I SA/Po 140/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędzia WSA Roman Wiatrowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi KT sp. z o. o. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] . nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ( [...] 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; /-/ R. Wiatrowski /-/ M. Jaśniewicz /-/ K. Wolna – Kubicka KT Sp. z o. o. ( dalej powoływana jako Spółka) dniu 02 sierpnia 2010 r. złożyła wniosek (K-22 do K-30) o udzielenie w trybie art. 14b§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U, z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej powoływana jako o.p.) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie: * powstania przychodu w związku z wypłatą dywidendy w formie niepieniężnej, * obowiązku pobrania podatku przez Spółkę jako płatnika od wypłaconej dywidendy. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący opis zdarzenia przyszłego: W związku z planowanym podziałem zysku Spółki (w tym zysków z lat ubiegłych), Spółka -w oparciu o uchwałę zgromadzenia wspólników - zamierza wypłacić Udziałowcowi dywidendę w formie niepieniężnej w postaci środków trwałych (budynków i budowli wraz z gruntami oraz prawem wieczystego użytkowania gruntów - dalej określanych łącznie jako "nieruchomości"). Powyższa uchwała będzie bezpośrednio określać formę wypłaty dywidendy jako rzeczową. Umowa Spółki będzie przewidywała możliwość przekazywania zysku w drodze dywidendy rzeczowej. W związku z powyższym zadano następujące pytanie w zakresie będącym przedmiotem skargi. Czy wypłata dywidendy w formie niepieniężnej, w szczególności poprzez wydanie na rzecz udziałowca opisanych we wniosku nieruchomości, spowoduje powstanie po stronie Spółki przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych? Wnioskodawca wyraził pogląd, iż wypłata dywidendy niepieniężnej / rzeczowej na rzecz udziałowca będzie zdarzeniem neutralnym w podatku dochodowym po stronie Spółki (jaku podmiotu wypłacającego), w szczególności nie spowoduje po Jej stronie powstania przychodu do opodatkowania. Wskazując na zapis art. 12 ust. 1 oraz art, 12 ust. 3 o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U, z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej powoływana jako u.p.d.o.p.), w opinii wnioskodawcy, nie ulega wątpliwości, iż w przypadku wypłaty dywidendy (czy to pieniężnej, czy rzeczowej) nie można mówić o powstaniu w spółce wypłacającej jakichkolwiek przychodów otrzymanych (faktycznie uzyskanych), gdyż spółka wypłacając dywidendę nie otrzymuje od wspólnika żadnych pieniędzy, wartości pieniężnych, ani w ogóle jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego. Ponadto, nie można również w takiej sytuacji mówić o powstaniu w Spółce jakichkolwiek przychodów należnych. Wypłata dywidendy jest bowiem czynnością wynikającą wyłącznie z relacji własnościowych (kapitałowych) pomiędzy spółką a jej wspólnikiem, a nie dokonywaną w ramach działalności gospodarczej spółki wypłacającej. Skoro w przypadku wypłaty dywidendy w formie pieniężnej nie występują żadne skutki podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych dla dokonującego wypłaty (w szczególności nie powstaje przychód podatkowy) to - w ocenie wnioskodawcy - nie sposób przyjąć, aby wypłata dywidendy w formie rzeczowej pociągała za sobą obowiązek rozpoznania przychodu po stronie Spółki (o ile uchwała o podziale zysku bezpośrednio określa formę wypłaty dywidendy jako rzeczową). Wnioskodawca zaznaczył również, iż z punktu widzenia cywilnoprawnego, obowiązek wypłaty dywidendy jest zobowiązaniem jednostronnym, wynikającym z przepisów ustawowych, umowy spółki i uchwały zgromadzenia wspólników. Wypłata dywidendy jest zatem w istocie świadczeniem dłużnika - spółki na rzecz wierzyciela (wspólnika), któremu nie towarzyszy żadne świadczenie wzajemne wspólnika. Ponadto, zdaniem wnioskodawcy, wydanie nieruchomości na rzecz udziałowca w ramach dywidendy rzeczowej nie będzie również stanowić odpłatnego zbycia tych aktywów. Pomimo iż na skutek wypłaty przedmiotowej dywidendy rzeczowej nastąpi wprawdzie przeniesienie prawa własności do nieruchomości na rzecz udziałowca, to jak wskazano powyżej, należy uznać, iż czynność dystrybucji dywidendy ma charakter jednostronny, po stronie Spółki nie powstanie więc przychód z odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. 