I SA/Gl 1303/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak (spr.), Bożena Suleja, Protokolant Izabela Maj - Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A w K. na interpretację Prezydenta Miasta K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3, w związku z art. 14b, art. 14c i art.14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej Ordynacja podatkowa) oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613, ze z. dalej u.p.o.l) w interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] (nr [...]) udzielonej na wniosek A w K. uznał, iż powierzchnie biurowo-socjalne stanowiące zaplecze spółdzielni podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką jak za budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przedmiotowa interpretacja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu 7 czerwca 2010r. roku A w K. (dalej zwana wnioskodawcą) zwróciła się do Prezydenta Miasta K. (dalej zwany organem interpretacyjnym) o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, dotyczącej kwalifikacji powierzchni biurowo-socjalnej stanowiącej zaplecze spółdzielni. Prezentując stan faktyczny wnioskodawca wskazywał, iż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, różnicuje wysokość stawek podatku od nieruchomości uzależniając je od sposobu wykorzystania obiektów podlegających opodatkowaniu. Stawki podatku od budynków lub ich części, zależą między innymi od tego, czy budynki te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wnioskodawca wskazywał, iż w zasobach spółdzielni znajduje się budynek przy ul. [...], który oprócz lokali użytkowych (opodatkowanych stawką właściwą dla prowadzonej działalności gospodarczej), zawiera również powierzchnię wykorzystywaną jako zaplecze biurowo-socjalne dla konserwatorów. Powierzchnia ta jest konieczna do realizacji podstawowej, statutowej działalności spółdzielni tj. utrzymania zasobów mieszkaniowych i jako taka opodatkowana jest stawką właściwą dla budynków pozostałych. Wnioskodawca podkreślając, iż Wydział Podatków i Opłat Lokalnych Urzędu Miasta w K. zakwestionował powyższą kwalifikację powierzchni biurowo-socjalnej, zadał organowi interpretacyjnemu pytania: Jaką stawką winna być opodatkowana powierzchnia biurowo-socjalna stanowiąca zaplecze spółdzielni? Prezentując własne stanowisko w sprawie wnioskodawca, podkreślając niejednoznaczność przepisów prawa podkreślał, iż zgodnie z odpowiedzią podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów z dnia 22. 05. 2007r. na interpelację poselską nr 6781 w sprawie wątpliwości dotyczących płacenia przez spółdzielnie mieszkaniowe podatku od niektórych nieruchomości, "działalność spółdzielni w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swoich członków nie może być uznana za prowadzenie działalności gospodarczej. W związku z powyższym nieruchomości spółdzielni mieszkaniowych będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co do zasady, według stawek jak od budynków mieszkalnych lub od budynków pozostałych". Wnioskodawca wskazywał także, iż działalność gospodarcza jest z definicji działalnością zarobkową. O ile wynajem lokali użytkowych wypełnia tę definicję i służy osiąganiu dochodów, to funkcja zaplecza biurowo-socjalnego spółdzielni oraz sposób jego finansowania są inne. Przy prezentowaniu swojego stanowiska spółdzielnia odwoływała się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1997r. (nr FPK 1/97) wskazując, iż spółdzielnie mieszkaniowe gospodarują funduszami swoich członków w celach niezarobkowych i w zakresie dotyczącym ich podstawowej działalności nie można im przypisać prowadzenia działalności gospodarczej. Wnioskodawca wskazywał także, iż na powyższą uchwałę powoływał się "Urząd Miasta K., wydając dla naszej spółdzielni interpretację przepisów nr [...] w dniu [...]." oraz przywołał cytowaną odpowiedź na interpelację poselską jako obowiązującą linię orzecznictwa i piśmiennictwa w przedmiocie prowadzonej przez spółdzielnie mieszkaniowe działalności. Końcowo wnioskodawca podkreślał, iż prawidłową stawką opodatkowania powierzchni biurowo-socjalnej jest stawka właściwa dla budynków pozostałych. W indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z dnia [...] Prezydent Miasta K. uznał to stanowisko za nieprawidłowe podając, iż powierzchnie biurowo-socjalne stanowiące zaplecze spółdzielni podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką jak za budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ interpretacyjny po zaprezentowaniu stanu faktycznego i stanowiska wnioskodawcy stwierdził, iż w jego ocenie podstawową kwestią było