I OSK 1327/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.), Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędzia del. WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Krakowiecka, po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 171/11 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim oraz decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] i decyzję Starosty Powiatu Słubickiego z [...] grudnia 2010 r. nr [...] 2. zasądza od Wojewody Lubuskiego na rzecz J. B. kwotę 360 /trzysta sześćdziesiąt/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Go 171/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J. B. na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Starosta Powiatu Słubickiego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 71 ust. ust. 1 i2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., nr 99, poz. 1001, ze zm., dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, zwany dalej jako "k.p.a.") orzekł o uznaniu J. D. za osobę bezrobotną z dniem wydania decyzji, bez prawa do zasiłku. W dniu 1 września 2009 r. Starosta Słubicki reprezentowany przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, zawarł z "[...]" Spółką z o. o. z siedzibą w Warszawie, Wytwórnia Pasz w B. umowę nr 412/2009 o zorganizowanie stażu. Pracodawca zorganizował staż dla jednego bezrobotnego skierowanego przez Starostę, bez nawiązania stosunku pracy na stanowisku lub w zawodzie: specjalista ds. finansów. W terminie od dnia 1 września 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. J. D. odbyła staż zgodnie z programem stażowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy. W §10 umowy zastrzeżono, iż pracodawca zobowiązał się do zatrudnienia bezpośrednio po zakończeniu stażu w swoim zakładzie pracy 1 osoby na okres minimum 14 dni. Starosta Słubicki decyzją z dnia 26 sierpnia 2009 r. przyznał J. D. prawo do stypendium w wysokości 791 zł. miesięcznie, w okresie odbywania stażu. Starosta Słubicki reprezentowany przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Słubicach w dniu 15 marca 2010 r. zawarł z J. D. umowę nr 20/2010 w sprawie przyznania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, realizując projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach środków Europejskiego Funduszu Społecznego przyznał bezrobotnej jednorazowo środki finansowe na podjęcie działalności gospodarczej w zakresie agencji reklamowej w kwocie 18 000 zł. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Starosta działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit a, art. 2 ust. 1 pkt. 2a w związku z art. 33 ust. 4 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia, oraz art. 104 k.p.a. orzekł o utracie przez bezrobotną statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 marca 2010r. podnosząc w uzasadnieniu, iż w przypadku otrzymania przez bezrobotnego środków publicznych na podjęcie działalności gospodarczej następuje utrata statusu osoby bezrobotnej. J. D. w dniu 16 kwietnia 2010 r. przekazała do Urzędu Pracy w Słubicach za pośrednictwem faksu umowę zlecenia z dnia 1 stycznia 2010 r. nr 0005/10 zawartą z [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie, gdzie zgodnie z § 2 umowy zlecone czynności Zleceniobiorca powinien w/konać w okresie 1 styczeń 2010 r. do 14 stycznia 2010 r. od dnia podpisania umowy. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] Starosta Slubicki na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5, art. 149 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie wydanej decyzji z dnia 23 marca 2010 r., o utracie statusu bezrobotnego z dniem 23 marca 2010 r. z powodu otrzymania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Starosta Powiatu Słubickiego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt. 14 lit a i b, art. 2 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt. 1 oraz art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 151 § 1 i art. 104 k.p.a. uchylił decyzję z dnia [...] marca 2010 r. o utracie statusu bezrobotnego przez J. D., z dniem 23 marca 2010 r. z powodu otrzymania jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej i orzekł o utracie przez J. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 stycznia 2010 r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że strona w ustawowym terminie 7 dni nie poinformowała o wykonywaniu pracy w ramach umowy zlecenia od dnia 1 stycznia 2010 r., co było obowiązkiem osoby bezrobotnej, dopełniając powyższy obowiązek zawiadomienia organu dopiero w dniu 14 kwietnia 2010 r. Organ powołując się na stanowisko wyrażone przez Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej Departament Funduszy, jak również Wydział Polityki Społecznej Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego wskazał, iż pozbawienie statusu bezrobotnego z powodu podjęcia pracy zarobkowej skutkuje cofnięciem otrzymanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej i stwierdził, iż brak było podstaw prawnych do przywrócenia osobie terminu do dokonania rejestracji, gdyż jest to termin o charakterze materialnym. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Skarżąca podniosła, iż nie było prawdą, że Powiatowy Urząd Pracy dowiedział się o podjęciu przez nią zatrudnienia dopiero w dniu 16 kwietnia 2010 r., gdyż cały czas dysponował umową z dnia 1 września 2009r. nr 412/2009, której była stroną, a z treści której jednoznacznie wynikało, iż pracodawca został zobowiązany do zatrudnienia strony po zakończeniu stażu na okres co najmniej 14 dni, i jedynie na ten okres powinna zostać pozbawiona statusu bezrobotnego, zaś w dniu 15 stycznia 2010 r. ponownie spełniła warunki do posiadania statusu bezrobotnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Wojewoda Lubuski działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia po rozpatrzeniu odwołania J. B. (wcześniej D.), od decyzji Starosty Powiatu Słubickiego z dnia [...] grudnia 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji i uznał, że w sprawie zachodziła przesłanka do wznowienia postępowania wobec czego doszło do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2010 r. i wydania decyzji o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 stycznia 2010 r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej. W ocenie organu odwoławczego do wznowienia postępowania doszło z uwagi na fakt, iż pojawiła się nowa istotna okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji z dnia [...] marca 2010r. i nie znana organowi, który wydał decyzję, a art. 146 § 2 k.p.a. nie mógł mieć zastosowania. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, o utratę statusu bezrobotnego powoduje zatem brak jakiegokolwiek z warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt. 2 omawianej ustawy, w tym także "podjęcie innej pracy zarobkowej", którą w myśl art. 2 ust. 1 pkt. 11 ustawy jest m.in. świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub umowy o dzieło. Zdaniem organu odwoławczego przepisy ustawy o zatrudnieniu nie zobowiązują pracodawcy do zatrudnienia bezrobotnego po odbyciu stażu, a zapis w umowie zawartej z pracodawcą może jedynie stanowić podstawę do ewentualnych roszczeń dochodzonych na drodze sądowej i nie przesądza o tym, iż po zakończeniu stażu dojdzie do zatrudnienia bezrobotnego. Nadto organ podkreślił, że mogły zajść okoliczności, dla których bezrobotny nie będzie chciał lub nie będzie mógł podjąć zatrudnienia u pracodawcy, gdzie odbywał staż. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny jest zobowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności oraz zaistnienia innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku, o czym strona została pouczona w dniu rejestracji, zapoznając się i podpisując katalog praw i obowiązków osoby bezrobotnej zawarty w "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" oraz "Informacji dla osób bezrobotnych". Organ odwoławczy podkreślił, iż w pkt. 8 podpisanej w dniu 26 września 2009 r. treści "Praw i obowiązków osoby kierowanej do pracy" znajdował się zapis tożsamy z wyżej cytowanym art. 74 ustawy. Tymczasem strona nie dopełniła obowiązku i nie poinformowała w ciągu 7 dni o podjęciu innej pracy zarobkowej, uczyniła to dopiero w dniu 16 kwietnia 2010 r. przesyłając faksem umowę zlecenia. Zdaniem organu II instancji ustawodawca nie przewidział możliwości pozbawienia statusu bezrobotnego na okres, w którym bezrobotny był zatrudniony lub świadczył usługi na podstawie umowy zlecenia. W tym kontekście organ podkreślił, iż zawarta w przepisach ustawy definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozwala na ich dowolną interpretację. Organ argumentował, iż osobą bezrobotną jest bowiem w rozumieniu ustawy osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim J. B. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie WIkp. i poprzedzającej ją decyzji Starosty Powiatu Słubickiego. Skarżąca zarzuciła obrazę art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe oznaczenie strony, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji dotyczącej niewłaściwej osoby. Równocześnie skarżąca zarzuciła obrazę art. 8 k.p.a. w związku z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez uznanie, ze strona naruszyła art. 74 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia w ten sposób, że nie powiadomiła urzędu o fakcie podjęcia zatrudnienia podczas, gdy w rzeczywistości fakt ten był znany urzędowi i winien on okoliczność tą przyjąć jako znaną, co w konsekwencji uniemożliwiło wydanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując uzasadnienie zawarte w skarżonej decyzji. Wojewoda nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu, że zaskarżona decyzja w sposób niewłaściwy określiła stronę postępowania. Podkreślił, iż strona w odwołaniu nie podniosła zarzutu, że decyzja została wydana do strony nieistniejącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przywołując treść art. 2 ust. 1 pkt 2 i 11 ustawy o promocji zatrudnienia wskazał, że osoba bezrobotna powinna spełniać warunki określone tymi przepisami nie tylko w dniu rejestracji, lecz także w okresie pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych prowadzonej przez powiatowy urząd pracy. W ocenie Sądu pierwszej instancji niewywiązanie się przez bezrobotnego z jego obowiązków określonych w art. 33 i 74 omawianej ustawy skutkuje sankcją w postaci pozbawienia uprawnień, które wiążą się ze statusem osoby bezrobotnej. Sąd wskazał, że sankcja w postaci odebrania statusu bezrobotnego może być zastosowana względem osoby, która została w sposób prawidłowy pouczona o przysługujących jej prawach i obowiązkach. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż analiza akt administracyjnych wskazuje, że skarżąca została prawidłowo zapoznana z prawami i obowiązkami ciążącymi na osobie bezrobotnej, co potwierdziła też własnoręcznym podpisem. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż ze względu na to, że uznanie za osobę bezrobotną uzależnione jest od warunku pozostawania bez pracy oraz od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, ten ostatni warunek podlega okresowej weryfikacji przez organ. Sąd wskazał, że przepis art. 33 ust. 3 ustawy stanowi podstawę nałożenia na bezrobotnego obowiązku zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Sąd pierwszej instancji uznał za bezsporne, że J. B. (uprzednio D.) zawarła w dniu 1-14 stycznia 2010r. umowę zlecenia. W związku z tym w ocenie Sądu Pierwszej instancji organy administracji słusznie przyjęły, iż podjęcie przez skarżącą zatrudnienia w formie umowy zlecenia przesądziło o utracie przez nią statusu bezrobotnego. Nawiązując do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1704/06 Sąd wskazał, iż podjęcie innej pracy zarobkowej, a zatem między innymi wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy zlecenia zobowiązuje organ do pozbawienia statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt. 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji powołany przepis reguluje te kwestie w sposób kategoryczny (starosta pozbawia statusu bezrobotnego), a więc nie pozostawia organowi, w razie stwierdzenia takich okoliczności, swobody w decydowaniu o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Sąd pierwszej instancji uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącej, iż nie ciążył na niej obowiązek zawiadomienia urzędu pracy, skoro urząd miał wiedzę o realizowaniu przez nią umowy stażowej nr 412/2009. Sąd wskazał, iż ustawodawca nałożył na bezrobotnego obowiązek powiadomienia w terminie 7 dni o podjęciu zatrudnienia, pracy zarobkowej czy podjęcia działalności gospodarczej. Tym samym to na osobie bezrobotnej ciąży obowiązek zawiadamiania urzędu o okolicznościach, które mogą mieć wpływ na przyznany jej statusu bezrobotnego czy zasiłku dla bezrobotnych. oznaczenia w skarżonej decyzji skarżącej nazwiskiem panieńskim nie stanowiły naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji - art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w takiej sytuacji organ I instancji mógł na żądanie strony dokonać sprostowania w drodze postanowienia nazwiska skarżącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik J. B. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając obrazę: - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe oznaczenie strony, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji dotyczącej niewłaściwej osoby; - art. 8 k.p.a. w związku z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez uznanie , że strona naruszyła art. 74 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia w ten sposób, że nie powiadomiła urzędu o fakcie podjęcia zatrudnienia podczas gdy w rzeczywistości fakt ten był znany Urzędowi i winien on okoliczność tą przyjąć jako znaną - co w konsekwencji uniemożliwiałoby wydanie zaskarżonych decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zaskarżona decyzja Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu Słubickiego wydana została w stosunku do Pani J. D. Tymczasem już w dniu 23 listopada 2010 r., a zatem przed wydaniem obu zaskarżonych decyzji - strona pisemnie powiadomiła Urząd o zmianie stanu cywilnego i nazwiska. Zaskarżone decyzje zatem w sposób niewłaściwy określiły stronę postępowania doprowadzając do wydania decyzji w stosunku do osoby nieistniejącej. Uchybiono zatem w sposób jednoznaczny art. 107 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu pozostałych zarzutów pełnomocnik skarżącej podniósł, iż z treści umowy nr 412/2009, w szczególności art. 10 jednoznacznie wynika, że urząd wiedział o fakcie podjęcia pracy przez skarżącą na okres 14 dni. Postawiony zatem stronie zarzut nie zawiadomienia urzędu o podjęciu zatrudnienia jest niedopuszczalny. Zdaniem pełnomocnika skarżącej urząd dysponując wiedzą o zatrudnieniu winien wszcząć postępowanie w przedmiocie wyrejestrowania z rejestru bezrobotnych strony z dniem 01 stycznia 2010 r. W konsekwencji strona z dniem 15 stycznia 2010 r. wypełniłaby obowiązek ponownej rejestracji w charakterze bezrobotnego i mogłaby ubiegać się o przyznanie jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości że strona od dnia 15 stycznia 2010 r. spełniała wszelkie kryteria do takiej rejestracji. Możliwość pozbawienia strony statusu bezrobotnego obejmowała jedynie okres od dnia 1 do 14 stycznia 2010 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącej w konsekwencji działania Urzędu strona miałaby ponieść ujemne konsekwencje wynikające z błędów popełnionych przez Urząd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została skonstruowana w sposób bardzo chaotyczny i nieprofesjonalny. Sformułowane zarzuty są oparte na obydwu podstawach kasacyjnych, ale wskazano jedynie jako podstawę art. 174 pkt 1 p.p.s.a., natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, iż podstawowy zarzut opiera się na naruszeniu art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyroki NSA: z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 277/10; z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08, z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 549/10 - publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwałę Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 - publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż istotą zarzutu kasacyjnego jest nieprawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie przez organ art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia a w konsekwencji art., 33 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy. Przede wszystkim należy przyjąć, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości i nie jest sporny. Podstawowa kwestią wymagającą wyjaśnienia na gruncie niniejszej sprawy jest to czy na skarżącej kasacyjnie ciążył obowiązek powiadomienia organu o podjęciu zatrudnienia w dniach od 1 stycznia 2010 r. do dnia 14 stycznia 2010 r. w ramach umowy zlecenia na rzecz firmy "[...] sp. z o.o.". Bowiem z zapisu § 10 umowy zawartej pomiędzy Starostą słubickim reprezentowanym przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy a pracodawcą "[...]" sp. z o.o. w dniu 1 września 2009 r. Nr 412/2009 o zorganizowaniu stażu wynika, że pracodawca został zobowiązany na mocy porozumienia stron do zatrudnienia bezpośrednio po zakończeniu stażu w swoim zakładzie pracy jednej osoby na okres minimum 14 dni. Skarżąca kasacyjnie wykonała obowiązek wynikający z w/w umowy zawartej między organem a pracodawcą i w okresie od 1 września 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. odbyła staż, a następnie została zatrudniona na umowę zlecenie przez pracodawcę w okresie 1 – 14 stycznia 2010 r. Jednak o fakcie podjęcia zatrudnienia poinformowała organ dopiero w dniu 16 kwietnia 2010 r. Organ pierwszej instancji uznał, iż skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i nie poinformowała organu w ustawowym terminie 7 dni o podjęciu zatrudnienia wobec czego decyzją z dnia 24 maja 2010 r. wydaną w postępowaniu wznowieniowym orzekł o utracie przez skarżącą statusu bezrobotnego z dniem 1 stycznia 2010 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie fakt, iż skarżąca nie powiadomiła organu o podjęciu zatrudnienia - po odbyciu stażu i w wyniku wykonania obowiązku wynikającego z umowy zawartej pomiędzy organem i pracodawcą - w terminie określonym w art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia, to okoliczność ta nie może wywoływać dla niej negatywnych skutków. Należy uznać, że przekonanie skarżącej iż organ wie o fakcie zatrudnienia było usprawiedliwione, bowiem obowiązek ten wynikał z umowy zawartej w dniu 1 września 2009 r. między organem a pracodawcą ( § 10 ). Przyjęcie natomiast takiej interpretacji przepisu art. 74 w/w/ ustawy w stanie faktycznym niniejszej sprawy jak to uczyniły organy i Sąd I instancji jest nieuprawnione. Należy zauważyć, iż skarżąca kasacyjnie cały czas aktywnie współpracowała z urzędem pracy, wykonując nałożone na nią obowiązki a w konsekwencji poniosła negatywne skutki swojej aktywności i gotowości do podjęcia pracy. Nie tak rozumiany powinien być podstawowy cel ustawy o promocji zatrudnienia i przeciwdziałania bezrobociu a mianowicie łagodzenie skutków bezrobocia oraz aktywizacja zawodowa, kiedy aktywnie współpracujący z urzędem pracy bezrobotny w wyniku interpretujących w sposób ściśle gramatyczny przepis ustawy urzędników w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego ponosi ujemne konsekwencje swojego prawidłowego działania w poszukiwaniu pracy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że bezrobotny zatrudniony przez pracodawcę po odbyciu stażu w wyniku spełnienia obowiązku nałożonego na pracodawcę przez urząd pracy na podstawie zawartej pomiędzy nimi umowy o staż nie ma obowiązku wynikającego z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia tj. zawiadomienia Powiatowego Urzędu Pracy o podjęciu pracy, gdyż organ zawierając umowę o wykonanie stażu przez bezrobotnego i nakładając na pracodawcę obowiązek zatrudnienia bezrobotnego po zakończeniu stażu, jest obowiązany sprawdzić wykonanie umowy, a tym samym fakt zatrudnienia bezrobotnego. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Wojewody Lubuskiego z dnia 16 lipca 2010 r. uchylająca decyzję Starosty Powiatu Słubickiego z dnia 24 maja 2010 r., w której organ odwoławczy zwrócił uwagę na zapis znajdujący się w protokole z dnia 4 maja 2010 r., z którego wynika, że Urząd po zakończeniu trwania umowy o zorganizowanie stażu dokonał weryfikacji dotrzymania jej warunków przez pracodawcę w związku z brakiem przedstawienia przedłożenia umowy przez pracodawcę. Organ odwoławczy wysnuł przypuszczenie, iż Powiatowy Urząd Pracy w Słubicach już wcześniej niż przed dniem 16 kwietnia 2010 r. posiadał wiedzę, iż strona podjęła zatrudnienie. Z uwagi na fakt, iż w aktach sprawy brak jest protokołu z przeprowadzonej kontroli dotrzymania warunków umowy przez pracodawcę, organ odwoławczy uznał, iż niemożliwe jest ustalenie faktycznej daty powzięcia przez organ I instancji wiadomości o podjęciu innej pracy zarobkowej przez skarżącą. Z tych względów organ odwoławczy wydał zalecenie, aby organ I instancji przed wydaniem kolejnej decyzji ustalił faktyczną datę powzięcia informacji o podjęciu innej pracy zarobkowej przez stronę i czy w dniu 16 kwietnia 2010 r. wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie znane organowi I instancji przy wydawaniu decyzji z dnia 23 marca 2010 r. Zatem uznać należy, iż kwestia ta nie została ustalona, bowiem oświadczenie inspektora urzędu pracy z dnia 21 lipca 2010 r. (k- 22) nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący powyższych wątpliwości a wręcz wynika z niej iż Powiatowy Urząd Pracy w Słubicach nie podjął jakichkolwiek czynności sprawdzających wykonanie warunków umowy z dnia 1 września 2009 r. przez pracodawcę. Znamiennym jest fakt, iż organ w dalszym ciągu współpracuje ze skarżącą kasacyjnie, zawiera z nią umowę z dnia 15 marca 2010 r. o przyznaniu jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej a później "karze" skarżącą kasacyjnie utratą statusu bezrobotnej z dniem 1 stycznia 2010 r., ponieważ niezawiadomiła tegoż organu, iż przez 14 dni po odbyciu stażu została zatrudniona przez pracodawcę w wyniku obowiązku nałożonego przez ten sam organ. W związku z tym należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia w niniejszej sprawie zasługują na uwzględnienie. Ponieważ rozpoznanie istoty sprawy dotyczyło błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę uchylając zaskarżoną decyzje i poprzedzająca ją decyzje organu I instancji. O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.