I SA/Lu 71/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk ,, WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. oddala skargę. I SA/Lu 71/11 UZASADNIENIE 1. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze / SKO / na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - o.p. /, po rozpatrzeniu odwołania A. / A. /, utrzymało w mocy decyzję SKO z dnia 10 września 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 1 czerwca 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia 24 listopada 2009 r. w sprawie określenia A. zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2008 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i przedstawionych akt postępowania przed organami podatkowymi wynika, że decyzja Wójta Gminy z dnia 24 listopada 2009 r., określająca A. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r., miała u podstaw zakwestionowanie deklaracji podatku od nieruchomości, sporządzonej dnia 10 stycznia 2008 r., w zakresie powierzchni budynku i wartości budowli. Decyzja określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości nie objęła przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, które zostały ujęte w odrębnej deklaracji podatku od nieruchomości na 2008 r., sporządzonej dnia 7 stycznia 2008 r. / były to: grunt o powierzchni 0,5 m² i budynek o powierzchni 0,25 m², związane z prowadzeniem działalności gospodarczej /. Ta odrębna deklaracja podatku od nieruchomości nie została zakwestionowana przez organ podatkowy. A. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia 1 czerwca 2010 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 24 listopada 2009 r. Powoływała się na rażące naruszenie art. 6 ust. 9 pkt 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych / Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. – u.p.o.l. / oraz art. 21 § 3 i art. 207 § 2 o.p. w warunkach przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Zdaniem A. organ podatkowy w decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości miał oczywisty obowiązek uwzględnić wszystkie przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, położone we właściwości organu rozstrzygającego. Miał oczywisty obowiązek uwzględnić przy określaniu zobowiązania podatkowego decyzją także te przedmioty opodatkowania, które zostały ujęte w odrębnej deklaracji, sporządzonej dnia 7 stycznia 2008 r. SKO z odwołaniem do art. 21 § 3 i art. 207 § 2 o.p. oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. argumentowało, że podatek od nieruchomości od osób prawnych podlega samoobliczeniu w deklaracji składanej organowi podatkowemu. Przepisy o.p. i u.p.o.l. nie zobowiązują podatnika do zadeklarowania w jednej deklaracji wszystkich przedmiotów opodatkowania, położnych we właściwości organu podatkowego. Organ podatkowy nie ma obowiązku objąć wszystkich przedmiotów opodatkowania danego podatnika, położnych w jego właściwości, w jednej decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Organ podatkowy jest uprawniony wydać odrębne decyzje określające osobie prawnej zobowiązanie w podatku od nieruchomości dla odrębnych przedmiotów opodatkowania. SKO wskazało stanowisko prawne w sprawach: I SA/Gd 320/09, I SA/Lu 501/09. Konkludowało, że w okolicznościach rozpatrywanego postępowania podatkowego nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych we wniosku o stwierdzenie nieważności, tym bardziej nie doszło do rażącego naruszenia tych przepisów. 2. W skardze na ostateczną decyzję SKO, odmawiającą stwierdzenia nieważności, A. zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji SKO z dnia 10 września 2010 r. i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zdaniem A. pominięcie niektórych przedmiotów opodatkowania, przy określeniu zobowiązania w podatku od nieruchomości decyzją, stanowi rażące naruszenie art. 207 § 2, art. 21 § 3 o.p. oraz art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. w warunkach art. 247 § 1 pkt 3 o.p. Z art. 21 § 3 o.p. w powiązaniu z art. 84 i art. 217 Konstytucji RP wynika w sposób oczywisty, że tylko jedna kwota może być prawidłową kwotą zobowiązania podatkowego. Tylko wtedy zobowiązanie podatkowe będzie odpowiadało rzeczywistemu stanowi faktycznemu. Wydając decyzję określającą zobowiązanie podatkowe, organ podatkowy ma obowiązek uwzględnić wszystkie przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, położne w jego właściwości. A. wskazała stanowisko prawne w sprawie I SA/Bk 390/10. 3. W odpowiedzi na skargę SKO wnosiło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko, argumenty, przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Skarga nie jest zasadna. 5. Przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji w postaci rażącego naruszenia prawa, wymieniona w art. 247 § 1 pkt 3 o.p. obejmuje sytuacje, w których proste zestawienie obowiązującego stanu prawnego z treścią decyzji pozwala stwierdzić jawną, oczywistą sprzeczność treści decyzji z treścią obowiązującego stanu prawnego. Przesłanka ta zachodzi, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu prawa bądź wydano ją z pominięciem przepisu, który w sposób oczywisty powinien zostać zastosowany; gdy w niebudzącym wątpliwości interpretacyjnych stanie prawnym treść decyzji stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów; gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w jednoznacznym przepisie prawnym; gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek / por. szerzej II FSK 218/06, II FSK 667/08, Rażące naruszenie prawa jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, S. Babiarz, Jurysdykcja podatkowa 1/ 2010, s. 68 i nast. /. 