określenie statusu prawnego wnioskodawcy i wskazywał, że zgodnie ż art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) celem spółdzielni mieszkaniowej jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom spółdzielni lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Ponadto zgodnie z art. 1 ust. 6 powołanej ustawy spółdzielnia mieszkaniowa "może prowadzić również inną działalność gospodarczą na zasadach określonych w odrębnych przepisach i w statucie, jeżeli działalność ta związana jest bezpośrednio z realizacją celu, o którym mowa w ust. 1." Organ interpretacyjny wskazywał, iż ze złożonego wniosku wynika, że A prowadzi obok działalności związanej z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych swych członków, także działalność związaną z wynajmem lokali użytkowych. W ocenie organu interpretacyjnego działalność ta jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.), który to stanowi, iż działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W przedmiotowej interpretacji podkreślono także, iż spółdzielnia prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zgodnie, z którym przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Na poparcie swoich poglądów organ interpretacyjny przywoływał wyrok z dnia 12 marca 2004r. Sądu Najwyższego (sygn. II CK 53/03) oraz postanowienie tego Sądu z dnia 20 października 1999r. (sygn. III CK.N 372/98). Odnosząc się do pytania postawionego przez wnioskodawcę organ interpretacyjny przywołując postanowienia art. 1a ust. 1 u.p.o.l. wskazywał, iż z przepisu tego wynika m. in, że budynki znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym powinny być one opodatkowane stawką jak za działalność gospodarczą. W przypadku przedsiębiorcy o opodatkowaniu budynku stawką jak za działalność decyduje bowiem sam fakt związania budynku z prowadzoną działalnością gospodarcza, a nie sposób zajęcia jak sugeruje wnioskodawca. W związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż budynek wskazany we wniosku będący w posiadaniu wnioskodawcy, mógłby być opodatkowany stawką jak za budynki pozostałe. Na potwierdzenie zaprezentowanego stanowiska organ interpretacyjny przywoływał fragmenty wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28. 07. 2009r., gdzie m. in. podkreślono, iż "Do uznania (...), że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (...) wystarczy stwierdzenie, że są one w posiadaniu przedsiębiorcy (...) ". Organ interpretacyjny podkreślał, iż wnioskodawca wyraźnie wskazał, iż w przedmiotowym budynku poza lokalami użytkowymi znajdują się także powierzchnie wykorzystywane jako zaplecze biurowo-socjalne dla konserwatorów, z czego w ocenie Prezydenta Miasta K. wynika, iż pomieszczenia będące przedmiotem wniosku znajdują się w budynku, który nie jest budynkiem mieszkalnym, a co z kolei oznacza, iż jako budynek będący w posiadaniu przedsiębiorcy winien być on opodatkowany wg stawki jak za działalność gospodarczą. Organ interpretacyjny wskazywał w tym miejscu, iż zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarcza, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, (...) chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". W ocenie organu interpretacyjnego zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w powoływanej przez wnioskodawcę odpowiedzi na interpelację poselską nr 6781 podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów wydanej dnia 16. 03. 2007r., na którą Spółdzielnia powoływała się w złożonym wniosku wskazując jednocześnie, iż kieruje się nią w sposobie opodatkowania, a która została także powołana przez organ w interpretacji wydanej dnia [...] dla A. Organ interpretacyjny podkreślał, że wbrew temu co twierdzi wnioskodawca, z powoływanego pisma Ministerstwa Finansów nie wynika, iż budynki A mogą podlegać opodatkowaniu stawką jak za budynki pozostałe. Zgodnie bowiem z powoływanym stanowiskiem Ministerstwa Finansów, "(...) nieruchomości spółdzielni mieszkaniowych (w tym biura spółdzielni, świetlice) będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co do zasady, według stawek jak od budynków mieszkalnych lub od budynków pozostałych. W przypadku, gdy spółdzielnia mieszkaniowa prowadzi działalność gospodarcza budynki lub ich części wykorzystywane do tej działalności opodatkowane będą stawka podatku właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej." W ocenie organu interpretacyjnego z powołanego powyżej stanowiska Ministerstwa Finansów wynika, iż w sytuacji gdyby spółdzielnie mieszkaniowe prowadziły wyłącznie działalność statutową to będące w ich posiadaniu budynki niebędące mieszkalnymi mogłyby być opodatkowane wg stawek właściwych dla budynków pozostałych, natomiast w sytuacji, gdy spółdzielnie mieszkaniowe prowadzą oprócz działalności statutowej również działalność gospodarczą (tak jak ma to miejsca w przypadku A) to wówczas, co do zasady, wszystkie budynki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie konieczne jest ich opodatkowanie według najwyższych stawek za wyjątkiem budynków mieszkalnych, które w przypadku pełnienia funkcji mieszanej podlegają opodatkowaniu stawką najwyższą tylko w części, w której prowadzona jest działalność gospodarcza. Odnosząc powyższe do przedstawionego stanu faktycznego organ interpretacyjny uznał, iż w przypadku wnioskodawcy sytuacja taka nie ma miejsca, gdyż zaplecze biurowo-socjalne mieści się w budynku użytkowym związanym z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą. Końcowo organ interpretacyjny wskazywał, iż jego stanowisko uwzględnia również stanowisko zaprezentowane przez Ministerstwo Finansów, na które powołuje się sam wnioskodawca mimo, iż jest odmienne od zaprezentowanego przez A, a różnica w zastosowanej wykładni wynika z tego, że wnioskodawca odniósł się wyłącznie do części pisma Ministerstwa Finansów dotyczącej podmiotów (spółdzielni), które nie prowadzą działalności gospodarczej pomijając przy tym istotny aspekt mający zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 września 2010r. (data nadania w urzędzie pocztowym 23. 09. 2010r.) wnioskodawca zaprezentował w istocie całe wcześniejsze stanowisko w sprawie, a powołując się na ww. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1997r. (nr FPK 1/97) podkreślał, iż spółdzielnie mieszkaniowe gospodarują funduszami swoich członków w celach nie zarobkowych i w zakresie dotyczącym ich podstawowej działalności, co oznacza, iż nie można im przypisać prowadzenia działalności gospodarczej. Wzywająca wskazywała, iż takie właśnie prace, konieczne w działalności podstawowej spółdzielni wykonują pracownicy - konserwatorzy, którzy w przedmiotowych w sprawie pomieszczeniach, mają swoje zaplecze techniczne i socjalne (łaźnie, szatnie, składowanie narzędzi koniecznych dla wykonania prac, przechowywanie bieżącej dokumentacji wykonywanych robót oraz ich archiwizowanie). Zaplecze biurowo-socjalne dla pracowników spółdzielni utrzymywane jest z opłat czynszowych mieszkańców i że nie jest to działalność zarobkowa i nie generuje dochodu. Wzywający do usunięcia naruszenia prawa podkreślał, iż zgodnie z pismami Ministerstwa Finansów (nr [...] z dnia 5 marca 2008r.; nr [...] z dnia 22 grudnia 2006r.), osiedlowe warsztaty konserwacyjno-remontowe znajdujące się w budynku mieszkalnym lub poza nim, są elementem "zasobów mieszkaniowych" oraz wskazywał, iż gospodarka "zasobami mieszkaniowymi" w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, została wyraźnie zróżnicowana od działalności gospodarczej poprzez objęcie zwolnieniem dochodów uzyskanych z B i opodatkowanie tych, uzyskanych z działalności gospodarczej. Zdanie Spółdzielni w świetle przytoczonych dokumentów oczywista jest wola i intencja ustawodawcy, który gospodarkę zasobami mieszkaniowymi traktuje odmiennie od działalności gospodarczej. Zasoby mieszkaniowe, finansowane z opłat mieszkańców – eksploatacyjnych i czynszowych (najemcy) nie mogą być opodatkowane stawką właściwą dla lokali użytkowych, w których prowadzona jest działalność gospodarcza. W związku z tym, że na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ interpretacyjny nie udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie, skargą datowaną na dzień 25 października 2010r. A w K. (dalej zwana skarżącym) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucają przedmiotowej interpretacji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. naruszenie: art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zakresie ustalenia, że skarżąca spółdzielnia mieszkaniowa jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą w pełnym zakresie bez uwzględnienia podstawowej statutowej działalności, która nie jest działalnością gospodarczą oraz art. 1a) ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi A poza zaprezentowaniem dotychczasowego stanowiska zawartego we wniosku i wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz całego dotychczasowego przebiegu postępowania wskazywała, iż jej zdaniem w pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia, czy wedle definicji działalności gospodarczej wynikającej z ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej spółdzielnia mieszkaniowa prowadzi działalność gospodarczą. Skarżąca