II SA/Wa 1839/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.B., zam.: [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...], orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] Prezydent Miasta N., działając na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1, art. 27 ust. 2 pkt 4 oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2001 r. Dz. U. Nr 6, poz. 56 ze zm.), z dniem 1 stycznia 2002 r. przyznał A.B. prawo do zasiłku na okres 12 miesięcy w wysokości 572,10 zł miesięcznie, natomiast decyzją tego samego organu z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...], orzeczono o utracie powyższego zasiłku z dniem [...] stycznia 2003 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Wnioskiem z dnia [...] maja 2005 r. A.B. zwrócił się o przyznanie mu prawa do zasiłku przedemerytalnego, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z kwietnia 2005 r. i podał, że został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu [...] listopada 2001 r. Ponieważ okres jego zatrudnienia wynosi 29 lat, zaś zwolnienie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy, to spełnił on przesłanki do przyznania mu prawa do zasiłku przedemerytalnego, w myśl art. 37 ust. 1 ustawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta N., działając na podstawie art. 150a ust. 1, 2, 5, i 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w zw. z art. 37j ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, odmówił przyznania stronie prawa do zasiłku przedemerytalnego. W wyniku odwołania strony z dnia [...] listopada 2005 r., Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2005 r. Na powyższą decyzję A.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 192/06, oddalił skargę. W międzyczasie, wnioskiem z dnia [...] października 2006 r. A.B. wniósł o wznowienie postępowania w powyższej sprawie, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 Kpa i art. 101 Kpa, zawiesił z urzędu postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia [...] października 2006 r., uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie sprawą zawisłą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie o wskazanej wyżej sygnaturze, zaś w wyniku zażalenia A.B., Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 573/07 uchylił powyższe postanowienie i postanowienie z dnia [...] listopada 2006 r., uzasadniając to faktem, że postępowanie można zawiesić w sytuacji, gdy istnieje ono w sensie procesowym, a zatem dopiero po wznowieniu postępowania. Następnie Wojewoda [...]postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. znak: [...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie i postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. znak: [...], wznowił postępowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony z dnia [...] października 2006 r. Z kolei Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...], stwierdził nieważność postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. znak: [...]. W międzyczasie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 145a, art. 151 § 1 pkt 1 Kpa w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt SK 15/05 (Dz. U. Nr 170, poz. 1222), odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2007 r. Wyżej wymienione rozstrzygnięcie Ministra Pracy i Polityki Społecznej stało się podstawą, złożonej przez A.B., skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 170/08 oddalił skargę strony. Orzeczenie to w dniu 3 lipca 2008 r. stało się prawomocne. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. A.B. wystąpił do Ministra Pracy i Polityki Społecznej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. znak: [...]. Z uzasadnienia wniosku wynika, że podstawą żądania strony jest utrzymanie przez Wojewodę [...] decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r., która niezgodna jest z prawem oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku A.B. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...]. Następnie, w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak[...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jednocześnie pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] A.B. wezwany został do sprecyzowania żądania i określenia, czy poza wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. pismo z dnia [...]czerwca 2010 r. jest wnioskiem o stwierdzenie nieważności: 1) Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. znak: [...]; czy też 2) Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. znak: [...]. Odpowiadając na wyżej wymienione wezwanie A.B. wyjaśnił, że "jest to wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. znak: [...]." W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji: 1) Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] oraz 2) [...] z dnia [...] września 2007 r. znak: [...]. Następnie w dniu [...] sierpnia 2010 r. do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej wypłynął wniosek A.B. z dnia [...] sierpnia 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. A.B. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. W wyniku rozpatrzenia wyżej wymienionego wniosku decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] Wojewoda [...] orzekł, o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...]