II OSK 59/12

Dnia 10 maja 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ł. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 277/11 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 277/11, po rozpoznaniu skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. uchylił decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosta B. działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. – odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu infrastruktury technicznej (inwestycja celu publicznego) wraz z instalacją elektryczną pod nazwą "Stacja Bazowa [...]" na działce nr ewid. [...] położonej w B., gmina P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja zlokalizowana została w strefie oznaczonej symbolem planu RM/MN - na terenie zabudowy zagrodowej. Przeznaczeniem uzupełniającym strefy są urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.) "telekomunikacyjny obiekt budowlany" to linia kablowa podziemna, linia kablowa naziemna, kanalizacja kablowa, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe". Biorąc pod uwagę powyższe, organ I instancji stwierdził, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest urządzeniem infrastruktury technicznej, lecz telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, a zatem inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., której zarzuciła naruszenie: 1. art. 35 ust. 1 prawa budowlanego poprzez uznanie, iż zamierzenie inwestycyjne skarżącej jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo iż zamierzenie to nie jest niezgodne z ustaleniami tego planu; 2. art. 46 ust. 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 106, poz. 675) poprzez pominięcie w/w przepisów powodujące, że organ w sposób bezpodstawny i sprzeczny z postanowieniami powołanych przepisów rangi ustawowej stwierdził, że planowana inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest niezgodna z ustaleniami planu; 3. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przepisu planu, jaki miałby być naruszony przez planowaną inwestycję i niewskazanie przepisu planu zakazującego lokowania przedmiotowej inwestycji; 4. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony; 5. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do organu oraz pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli; 6. art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. poprzez dowolne i błędne ustalenia w sytuacji, gdy postanowienia planu nie stanowią o zakazie lokowania przedmiotowej inwestycji. Podnosząc te zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że według ustaleń w/w planu zagospodarowania teren, na którym planowana jest inwestycja oznaczony został symbolem RM/MN. Oznacza to, że na przedmiotowym terenie można realizować wyłącznie obiekty zabudowy mieszkaniowej zagrodowej i jednorodzinnej. § 28 w/w planu zagospodarowania przestrzennego zawiera ustalenia dotyczące miejscowości B. Jak wynika z tych ustaleń na w/w terenie przewidziano m.in.: zabudowę zagrodową, jednorodzinną i usługową, które może podlegać wymianie, rozbudowie lub przebudowie z zachowaniem jej podstawowego przeznaczenia, zmianę użytkowania istniejących budynków zabudowy zagrodowej na letniskową. Projektowana przez inwestora stacja bazowa nie jest zgodna z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla danej miejscowości. Rozpatrując powyższą sprawę w trybie odwoławczym organ II instancji nie znalazł prawnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponadto znajduje ona pełne umocowanie w obowiązujących przepisach. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody M. z dnia [...] grudnia 2010 r. złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako skarżąca) wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w przypadku braku podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej; 2. naruszenie art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 28 w zw. z §14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru gminy P, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] października 2006 r. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego i nieuzasadnione jest uznanie, iż zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego – stacji bazowej telefonii komórkowej jest niezgodne z planem w szczególności w świetle zmian prawa wprowadzonych ustawą z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. 3. naruszenie art. 46 ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez ich błędną interpretację powodującą, że organ II instancji stwierdził, że postanowienia w/w ustawy nie mają zastosowania do niniejszej sprawy. 4. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 107 § 1 i § 3, 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, nie wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i poczynienie ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, 5. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i załatwienie sprawy w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organu I instancji oraz świadomości i kultury prawnej obywateli; 6. naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że plan nie formułuje zakazu lokowania telekomunikacyjnych obiektów budowlanych, a wręcz dopuszcza w § 28 ust. 3 pkt 4 lokowanie na terenach objętych oznaczeniem symbolem RM/MN urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji. Wskazała na treść artykułu 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który stanowi, iż Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zwany dalej "planem miejscowym", nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi". Zaś art. 75 ust. 1 w/w ustawy stanowi, iż "Przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy". Biorąc pod uwagę powyższe organy obu instancji działające zgodnie z zasadami praworządnego państwa prawa powinny wskazać na jakiej podstawie prawnej oparły swoją decyzję, biorąc pod uwagę fakt, iż wskazana powyżej tzw. ustawa szerokopasmowa wprost zakazuje w art. 46 ustanawiania zakazów, czy przyjmowania rozwiązań, które mogą uniemożliwić lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a bezsprzecznie taką właśnie inwestycją jest inwestycja skarżącej. Dodatkowo podniosła, że decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ wydaje w przypadku stwierdzenia naruszeń ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego), a zatem decyzja taka, musi być oparta na jednoznacznym i niewątpliwym ustaleniu, że zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymaga to zawsze wskazania konkretnego postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym zawarte jest konkretne ustalenie, którego treść uprawniałaby do stwierdzenia, że dane zamierzenie inwestycyjne jest z nim sprzeczne i tym samym jako zakazane, nie może być realizowane. Zgodnie art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wskazana we wniosku planowana inwestycja zalicza się do inwestycji celu publicznego, zaś zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko, iż pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji jest pojęciem szerszym i zawierającym w swej treści również pojecie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego - inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W ocenie pełnomocnika Skarżącej stacja bazowa telefonii cyfrowej zaliczana jest do urządzeń telekomunikacyjnych, które zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami są urządzeniami infrastruktury technicznej i mają na celu zapewnienie łączności telefonii bezprzewodowej, służącej dobru ogółu ludności. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 46 ustawy prawo telekomunikacyjne urządzeniami telekomunikacyjnymi są urządzenia elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. W ocenie pełnomocnika skarżącej wnioskowana stacja bazowa to urządzenie przeznaczone do zapewniania telekomunikacji - a więc obiektem infrastruktury technicznej, będący inwestycją celu publicznego, wymienionym w art 2 ust. 46 prawa telekomunikacyjnego oraz w ustaleniach § 28 Planu (przeznaczenie uzupełniające). Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażonej m.in. w anteny nadawcze i odbiorcze wynika konieczność umieszczenia ich na odpowiednio wysokiej konstrukcji wsporczej, jaką w tym wypadku jest wolnostojąca wieża antenowa. Z faktu, że jakaś część składowa urządzenia telekomunikacyjnego jest zakwalifikowana jako telekomunikacyjny obiekt budowlany nie wynika, że całość przestaje być urządzeniem telekomunikacyjnym, a w konsekwencji przestaje być urządzeniem infrastruktury technicznej. W ocenie pełnomocnika skarżącej zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo i jako taka winna zostać uchylona a co za tym idzie również decyzja organu I instancji. Skarżąca pozostaje w przekonaniu, iż wbrew twierdzeniom organów - zarówno I jak i II instancji - przedmiotowa inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu i zaktualizowały się wszelkie przesłanki uzasadniające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenia pozwolenia na budowę, zgodnie z treścią złożonego przezeń wniosku. Na poparcie swojej argumentacji skarżąca powołała się na orzeczenia sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że punktem wyjścia dla rozpatrzenia zasadności skargi wniesionej w niniejszej sprawie uczynić należy regulację wynikającą z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którą właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na skutek zgłoszenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wszczyna się zatem postępowanie administracyjne mające na celu ustalenie przez właściwy organ architektoniczno - budowlany, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane są zgodne z wymogami prawa. Konsekwencją tego postępowania jest albo możliwość realizacji tych robót, albo brak takiej możliwości ze względu na niedopuszczenie do tego przez organ. Sąd wskazał, że podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem RM/MN jest, zgodnie z § 28 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, budownictwo mieszkaniowe zagrodowe jednorodzinne. Jednakże, podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami planu miejscowego, a logicznym tego uzasadnieniem jest okoliczność, iż przepisy o planowaniu przestrzennym ograniczają prawa obywateli, w tym konstytucyjnie chronione prawo własności. W demokratycznym państwie prawa wpływ władzy publicznej na wykonywanie prawa własności jest ograniczony tylko do wyraźnie określonych ustawowo przypadków i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). W ocenie Sądu stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. Ocena zgodności założeń zgłoszonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie może zostać dokonana wyłącznie w oparciu o podstawowe przeznaczenie terenu. Ponadto dopuszczalność zgłoszonej inwestycji należy oceniać także w kontekście tych postanowień planu dotyczących zabudowy uzupełniającej. Tymczasem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają urządzenia infrastruktury technicznej. Poza tym Sąd stanął na stanowisku, jakie zostało już w doktrynie i orzecznictwie wypracowane, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem infrastruktury technicznej, a tym samym jest inwestycją infrastrukturalną. Ponadto, jest to inwestycja o charakterze publicznym i w konkretnym przypadku wyczerpuje znamiona definicji inwestycji celu publicznego, o której mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy takim rozumieniu charakteru inwestycji stwierdzić należy, iż jej realizacja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej obu instancji, rozpoznając niniejszą sprawę naruszyły przepisy prawa materialnego przez błędną ich interpretację, co miało wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.), dalej p.p.s.a., orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Ł. K., zaskarżając wyrok w części, tj. w punkcie 1: uchylającym zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty B. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] oraz w punkcie 2: stwierdzającym, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku wskazania i wyjaśnienia prawnej podstawy podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia, tj. na niewskazaniu jakiego naruszenia prawa materialnego dopuściły się organy administracji wydając uchylone decyzje, by tym samym Sąd uzyskał uprawnienie do ich uchylenia w oparciu o przepis art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a.; 2. przepisu art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uwzględnienie skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody M., w sytuacji gdy zarówno w przedmiotowej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty B., nie zaistniały przesłanki określone w/w przepisem, a dające Sądowi prawną podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w punktach 1 i 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Należy mieć przy tym na względzie, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Należy zwrócić uwagę, że art. 46 ust. 1 w/w ustawy w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne). Wskazać należy, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/05, z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 521/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych rozważań wynika, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem dokonując oceny jej zgodności z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy administracji orzekające w niniejszej sprawie powinny uwzględnić powołane na wstępie przepisy art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Należy bowiem zauważyć, że regulacja art. 46 ust. 1 i 2 omawianej ustawy zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Słusznie zatem Sąd I instancji, wskazując na dokonanie przez organy błędnej interpretacji postanowień planu miejscowego, uznał za konieczne uchylenie decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wymienił i omówił przepisy, których naruszenie stanowiło w jego ocenie podstawę uchylenia decyzji organów, w związku z czym zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. należało uznać za nieusprawiedliwione. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.