podkreślała, iż według definicji działalności gospodarczej wynikającej z art. 2 wyżej powołanej ustawy jest to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie, i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z kolei w myśl art. 1 i 2 ustawy z dnia 16 września 1982 roku Prawo spółdzielcze (t.j. Dz. U z 2003r. Nr 188, poz. 1848, ze. zm) spółdzielnia jest dobrowolnym zrzeszeniem nieograniczonej liczby osób, o zmiennym składzie osobowym i zmiennym funduszu udziałowym, które w interesie swoich członków prowadzi wspólną działalność gospodarczą na podstawie ustawy oraz zarejestrowanego statutu. Z art. 3 ustawy Prawo spółdzielcze wynika, że majątek spółdzielni jest prywatną własnością jej członków. Autor skargi w dalszej jej części wskazywał, iż jeśli chodzi o działalność spółdzielni mieszkaniowych, to w myśl art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych celem działalności tego typu spółdzielni jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych oraz innych potrzeb członków i ich rodzin przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Przedmiotem działalności spółdzielni może być: 1) budowanie lub nabywanie budynków w celu ustanowienia na rzecz członków spółdzielczych lokatorskich praw do znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych, 2) budowanie lub nabywanie budynków w celu ustanowienia na rzecz członków odrębnej własności znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych lub lokali o innym przeznaczeniu, a także ułamkowego udziału we współwłasności w garażach wielostanowiskowych, 3) budowanie lub nabywanie domów jednorodzinnych w celu przeniesienia na rzecz członków własności tych domów, 4) udzielanie pomocy członkom w budowie przez nich budynków mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, 5) budowanie lub nabywanie budynków w celu wynajmowania lub sprzedaży znajdujących się w tych budynkach lokali mieszkalnych lub lokali o innym przeznaczeniu. Spółdzielnia może prowadzić również inną działalność gospodarczą na zasadach określonych w odrębnych przepisach i w statucie, jeżeli działalność ta związana jest bezpośrednio z realizacją celu, o którym mowa w ust. 1. (art. 1 ust. 6 ustawy). Skarżąca podkreślała, że powołane przez nią uregulowania dotyczące przedmiotu działalności spółdzielni mieszkaniowej nie pozwalają na podejmowanie przez te spółdzielnie działalności innej niż wymieniona w art. 1 ust. 2, 3, 5 i 6 ustawy, a przepis art. 1 ust. 6 ustawy, umożliwiający spółdzielni mieszkaniowej prowadzenie innej działalności gospodarczej, zezwala na to jednak tylko wówczas, gdy działalność taka służy realizacji podstawowego celu istnienia spółdzielni. W dalszej części skargi wskazywano, iż w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych różnica między kosztami eksploatacji i utrzymania danej nieruchomości, zarządzanej przez spółdzielnię na podstawie art. 1 ust. 3, a przychodami z opłat, o których mowa w art. 4 ust. 1-2 i 4, zwiększa odpowiednio przychody lub koszty eksploatacji i utrzymania danej nieruchomości w roku następnym. Skutkiem przywołanego przepisu jest specyficzny pod względem gospodarczym charakter spółdzielni mieszkaniowej, która nie działa dla zysku. Dochody spółdzielni mieszkaniowej muszą być dostosowane do wydatków, dlatego też nie może ona uchwalać obciążeń finansowych członków prowadzących do gromadzenia zysków finansowych nie uzasadnionych jej bieżącymi potrzebami. Autor skargi podkreślał, że w zakresie swej podstawowej działalności, określonej w art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, spółdzielnie mieszkaniowe są obowiązane stosować się do zasady finansowo bezwynikowej gospodarki zasobami majątkowymi swoich członków oraz stwierdzał, że spółdzielnie mieszkaniowe gospodarują funduszami swych członków w celach niezarobkowych i w zakresie dotyczącym ich podstawowej działalności, określonej w art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, nie można im przypisać prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego skoro powierzchnie biurowo-socjalne są wykorzystywane na cele podstawowej działalności statutowej (utrzymanie zasobów mieszkaniowych) powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek jak od budynków pozostałych. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Tym samym ustawodawca zróżnicował wysokość stawek podatku od nieruchomości, wynikających z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zależności od sposobu wykorzystywania nieruchomości podlegających opodatkowaniu. W ocenie skarżącej Spółdzielni w zakresie dotyczącym jej podstawowej działalności, nie można jej przypisać prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji działanie spółdzielni na rzecz jej członków należy uznać jako niezwiązane z działalnością gospodarczą. Dla poparcia swoich wywodów strona skarżąca przywoływała postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 1999 roku (sygn. akt: III CKN 372/98), dotyczące działalności gospodarczej spółdzielni mieszkaniowych, w którym stwierdzono: "Mając na uwadze wymienione cechy, należy uznać, że działalność spółdzielni mieszkaniowej skierowana »do wewnątrz«, w ramach stosunków członkowskich nie ma charakteru gospodarczego, natomiast może być tą działalnością wobec innych przedsiębiorców, zwłaszcza w toku budowy lub administrowania cudzymi zasobami albo swobodnego gospodarowania własnymi lokalami". Skarżąca na poparcie swoich twierdzeń przywoływała ww. uchwałę NSA z 24 marca 1997 roku (sygn. akt: FPK 1/97) oraz na odpowiedź z dnia 16 marca 2007 roku Ministra Finansów na interpelację poselską z dnia 15 lutego 2007 roku. Skarżąca wyjaśniała także, iż pismem z dnia 22 września 2010 roku wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, jednakże wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji akcentują, iż z wniosku jednoznacznie wynikało, że Spółdzielnia prowadzi działalność gospodarczą (wynajem lokali użytkowych), co musiało skutkować uznaniem jej za przedsiębiorcę, który z kolei musi płacić podatek od nieruchomości według stawek jak za działalność gospodarczą. Organ podkreślał, iż wskazane w skardze zarzuty należy uznać za bezzasadne, a odnosząc się do naruszenia postanowień art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przywołując jego treść stwierdzał, iż wynika z niej m.in., iż budynki znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, z wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym powinny być one opodatkowane stawką jak za działalność gospodarczą. Organ interpretacyjny podkreślał, iż w przypadku przedsiębiorcy, także skarżącej, o opodatkowaniu budynku stawką jak za działalność gospodarczą decyduje już bowiem sam fakt związania budynku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nie sposób jej zajęcia. Organ interpretacyjny podkreślał, iż związku z tym brak było podstaw prawnych do stwierdzenia, iż budynek wskazany we wniosku będący w posiadaniu skarżącej, mógłby być opodatkowany stawką jak za budynki pozostałe. Na poparcie swoich twierdzeń organ interpretacyjny przywoływał wyroki sądów administracyjnych, w tym m. in. wyrok z dnia 28.12.2009r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy (sygn. I SA/Bd 786/09) wskazując, iż "spółdzielnia mieszkaniowa będąca przedsiębiorcą (...), zobligowana jest do płacenia podatku od nieruchomości wg najwyższej stawki od wszystkich lokali, które nie stanowią lokali mieszkalnych. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt wykorzystywania tych lokali lub ich związek z prowadzeniem działalności gospodarczej." oraz wyrok WSA w Białymstoku z 30 maja 2006 (sygn. I SA/Bk 95/06), w którym stwierdzono, że "(...) nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza, za wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą." Na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011r. pełnomocnik skarżącego podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skardze podkreślał, iż spółdzielnia mieszkaniowa nie jest przedsiębiorca w pełnym tego słowa znaczeniu, gdyż nie prowadzi działalności dochodowej. Pełnomocnik skarżącej wskazywał także, iż od nieruchomości, które są wynajmowane na prowadzenie działalności gospodarczej uiszcza podatek według stawki przewidzianej dla takiej nieruchomości, natomiast uważa, że pomieszczenia wykorzystywane przez konserwatorów pozostają w bezpośrednim związku z działalnością statutową spółdzielni, czyli gospodarowaniem zasobami mieszkaniowymi. Pełnomocnik organu interpretacyjnego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę, w szczególności powołując się na poglądy orzecznictwa zacytowane w jej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawą p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdza, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia prawa, a wobec podzielania przez skład orzekający stanowiska organu interpretacyjnego skargę należało oddalić. Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 14c Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest zatem wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. Wykonanie tego obowiązku zamyka się w zasadzie stwierdzeniem: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe", albo "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Wiele zależy przy tym od tego, czy ocenę prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części. Jeśli zatem organ wydający interpretację indywidualną uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, to wówczas może odstąpić od uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji indywidualnej. Gdy zaś uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to wówczas powinien określić, w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe. Oznacza to, że w tym wypadku konieczne jest już zamieszczenie w interpretacji jej uzasadnienia prawnego. Sąd podkreśla, iż istotne znaczenie ma uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, w razie negatywnej oceny stanowiska strony. W takim bowiem przypadku konieczne jest zawarcie w interpretacji wskazania stanowiska, które organ uznał za prawidłowe oraz uzasadnienia prawnego tego stanowiska. Na tle tych przepisów zauważyć trzeba, że pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zawierająca ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. W szczególności wymóg ten dotyczy interpretacji zawierającej negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy (dotyczy to rozpatrywanego przypadku), co expressis verbis wynika z powołanego wyżej art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji spełnia wymogi stawiane przez prawo. Zawiera bowiem przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez tegoż wnioskodawcę stanowiska. Z uzasadnienia prawnego zaskarżonej interpretacji wynika zdaniem Sądu właściwy tok rozumowania organu, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia odmiennego stanowiska. Zgodnie z art. 14b § 2 i § 3 ustawy Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Mając na uwadze wskazane powyżej przepisy ustawy Ordynacja podatkowa podnieść także należy, iż podstawą udzielenia interpretacji indywidualnej jest stan faktyczny wskazany we wniosku podatnika. W związku z czym orzeczenie Sądu w przedmiotowej sprawie wiąże wyłącznie w zaprezentowanym przez skarżącą zaistniałym stanie faktycznym zaprezentowanym we wniosku i tylko do tego stanu się odnosi. Sąd podkreśla, iż modyfikowane przez wnioskodawcę stanowisko prezentowane w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jak i w skardze nie mogło mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie i z tego też względu skład orzekający w sprawie, mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku podzielił przedstawioną przez organ interpretacyjny wykładnię przepisów prawa podatkowego. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia tego jaką stawką winna być opodatkowana powierzchnia biurowo-socjalna stanowiąca zaplecze A. Zdaniem skarżącego wnioskodawcy winna to być stawka jak od budynków pozostałych, a w ocenie organu interpretacyjnego winna to być stawka przewidziana odpowiednio dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Rozstrzygając tak zakreślony spór i mając na uwadze niesporny stan faktyczny sprawy zaprezentowany we wniosku o interpretację Sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że zgodnie z definicją normatywną zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W myśl tej definicji wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Jeżeli zatem np. budynek mieszkalny i związany z nim grunt jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to podlega opodatkowaniu na takiej zasadzie, że budynek jest obciążony stawkami właściwymi dla innych budynków mieszkalnych, a grunt wg stawek właściwych dla gruntów pozostałych. Grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych mają ustaloną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. stawkę podatku. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., (sygn. akt I SA/Gd 481/05, NSA.orzeczeniagov.pl), stwierdził nawet, że tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Zbliżonych kwestii dotyczył wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 marca 2006r., I SA/Gd 49/04, niepubl., w którym stwierdzono, że podatnik zobowiązany był do opłacania podatku od budynków według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą za okres, w którym miał status przedsiębiorcy. O tym, czy podmiot był przedsiębiorcą, czy też nie, przesądzał wpis do rejestru przedsiębiorców (por. komentarz do art. 1(a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008.). Podzielając powyższe poglądy sądów administracyjnych oraz doktryny, skład orzekający podkreśla, iż w prezentowanej definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) spółdzielnia mieszkaniowa może prowadzić również inną