IV SA/Wa 641/10

Dnia 11 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 roku sprawy ze skargi M. Z. występującej w imieniu własnym oraz małoletnich córek S. Z. i W. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; IV SA/Wa 641/10 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].02.2010 r. Wojewoda [...]utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...].12.2009 r., orzekającą o wymeldowaniu M. Z. z małoletnimi córkami S. Z. i W. R. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...]w W. stwierdzając, iż opuściła go w 1996 r., co potwierdził jej były teść. Na skutek wniesionego odwołania, w którym zarzucono wydanie decyzji bez wysłuchania wymeldowanej oraz bezpodstawne przyjęcie, że M. Z. nie wzięła udziału w postępowaniu z własnej woli, a przez to nieuzasadnione przyjęcie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały i dobrowolny - Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję wymeldowującą. W odwołaniu nadmieniono także, iż M. Z. obecnie wynajmuje pokój w kompleksie hotelowym, bo złe warunki lokalowe panujące w przedmiotowym lokalu zmusiły ją do czasowego wyprowadzenia się z niego. Nie jest jednakże zameldowana tam na pobyt czasowy i nie ma zamiaru stałego przebywania w kompleksie hotelowym. Swoje zaś rzeczy nadal przechowuje na ul. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, że M. Z. oraz jej małoletnie córki nie zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Wnioskodawczynie, współwłaścicielki przedmiotowej nieruchomości wyjaśniły, że M. Z. opuściła ten lokal w 1996 r. i nie powróciła do niego gdy rozpadło się jej małżeństwo, a obecnie z córkami mieszka z nowym partnerem pod innym adresem. Zeznania te potwierdził były teść wymeldowanej. W pisemnym oświadczeniu z dnia [...].08.2009 r. wymeldowana oraz jej matka B. K. wyjaśniły, że M. Z. koncentruje swoje życie w przedmiotowym lokalu, z którego została wymeldowana i nie ma zamiaru go opuścić. Organ odwoławczy podał także, iż w trakcie oględzin przedmiotowego lokalu matka wymeldowanej oświadczyła, że córka wyprowadziła się czasowo do mieszkania swej koleżanki przebywającej w USA. Fakty te potwierdzili również obecni podczas wizji lokalnej ojciec wymeldowanej oraz jej kuzyn. W trakcie oględzin ustalono, że w miejscu pobytu stałego pozostawiła ubrania i zabawki. Wojewoda uznał, że oświadczenia wymeldowanej i jej rodziny co do 1 miejsca jej obecnego pobytu są sprzeczne i z tej przyczyny nie dał wiary tym twierdzeniom uznając, iż osoby te jako spokrewnione są zainteresowane korzystnym rozstrzygnięciem sprawy dla M. Z.. Podniósł także, iż wbrew ciążącemu obowiązkowi nie zameldowała się ona na pobyt czasowy w miejscu, w którym obecnie mieszka. Zauważył natomiast, iż zeznania pozostałych osób skutkujące wymeldowaniem, a mianowicie współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości oraz byłego teścia wymeldowanej, wskazujące na opuszczenie przez nią tego lokalu są zgodne, wzajemnie się uzupełniają, są spójne i logiczne. Odnosząc się do stwierdzeń odwołania Wojewoda podkreślił, iż nie jest uprawniony do ustalania, czy budynek, w którym osoba ma przebywać na stałe nadaje się do zamieszkania w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego Prezydent W. nie naruszył prawa wymeldowanej do czynnego udziału w postępowaniu. Poinformował ją o wszczęciu przedmiotowego postępowania, wezwał do złożenia wyjaśnień, poinformował o oględzinach, wezwał do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji. We wniesionej skardze pełnomocnik skarżącej wniosła jak w odwołaniu (zarzucając naruszenie art. 8, 10 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych) i dodatkowo podniosła, iż organ dał wiarę wyłącznie zeznaniom osób niechętnych jej mocodawczyni i zmierzających do jej wymeldowania z przedmiotowego lokalu. Z jednorazowej nieobecności M. Z. w trakcie oględzin uczyniono dowód mający bezwzględnie przemawiać na jej niekorzyść. Nie wzięto pod uwagę, że w lokalu przy ul. [...] skarżąca ma swe ubrania i meble i wychowują się tam jej małoletnie córki, którymi opiekuje się mieszkająca w nim babcia. Jest to więc nadal, jak wywiedziono w skardze, miejsce stanowiące centrum życiowe M. Z. i jej córek. Podniesiono także, iż skarżącej nie została stworzona realna możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pełnomocnik nadmieniła, iż telefoniczne próby jej mocodawczyni umówienia się na spotkanie w Urzędzie, celem złożenia wyjaśnień w sprawie za każdym razem były bezskuteczne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi, wnioskujące o wymeldowanie współwłaścicielki przedmiotowej nieruchomości podniosły, iż z protokołu przekazania im tego budynku nie wynika, by czynsz płacony był także za M. Z.. Stwierdziły nadto, iż w ich ocenie przedmiotowe postępowanie prowadzone było prawidłowo i zaszły przesłanki do wymeldowania M. Z. z przedmiotowego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są trafne. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25,07,2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [...] naruszyła przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zostały bowiem wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a skarżącej nie zapewniono przysługujących jej praw w postępowaniu administracyjnym, czego nie dostrzegł organ odwoławczy. Na wstępie podkreślenia wymaga, że podstawę materialnoprawną wymeldowania skarżącej wraz z małoletnimi córkami z lokalu przy ul. [...] nr [...] w W. stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 cyt. ustawy). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu omawianego art. 15 ust, 2 jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, nadto że opuszczenie danego lokalu to nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia tego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Dobrowolne opuszczenie ma miejsce wówczas, gdy wynika z własnej woli osoby zainteresowanej, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu musi nastąpić w sposób wyraźny, tj. przez złożenie stosownego oświadczenia lub w sposób dorozumiany - przez zachowanie, które bez wątpienia wyraża wolę osoby opuszczającej miejsce dotychczasowego pobytu co do skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Zaś trwałość opuszczenia lokalu ma miejsce wyłącznie w sytuacji, gdy osoba ta wyraża wolę zerwania wszystkich związków z lokalem dotychczasowego miejsca pobytu. Zatem o opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić jedynie wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, przy czym zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Nadto przy ustaleniu zamiaru nie można nawet poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby, tylko należy określić go na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m. in.; sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Innymi słowy dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego, towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego (por: wyrok NSA z 23.04.2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, publ. LEX nr 50123; wyrok NSA z 6.02.2002r., sygn. akt SA/Sz 1278/00, niepubl.; wyrok NSA z 21.03.2001 r., sygn. V SA 2950/00, publ. LEX nr 80643; wyrok NSA z 23.09.1999r,, sygn. V SA 252/99, publ. LEX nr 49952; wyrok NSA z 5.01.2007r., sygn. akt II OSK 133/06, publ. LEX 327831; wyrok WSA z 24.11.2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1677/06, publ. LEK 306533; wyrok NSA z 17,03.2003r., sygn. akt V SA 2323/02, publ. LEX nr 159183), Należy także mieć na uwadze, że wydanie decyzji administracyjnej o wymeldowaniu z pobytu stałego, stanowi wyjątek od ogólnej zasady realizacji obowiązku wymeldowania przez osobę, która opuszcza miejsce pobytu stałego. Dlatego też obowiązkiem organu rozpatrującego sprawę o wymeldowanie jest nie budzące wątpliwości ustalenie istnienia bądź nieistnienia przesłanki do wymeldowania, tj. opuszczenia miejsca pobytu stałego. Obowiązek ten wynika z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, zgodnie z którym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej załatwienia mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizacji tej zasady ogólnej służy m. in. art. 77 § 1 Kpa, który wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w tym dokonać analizy wszystkich dowodów, mającej znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Zaś - stosownie do art. 80 Kpa (zasady swobodnej oceny dowodów) - organ winien ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wynik tej oceny powinien znaleźć prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w którym m. in. należy wskazać fakty, które uznano za udowodnione, dowody na których się oparto, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 1 i § 3 Kpa). Zgodnie natomiast z art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ w ramach postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania danej osoby winno więc zmierzać do jednoznacznego ustalenia, czy opuściła ona dany lokal w sposób nie tylko dobrowolny, ale i