I SA/Bk 106/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi T.P.S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. nr [...], określającą wobec T.P. S.A. w W. (dalej powoływana jako "Spółka") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie 168.042,00 zł. Z uzasadnienia wymienionych decyzji oraz z nadesłanych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że [...] stycznia 2007 r. Spółka złożyła do Wójta Gminy S. deklarację na podatek od nieruchomości na 2007 r., w której wykazała podatek obliczony od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 45,82 m2 oraz od budowli o wartości 8 371 882,00 zł. Następnie [...] stycznia 2007 roku Spółka złożyła kolejną deklarację, w której obliczony został podatek od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1,55 m2 oraz od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 0,80 m2. W dniu [...] sierpnia 2007 r. Spółka złożyła do organu korektę pierwszej deklaracji, w której zmniejszyła podstawę opodatkowania budowli z 8.371.882,00 zł na 3.958.006,00 zł. Uzasadniając przyczyny tej korekty Spółka wyjaśniła, że pomniejszenie podstawy opodatkowania wiąże się z wyłączeniem wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Zdaniem Spółki linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, jako instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo - techniczną oraz jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Rozpoznając po raz pierwszy tę sprawę Wójt Gminy S. w wydanej [...] grudnia 2007 r. decyzji określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. w odniesieniu do budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przyjmując za podstawę opodatkowania różnicę między wartością budowli wykazaną przez Spółkę w złożonej po raz pierwszej deklaracji podatkowej na 2007 r. a wartością tych budowli wykazaną w korekcie tejże deklaracji. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że linie kablowe ułożone w kanalizacji są budowlami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., w dalszej części powoływana w skrócie "u.p.o.l.") i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] lutego 2008 r. Wyrokiem z 27 sierpnia 2008 r. o sygn. I SA/Bk 129/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził nieważność obu tych decyzji. Sąd ten uznał, że określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości od różnicy między wartością budowli zadeklarowaną w pierwotnej deklaracji z [...] stycznia 2007 r., a ich wartością wykazaną w korekcie z [...] sierpnia 2007 r., a także pominięcie, przy określaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r., wszystkich przedmiotów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 21 § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana w skrócie "o.p."). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd zalecił organom podatkowym uwzględnienie dokonanej wykładni art. 21 § 3 o.p. oraz przeprowadzenie postępowanie wyjaśniającego w celu weryfikacji danych wykazanych w korekcie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. złożonej [...] sierpnia 2007 r., tak by mogły prawidłowo ustalić zakres przedmiotowy (budynek mieszkalny związany z działalnością gospodarczą i budowle), jak i podstawę opodatkowania. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wójt Gminy S. decyzją z [...] października 2009 r. określił wobec Spółki wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie 168.022,00 zł, przyjmując za przedmiot opodatkowania budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 45,82 m2 oraz budowle o wartości 8.371.882 zł. Po wniesieniu odwołania od tej decyzji SKO w S. wydało [...] stycznia 2010 r. postanowienie o zwrocie sprawy organowi I instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego. Organ odwoławczy wskazał, że przy wymiarze podatku organ nie uwzględnił przedmiotów opodatkowania wymienionych w deklaracji z [...] stycznia 2007 r., czyli budynku o powierzchni 1,55 m2 związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 0,80 m2. Wykonując zalecenie organu odwoławczego Wójt Gminy S. wydaną [...] lutego 2010 r. decyzją zmienił swoją decyzję z [...] października 2009 r. określając wobec Spółki wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2007 r. w łącznej kwocie 168.042 zł. Decyzja ta została uchylona decyzją SKO w S. z [...] maja 2010 r. z zaleceniem zażądania od Spółki ewidencji środków trwałych według stanu na 1 stycznia 2007 r. w celu ustalenia wartości budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2007 rok. W wyniku kolejnego rozpoznania tej sprawy Wójt Gminy S. wydał [...] października 2010 r. decyzję określającą Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r. w kwocie 168.042,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ powołując się na treść art. 1a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 i 9 ustawy Prawo budowlane wywiódł, że budowlami są również linie kablowe ułożone w kanalizacji, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie organ I instancji wyjaśnił, że w związku z tym, że strona skarżąca po uprzednim wezwaniu w celu ustalenia wartości budowli, dostarczyła niekompletną ewidencję środków trwałych na płycie CD, przyjął do opodatkowania budowli jej wartość wykazaną w deklaracji z [ stycznia 2007 r. Wyjaśnił również, że korzystał z danych zawartych na płycie CD, o ile dane te znalazły potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła zarzuty naruszenia art. 121, 122, 124 ,180, 187 § 1, 190 oraz 210 § 4 o.p. Zdaniem Spółki, organ pierwszej instancji nie ustalił, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicje budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l. oraz nie ustalił wartości budowli. Utrzymując tym razem w mocy decyzję organu pierwszej instancji, SKO w S. w uzasadnieniu swojej decyzji z [...] stycznia 2011 r. stwierdziło, że organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości budowli, skoro wartość ich wynikała z porównywania danych wskazanych przez Spółkę w deklaracji pierwotnej złożonej z danymi wynikającymi z późniejszej korekty, jako różnica pomiędzy wartością budowli kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi a wartością samej kanalizacji, które to informacje nie budziły wątpliwości organów, co do zgodności z rzeczywistością i nie były kwestionowane przez Spółkę. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że Spółka przesyłając organowi pierwszej instancji informacje w postaci wyciągu z ewidencji środków trwałych zawarte na płycie CD stwierdziła, iż ewidencja ta jest niekompletna i nie jest znany termin zakończenia jej tworzenia. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik Spółki wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 o.p., gdyż organ podatkowy nie przedstawił dowodów, z których wynikałaby, że: a) Spółka jest właścicielem budowli, których nie zadeklarowała do podatku od nieruchomości za rok 2007, choć powinna była je zadeklarować; b) należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l.; c) brak ustaleń opisanych w pkt a) i w pkt b) oznacza, że organ podatkowy nie ustalił, że zaistniał przedmiot opodatkowania; d) wartość spornych linii kablowych, która - przy założeniu ich opodatkowania - powinna zostać ustalona zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji złożonej za poprzedni rok podatkowy, co oznacza, że organ podatkowy nie ustalił podstawy opodatkowania; 2) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., gdyż jako podstawę opodatkowania przyjęto wartość inną niż wartość określona w tym przepisie; 3) art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. W piśmie z 29 marca 2011 r. Spółka wniosła o zawieszenie z urzędu postępowania sądowego z uwagi na to, że rozstrzygnięcie tej sprawy zależy od wyników postępowań w zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawach: ze skargi konstytucyjnej Polskich Sieci Elektroenergetycznych S.A. (sygn. SK 21/07), skarg konstytucyjnych Elektrowni "Rybnik" S.A. (sygn. SK 19/10, SK 21/10. SK 24/10), pytania prawnego WSA w Gliwicach (sygn. P 33/09), skargi konstytucyjnej złożonej przez Telekomunikację Polską S.A. z 23 września 2010 r. Wniosek Spółki o zawieszenie postępowania został oddalony postanowieniem wydanym przez Sąd na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Spółki dodatkowo podniósł, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem: – art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w dalszej części powoływana w skrócie "u.p.p.s.a."), a to wskutek niepodporządkowania się przez organy podatkowe wiążącej je ocenie prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 129/08, wydanym w niniejszej sprawie; – art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l. w związku z art. 197 § 2 o.p., polegającym na zaniechaniu powołania w toku postępowania podatkowego biegłego rzeczoznawcy majątkowego do ustalenia wartości spornych linii kablowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. W pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, że fakt złożenia do Trybunału Konstytucyjnego kilku skarg konstytucyjnych, jak też skierowanie do tego Trybunału przez inny sąd administracyjny pytania prawnego w sprawie zgodności przepisów u.p.o.l. z Konstytucją RP, nie stanowi dostatecznego uzasadniania do zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie w trybie art. 125 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. W myśl tej regulacji prawnej Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wskazał to NSA, rozstrzygnięcie określonego zagadnienia przez inny sąd lub Trybunał musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione również ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej (zob. wydane w podobnej sprawie postanowienie NSA z 20 kwietnia 2010 r., sygn. II FZ 569/09, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej w skrócie "CBOSA"). Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest bezpośrednio zależne od wyników wskazanych przez Spółkę postępowań prowadzonych przed Trybunałem Konstytucyjnym. Do czasu ewentualnego stwierdzenia przez Trybunał niezgodności przepisów u.p.o.l., mogą one stanowić dla organów podatkowych podstawę do wydawania decyzji administracyjnych, a dla Sądu wzorzec kontroli legalności tych decyzji. Gdyby natomiast w przyszłości Trybunał stwierdził niekonstytucyjność zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, Spółka będzie miała możliwość wystąpienia o wznowienie postępowania (art. 240 § 1 pkt 8 o.p.). Tym samym interes prawny Spółki pozostaje zabezpieczony, co pozwala na rozpoznanie tej sprawy bez zbędnej zwłoki, do czego Sąd jest zobowiązany na podstawie art. 7 u.p.p.s.a. W dalszej kolejności trzeba wskazać, że kluczowy dla tej sprawy problem prawny, to jest odpowiedź na pytanie, czy ułożone w kanalizacji linie telekomunikacyjne są budowlą, która w stanie prawnym obowiązującym w 2007 roku podlała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, został już rozstrzygnięty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ugruntowane jest już bowiem stanowisko judykatury, że "przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno – użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l." Szerokie uzasadnienie tej tezy zawarte zostało w wyroku NSA z 13 maja 2010 r., sygn. II FSK 2168/08 (opubl. CBOSA). Sąd ten zwrócił uwagę, że takie terminy jak "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały zdefiniowane w u.p.o.l., to zasadnym jest odwołanie się w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1993 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym – należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego ustawodawca wymienia pewne typowe przykłady budowli, zastrzegając podstawową negatywną przesłankę, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. W normatywnym pojęciu – określeniu budowli mieszczą się kanalizacje kablowe, jak i umieszczone w nich przewody kablowe. Kanalizacja kablowa nie jest budynkiem ani też obiektem małej architektury, nie wykracza poza zakres typowych i powszechnie znanych budowli, przykładowo tylko wymienionych w art. w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast przewody, które służą celom telekomunikacyjnym stanowią sieci uzbrojenia terenu, o której mowa w art. 2 pkt 11 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Z kolei sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i art. art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. NSA podkreślił przy tym, że jeżeli telekomunikacyjne linie kablowe, stanowiące budowlę jako sieć uzbrojenia terenu, umieszczone zostaną w będącej również budowlą kanalizacji kablowej, nastąpi sytuacja funkcjonalnego związku dwóch budowli. Powstanie sieć uzbrojenia terenu umieszczona w kanalizacji kablowej. Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 pkt 1 lit b Prawa budowlanego, w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle – pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno – użytkową (art. 3 pkt 1 lit b. i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego). W przypadku, gdy składające się na sieć uzbrojenia terenu przewody – linie kablowe umieszczone zostaną (w uzasadniony sposób) w odpowiedniej kanalizacji kablowej, przewody te i obejmujące je kanalizacje, spełniając samodzielnie przesłanki bycia odrębnymi budowlami, pozostawać będą w funkcjonalnym związku, tworząc całość techniczno – użytkową traktowaną jako jeden obiekt budowlany. Powyższa całość techniczno - użytkowa stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., jako podlegający opodatkowaniu obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Przywołany wyżej pogląd został przyjęty także w innych orzeczeniach NSA (zob. m.in. wyroki: z 13 maja 2010 r., sygn. II FSK 2143/08, z 17 sierpnia 2010 r., sygn. II FSK 482/09, z 29 października 2010 r., sygn. II FSK 1231/09, z 25 marca 2011 r., sygn. I FSK 1881/09, z 27 marca 2011 r., sygn. II FSK 1575/09, opubl. CBOSA). W pełni podziela go również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz przyporządkowały go do właściwie zinterpretowanych norm prawa materialnego. Za całkowicie bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 o.p. Wbrew twierdzeniom autora skargi organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mimo biernej postawy Spółki organy zebrały wystarczające dowody do ustalenia przedmiotu i podstawy opodatkowania nieruchomości należących do Spółki położonych na terenie Gminy S. Cały zebrany w sprawie materiał dowodowy został też w sposób wyczerpujący rozpatrzony, a jego ocena nie nosi znamion dowolności. Wydane w tej sprawie decyzje uwzględniają przy tym ocenę prawną sprawy, wyrażoną w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 129/08, a przez to nie naruszają przepisu art. 153 u.p.p.s.a. W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że przyczyną stwierdzenia przez Sąd nieważności wydanych po raz pierwszy w tej sprawie decyzji organów obu instancji było określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości tylko od różnicy między wartością budowli zadeklarowaną w pierwotnej deklaracji z [...] stycznia 2007 r., a ich wartością wykazaną w korekcie z [...] sierpnia 2007 r., a także pominięcie, przy określaniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2007 r., wszystkich przedmiotów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem (zob. s. 9 i nast. uzasadnienia wyroku WSA z 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 129/08). Wady te zostały wyeliminowane w zaskarżonych w tej sprawie decyzjach. Po uwzględnieniu zaleceń WSA w Białymstoku oraz SKO w S., organ pierwszej instancji w wydanej [...] października 2010 r. decyzji określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w odniesieniu do wszystkich przedmiotów opodatkowania, a nie jak to uczynił pierwotnie tylko w stosunku do różnicy między wartością budowli zadeklarowaną w pierwotnej deklaracji z [...] stycznia 2007 r., a ich wartością wykazaną w korekcie z [...] sierpnia 2007 r. Wykonując zlecenia Sądu i SKO w S. organ pierwszej instancji przeprowadził też postępowanie wyjaśniające w celu weryfikacji danych wykazanych w złożonych przez Spółkę deklaracjach podatkowych na podatek od nieruchomości za 2007 r. Zwraca uwagę fakt, iż po wydaniu przez Sąd przywołanego wyżej wyroku organ pierwszej instancji dwukrotnie wzywał Spółkę do przedłożenia stosownej dokumentacji budowlano – architektonicznej, dotyczącej kabli oraz kanalizacji w Gminie S., pozwolenia na budowę kanałów telefonicznych z kablem położonych na terenie Gminy S., kopię środków trwałych w szczególności wartości linii kablowych wraz z kanałami położonymi na terenie Gminy S., przedłożenia innych dokumentów stanowiących uzasadnienie dla dokonanej korekty deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 rok (wezwania z 27 kwietnia 2009 r., z 26 maja 2009 r. - k. 23 i 24 akt administracyjnych). W odpowiedzi skarżąca Spółka stwierdziła, że ciężar zebrania dowodów spoczywa na organie podatkowym, a strona postępowania nie ma obowiązku przedstawiania dowodów znajdujących się w jej posiadaniu (k. 27 akt administracyjnych). W związku z tym organ pierwszej instancji zwrócił się do Starostwa Powiatowego w A. o udzielenie informacji dotyczących zrealizowanych przez Spółkę inwestycji budowlanych na terenie Gminy S., w szczególności udzielonych pozwoleń na budowę sieci telekomunikacyjnych, w tym kanałów telefonicznych z kablem. Starostwo Powiatowe w A. przekazało organowi kserokopie wydanych dla Spółki decyzji zawierających pozwolenia na budowę na terenie Gminy S. sieci telekomunikacyjnych (pismo z 30 lipca 2009 r. – k. 31-39 akt administracyjnych). Organ pierwszej instancji uzyskał też od Starostwa Powiatowego w A. informację o potwierdzeniu rejestracji geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej dotyczącej wydanych pozwoleń na budowę linii telekomunikacyjnych (pismo [...] września 2009 