2. W Interpretacji Indywidualnej z dnia [...] znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu - działając w imieniu Ministra Finansów na mocy upoważnienia wynikającego z § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania Interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz, U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) - uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji stwierdzono, iż wypłata dywidendy w formie niepieniężnej w drodze przeniesienia na udziałowców Spółki prawa własności nieruchomości, stanowiących składnik aktywów Spółki, spowoduje po stronie Spółki wypłacającej dywidendę powstanie przychodu z odpłatnego zbycia praw rozpoznanego na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p., z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Jak podniesiono w indywidualnej interpretacji podjęcie uchwały przez zgromadzenie wspólników o wypłacie zysku (dywidendy) w formie niepieniężnej, tj. w postaci nieruchomości, skutkuje powstaniem zobowiązania Spółki do zaspokojenia roszczeń udziałowca o wypłatę dywidendy. Wykonanie zobowiązania w formie przeniesienia przez Spółkę, znajdującego się w jej aktywach, nieruchomości prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania Spółki. W ten sposób Spółka jako dłużnik zwolni się z długu, a ww. nieruchomości będą przysługiwały wspólnikowi (zmienią właściciela). Prowadzi to do powstania po stronie Spółki przychodu na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. W ocenie organu podatkowego przeniesienie prawa własności w drodze wypłaty dywidendy w postaci niepieniężnej należy bowiem traktować na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych na równi ze zbyciem tego prawa. Należy zauważyć, że z punktu widzenia konsekwencji podatkowych sytuacja jest taka sama, jak ta, w której podatnik dokonuje odpłatnego zbycia nieruchomości, tym samym osiąga przychód do opodatkowania. Uznanie, że przeniesienie w drodze wypłaty dywidendy prawa własności nieruchomości należy traktować na równi z wypłatą dywidendy w gotówce spowodowałoby nierówne traktowanie podatników. Podatnik, który najpierw dokonuje sprzedaży nieruchomości, a następnie reguluje swoje zobowiązania z tytułu dywidendy w formie pieniężnej byłby opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych, natomiast podatnik, który bezpośrednio w ww. drodze przeniósł własność nieruchomości, nie osiągnąłby żadnego przychodu. Reasumując organ wskazał, że w Spółce powstanie przychód podatkowy z tytułu odpłatnego zbycia prawa własności nieruchomości w wysokości wartości rynkowej nieruchomości odpowiadającej wartości dywidendy przeznaczonej do wypłaty. 3.W dniu 23 listopada 2010 r. do organu podatkowego wpłynęło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawartego w Interpretacji Indywidualnej z dnia [...]. 4.W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 grudnia 2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. 5. Spółka w na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...] nr [...] wniosła skargę do WSA w Poznaniu. W skardze wydanej interpretacji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj, art, 12 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.p. poprzez ich błędną wykładnię: 2) przepisów prawa postępowania, tj,: * art. 120 w zw. z art. 14h o.p. polegające na niezastosowaniu zasady nakazującej Organowi prowadzenie postępowania na podstawie przepisów prawa: * art. 121 § 1 w zw. z art, 14h o.p., polegające na niezastosowaniu zasady nakazującej Organowi prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; * art, 14e § 1 ustawy o.p., polegające na niezastosowaniu sie do nakazu uwzględniania ocen