działalność gospodarczą na zasadach określonych w odrębnych przepisach i w statucie, jeżeli działalność ta jest związana bezpośrednio z realizacja celu, o którym mowa w ust. 1. Ustęp pierwszy stanowi, że celem spółdzielni mieszkaniowej, jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb członków oraz ich rodzin, przez dostarczanie członkom samodzielnych lokali mieszkalnych lub domów jednorodzinnych, a także lokali o innym przeznaczeniu. Mając na uwadze powyższe regulacje należy wskazać, że spółdzielnia posiada status przedsiębiorcy, co w istocie wynika z zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego (wynajem lokali użytkowych) oraz z załączonych w toku postępowania interpretacyjnego dokumentów. Jednocześnie Spółdzielnia w istocie nie kwestionuje samego faktu prowadzenia działalności gospodarczej (wynajem powierzchni użytkowych) choć podkreśla, iż jest to specyficzny i nie nastawiony w ostatecznym efekcie na zysk profil działalności ubocznej. Na marginesie zarzutów i twierdzeń strony skarżącej Sąd wskazuje, iż status przedsiębiorcy potwierdza wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, którego kopia została dołączona również do przedmiotowej skargi oraz twierdzenia organu interpretacyjnego, którym skarżąca nie zaprzeczyła, iż z postanowień zawartych w statucie Spółdzielni, jako przedmiot działalności przedsiębiorcy wskazano m. in.: kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek; pośrednictwo w obrocie nieruchomościami; zarządzanie nieruchomościami wykonywanymi na zlecenie oraz wskazane we wniosku wynajem lokali użytkowych. W ocenie składu orzekającego już sam fakt wykazania we wniosku jako przedmiotu działalności wynajmu lokali użytkowych, nakazuje uznać za chybione twierdzenia skarżącej, iż nie można jej przypisać prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu twierdzenie organu interpretacyjnego, iż wnioskodawca jest podmiotem, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dla porządku wskazać także przyjdzie, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć działalność, o której mowa w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Odnosząc się do kwestii dotyczącej tego czy A prowadzi działalność gospodarczą warto także odwołać się do uchwały Sądu Najwyższego podjętej w składzie 7 sędziów z dnia 6 grudnia 1991r., sygn. akt III CZP 117/91 (OSP 1992, z. 11-12, poz. 235), działalność gospodarcza charakteryzuje się następującymi cechami: a) zawodowy (zatem nie amatorski, nie okazjonalny) charakter działalności; b) podporządkowanie się zasadom racjonalnego gospodarowania (regułom opłacalności i zysku); c) powtarzalność działań (standaryzacja transakcji, seryjność produkcji, stała współpraca); d) uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Przesłanka opłacalności i zysku wiąże się wprost z normatywną przesłanką zarobkowości. O zarobkowości działalności decyduje cel jej wykonywania. Jeżeli zakłada się osiągnięcie w związku z działalnością i w jej efekcie nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, a więc osiągnięcie dochodu, to znaczy, że został określony cel zarobkowy tej działalności. Nie oznacza to jednak, jak wcześniej już zauważono, że przedmiotowe lokale nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg najwyższej stawki. Decydujące bowiem znaczenie w tym zakresie ma fakt posiadania przez Spółdzielnię przymiotu podmiotu, o którym mowa w art. 1a) ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. oraz posiadanie przez nią lokali użytkowych wynajmowanych nie w celach mieszkaniowych. Sąd podziela stanowisko organu interpretacyjnego, iż analiza złożonego wniosku skarżącej wskazuje na to, iż prowadzi ona oprócz działalności związanej z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych swych członków, także działalność związaną z wynajmem lokali użytkowych. Zgodnie zaś z art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, uprawniony był pogląd, iż Spółdzielnia prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą w rozumieniu ww. ustawy (por. wyrok z dnia 12 marca 2004r. Sądu Najwyższego sygn. II CK 53/03). Odnosząc się do zarzutów i stanowiska strony skarżącej podkreślenia wymaga także to, iż uchwała NSA z dnia 24 marca 1997r., (sygn. akt FPK 1/97) została podjęta na gruncie częściowo nie obowiązującego już stanu prawnego, a przywoływana odpowiedź na interpelację poselską, różnie interpretowana przez strony sporu, nie może być uznana za źródło obowiązującego prawa, a nawet jego legalnej wykładni. Ponadto rację ma organ interpretacyjny gdy akcentuje, iż skarżąca prezentując swoją argumentację