdzenia na podstawie art. 134 K.p.a. uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego – skoro wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został sporządzony i nadany za pośrednictwem poczty jeden dzień po terminie (19 maja 2010 r.). Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2011 r. złożyli I. P. i J. K. reprezentowani przez radcę prawnego. Zaskarżyli w całości powyższy wyrok oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a.") mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi wskutek uznania, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. został złożony z uchybieniem terminu, a więc: - poprzez nieuwzględnienie naruszenia przez Ministra Infrastruktury przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. niewłaściwego zastosowania art. 42 K.p.a. w zw. z art. 43 K.p.a. oraz niezastosowania art. 45 K.p.a. (niepotraktowanie osoby fizycznej prowadzącej ewidencjonowaną działalność gospodarczą jako jednostki organizacyjnej); - poprzez nieuwzględnienie naruszenia przez Ministra Infrastruktury przepisów kodeksu postępowania administracyjnego tj. niezastosowania art. 46 § 1 K.p.a. w zw. z art. 39 K.p.a. (brak własnoręcznego wpisania daty przez odbierającą korespondencję) oraz niezastosowania art. 40 K.p.a. (błędne oznaczenie adresata). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zwrócono uwagę, że obecny art. 42 K.p.a. (poprzednio art. 39 K.p.a.) winno stosować się wyłącznie do doręczeń osobom fizycznym rozumianym stricte (bez dodatkowego organizacyjnego przymiotu przedsiębiorcy), gdyż brzmienie tego przepisu nie uległo zmianom poprzez wskazanie, iż dotyczy on także jednoosobowych przedsiębiorców. Z kolei art. 45 K.p.a., który obejmuje wszelkie inne niż stricte osoby fizyczne jednostki organizacyjne i organizacje społeczne, winien obejmować swą hipotezą również osoby fizyczne prowadzące ewidencjonowaną działalność gospodarczą. Przepis ten nie wymienia enumeratywnie podmiotów objętych jego dyspozycją, ogólnie wskazując, iż dotyczy jednostek organizacyjnych, jak i organizacji społecznych. Poprzez stosowanie do jednoosobowych przedsiębiorców art. 45 K.p.a., a nie art. 42 i 43 K.p.a. nie ogranicza się zbędnie wolności obywatelskich w zakresie swobody prowadzenia działalności gospodarczej, a jednocześnie nie stwarza żadnego zagrożenia dla obrotu gospodarczego (doręczyciel po prostu nie odda domownikowi korespondencji, jeżeli przedsiębiorca na poczcie nie upoważni go do tego). Jedynym kryterium skuteczności doręczenia winno być upoważnienie do odbioru korespondencji, a nie samo bycie domownikiem osoby fizycznej, która prowadzi działalność gospodarczą. Przy doręczaniu korespondencji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą przez osobę fizyczną nie ma ze swej istoty domownika. Pojęcie domownik jest odnoszone do miejsca zamieszkania (domu), zaś korespondencja związana z działalnością gospodarczą w bieżącym obrocie gospodarczym jest kierowana na miejsce jego siedziby działalności, a nie na miejsce jego zamieszkania. W tej sprawie pełnomocnik jako przedsiębiorca nie zatrudnia pracowników, nie udzielał także innym osobom (w tym małżonce K. W.) pełnomocnictwa do działania w jego imieniu, w tym także do odbioru korespondencji. Dlatego też wyłącznie pełnomocnik skarżących M. W. był uprawnionym do odbioru korespondencji związanej z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik zwrócił uwagę, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. została zaadresowana do "A. W.", gdy tymczasem pełnomocnik skarżących to M. W. W sytuacji, gdy organ wysyła korespondencję wskazując jako adresata inną osobę (o innym imieniu) popełniając w tym zakresie błąd nie może z tego faktu wywodzić niekorzystnych dla strony skutków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu, przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez I. P. i J. K. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1895/10, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie podniesione przez skarżących zarzuty zgłoszone w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy pomimo naruszenia przez organ art. 42, art. 43 K.p.a. w związku z art. 46 § 1 i art. 39 oraz art. 40 K.p.a., nie zasługują na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontrolował postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], stwierdzające, na podstawie art. 134 K.p.a., że wniosek I. P. i J. K. reprezentowanych przez r.pr. M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] został złożony z uchybieniem terminu. Podstawowym problemem prawnym na gruncie rozpoznawanej sprawy było zbadanie prawidłowości doręczenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 26 kwietnia 2010 r. Kwestionowaną przez skarżących okolicznością jest wadliwość doręczenia ich pełnomocnikowi decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...]