trwały. Rozpatrując zatem niniejszą sprawę - w świetle wskazanych kryteriów - Sąd doszedł do przekonania, iż nie zostały wyjaśnione w sposób wystarczający wszystkie istotne okoliczności sprawy, a służące jej rozstrzygnięciu postępowanie przeprowadzono z naruszeniem reguł prowadzenia postępowania dowodowego wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja organu pierwszej instancji jest bardzo skrótowa i nie dokonała pełnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Z kolei organ odwoławczy dokonał zróżnicowania wagi zeznań rodziny wymeldowanej, którym jako niespójnym i składanym w interesie M. Z. nie dał wiary, przeciwstawiając im jednocześnie uwzględnione zeznania obecnych współwłaścicielek tej nieruchomości, wnioskujących o owo wymeldowanie oraz byłego teścia wymeldowanej, który jak wynika z zeznań matki M. Z. – B. K. - "przez złość do byłej synowej nie może być wiarygodnym świadkiem" ("zeznania" z [...].09.2009 r.), a więc świadków również nieobiektywnych. W tym stanie rzeczy, w celu przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego i ustalenia w sposób jednoznaczny, czy zaszły przesłanki do owego wymeldowania należało zwrócić się do właściwego Komisariatu Policji o poczynienie ustaleń w tej sprawie, a nadto odebrać zeznania od gospodarza domu, który z racji swych obowiązków związanych z utrzymaniem w czystości posesji mógłby prawdopodobnie udzielić informacji w tej sprawie. Z tych środków dowodowych nie skorzystano i w efekcie swoje rozstrzygnięcia organy obu instancji oparły jedynie na twierdzeniach wymienionych uprzednio osób. Informacje jakimi dysponowały te osoby na temat skarżącej zostały uzyskane z ich rozpytania w ramach przeprowadzonych wywiadów środowiskowych, nie zaś podczas przeprowadzania dowodu ze świadków, o którym mowa w art. 79 § 1 Kpa. W tej sytuacji błędem było pouczanie tych osób o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań, jak to się czyni w przypadku przeprowadzania dowodu z zeznań świadka, a następnie potraktowanie informacji uzyskanych podczas tych wywiadów jako zeznań świadków, w konsekwencji uznania, iż doszło do przeprowadzenia dowodu ze świadków, o którym stanowi art. 79 Kpa i orzeczenia na tej podstawie o wymeldowaniu M. Z. wraz z małoletnimi córkami z przedmiotowego lokalu. Jeżeli zamiarem organu było przeprowadzenie dowodu ze świadków to - w myśl art. 79 § 1 Kpa - strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia tego rodzaju dowodu przynajmniej na siedem dni przed tym terminem. Strona ma także prawo - zgodnie z art. 79 § 2 Kpa - brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Celem takiego zawiadomienia jest zapewnię stronie możliwości wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu, a obowiązek zawiadomienia strony przynajmniej na siedem dni przed terminem przeprowadzenia dowodu ma umożliwić stronie przygotowanie się to tej czynności. W orzecznictwie przyjmuje się, iż naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 10 § 1, art. 79 i art. 81 Kpa (por. np. wyrok NSA z 14.11.1995r, sygn. akt SA/Wr 664/95, z dnia 9 czerwca 1999 r., I SA/Gd 1252/97; z dnia 8 lipca 1998 r.» III SA 1375/97; z dnia 18 listopada 1999 r., II SA 1210/99). W tym więc zakresie trafny jest zarzut skargi naruszenia art. 10 § 1 Kpa, Nawet sama możliwość zapoznania się z protokołem przesłuchania świadka nie czyni zadość zasadom czynnego, bezpośredniego udziału w przeprowadzeniu takiego dowodu, w szczególności prowadzi do pozbawienia możliwości zadawania świadkowi pytań, W rozpatrywanej sprawie jest to tym bardziej znamienne, że skarżąca w piśmie z dnia [...].08.2009 r, wraz ze swą matką pisze, iż lokal ten służy do zaspokajania ich potrzeb mieszkaniowych od wielu lat i nie posiadają żadnego innego mieszkania ani innej możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Potraktowanie więc przez organ odwoławczy informacji uzyskanych podczas przeprowadzonych wywiadów środowiskowych jako zeznań świadków było nieuzasadnione i wadliwe. Przedstawionym działaniem organ pozbawił stronę postępowania działającą zarówno w imieniu własnym, jak i jako przedstawiciel ustawowy małoletnich dzieci możliwości skorzystania z uprawnień jakie daje jej norma art. 79 § 2 Kpa. Trzeba także zauważyć, iż na podstawie kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez organ w miejscu zameldowania stwierdzono obecność rzeczy wymeldowanej i jej córek oraz zabawek. Mankamentem protokołu z przeprowadzonej wizji jest z kolei bardzo ogólnikowy opis rzeczy znajdujących się w