. Od wyżej wymienionej decyzji A.B. wniósł w ustawowym terminie odwołanie do ministra właściwego do spraw pracy. Dalej organ podkreślił, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji jest wydawana w wyniku ustalenia istnienia jednej z przesłanek pozytywnych ustanowionych w art. 156 § 1 Kpa. Stosownie do treści art. 157 § 1 Kpa, właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Zgodnie z art. 158 § 1 Kpa, rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nieważności następuje w drodze decyzji. Przesłanki zastosowania tego trybu określa art. 156 Kpa. Podstawowe znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt, iż decyzja Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego (o stwierdzenie, której wnosi A.B.), utrzymana została w mocy przez decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...] Podkreślił, że w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...], orzekającą o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wyżej wymienione oznacza, że w ocenie Wojewody [...] rozstrzygnięcie Prezydenta N. było prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości. Następnie w wyniku rozpatrzenia skargi A.B. na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 192/06 oddalił skargę. Analizując przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyjaśnił, iż powołany przez organy, jako podstawa prawna decyzji, przepis art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadzony ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (ww.) ma na celu wykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r. sygn. K19/02, który orzekł że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ... (Dz. U. 154, poz. 1793) w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Równocześnie treść przepisu art. 150a ust. 1 uwzględnia regulację wynikającą z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. 2003 r., Nr 6 poz. 65), dalej zwaną ustawą uzupełniającą, który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego (...) na zasadach określonych w przepisach dotychczasowych (tj. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzemieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.) przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. Wyrokiem z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt SK 15/05 Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 3 ust. 1 ww. ustawy w treści, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r." jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP (sentencja wyroku ogłoszona została dnia 26 września 2006 r. Dz. U. Nr 170, poz. 1222). Analiza przepisu art. 150a prowadzi do wniosku, że ustawodawca powtórzył wprawdzie formułę prawną zawartą wcześniej w art. 3 ust. 1 ustawy uzupełniającej z dnia 20 grudnia 2002 r., lecz równocześnie rozszerzył prawo do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego na rzecz osób, które w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierały zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu zasiłkowego do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, spełniły warunek dotyczący wykazania odpowiedniego okresu uprawniającego do zasiłku, po dniu 12 stycznia 2002 r. Rozszerzenie to ma na celu ochronę realizacji uprawnień nabytych na podstawie przepisów dotychczasowych poprzez zabezpieczenie "interesów w toku". W rozpatrywanej sprawie A.B. nie spełnił warunku umożliwiającego zaliczenie okresu pobierania zasiłku do uprawnień do zasiłku przedemerytalnego, gdyż nie pobierał zasiłku w dniu [...] grudnia 2001 r. Ustawodawca, rozpatrując krąg osób uprawnionych do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach dotychczasowych w sposób umożliwiający nabycie tych uprawnień przez osoby, które warunki spełniły po dniu 12 stycznia 2002 r., udzieli ochrony praw nabytych in abstracto - tj. osobom, które spełniły zasadniczo wszystkie przesłanki ustalone do nabycia praw pod rządami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r., to znaczy osobom, których sytuacja prawna w chwili zmiany przepisów pozwalała na stwierdzenie, iż przysługiwała im na gruncie tych przepisów ekspektatywa maksymalnie ukształtowana. Ponadto ustawodawca rozszerzył też ochronę w stosunku do osób, które wprawdzie nie dysponują uprawieniem wyrażającym się w ekspektatywie maksymalnie ukształtowanej, lecz ich interesy znajdują się w toku, a ich realizacja jest uzależniona od spełnienia warunku posiadania wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego (lub świadczenia przedemerytalnego), poprzez doliczenie okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, do czego uprawniał art. 37 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pozwalający na zaliczenie "okresu aktualnie pobieranego zasiłku". Rozszerzenie to obejmuje osoby, które zasiłek dla bezrobotnych pobierały w dacie końcowej obowiązywania "dotychczasowych zasad", tj. w dniu 31 grudnia 2001 r. Należy także zauważyć, że ma ono charakter regulacji szczególnej, na co wskazuje sposób sformułowania przepisu ust. 1 art. 150a poprzez użycie słów "z zastrzeżeniem ust. 2". Tym samym omawiany przepis art. 150a ust. 1 realizuje orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r. nie tylko w stosunku do osób, które mogły uzyskać prawo do zasiłku przedemerytalnego (lub świadczenia przedemerytalnego) na gruncie ustawy uzupełniającej z dnia 20 grudnia 2002 r., której przepis art. 3 ust. 1 w części, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r." został uznany za niezgodny z Konstytucją RP. W opinii Sądu A.B. nie może zostać zaliczony do kręgu osób objętych regulacją ust. 2 art. 150a. Fakt rejestracji i uzyskania statusu bezrobotnego przed dniem 31 grudnia 2001 r. nie gwarantował skarżącemu tego, iż po upływie okresu, za który otrzymał odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia uzyska prawo do zasiłku. W tym czasie jako osoba bezrobotna mógł np. otrzymać propozycję pracy, jak również mogły wystąpić inne okoliczności skutkujące utratą statusu bezrobotnego. Podkreślenia wymaga także to, że ustawodawca zaliczenie okresu pobierania zasiłku uzależnia od jego faktycznego pobierania w dacie [...] grudnia 2001 r., co wyklucza możliwość rozszerzenia tego przepisu w stosunku do osób będących w okresie oczekiwania na zasiłek niezależnie od podstawy prawnej, z której wynika okres oczekiwania. W uzasadnieniu wyroku z dnia 30 marca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że "konstytucyjna zasada ochrony praw nabytych nie wyklucza wprowadzenia regulacji, które znoszą bądź ograniczają prawa podmiotowe, w tym także prawa nabyte. Jednakże, odbierając te prawa ustawodawca jest skrępowany szeregiem ograniczeń...". Oceniając sytuację prawną A.B. w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o przepis art. 150a ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który korzysta z domniemania konstytucyjności, a zakres jego zastosowania jest szerszy od zakresu wynikającego z regulacji uznanej tym wyrokiem Trybunału za niezgodny z Konstytucją RP. Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 192/06 przeanalizował sprawę A.B. pod kątem naruszenia obowiązujących wówczas przepisów, jak również odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt SK 15/05. Podkreślił, że moc wiążąca wyroku określona w art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., oznacza, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Ponadto każde prawomocne oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., wyrokiem Sądu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7.11.2007 r. sygn. akt II SA/W a 1033/07, LEX nr 484933). Ponadto organ zwrócił uwagę na fakt, iż pismami z dnia [...] czerwca 2010 r. A.B. wniósł do Wojewody [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...], a do Ministra Pracy i Polityki Społecznej m. in. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak[...], utrzymującej w mocy wyżej wymienioną decyzję. Biorąc pod uwagę treść żądania strony wszczęte zostały niezależne postępowania w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...] i Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...]. Nie ulega wątpliwości, iż byt prawny decyzji wydanej przez organ I instancji (w rozpatrywanej sprawie jest to decyzja Prezydenta Miasta N. z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...]), jest uzależniony w całości od utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego (w rozpatrywanej sprawie jest to decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak: [...]). Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W uzasadnieniu skargi A.B. pokreślił, że odmawia mu się przyznania zasiłku przedemerytalnego pomimo, że spełnia on przesłanki do jego otrzymania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, ale także z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wydanie decyzji z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju naruszeń. Artykuł 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, Sąd doszedł do przekonania, że decyzję te naruszają przepisy prawa procesowego, które to naruszenie ma istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd w pierwszej kolejności musiał stwierdzić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalna jest kontrola decyzji administracyjnej w nadzwyczajnym postępowaniu wewnątrzadministracyjnym, jeżeli decyzja ta była już poddana kontroli sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu, na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Każde orzeczenie sądu ma indywidualną skuteczność, która zależy od tego, w jaki sposób rozstrzyga ono o losach zaskarżonego aktu administracyjnego. Wyrok oddalający skargę na decyzję administracyjną oznacza, że zaskarżona decyzja zostaje mocą tego orzeczenia utrzymana w mocy, jako zgodna z prawem. Sąd oddala skargę, jeżeli decyzja nie naruszała prawa w zakresie określonym w art. 145 p.p.s.a. Istotną treścią wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną jest ustalenie, że decyzja nie była prawnie wadliwa z punktu widzenia kryteriów zgodności z prawem określonych w art. 145 p.p.s.a. Tymczasem organ wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, zamiast odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, odmówił stwierdzenia jej nieważności. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji zostało wydane w oparciu o art. 152 p.p.s.a.