VII SA/Wa 2357/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego. skargę oddala Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym), po rozpatrzeniu wniosku M. K., uchyliła w całości własną decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] o odmowie nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektrotechnicznych i nadała M. K. tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie instalacji elektrycznych 2. instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych w obiektach kubaturowych oraz odmówiła nadania tytułu rzeczoznawcy w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych 2. instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych obejmującej wykonawstwo sieci elektrycznych oraz sporządzanie w budownictwie osób fizycznych projektów sieci i instalacji elektrycznych. Powołana na wstępie decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: M. K. magister inżynier elektryk wnioskiem z dnia [...] listopada 2008 r. wystąpiła do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa odmówiła nadania M. K. tytułu rzeczoznawcy budowlanego we wnioskowanym zakresie wskazując, że M. K. nie posiada wymaganej praktyki zawodowej, która ma charakter znaczącego dorobku praktycznego w zakresie wnioskowanego rzeczoznawstwa. Od powyższej decyzji M. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] nadała M. K. tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności: 1. instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie z wyłączeniem sieci i urządzeń elektroenergetycznych, 2. instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych wewnętrznych w obiektach kubaturowych. Na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] listopada 2009 r. M. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wyłączenia sieci i urządzeń elektroenergetycznych oraz w części dotyczącej ograniczenia tytułu Rzeczoznawcy do instalacji elektrycznych wewnętrznych w obiektach kubaturowych. W uzasadnieniu skargi zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 i art. 16 Prawa budowlanego § 24 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie oraz art. 7 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 77 K.p.a. i art. 107 K.p.a. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. z uwagi na rażące naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 84/10 stwierdził nieważność decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ stwierdził, że M. K. korzysta w pełni z praw publicznych, posiada wymagane wyższe wykształcenie i uprawnienia budowlane bez ograniczeń oraz wymaganą praktykę zawodową, a więc spełnia wymagania w tym zakresie określone w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, c i d Prawa budowlanego. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na podstawie przedstawionych dokumentów ilustrujących praktykę zawodową oraz projektu zamiennego galerii w [...], a także na podstawie przesłuchania w dniu 27 lipca 2010 r. wnioskodawczyni M. K. stwierdziła, że M. K. jest autorem oraz współautorem wielu projektów instalacji elektrycznych, nie noszących znamion wybitnych opracowań. Są to projekty standardowe, nie wymagające rozwiązania skomplikowanych problemów projektowych. Organ stwierdził, że przedstawione przykłady praktyki zawodowej w wyciągu z życiorysu zawodowego (bez daty), zawierające 186 pozycji, charakteryzują się typowymi rozwiązaniami technicznymi i nie noszą znamion znaczącego dorobku praktycznego. Część opracowanych projektów dotyczy instalacji teletechnicznych, do projektowania których wnioskodawczyni nie posiada wymaganych przepisami uprawnień budowlanych dlatego też nie mogą być uznane za praktykę zawodową we wnioskowanym zakresie. Do przedstawionego projektu zamiennego galerii w [...] załączony został jedynie schemat ideowy sieci elektrycznej bez rozwiązania problemów takich jak: zabezpieczenia skrzyżowań z przeszkodami, prowadzenia okablowania w miejscach szczególnie narażonych na uszkodzenia, brak również szczegółowych rozwiązań projektowanej sieci. Organ stwierdził, że doświadczenie zawodowe M. K., jak wynika z większości dokumentów, polega na podejmowaniu w ramach działalności gospodarczej, ograniczonych umową z innym podmiotem gospodarczym działań obejmujących projektowanie, nadzór autorski i kierowanie robotami budowlanymi. Z umów tych nie wynika wprost czy M. K. pełniła rolę projektanta w rozumieniu art. 19 Prawa budowlanego, bądź kierownika budowy w rozumieniu art. 22 Prawa budowlanego. Zdaniem organu świadczy to o cząstkowym udziale M. K. w poszczególnych przedsięwzięciach. Organ wskazał również, że z nazwy podmiotu gospodarczego będącego własnością M. K. "Projektowanie i wykonawstwo instalacji i automatyki "[...]" wynika, iż jej działalność w zakresie wykonywania zawodu regulowanego dotyczy tylko instalacji. Automatyka oraz instalacje systemów ostrzegawczych, sygnalizacji włamań, sieci komputerowych, telewizji dozorowych CCTV nie wymagają przy sporządzaniu projektów i wykonawstwie uprawnień budowlanych. Natomiast projektowanie i wykonawstwo w zakresie specjalności telekomunikacyjnej bez posiadania odpowiednich uprawnień budowlanych jest wprost naruszeniem przepisu art. 91 ust. 1 pkt.2 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że biorąc pod uwagę przedłożoną praktykę M. K., nadając tytuł rzeczoznawcy w zakresie instalacji elektrycznych zarówo co do projektowania, jak i wykonastwa, zadośćuczynił jej żądaniom. Następnie wskazał, że sieć elektroenergetyczna jest to zbiór przewodów elektrycznych i urządzeń połączonych pod względem funkcjonalnym, przeznaczonych do przesyłania i rozdzielania na określonym terytorium wytworzonej w elekrowniach energii elektrycznej oraz zasilania w nią odbiorników. Tymi odbiornikami są obiekty budowlane lub ich zespoły, dla których instalacje lub elementy tych instalacji projektowała lub wykonywała M.K. W zakresie praktyki dotyczącej sieci elektroenergetycznej poza niewielkimi odcinkami kabli energetycznych wewnętrznych nie przedstawiono opracowań projektowych lub pełnienia nadzoru nad wykonawstwem sieci elektrycznych i elektroenergetycznych. Wobec braku przedstawienia projektów sieci elektrycznych i urządzeń elektroenergetycznych opracowanych w okresie co najmniej 10 lat, wymagających szczególnego doświadczenia przy rozwiązaniu skomplikowanych problemów projektowych organ negatywnie ocenił wniosek M. K. o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w zakresie projektowania i wykonawstwa sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Odmowa nadania rzeczoznawstwa w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej obejmującej sporządzanie w budownictwie osób fizycznych projektów sieci i instalacji elektrycznych wynika z brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego, z uwagi na fakt, że jest to zakres ograniczony. Organ wskazał, że zakres rzeczoznawstawa wymienony w sentencji decyzji upoważnia do wykonywania funkcji rzeczoznawcy obejmującego projektowanie, sprawdzanie projektów budowlanych, sprawowanie nadzoru autorskiego, sprawowanie kontroli technicznej oraz sporządzania projektów zagospodarowania działki i terenu obejmującego przyłacza elektryczne. Na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2010 r. M. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wyłączenia sieci i urządzeń elektroenergetycznych oraz w części dotyczącej ograniczenia tytułu rzeczoznawcy do instalacji elektrycznych wewnętrznych w obiektach kubaturowych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 73 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 75 § 1 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 i art. 9 K.p.a., art. 225 § 1 K.p.a., art. 80. K.p.a., art. 81. K.p.a. art. 35. K. p.a., - § 11. 1 ) 7 i § 56 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dnia 10 lipca 2003 r.); zmieniony Dz.U. 2008 nr 228 poz. 1513 2009.01.01 w związku z art. 5. 1. 1) b) i c), art. 20.1, la) i 2, art. 34. 2. 2), art. 35. 1. 4), art. 42. 1., art. 62. 1. 2), 4 i 6 Prawa budowlanego oraz § 56 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 6, 7, 8, 9, K.p.a. oraz art. 77 § 4. - art. 15 ust 1 i ust 2 w związku z art. 14 i art. 16 Prawa budowlanego i § 24 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 2006 nr 83 poz. 578), - art. 11 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów w związku z art. 7, art. 10, art. 77 i art. 107 K.p.a. W obszernym uzasadnieniu skargi M. K. przedstawiła okoliczności przemawiające, w jej ocenie, za uwzględnieniem skargi. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 192/08 wskazała, że organ naruszył art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a., gdyż nie wyjaśnił określenia “znaczącego dorobku praktycznego". Wskazała, że ww. określenie jest pojęciem nieostrym dlatego każdorazowo podlega ocenie organu wydającego decyzję administracyjną, a ocena ta winna opierać się o zebrany w danej sprawie kompletny materiał dowodowy. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie organ nie dokonał tak określonej oceny, czy naruszył ww. przepisy postępowania. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Postępowanie administracyjne zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej z [...] listopada 2008 r., w którym wystąpiła o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności instalacyjnej obejmującej projektowanie i wykonawstwo w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. W ocenie Sądu, wskazany wniosek został prawidłowo przez organ orzekający w sprawie załatwiony, tj. w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawidłowe przepisy prawa oraz prawidłową ich wykładnię. Z uwagi na zakres wniosku inicjującego kontrolowane postępowanie, zastosowanie w sprawie miał przepis art. art. 15 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu rzeczoznawcą budowlanym może być osoba, która: 