r. – k. 42 akt administracyjnych). Organ pierwszej instancji zapoznał się także ze zgromadzoną w Wydziale Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w A. dokumentacją budowlano-architektoniczną dotyczącą pozwoleń na budowę sieci telekomunikacyjnych (notatka służbowa z [...] września 2009 r. – k. 43-44 akt administracyjnych). Dowody te, obok złożonych przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r., pozwoliły organowi na prawidłowe ustalenie przedmiotu opodatkowania. Odnośnie zaś poczynionych przez organy podatkowe ustaleń w zakresie podstawy opodatkowania, to trzeba zauważyć, że w celu określenia wartości spornych budowli Wójt Gminy S. wzywał Spółkę do przedłożenia ewidencji środków trwałych wg stanu na 1 stycznia 2007 r. (pisma z [...] maja 2010 r. i [...] czerwca 2010 r. – k. 145 i 147 akt administracyjnych). Początkowo Spółka stwierdziła, że przeprowadzenie dowodu z tej ewidencji jest możliwe tylko w jej siedzibie (pismo z [...] czerwca 2010 r. – k. 146 akt administracyjnych). Później zaś przesłała organowi dane na nośniku w postaci płyty CD, zawierające wyciąg z ewidencji środków trwałych, zastrzegając przy tym, że prowadzona ewidencja jest niekompletna (pismo z [...] sierpnia 2010 r. – k. 148-150 akt administracyjnych). Na zapytanie Wójta Gminy S. o termin zakończenia tworzenia ewidencji środków trwałych (pismo z 10 sierpnia 2010 r. – k. 151 akt administracyjnych) Spółka nie udzieliła odpowiedzi. Zdaniem Sądu, postawa jaką Spółka prezentowana w toku postępowania podatkowego wskazuje, że w istocie nie była ona zainteresowana ustaleniem stanu faktycznego tej sprawy, wychodząc z błędnego założenia, że ciężar wykazania określonych faktów spoczywa wyłącznie na organie prowadzącym postępowanie podatkowe. W orzecznictwie wskazuje się natomiast, że organom podatkowym nie można przypisywać nieograniczonego obowiązku w zakresie poszukiwania faktów istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania, jeżeli dowodów tych nie dostarczył sam podatnik, a z faktów, na które się podatnik powołuje, to on wywodzi dla siebie korzystne skutki prawne (zob. między innymi wyrok NSA z 1 czerwca 1999 r., sygn. III SA 5688/98, opubl. Lex nr 38711, czy też wyrok WSA we Wrocławiu z 12 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Wr 1672/09, opubl. LEX nr 559635). W ocenie Sądu, w tej sprawie organy podatkowe, mimo biernej postawy Spółki, podjęły starania o należyte ustalenie stanu faktycznego. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń w zakresie przedmiotu, jak i podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2007 r. W pełni zasadne było przyjęcie przez organ podatkowy takiej wartości spornych budowli, jaka została wykazana przez Spółkę w złożonej przez nią pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007 r. Trzeba przy tym zaznaczyć, że przyczyną, dla której skarżąca Spółka skorygowała następnie tę deklarację nie było błędne obliczenie wartości budowli, ale mylne przeświadczenie Spółki, że część z tych budowli (w postaci kablowych linii telekomunikacyjnych), nie jest objęta opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu dokonanej korekty Spółka wyraźnie stwierdziła, że pomniejszenie podstawy opodatkowania wiążę się z wyłączeniem wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych (k. 11 akt administracyjnych). W tej sytuacji nie było również potrzeby powoływania w toku postępowania podatkowego biegłego rzeczoznawcy, który miałby ustalić wartości spornych linii kablowych. Bezzasadny jest więc zarzut naruszenia art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l. w związku z art. 197 § 2 o.p. W świetle powyższego całkowicie bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co miałoby polegać na bezpodstawnym obciążeniu podatkiem od nieruchomości kablowych linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji kablowej. Błędne jest bowiem twierdzenie Spółki, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie mogą być kwalifikowane jako budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Bezzasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 7 i 8 u.p.o.l., co miałoby polegać na niewłaściwym ustaleniu podstawy opodatkowania. Oderwane od realiów tej sprawy jest twierdzenie autora skargi, iż organ podatkowy nie ustalił wartości spornych linii kablowych. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organy zastosowały właściwe normy prawa materialnego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.