przedmiotowym lokalu, należących do wymeldowanej oraz jej małoletnich córek. Jednocześnie organy obu instancji przyjęły, iż córki M. Z. nie są pełnoletnie, nie wykazały jednakże tego faktu w żadnym miejscu przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Nie podano dat ich urodzin, brak jest także dokumentu wskazującego na ich uprzednie zameldowanie pod tym adresem, podobnie jak i ich matki. Brak jest także dowodu, przeprowadzonego zgodnie z zasadami postępowania dowodowego unormowanymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, uprawniającego do postawienia bezwarunkowej tezy o zamieszkiwaniu skarżącej wraz z córkami przy ul. [...] m, [...] w W. lub pod innym adresem. Tymczasem - jak już uprzednio podkreślono - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 Kpa). Ponadto inicjatywa dowodowa może pochodzić także od strony postępowania, a w myśl art. 78 § 1 Kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Obowiązek organu ustalenia stanu faktycznego w żadnym wypadku nie ogranicza uprawnień strony, która także może przedstawić twierdzenia i dowody na poparcie swych twierdzeń. W tym kontekście pojawia się wątpliwość co do znaczenia okresu w jakim doszło do wszczęcia tego postępowania o wymeldowanie. Miało to miejsce w lecie, na przełomie czerwca i lipca 2009 r, w okresie wakacyjnym i mogło przyczynić się do nieodebrania przez skarżącą zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania. Wszystkie te okoliczności winny być ustalone przez organ odwoławczy, na którym w myśl art. 15 Kpa spoczywa obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Żadnych, szczegółowych ustaleń w tym zakresie organy nie prowadziły. Nadto przeprowadzone postępowanie dowodowe, poza swą formalna wadliwością nie wyjaśniło niemal zupełnie kwestii niezamieszkiwania pod przedmiotowym adresem wymeldowanych małoletnich córek M. Z., co ma znaczenie w kontekście twierdzeń skargi, Skoro organy orzekły o wymeldowaniu skarżącej wraz z małoletnimi córkami, to winny wyjaśnić i udowodnić w sposób jednoznaczny, że osoby te opuściły miejsce pobytu stałego dobrowolnie i na trwałe, z zamiarem koncentracji swojego życia w innym miejscu (na co wskazuje sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim), bez dopełnienia obowiązku meldunkowego w postaci wymeldowania się z miejsca pobytu stałego. Organy nie mogły poczynionych ustaleń faktycznych oprzeć jedynie na "zeznaniach świadków" B. W., M. S. oraz R. Z., tym bardziej, że dowody te zostały przeprowadzone niezgodnie z zasadami administracyjnego postępowania dowodowego. Wszystkie wskazane okoliczności prowadzą do wniosku, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 15, art. 7, art. 77 § 1»i art. 107 § 3 Kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na niedostrzeżenie przez organ odwoławczy, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...],12.2009 r. orzekająca o wymeldowaniu M. Z. z małoletnimi córkami S. Z. i W. R. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. naruszyła, jak uprzednio zostało wykazane art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 79, art. 81 Kpa. W ocenie Sądu powyższe skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, brak bowiem prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego nie pozwala na jednoznaczne przesądzenie, że faktycznie istniały przesłanki do owego wymeldowania. Mając na uwadze zasadę szybkości postępowania administracyjnego, wynikającą z art. 12 Kpa organ odwoławczy, po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku winien rozważyć możliwość uzupełnienia postępowania dowodowego, korzystając z art. 136 Kpa. Z tej przyczyny uchylona została jedynie zaskarżona decyzja. Przy ponownym rozpoznawaniu odwołania należy zatem mieć na uwadze ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym orzeczeniu. Organ odwoławczy w szczególności winien ustalić, uzupełniając we wskazanym zakresie materiał dowodowy sprawy, zaistnienie przesłanek z art. 15 ust, 2 ustawy o ewidencji, tj. dobrowolności, trwałości i zamiaru opuszczenia przez skarżących spornego lokalu, z wolą koncentracji swojego życia w nowym, wybranym miejscu przez skarżącą wraz z córkami. Sporządzone następnie uzasadnienie decyzji wydanej w oparciu o art. 138 Kpa, winno odpowiadać warunkom z art. 107 § 3 Kpa i czynić zadość zasadzie przekonywania, wynikającej z art. 11 Kpa, Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz 152 ustawy z dnia 30,08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) -orzekł jak w sentencji.