tylko w części cytuje ww. stanowisko Ministra Finansów zawarte w odpowiedzi na interpelację poselską nr 6781 z dnia 16.03.2007r. Podano tam bowiem m. in., że ,,nieruchomości spółdzielni mieszkaniowych (w tym biura spółdzielni, świetlice) będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co do zasady, według stawek jak od budynków mieszkalnych lub od budynków pozostałych. W przypadku, gdy spółdzielnia mieszkaniowa prowadzi działalność gospodarczą budynki lub ich części wykorzystywane do tej działalności opodatkowane będą stawką podatku właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej." W ocenie Sądu, w świetle powyższego poglądu, stanowisko skarżącej byłoby uprawnione w sytuacji wykazania we wniosku o interpretację, że prowadzi wyłącznie działalność statutową wyłączającą prowadzenie działalności gospodarczej. Wtedy bowiem będące w posiadaniu skarżącej Spółdzielni budynki niebędące mieszkalnymi mogłyby być opodatkowane wg stawek właściwych dla budynków pozostałych, natomiast w sytuacji, o której jest mowa w zaprezentowanym w stanie faktycznym sprawy (wynajem powierzchni użytkowych) z którego wynika, że skarżąca oprócz działalności statutowej prowadzi również działalność gospodarczą, to wówczas co do zasady, wszystkie budynki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie zgodne z prawem jest opodatkowanie według stawek jak za tą działalność, za wyjątkiem budynków mieszkalnych. W konsekwencji budynki stanowiące własność spółdzielni mieszkaniowej wykorzystywane pod najem lokali użytkowych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według najwyższej stawki, tj. jak od działalności gospodarczej w przypadku, gdy spółdzielnia jest przedsiębiorcą. W odniesieniu do zarzutów skargi podkreślenia wymaga także to, iż w świetle ww. definicji ustawowej nie ma nawet warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. [...] W orzecznictwie akcentuje się, iż sam fakt posiadania lokalu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza, za wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą – wyrok WSA w Białymstoku z 30 maja 2006r., sygn. akt I SA/Bk 95/06 (por. L. Etel: Podatki od nieruchomości 2009, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s.19). Godzi się też przywołać, w kontekście omawianego zagadnienia, stanowisko doktryny, gdzie stwierdzono m. in., iż należy dokonać rozróżnienia na spółdzielnie "przedsiębiorców" i spółdzielnie "nieprzedsiębiorców", jeśli chodzi o wyodrębnione lokale inne niż mieszkalne. Należące do spółdzielni lokale mieszkalne zawsze będą opodatkowane wg stawek dla budynków mieszkalnych. W sytuacji, gdy spółdzielnia prowadzi działalność gospodarczą, wspomniane lokale należy opodatkować stawkami właściwymi dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Związane jest to z faktem, że samo posiadanie ich przez spółdzielnię-przedsiebiorcę, decyduje o istnieniu związku, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Jeżeli natomiast mamy do czynienia ze spółdzielnią mieszkaniową nie będącą przedsiębiorcą, to lokale użytkowe podlegają opodatkowaniu wg stawek pozostałych, chyba że zostaną np. wynajęte – w takiej sytuacji spółdzielnia jako właściciel obowiązana będzie odprowadzać od nich podatek liczony wg najwyższych stawek (por. L. Etel, M. Popławski, S. Presnarowicz, R. Dowgier: Podatki i opłaty samorządowe w pytaniach i odpowiedziach, Warszawa 2003r., s. 87). Należy także wskazać, iż w kwestii opodatkowania nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą zaprezentował swoje stanowisko także Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dnia 20 marca 2009r., sygn. akt II FSK 1888/07, (LEX nr 495385) jednoznacznie stwierdził, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W tym stanie rzeczy Sąd uznaje zarzuty naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za bezzasadne. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie podziela, co do zasady, pogląd WSA w Bydgoszczy wyrażony w wyroku z dnia 28. 12. 2009r. (sygn. I SA/Bd 786/09 w: nsa.orzeczenia.gov.pl) zgodnie, z którym "spółdzielnia mieszkaniowa będąca przedsiębiorcą (...), zobligowana jest do płacenia podatku od nieruchomości wg najwyższej stawki od wszystkich lokali, które nie stanowią lokali mieszkalnych. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt wykorzystywania tych lokali lub ich związek z prowadzeniem działalności gospodarczej." W tym stanie rzeczy Sąd uznając, iż wydana przez Prezydenta Miasta K. indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego odpowiadała prawu - na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.