prawnych zawartych w orzecznictwie na etapie wydawania Interpretacji indywidualnej, co z kolei doprowadziło do naruszenia zasady wyrażonej w art, 121 § 1 w zw, z art. 14h o.p. ; * art. 14c § 1 oraz § 2 o.p., polegające na niezastosowaniu zasady nakazującej Organowi sformułowanie prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Spółki. W ocenie strony skarżącej, organ dokonał wykładni rozszerzającej art, 12 ust. 1 w zw. z art. 14 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, iż wypłata dywidendy w formie niepieniężnej (tj. nieruchomości) spowoduje po stronie Spółki powstanie przychodu z odpłatnego ich zbycia. W ocenie strony, analogicznie jak w przypadku dywidendy pieniężnej, podmiotem podlegającym opodatkowaniu z tytułu wypłaty dywidendy niepieniężnej będzie wyłącznie wspólnik otrzymujący dywidendę (tj. Udziałowiec). Strona podtrzymała tym samym stanowisko, iż w oparciu o brzmienie przepisów art. 12 ust. 1 oraz art. 12 ust. 3 u.p.d.o.p. nie można mówić o powstaniu w spółce wypłacającej dywidendę przychodów otrzymanych (faktycznie uzyskanych), gdyż spółka wypłacając dywidendę nie uzyskuje jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego. Ponadto, w opinii strony skarżącej, nie można mówić o powstaniu przychodów należnych, bowiem wypłata dywidendy jest czynnością wynikającą z relacji własnościowych, a nie dokonywaną w ramach działalności gospodarczej spółki wypłacającej. Wprawdzie - jak wskazuje strona - art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. nie wyczerpuje swoim zakresem wszystkich źródeł przychodu, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego, jednakże "uwzględniając cel i charakter prawny dywidendy, nie sposób określić, jakie przysporzenie po stronie Spółki miałoby powstać przez wydanie przedmiotu dywidendy na rzecz Udziałowca". Skarżąca nie zgadza się również, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Strona uważa bowiem, że w celu zastosowania ww. przepisu konieczne jest wystąpienie dwustronnej czynności prawnej przewidującej odpłatność, a także zawarcie umowy, w której określona jest cena - co w analizowanej sytuacji nie zachodzi, W ocenie strony organ podatkowy, zarówno na etapie wydawania interpretacji, jak i rozpatrywania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, naruszył obowiązek wynikający z art. 120 ustawy o.p., ponieważ organ, wydając interpretację indywidualną, działał z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Skarżąca uważa, że organ naruszył także zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych wyrażoną w art. 121 § 1 o.p. Organ przedstawił stanowisko, które nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ nie uwzględnił również faktu, że w obrocie prawnym istnieją stanowiska organów podatkowych i sądów administracyjnych potwierdzających stanowisko Skarżącej. Ponadto, zdaniem strony, organ naruszył przedmiotową normę w ten sposób, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Organ nie odniósł się bowiem do argumentacji Spółki, a także nie przedstawił argumentów, które wskazywałyby na niesłuszność zarzutów zawartych www. wezwaniu. Strona podnosi, iż organ nie odniósł się do przedstawionych przez Spółkę stanowisk wyrażonych w powołanych przez nią wyrokach sądów administracyjnych, naruszając tym samym nakaz wynikający z art. 14e § 1 O.p. Zdaniem skarżącej, przedmiotowa interpretacja winna zostać uchylona także ze względu na naruszenie przepisu art. 14c § 1 i § 2 o.p. W ocenie strony, uzasadnienie przedstawione przez organ nie uwzględnia argumentów przemawiających za prawidłowością stanowiska Spółki. Organ nie odniósł się również do powołanych przez stronę wyroków sądów administracyjnych i interpretacji organów podatkowych, w konsekwencji czego dokonana przez Organ ocena prawna stanowiska Spółki jest niepełna. 6.W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w wydanej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 7. Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a (m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór między skarżącą spółka a organem sprowadza się do kwestii skutków podatkowych wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej - rzeczy ruchomych bądź nieruchomości. Minister Finansów prezentuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że wypłata dywidendy w postaci nieruchomości spowoduje powstanie po stronie spółki przychodu z odpłatnego zbycia prawa własności rzeczy na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p., z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej, dywidenda, niezależnie, czy przybiera formę pieniężną, czy rzeczową, jest podatkowo neutralna dla spółki, która tą dywidendę wypłaca uprawnionemu. Minister Finansów natomiast dopatruje się różnic pomiędzy tymi dwoma rodzajami dywidend pod względem skutków podatkowych, jakie rodzą się po stronie wypłacającego dywidendę. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że dywidenda w świetle regulacji ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz.1037 ze zm.; dalej powoływana jako k.s.h.) może być wypłacona udziałowcowi zarówno w pieniądzu, jak i formie rzeczowej. Poza wszelką wątpliwością jest też to, że dywidenda pieniężna rodzi obowiązek podatkowy tylko dla uprawnionego. Przystępując do oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do samej instytucji dywidendy i regulacji prawnych ją normujących. Przede wszystkim prawo do wypłaty dywidendy stanowi jedno z podstawowych praw majątkowych wspólnika w spółce z o.o. (i odpowiednio akcjonariusza w spółce akcyjnej), które konkretyzuje się wraz z uchwałą o jej wypłacie. Stosownie do treści art. 191 k.s.h., wspólnik ma prawo do udziału w zysku wynikającym z rocznego sprawozdania finansowego i przeznaczonym do podziału uchwałą zgromadzenia wspólników. Podziałowi podlega czysty zysk (zysk netto) spółki, przez który należy rozumieć nadwyżkę aktywów nad pasywami spółki, pomniejszoną o należne zobowiązania podatkowe z tytułu podatku dochodowego, od towarów i usług, podatku od nieruchomości (zob.: A. Kidyba, "Kodeks spółek handlowych. Komentarz", LEX 2010). W doktrynie prawa handlowego zgodnie przyjmuje się, że choć dywidenda z reguły stanowi świadczenie pieniężne, to na gruncie ksh dopuszczalna jest jej wypłata w naturze, choć nie zostało to wyrażone wprost żadnymi przepisami. K.s.h. reguluje ogólnie zasady wypłaty udziału w zysku spółki, nie wyróżniając przy tym jej form. Z punktu widzenia prawa podatkowego, a przede wszystkim przepisów regulujących podatek dochodowy, z wypłatą dywidendy niewątpliwie wiąże się obowiązek podatkowy po stronie uprawnionego do jej otrzymania – stanowi bowiem źródło przychodu podatnika, będącego czy to osobą fizyczną, czy osobą prawną. Żadne jednak regulacje nie przewidują powstania obowiązku podatkowego z tytułu wypłaty dywidendy po stronie spółki, która tej wypłaty dokonuje. Rozróżnienie skutków podatkowych w zależności od formy wypłaconej dywidendy, jakiego dokonał Minister Finansów, stało się źródłem niewłaściwej wykładni przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Ustawodawca w istocie przyjął na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych otwarty katalog źródeł przychodów stanowiąc w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p., że przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności wartości wymienione w punktach 1-10. Odpowiadając na pytanie, czy wypłata dywidendy w formie niepieniężnej poprzez przeniesienie własności nieruchomości na udziałowca stanowi źródło przychodu dla spółki wypłacającej na podstawie przytoczonego przepisu, należy rozważyć, co należy rozumieć pod pojęciem samego przychodu, które nie zostało zdefiniowane w u.p.d.o.p. W piśmiennictwie i orzecznictwie jednoznacznie przyjmuje się, że przychodem jest przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej. W sytuacji, która jest przedmiotem rozpoznania, nie sposób ustalić, jakie przysporzenie o wymienionych wyżej cechach miałoby powstać po stronie Spółki. Jak zostało wyżej wskazane, prawo do wypłaty dywidendy konstytuuje