. Podnieśli, iż ich pełnomocnik – r.pr. M. W. prowadzi działalność gospodarczą w formie jednoosobowej kancelarii, gdzie również zamieszkuje ze swoją rodziną. W takim przypadku, zdaniem skarżących, doręczania pism w postępowaniu administracyjnym winno stosować się przepisy właściwe dla osób fizycznych prowadzących ewidencjonowaną działalność gospodarczą, tj. stosować art. 45 K.p.a. Tym samym doręczanie pism powinno odbywać się do rąk upoważnionych do tego osób, bowiem jedynym kryterium skuteczności doręczenia powinno być upoważnienie, a nie samo bycie domownikiem osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą. W związku z tym, doręczenie decyzji żonie pełnomocnika – K. W., której nie udzielał pełnomocnictwa do działania w jego imieniu, w tym także do odbioru korespondencji, nie było zdaniem skarżących skuteczne. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniami podniesionymi przez skarżących dotyczących stosowania art. 45 K.p.a. Należy wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż w niniejszej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia wadliwości doręczenia r.pr. M. W. decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia ww. decyzji wynika, że wskutek nieobecności pełnomocnika, decyzja została doręczona w dniu 4 maja 2010 r. do rąk K. W. – żony pełnomocnika, która podjęła się przekazania przesyłki adresatowi, co też uczyniła w dniu 6 maja 2010 r. Nie można także przyjąć stanowiska skarżących, że organ nadzoru obowiązany był do doręczenia pełnomocnikowi przesyłki osobiście, z uwagi na fakt, iż K. W. nie legitymowała się należytym upoważnieniem. W stosunku do osób wykonujących zawód radcy prawnego w indywidualnej kancelarii mającej siedzibę w miejscu zamieszkania znajduje miejsce reżim prawny przewidziany przez przepisy art. 42 § 1 i art. 43 K.p.a., co oznacza, że pisma takim podmiotom doręcza się jak osobom fizycznym z możliwością wykorzystania trybu doręczenia zastępczego określonego w art. 43 K.p.a., zwłaszcza, gdy siedziba kancelarii znajduje się w mieszkaniu radcy prawnego (zob. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 911/10, LEX nr 745370, postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 37/05, ONSAiWSA 2005/6/117). Nie ma podstaw do uznana, że kancelaria radcy prawnego jest jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej w rozumieniu art. 45 K.p.a. Doręczenie w trybie art. 42 § 1 i art. 43 K.p.a. daje dużo szersze możliwości dokonania doręczenia. Może być ono dokonane w mieszkaniu, miejscu pracy, bądź w każdym innym miejscu, w którym zastanie się adresata. Wchodzą także w grę, poza doręczeniami właściwymi, doręczenia zastępcze, o których mowa w art. 43 K.p.a. i w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego adresatem, o którym stanowi art. 42 K.p.a., nie jest jedynie osoba faktycznie zamieszkująca pod adresem doręczenia, ale także osoba, która taki adres wskazała, jako adres dla doręczeń. Skoro tak, domownikiem w rozumieniu art. 43 K.p.a. jest faktycznie zamieszkująca pod tym adresem pełnoletnia osoba. Inne rozumienie tego przepisu praktycznie wykluczałoby możliwość doręczenia pism pod adresem wskazanym jako adres dla doręczeń. Taki sposób doręczenia przesyłek wybiera strona, gdy z uwagi na sposób prowadzenia działalności, tryb życia lub inne okoliczności adres dla doręczeń umożliwia jej odbiór korespondencji przy pomocy osób trzecich. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że poza sporem jest, iż w trakcie trwania postępowania administracyjnego do daty wydania zaskarżonego postanowienia, jedynym adresem dla doręczeń, który wskazał pełnomocnik strony była Kancelaria Radcy Prawnego, adres dla doręczeń: [...][...], ul. D. [...]. Na ten adres została doręczona przesyłka, którą odebrała i podpisała przebywająca w lokalu K. W. W skardze kasacyjnej kwestionuje się prawidłowość przyjęcia przez Sąd I instancji, że przesyłka została skutecznie doręczona, mimo że odebrała ją wymieniona wyżej osoba, a nie osobiście radca prawny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest prawidłowe. Jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki, domniemywa się, że osoba dorosła odbierająca korespondencję w imieniu pełnomocnika kierowaną na adres przez niego wskazany jest domownikiem lub osobą przez niego upoważnioną do jej odbioru. Słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji, że ryzyko skutków wynikających z odbioru przez osoby trzecie korespondencji na adres wskazany przez profesjonalnego pełnomocnika obciąża zawodowego pełnomocnika. Na gruncie powyższych rozważań, skład orzekający nie widzi konieczności zwrócenia się do składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwały rozstrzygającej zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości interpretacyjne, bowiem do doręczeń osobom fizycznym prowadzącym działalność gospodarczą ma zastosowanie art. 42 K.p.a. Konkludując, należy przyjąć, iż bezzasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż podniesione przez skarżących zarzuty niewłaściwego zastosowania art. 42 K.p.a. w zw. z art. 43 K.p.a. i niezastosowania art. 45 K.p.a. są niewątpliwie nieusprawiedliwione. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 40 § 1 K.p.a. poprzez błędne wpisanie imienia pełnomocnika (w miejsce M. wpisano A.) należy stwierdzić, że Minister Infrastruktury na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. rzeczywiście mylnie umieścił imię pełnomocnika, jednak - zdaniem Sądu – omyłka ta nie miała istotnego wpływu na prawidłowość doręczenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, iż osoba odbierająca przesyłkę (w tym wypadku żona pełnomocnika) po pierwsze miała możliwość zweryfikowania danych na niej umieszczonych, poza tym pod błędnym imieniem pełnomocnika znalazła się informacja "kancelaria prawna M. W.", w związku z czym bezspornym jest, iż pełnomocnik skarżących był adresatem przedmiotowej przesyłki. Trzeba także zauważyć, na podstawie zebranego materiału z akt sprawy, że większość pism kierowanych do r.pr. M. W. odbieranych było przez jego żonę – K. W., ponadto np. w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania na podstawie art. 157 § 2 K.p.a. z dnia 14 września 2009 r. odebranego przez pełnomocnika osobiście w dniu 22 września 2009 r. wkradł się tożsamy błąd, a mianowicie zamiast M. W. widniało "r.pr. A. W. Kancelaria Radcy Prawnego M. W.". Pełnomocnik skarżących nie wywodził z powyższych faktów roszczeń, ani nie wnosił względem nich żadnych zastrzeżeń. Wobec tak niekwestionowanych ustaleń, co do istotnych okoliczności faktycznych sprawy, prawidłowe jest rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury zawarte w postanowieniu z dnia [...] lipca 2010 r., w którym Minister stwierdził uchybienie przez skarżących terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Należy zauważyć, że czynności organu odwoławczego, determinowane są przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Po pierwsze, organ powinien zbadać odwołanie wnoszone przez stronę pod kątem jego dopuszczalności i terminowości. Po drugie, w razie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania organ powinien wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 K.p.a., w dalszej zaś kolejności, w razie ewentualnego wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ powinien rozpoznać ten wniosek według przepisów art. 58 i 59 § 2 K.p.a. Wydanie orzeczenia w trybie art. 134 K.p.a. kończącego postępowanie w sprawie winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie skarżonego rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji oraz w zakresie daty wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Takie też ustalenia poczynił organ, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie się do nich przychylił. Decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2010 r. została doręczona w dniu 4 maja 2010 r. w trybie doręczenia zastępczego, o jakim mowa w art. 43 K.p.a. (odbiór przesyłki potwierdziła żona pełnomocnika skarżących – K. W.). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został sporządzony i nadany na poczcie (data stempla pocztowego) w dniu 19 maja 2010 r., w związku z czym 14 – dniowy termin do wniesienia środka odwoławczego nie został dochowany (upłynął z dniem 18 maja 2010 r.). W związku z powyższym, fakt uchybienia przez r.pr. M. W. terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., jest bezsporny, wobec czego organ nie mógł przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a miał obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. Zarzut niezastosowania art. 46 § 1 K.p.a. w zw. z art. 39 K.p.a. nie ma także usprawiedliwionych podstaw, bowiem podążając za poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie jest wadliwym potwierdzenie doręczenia datą wpisaną przez doręczającego, jeżeli odbierający pismo potwierdzi doręczenie własnoręcznym podpisem. Należy wskazać, iż K. W. potwierdzając w dniu 4 maja 2010 r. odbiór ww. decyzji złożyła swój podpis pod datą opatrzoną datownikiem przez doręczyciela. Nie sposób zgodzić się także z podniesionym w skardze kasacyjnej twierdzeniem, iż odbierający korespondencję obowiązany jest umieścić własnoręcznie datę i podpis na doręczanych mu pismach. Trzeba wskazać, iż art. 46 § 1 K.p.a. nie wymaga, aby odbierający pismo własnoręcznie nanosił na zwrotne poświadczenie odbioru pisma datę tego odbioru. Data doręczenia musi być natomiast wskazana, ażeby odbierający pismo, oprócz faktu potwierdzenia odbioru pisma, mógł również potwierdzić datę jego odbioru własnoręcznym podpisem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 934/09, LEX nr 595623). W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.