I SA/Wa 158/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. znak: [...] Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku J. N., A. L. S. i Z. L. odmówił zwrotu nieruchomości położonej w K., obręb [...] , oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Starosty [...]. Pismem z dnia 7 lipca 2008 r. Z. L. złożył do Ministra Infrastruktury wniosek o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. We wniosku wskazał, że jego zdaniem organy obu instancji rażąco naruszyły przepis art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej ugn). Rozpoznając powyższe Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Organ stwierdził rażące naruszenie przepisu art. 216 ust. 2 pkt 3 ugn oraz wskazał, że badając istnienie przesłanek z art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego wziął pod uwagę stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji, co do której wszczęte zostało postępowanie o stwierdzenie nieważności. Jak zauważył organ w dacie wydania w/w decyzji obowiązywał przepis art. 216 ust. 2 pkt 3 ugn wprowadzony nowelą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 141, poz. 1492) z dniem 22 września 2004 r. Przepis ten stanowi, że przepisy rozdziału 6 działu III stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Organ wskazał ponadto na znajdujący się w aktach sprawy akt notarialny z dnia [...] listopada 1989 r. Rep [...] którym A. L., Z. L. i J. N. zbyli na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w [...], oznaczoną jako działka nr [...] zauważając, że umowa niniejsza zawarta została w trybie przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. Zdaniem organu bezspornym w sprawie jest, że przedmiotowa nieruchomość nabyta została przez Skarb Państwa w celu realizacji inwestycji budowlanej pod nazwą [...]. Pismem z dnia 19 maja 2009 r. Prezydent Miasta K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej powyższą decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2009 r. Rozpoznając w/w wniosek Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Od decyzji powyższej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina Miejska [...]. W skardze zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego – art. 216 ugn oraz procedury administracyjnej – art. 156 § 2 kpa. Odpowiadając na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1773/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za uzasadnioną, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzają ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd zauważył, że organy orzekające w niniejszej sprawie zasadnie ją rozpoznały według stanu prawnego zaistniałego po wejściu w życie przepisów noweli z 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw. Wyrok powyższy zaskarżony został skargami kasacyjnymi Z. L. i Ministra Infrastruktury do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze Z. L. strona wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Minister Infrastruktury natomiast w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 216 ust. 2 pkt 3 ugn w związku z art. 52 i art. 53 ugn poprzez jego błędną wykładnię oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa w związku z art. 7, art.77 i art. 80 kpa. Po rozpoznaniu skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1202/10 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w kontekście wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie przesądza , że skarga podlega oddaleniu. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego Sąd orzekający ponownie w przedmiotowej sprawie związany jest treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. I OSK 1202/10, w którym Sąd ten m.in. stanął na stanowisku, że prawidłowa wykładnia treści art. 216 ust.2 pkt.3 u.g.n. w kontekście regulacji zawartej w art. 136 ust.3 zd.1 u.g.n. prowadzi do wniosku, iż instytucja zwrotu nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego odnosi się do nieruchomości wywłaszczonych a nie nabytych w innym trybie lub na podstawie innych zasad. Celem tego przepisu jest rozszerzenie zakresu stosowania instytucji zwrotu nieruchomości, które zostały zbyte na rzecz Skarbu Państwa z wyłączeniem zasady swobody zawierania umów. Skoro, stosownie do treści art. 52 i 53 u.g.g.w.n., postępowanie wywłaszczeniowe musiało być poprzedzone rokowaniami podmiotu występującego o wywłaszczenie z właścicielem nieruchomości wywłaszczanej , a kontynuacja czynności wywłaszczeniowych uzależniona była od upływu terminu wyznaczonego do ewentualnego zawarcia umowy , to oznacza , że art. 216. ust.2 pkt.3 u.g.n. ma zastosowanie zarówno do nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa w wyniku przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego jak i w toku rokowań poprzedzających wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego ( jako , że te stanowiły warunek wszczęcia tego postępowania i były czynnościami związanymi z wywłaszczeniem). Okoliczność, że w badanej sprawie zawarcie umowy kupna – sprzedaży nieruchomości było wynikiem prowadzenia procedur wywłaszczeniowych jest niewątpliwa . Potwierdza ją zarówno treść podpisanego aktu notarialnego jak i treść poprzedzającego ten akt, pisma [...] Dyrekcji Inwestycji Odział [...] w K. - stanowiącego ofertę zakupu – z zaznaczeniem, że odmowa jej przyjęcia stanowić będzie podstawę do złożenia wniosku o wywłaszczenie. Dokonując zatem analizy postawionych w skardze zarzutów, dotyczących bezzasadnego (wg skarżącego) przyjęcia przez Ministra Infrastruktury , że w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie art. 216 ustawy z 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami, oraz w konsekwencji przyjęcia, że doszło przy rozpoznaniu sprawy do rażącego naruszenia , wskazać należy, iż są one nietrafne. Powyższe zdaniem Sadu, prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury została wydana po szczegółowej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Zasadnie wskazano w niej na naruszenie przy rozpoznaniu sprawy niniejszej , treści art. 216 ust. 2 pkt.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami (poprzez jego niezastosowanie) i zaniechanie dokonania analizy przesłanek wymienionych w art. 136 i 137 cyt ustawy. Rozpoznanie sprawy niniejszej zależy bowiem od analizy stanu faktycznego sprawy w kontekście wskazanych regulacji prawnych. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ) oddalił skargę jak w treści wyroku.