się wraz z podjęciem przez zgromadzenie wspólników uchwały o jej wypłacie. Przy czym w uchwale wspólnicy mogą ustalić, czy udział w zysku zostanie wypłacony w pieniądzu, czy w postaci rzeczowej. Na podstawie tak podjętych decyzji udziałowcowi przysługuje roszczenie o wypłatę dywidendy, a po stronie spółki powstaje zobowiązanie z tego samego tytułu. Jest to jednak zobowiązanie jednostronne – uprawniony bowiem nie jest zobligowany do żadnego świadczenia wzajemnego. W rezultacie realizacja zobowiązania, to jest wypłata dywidendy, zawsze następuje kosztem własnego majątku spółki. Co istotne – wartość uszczuplenia jej majątku zawsze będzie mieć tę samą wartość – niezależnie, czy dywidenda przyjmie formę pieniężną, czy rzeczową. Skarżąca Spółka zatem nie uzyska z tytułu wypłaty dywidendy rzeczowej jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego, który zgodnie z definicją przychodu, za taki mógłby być uznany. Trwały przyrost aktywów, który będzie stanowić przychód do opodatkowania, powstanie tylko i wyłącznie po stronie podmiotu otrzymującego swój udział w zysku Spółki. Wykładnia przyjęta w zaskarżonej interpretacji prowadziłaby ponadto do naruszenia zakazu podwójnego opodatkowania, na co zwrócono uwagę w wyrokach sądów administracyjnych, które powołała skarżąca. Spółka bowiem, jest opodatkowana w wyniku osiągnięcia zysku. Do powstania kolejnego zobowiązania podatkowego prowadziłaby wypłata tego zysku jako dywidendy udziałowcom, którzy z tego tytułu tez są opodatkowani. Dokonując analizy całości przepisów regulujących podatek dochodowy, a zwłaszcza tych, które dotyczą przychodów i ich źródeł, zwrócić trzeba uwagę, że zdarzenie wypłaty dywidendy w formie rzeczowej nie zostało wymienione expressis verbis w katalogu przychodów. Natomiast uzyskanie przychodu z tytułu otrzymania dywidendy jest wyraźnie unormowane zarówno w przepisach dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych, jak podatku dochodowego od osób fizycznych. Stąd wywieść należy, że brak regulacji co do powstania przychodu w sytuacji, którą przedstawiła skarżąca Spółka, było zamierzone przez ustawodawcę. Nie można przyjąć za podstawę prawną opodatkowania Spółki w wyniku wydania nieruchomości z tytułu wypłaty dywidendy art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Przepis ten stanowi, że przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Jeżeli jednak cena bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Należy zwrócić uwagę, że przytoczona regulacja wiąże powstanie przychodu z czynnością polegającą na zbyciu nieruchomości, za cenę określoną w umowie. Czynność ta wypełnia treść umowy sprzedaży, która w prawie cywilnym jest umową podwójnie zobowiązującą – sprzedawcę do wydania rzeczy, a nabywcę do zapłaty za nią określonej w umowie ceny. Stanowisko wyrażone przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę jest zgodne z orzecznictwem sądów administracyjnych, por. wyrok WSA w Kielcach z 25 marca 2010r. sygn. akt I SA/Ke 120/10, wyrok WSA we Wrocławiu z 23 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1461/10, wyrok WSA w Warszawie z 20 stycznia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1916/08, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 07.04.2011 o sygn. akt I SA/ Po 98/11. Uznając, że w przyjętym do rozpoznania niniejszej sprawy stanie faktycznym powstanie przychód podatkowy z tytułu odpłatnego zbycia prawa własności nieruchomości w wysokości wartości rynkowej organ podatkowy naruszył przepis art.12 ust.1 w zw. z art. 14 ust.1 u.p.d.o.p. Uwzględnienie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego pochłania pozostałe postawione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa procesowego. Wobec powyższego, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że wydana interpretacja indywidualna narusza przepisy prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co uzasadniało jej uchylenie na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a. /-/R. Wiatrowski /-/ M. Jaśniewicz /-/K.Wolna -Kubicka