6. Decyzja SKO, objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie określenia A. zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2008 r., nie została wydana w warunkach tak rozumianego rażącego naruszenia prawa. Ostateczna decyzja, która określiła A. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r., była konsekwencją zakwestionowania przez organ podatkowy jednej z deklaracji podatku od nieruchomości, sporządzonej w dniu 10 stycznia 2008 r. Ta decyzja nie objęła określeniem zobowiązania w podatku od nieruchomości, należnego od przedmiotów opodatkowania wymienionych w odrębnej deklaracji, sporządzonej w dniu 7 stycznia 2008 r., niezakwestionowanej przez organ podatkowy. 7. W art. 2 ust. 1 pkt 1 do 3 u.p.o.l. zostały wymienione składniki majątkowe, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przedmioty opodatkowania tym podatkiem. Każdy z wymienionych w tym przepisie składników majątkowych / grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część związana z prowadzeniem działalności gospodarczej / jest odrębnym, samodzielnym przedmiotem opodatkowania. Każdy z tych samodzielnych przedmiotów opodatkowania / wraz ze stroną podmiotową opodatkowania / konstytuuje odrębne zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Zobowiązanie w podatku od nieruchomości nie jest oparte na konstrukcji łącznego zobowiązania. 8. W tym stanie prawa materialnego podatnik, do którego należy kilka przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości we właściwości organu podatkowego, jest uprawniony do wykonania obowiązku z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. w jednej deklaracji, obejmującej wszystkie przedmioty opodatkowania we właściwości organu podatkowego czy przez złożenie odrębnej deklaracji dla każdego odrębnego przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości we właściwości organu podatkowego. W każdej z tych sytuacji podatnik wykonuje obowiązek z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. Odpowiednio organ podatkowy jest uprawniony zakwestionować jedną z kilku deklaracji danego podatnika, niektóre z nich bądź wszystkie, stosownie do konkretnego stanu faktycznego i prawnego. 9. Organ podatkowy jest uprawniony określić decyzją danemu podatnikowi zobowiązanie w podatku od nieruchomości w sytuacji, w której stwierdzi istnienie przesłanki z art. 21 § 3 o.p. Decyzja określająca zobowiązanie podatkowe co do zasady zastępuje kwestionowaną przez organ podatkowy deklarację. Wynika to z porównania art. 21 § 2 z § 3 o.p. Z analizy przesłanek i skutków wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z art. 21 § 3 o.p. wynika, że decyzja określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości powinna zastępować tylko deklarację, zakwestionowaną przez organ podatkowy. Nie powinna zastępować odrębnej deklaracji podatku od nieruchomości danego podatnika, należnego od odrębnych przedmiotów opodatkowania, jeśli w zakresie tej odrębnej deklaracji organ podatkowy nie stwierdził przesłanek z art. 21 § 3 o.p. 10. W tym stanie prawnym w sytuacji, w której: 1/ podatnik złożył dwie deklaracje podatku od nieruchomości; 2/ w każdej z deklaracji zadeklarował podatek od nieruchomości, należny od odrębnych przedmiotów opodatkowania; 3 / organ podatkowy zakwestionował jedną z deklaracji; organ podatkowy był uprawniony zastąpić decyzją z art. 21 § 3 o.p. tylko tę zakwestionowaną deklarację. 11. Wbrew stanowisku A. z art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. w powiązaniu z art. 21 § 2, § 3 i art. 207 § 1 o.p. nie można zasadnie wyprowadzić zakazu odrębnego deklarowania podatku od nieruchomości, należnego od poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Nie można zasadnie wyprowadzić obowiązku organu podatkowego objęcia jedną decyzją z art. 21 § 3 o.p. wszystkich przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości odrębnie zadeklarowanych. Odrębne zadeklarowanie podatku od nieruchomości, należnego od poszczególnych przedmiotów opodatkowania ma ten skutek, że zastąpienie każdej z odrębnych deklaracji decyzją określającą zobowiązanie podatkowe wymaga każdorazowo uprzedniego stwierdzenia przesłanek z art. 21 § 3 o.p. Innymi słowy, odrębne zadeklarowanie podatku od nieruchomości, należnego od poszczególnych przedmiotów opodatkowania danego podatnika, przekłada się na uprawnienie organu podatkowego zastąpienia decyzją z art. 21 § 3 o.p. tej deklaracji podatku od nieruchomości, w odniesieniu do której organ podatkowy stwierdzi przesłankę z art. 21 § 3 o.p. Odmienne stanowisko A. nie jest uzasadnione. Jest oparte na interpretacji obowiązującego stanu prawnego ponad treść rozważanych przepisów u.p.o.l. i o.p. 12. Z tych względów niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /.