I SA/Kr 99/11

Sygn. akt I SA/Kr 99/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011r., sprawy ze skargi "P" Spółka z o.o. w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 18 czerwca 2010r. Nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego, I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. określa, iż zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych), IV.zarządza zwrot na rzecz strony skarżącej nadpłaconego wpisu w kwocie 200 zł ( dwieście złotych). Sygn. akt I SA/Kr 99/11. UZASADNIENIE We wniosku z dnia 22 marca 2010r. "P" sp. z o.o. z siedzibą w K. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku akcyzowego w zakresie zwrotu akcyzy od zniszczonych wyrobów akcyzowych poza składem podatkowym. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest podatnikiem podatku akcyzowego. Zajmuje się dystrybucją oraz sprzedażą wyrobów tytoniowych wyprodukowanych przez PMPL w fabryce w Krakowie oraz wyrobów nabywanych wewnątrzwspólnotowo. Wnioskodawca był w posiadaniu wyrobów akcyzowych znajdujących się zarówno w procedurze zawieszenia poboru akcyzy oraz poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, nieprzydatnych do spożycia dalszego przerobu oraz zużycia, które następnie zostały zniszczone pod nadzorem właściwego Urzędu Celnego poza składem podatkowym zgodnie z § 57 rozporządzenia w sprawie wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego z dnia 7 kwietnia 2004r. (Dz. U. nr 65, poz. 598), co wypełniało przesłanki do zastosowania zwolnienia z § 21 rozporządzenia w/s zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2009 roku nr 32, poz. 228). Przy wywozie wyrobów objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy powstało zobowiązanie podatkowe od tych wyrobów. Przepisy ustaw o akcyzie oraz Służbie Celnej, wraz z przepisami wykonawczymi do tych ustaw, nie przewidują żadnego formalnego trybu, który mógłby zastosować właściciel nieprzydatnych do spożycia dalszego przerobu lub zużycia wyrobów akcyzowych, pozwalającego na zastosowanie procedury zawieszenia poboru akcyzy do przewozu tych wyrobów ze składu podatkowego do miejsca ich utylizacji, w przypadku ich zniszczenia pod nadzorem kontroli celnej. Konieczność wywiezienia tych wyrobów do zniszczenia poza składem podatkowym wynika z braku odpowiednich urządzeń do utylizacji wyrobów tytoniowych oraz przestrzegania przepisów o ochronie środowiska w składzie podatkowym. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wnioskodawca ma prawo do zwrotu akcyzy zapłaconej od wyżej opisanych wyrobów tytoniowych w oparciu o art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym, biorąc pod uwagę, że spełnił przesłanki upoważniające go do zastosowania zwolnienia wynikającego z § 21 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego? Zdaniem wnioskodawcy art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym jest wykonaniem delegacji zawartej w art. 11 lit. b) Dyrektywy Rady 95/59/WE w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych z dnia 25 listopada 1995 (Dz. U. UE. L. nr 291, str. 40). Tym samym prawo do zwrotu akcyzy zapłaconej od zniszczonych wyrobów tytoniowych nie wynika tylko i wyłącznie z wewnętrznego ustawodawstwa krajów członkowskich Unii Europejskiej, lecz znajduje odzwierciedlenie w ustawodawstwie wspólnotowym. Normę zawartą w art. 39 ust. 2 pkt 2 należy interpretować, jako wprowadzenie możliwości realizowania zwolnienia przez zwrot podatku, obok możliwości zwolnienia rozumianego jako uwolnienie od realizacji zobowiązania podatkowego, w zależności od faktu czy podatek został wcześniej zapłacony czy nie. Wykreślenie słowa "mogą" z art. 39 ust. 2 ustawy o akcyzie sugeruje, że każde zwolnienie, bez względu na to czy podatek został zapłacony wcześniej czy nie, generuje obowiązek zwrotu podatku. Wnioskodawca wskazał także na zbliżone stanowisko zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. I FSK 1013/07 z dnia 4 września 2008 roku. Pomimo, że wspomniany wyrok został wydany w innym stanie prawnym, w oparciu o przepisy obecnie uchylonej ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 roku (Dz. U. 2004 nr 29 poz. 257) to przepisy obu ustaw oraz przepisów wykonawczych do ustaw, zarówno obowiązujące jak i uchylone, właściwe w omawianej sprawie, brzmią prawie identycznie, a ocena ich skutków prawnych zmierza do tych samych wniosków. W obu rozporządzeniach przewidziano zwolnienie dla zniszczonych wyrobów akcyzowych niezdatnych do spożycia lub przerobu i zużycia pod warunkiem zniszczenia ich pod nadzorem celnym. Interpretacją indywidualną z dnia 18 czerwca 2010r. znak: [...] Minister Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał na treść art. 8 ust. 1 pkt 1 oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym oraz § 21 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 32, poz. 228), podkreślając że w obowiązującym stanie prawnym podlegające na podstawie § 21 zwolnieniu od akcyzy zniszczenie wyrobów akcyzowych (wyrobów tytoniowych) powinno mieć miejsce wówczas, gdy wyroby są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Natomiast w przypadku wyrobów, które zostały zniszczone po ich wyprowadzeniu ze składu podatkowego, od których powstało należne do zapłacenia zobowiązanie podatkowe, zwolnienie uregulowane w tym przepisie nie ma zastosowania. Ustawa z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym nie zawiera przepisu będącego bezpośrednim odpowiednikiem art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. Przepisy dotyczące zwolnień zawarte w Rozdziale 6 Działu II ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. wyszczególniają ustawowe przypadki zastosowania zwolnień z akcyzy wyrobów akcyzowych określając konkretne przypadku, kiedy zwolnienie może być realizowane poprzez zwrot np. art. 31 ust. 4 ustawy. Natomiast w art. 39 ust. 4 ww. ustawy zawarto delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wprowadzenia w drodze rozporządzenia zwolnień, innych niż bezpośrednio określonych w ww. ustawie. Artykuł 39 ust. 1 zawiera zatem fakultatywną delegację dla ministra do wprowadzenia, w drodze rozporządzenia innych niż zawarte w ustawie zwolnień od akcyzy, np. wynikających z przepisów prawa Wspólnoty Europejskiej. Wynika to bezpośrednio z treści art. 39 ust. 1 pkt 2. Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 24 lutego 2009r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, w którym określił szczegółowy zakres oraz warunki i tryb stosowania zwolnienia od podatku akcyzowego. W rozporządzeniu tym szczegółowo zostały określone przypadki zwolnień i sposób ich realizacji, ze wskazaniem w jakich sytuacjach przysługuje zwolnienie z akcyzy poprzez zwrot. Powyższa konstrukcja jest odmienna od uregulowań zawartych w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym. Na gruncie obecnie obowiązujących przepisów, warunki i tryb stosowania zwolnień od podatku akcyzowego w przypadkach określonych w art. 39 ust. 1 (innych niż zwolnienia określone bezpośrednio w ustawie, w tym realizowane przez zwrot w przypadkach wymienionych w ustawie), oraz określenie czy w danym przypadku zwolnienie przysługuje przez zwrot podatku, zostały szczegółowo wymienione w rozporządzeniu sprawie zwolnień od podatku akcyzowego z 24 lutego 2009r. Art. 39 ust. 2 ustawy określa tylko w jaki sposób mogą być realizowane zwolnienia od akcyzy określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy. Powyższe oznacza, że zastosowanie zwolnienia od akcyzy poprzez zwrot (które nie zostały bezpośrednio wymienione w ustawie) może być realizowane wyłącznie w określonych przypadkach wymienionych w ww. rozporządzeniu. W myśl zaś § 21 rozporządzenia w sprawie zwolnień, zwolnienie to nie jest realizowane poprzez zwrot. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 11 pkt b dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (zwanej dyrektywą tytoniową), zwolnienie od podatku akcyzowego lub zwrot zapłaconego podatku akcyzowego może nastąpić dla wyrobów tytoniowych, niszczonych pod nadzorem administracyjnym. Państwa członkowskie określają warunki i formalności, którym podlegają wymienione powyżej zwolnienia lub zwroty. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca unijny pozostawił wprowadzenie zwolnienia od podatku akcyzowego lub zwrot zapłaconego podatku akcyzowego uznaniu ustawodawcy krajowego. Przepis dyrektywy został implementowany do krajowego porządku prawnego w § 21 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Prawodawca krajowy określił w nim, iż zniszczenie wyrobów akcyzowych nieprzydatnych do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia podlega zwolnieniu pod warunkiem, że zniszczenie to dokonane zostanie na podstawie odrębnych przepisów. Tymi odrębnymi przepisami, jak wyżej wykazano były przepisy dotyczące szczególnego nadzoru podatkowego z 7 kwietnia 2004r. Przepisy te w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę nie obejmowały szczególnym nadzorem podatkowym (nadzorem administracyjnym) wyrobów tytoniowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy (wyprowadzonych ze składu poza tą procedurą) i niszczonych poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od których powstało zobowiązanie podatkowe w określonej wysokości. Krajowy prawodawca korzystając z fakultatywnej możliwości zwolnienia z akcyzy określonej w art. 11 pkt b dyrektywy tytoniowej wypełnił zatem dyspozycje tej dyrektywy dotyczące uprawnienia do zwolnienia wyrobów akcyzowych nieprzydatnych do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia oraz ustalił warunki i formalności jakim powinny podlegać niszczone wyroby akcyzowe (wyroby tytoniowe), aby mogły korzystać ze zwolnienia od akcyzy. Warunki te odwołują się do wskazanych wyżej przepisów o szczególnym nadzorze podatkowym, zgodnie z którymi tymi przepisami (nadzorem administracyjnym) są objęte wyroby tytoniowe znajdujące się w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Wyroby tytoniowe zniszczone przez wnioskodawcę poza składem podatkowym (poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy) nie mogły być objęte na podstawie § 57 ww. rozporządzenia szczególnym nadzorem podatkowym, gdyż stosownie do § 4 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia takie wyroby nie są w ogóle objęte przepisami tego rozporządzenia. Odnosząc się do wyroku NSA powołanego we wniosku, organ podatkowy wskazał, że zapadł on na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy, która w ocenie organu regulowała przedmiotowe kwestie odmiennie niż obecna. Pismem z dnia 8 lipca 2010r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ podatkowy pismem z dnia 2 sierpnia 2010r. udzielił odpowiedzi na w/w wezwanie, stwierdzając brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. "P" sp. z o.o. złożyła skargę na powyższą interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie: - art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14a i 14e § 1 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu interpretacji do treści powołanego wyroku NSA, a w konsekwencji brak odniesienia się do części argumentacji podniesionej przez spółkę, - § 21 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przepis § 21 nie dotyczy wyrobów, od których akcyza została już uiszczona z uwagi na ich wyprowadzenie poza skład podatkowy, - w/w § 21 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż brak wyraźnego uregulowania w § 21 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego możliwość realizowania zwolnienia od akcyzy poprzez jej zwrot wyklucza taką możliwość, - § 21 rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego w zw. z art. 11 lit. b Dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz. Urz. z 1995r. L 291, poz. 40 ze zm.) poprzez niezastosowanie prowspólnotowej wykładni prawa i w konsekwencji błędną wykładnię przepisu § 21, polegającą na pominięcia znaczenia przepisu prawa wspólnotowego, co skutkowało zawężeniem możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego (zwrotu) przewidzianego dla niszczonych po nadzorem administracyjnym wyrobów tytoniowych i - art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez brak uwzględnienia konstytucyjnej równości przy interpretacji przepisów rozporządzenia w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego i w konsekwencji dokonanie nieprawidłowej wykładni § 21 powołanego rozporządzenia. W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest zasadna w zakresie powoływanego w niej naruszenia przez organ dokonujący indywidualnej interpretacji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego. Zgodnie z treścią przywołanego art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić zwolnienia od akcyzy w przypadku, gdy wynika to z przepisów prawa Unii Europejskiej. Zatem z przepisu tego wynika wprost, że oprócz zwolnień wyraźnie określonych w ustawie dopuszczalne są zwolnienia wynikające z regulacji wspólnotowych. Spośród regulacji wspólnotowych istotna w niniejszej sprawie jest norma wynikająca z art. 11 lit. b) Dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz. U. UE L.95.291.40 ze zm.), która zezwala Państwom Członkowskim na zwolnienie od podatku akcyzowego lub zwrot zapłaconego podatku akcyzowego od wyrobów tytoniowych, niszczonych pod nadzorem administracyjnym. Dopuszcza ona zatem stosowanie ulgi realizowanej poprzez zwrot podatku. Z kolei z § 21 pkt 1 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r., wydanego na podstawie art. 39 ustawy o podatku akcyzowym, wynika wprost, że zwalnia się od akcyzy wyroby akcyzowe nieprzydatne do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia, w przypadku ich zniszczenia. W pkt 2 § 21 sprecyzowano, że zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie pod warunkiem, że wyroby akcyzowe zostaną zniszczone na warunkach i w trybie określonym w przepisach dotyczących wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego. Przepisu tego nie można pominąć w niniejszej sprawie, ponieważ wprost został zamieszczony w rozdziale zatytułowanym "Zwolnienia od akcyzy wynikające z przepisów prawa Wspólnoty Europejskiej". Jednocześnie w ocenie sądu § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009 r. nie wprowadza ograniczenia tylko do przypadków objęcia procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Nakazuje jedynie dokonać zniszczenia wyrobów akcyzowych na warunkach i w trybie określonym w odrębnych przepisach. Sąd przywołuje tu i podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2010r. sygn. akt III SA/Gl 1357/10, w którym wskazano m.in., że § 21 rozporządzenia MF z dnia 24 lutego 2009r. należy odczytywać z uwzględnieniem treści i granic delegacji ustawowej dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych, a to oznacza, że z woli prawodawcy w przypadkach określonych w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym zwolnienie podatkowe może przybrać formę polegająca na zwrocie podatku – art. 39 ust. 2 pkt 2. Zatem uprzednio ten podatek musiałby być zapłacony, a to oznacza, że już powstał obowiązek podatkowy w akcyzie. Bowiem wtedy podatek stałby się wymagalny i podlegałby już uiszczeniu. Przytoczona regulacja prowadzi do konkluzji, że w odniesieniu do papierosów wyprowadzonych już ze składu podatkowego, od których zapłacono akcyzę, w przypadku ich zniszczenia zwolnienie podatkowe może przybrać postać zwrotu akcyzy. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2010r. sygn. akt III SA/Gl 1468/10 oraz w wyroku WSA w Łodzi z dnia 31 stycznia 2011r. sygn. akt I SA/Łd 28/11. Powyższe uprawnia w ocenie Sądu do wniosku, iż także w realiach niniejszej sprawy organ powinien dokonać prowspólnotowej wykładni przepisów, która prowadzi do uznania, iż przedmiotowe produkty, wyprowadzone ze składu podatkowego i zniszczone na warunkach i w trybie określonym w odrębnych przepisach, będą korzystać ze zwolnienia podatkowego poprzez zwrot zapłaconej akcyzy. Nie może znaleźć akceptacji stanowisko sprowadzające się do różnicowania skutków podatkowych w przypadku zniszczenie papierosów po ich wyprowadzeniu ze składu podatkowego od zniszczenia tychże podczas procedury zawieszenia w składzie podatkowym, albowiem naruszałoby to w sposób nieuzasadniony jakimikolwiek racjonalnymi przesłankami zasadę równości wobec prawa. W ocenie sądu, orzekającego , do powyższej wykładni skłania także pogląd prawny wyrażony przez NSA w powołanym we wniosku o dokonanie interpretacji wyroku z dnia 4 września 2008r. sygn. akt I FSK 1013/07, pomimo tego , że odnosi się on do poprzednio obowiązującego stanu prawnego. Pogląd prawny jest jednak nadal aktualny, ponieważ przepisy obecnie obowiązujące zawierają podobne uregulowania. Zgodnie z treścią wówczas obowiązującego art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z 23.01.2004 r. o akcyzie (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) zwolnienie od akcyzy stosowało się również, gdy wynikało to z przepisów prawa Wspólnoty Europejskiej. NSA wskazał , że oprócz zwolnień wyraźnie określonych w przepisach krajowych znajdują one zastosowanie w przypadku, gdy wynikają z regulacji wspólnotowych. Powołał również przepis art. 11 lit. b Dyrektywy Rady nr 95/59/WE z 27.11.1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz. U. UE. L. nr 292, str. 40 ze zm.), który wprowadził ulgę w postaci zwolnienie od podatku akcyzowego lub zwrot podatku akcyzowego dla wyrobów tytoniowych, niszczonych pod nadzorem administracyjnym. Konsekwencją tego jako wykonanie regulacji unijnej był § 24 rozporządzenia Ministra Finansów z 26.04.2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2006 r., nr 72, poz. 500 ze zm.), który w pkt 1 wprowadził zwolnienie od akcyzy wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, nieprzydatnych do spożycia, dalszego przerobu lub zużycia, w przypadku ich zniszczenia , zaś w pkt 2 wskazywał , że "zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie pod warunkiem, że wyroby akcyzowe zharmonizowane zostały zniszczone na warunkach i w trybie określonych w przepisach dotyczących wykonywania szczególnego nadzoru podatkowego". Zatem powoływanie się na powyższy pogląd we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji nie było pozbawione podstaw. Organ dokonujący interpretacji odniósł się jednakowoż do powyższego wyroku uznając, iż wyraża on pogląd nieaktualny pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. Stanowisko to w ocenie sądu nie zasługuje wprawdzie na akceptację, ale jednocześnie nie pozwala na skuteczne kreowanie zarzutu o naruszeniu przepisów postępowania podatkowego poprzez nieodniesieniu się do argumentacji podniesionej przez spółkę. Przy udzieleniu ponownej interpretacji przepisów prawa podatkowego Minister Finansów winien dokonać przedmiotowej wykładni w oparciu o powyższe wskazania. Mając na uwadze przedstawione motywy , orzeczono jak w sentencji wyroku , na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 152 p.p.s.a. O kosztach sądowych rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz.U. Nr 163, poz. 1349)