1) korzysta w pełni z praw publicznych; 2) posiada: a) tytuł zawodowy magistra inżyniera, magistra inżyniera architekta, inżyniera lub inżyniera architekta, b) uprawnienia budowlane bez ograniczeń, c) co najmniej 10 lat praktyki w zakresie objętym rzeczoznawstwem, d) znaczący dorobek praktyczny w zakresie objętym rzeczoznawstwem. Na wstępie należy zaznaczyć, że decyzja o nadaniu tytułu rzeczoznawcy budowlanego jest decyzją związaną. Właściwy organ samorządu zawodowego ma zatem obowiązek ustalić, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu rzeczoznawcy spełnia warunki określone w art. 15 ust. 1 Prawa budowlanego, a stwierdzenie spełnienia tych warunków zobowiązuje organ do nadania wnioskowanego tytułu na podstawie art. 15 ust. 2 Prawa budowlanego. Możliwość nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego, a więc działanie organu w ramach uznania administracyjnego, przewidziane zostało w art. 15 ust. 3 Prawa budowlanego, jednak wspomniany przepis nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 372/09). Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa rozpoznając wniosek M. K. miała za zadanie między innymi stwierdzić, czy jej dorobek praktyczny uprawnia do nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego we wnioskowanym zakresie. Należy zauważyć, że wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziła wszechstronna analiza przedstawionej przez skarżącą dokumentacji obrazującej jej dorobek praktyczny, w tym m. in. projektu zamiennego galerii w [...]. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazała, że M. K. jest autorem oraz współautorem wielu projektów instalacji elektrycznych, nie noszących znamion wybitnych opracowań. Są to projekty standardowe, nie wymagające rozwiązania skomplikowanych problemów projektowych, charakteryzujące się typowymi rozwiązaniami technicznymi i nie noszące znamion znaczącego dorobku praktycznego. Ponadto części opracowanych projektów dotyczy instalacji teletechnicznych, do projektowania których skarżąca nie posiadała wymaganych przepisami uprawnień budowlanych nie można uznać za praktykę zawodową we wnioskowanym zakresie. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa podała również, że z większości dokumentów wynika, że doświadczenie zawodowe M. K. polega na podejmowaniu w ramach działalności gospodarczej, ograniczonych umową z innym podmiotem gospodarczym działań obejmujących projektowanie, nadzór autorski i kierowanie robotami budowlanymi. Z umów tych nie wynika wprost czy M. K. pełniła rolę projektanta w rozumieniu art. 19 Prawa budowlanego, bądź kierownika budowy w rozumieniu art. 22 Prawa budowlanego, a to świadczy o cząstkowym udziale M. K. w poszczególnych przedsięwzięciach. W zakresie praktyki dotyczącej sieci elektroenergetycznej poza niewielkimi odcinkami kabli energetycznych wewnętrznych M. K. nie przedstawiła opracowań projektowych lub pełnienia nadzoru nad wykonawstwem sieci elektrycznych i elektroenergetycznych. Skoro więc skarżąca nie przedstawienia projektów sieci elektrycznych i urządzeń elektroenergetycznych opracowanych w okresie co najmniej 10 lat, wymagających szczególnego doświadczenia przy rozwiązaniu skomplikowanych problemów projektowych nie było podstaw do nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego w zakresie projektowania i wykonawstwa sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Należy również zauważyć, iż w protokole z dnia 19 czerwca 2009 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła, że nie są spełnione wymagania określone w art. 15 Prawa budowlanego, gdyż M. K. "nie posiada wymaganej praktyki zawodowej, która ma charakter znaczącego dorobku praktycznego w zakresie wnioskowanego rzeczoznawstwa." W ocenie Sądu, powyższe okoliczności Krajowa Komisja prawidłowo w sprawie oceniła. W konsekwencji zasadnie przyjęła, iż skarżąca spełniła wymogi do nadania tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności: instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie instalacji elektrycznych, instalacyjno - inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych - obejmującej wykonawstwo instalacji elektrycznych w obiektach kubaturowych, lecz nie spełnia warunków do nadania tytułu rzeczoznawcy w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych obejmującej projektowanie sieci i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznych obejmującej wykonawstwo sieci elektrycznych oraz sporządzanie w budownictwie osób fizycznych projektów sieci i instalacji elektrycznych. Podsumowując, Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z przepisami prawa, wydaną po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, uwzględniającym wszelkie okoliczności i dowody występujące w sprawie. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie Krajowej Komisji jest w świetle okoliczności sprawy uzasadnione. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.