II GSK 2232/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Spółki z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 czerwca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 884/11 w sprawie ze skargi S. Spółki z o.o. w P. na informację Ministra Gospodarki z dnia 4 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2) zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz S. Spółki z o.o. w P. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 czerwca 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 884/11 oddalił skargę "S." Spółki z o.o. w P. na informację Ministra Gospodarki z dnia 4 listopada 2010 r. nr [...]w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 8 marca 20010 roku S. sp. z o.o. w P. złożyła w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, Działanie 3.1 "Inicjowanie działalności innowacyjnej", wniosek o dofinansowanie nr: [...] wraz z wymaganymi załącznikami na realizację projektu: "Fundusz Wspierania Innowacji Sekwencja szansą na pozyskanie początkowego kapitału". Pismem z dnia 28 lipca 2010 r. znak: [...] S. sp. z o.o. została poinformowana, iż wniosek nie spełnił wszystkich kryteriów obligatoryjnych. W piśmie tym, Agencja uznała, iż kryterium 6: Wnioskodawca zapewnia wsparcie doradcze w zakresie testowania i wprowadzania nowej technologii na rynek nie jest spełnione. Zgodnie z informacjami zawartymi we wniosku wsparcie jest planowane, nie ma natomiast żadnego opisu planowanych działań w tym zakresie.. Zdaniem organu nie zostało spełnione również kryterium 9 w ramach, którego wnioskodawca przewiduje wynajem zdewastowanej powierzchni, jej remont i adaptację na potrzeby projektu. Ww. powierzchnia znajduje się w budynku pod opieką konserwatora zabytków i koszt tego przedsięwzięcia to ponad 400 tys. zł. Zdaniem Agencji wydatek ten jest nieracjonalny i nie znajduje uzasadnienia, gdyż wnioskodawca nawet nie jest właścicielem powierzchni, którą wyremontuje za te pieniądze. Organ uznał ten wydatek w całości za niekwalifikowany (404000 zł). Według organu nieracjonalne są koszty szkolenia z zakresu rynku kapitałowego, oceny projektów inwestycyjnych, przeciwdziałania nadużyciom wyszczególnione we wniosku ponieważ osoby realizujące projekt powinny posiadać tę wiedzę, nie zaś ją zdobywać w trakcie realizacji tego przedsięwzięcia. Ponadto w ocenie organu wnioskodawca nie wykazał kosztów jednostkowych na zakup sprzętu do usług transportowych, kosztów reklamy i promocji. W dniu 13 sierpnia 2010 r. S. sp. z o.o. w P. złożyła protest od powyższego pisma. Pismem z dnia 4 listopada 2010 r. znak: [...] Minister Gospodarki poinformował Spółkę o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W opinii Ministra, wnioskodawca w pkt 10 "Doświadczenie Wnioskodawcy" i pkt 11 "Potencjał finansowy, techniczny, kadrowy i organizacyjny Wnioskodawcy oraz Partnerów wniosku o dofinansowanie" nie wykazał, że osoby zaangażowane w realizację projektu posiadają doświadczenie w dokonywaniu inwestycji w spółki z sektora MSP. Wnioskodawca zaznaczył, że bardziej szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych osób znajdują się w załączonych do wniosku życiorysach. Zdaniem Ministra, wyłącznie informacje przedstawione w CV jednej osoby zaangażowanej w realizację projektu świadczą o tym, iż posiada ona doświadczenie w dokonywaniu inwestycji w spółki sektora MSP. Minister Gospodarki odnosząc się do wydatków na najem i użytkowanie pomieszczeń oraz remonty, naprawy lub adaptację pomieszczeń, przychylił się do wyjaśnień Spółki w tym zakresie i uznał ww. wydatki za uzasadnione biorąc pod uwagę długofalowość wydatków ponoszonych na najem lokalu przeznaczonego na realizację projektu i oszczędności poczynione w ramach projektu w tym zakresie. Minister przychylił się również do wyjaśnień Spółki w zakresie wydatków na wynagrodzenie Kierownika Projektu i uznał je za racjonalne i uzasadnione. Natomiast w zakresie wydatków na szkolenia z analizy finansowej, z zakresu rynku kapitałowego, oceny projektów inwestycyjnych, przeciwdziałania nadużyciom Minister zgodził się z ustaleniami PARP. Podniósł, iż osoby realizujące projekt powinny posiadać taką wiedzę już na etapie składania wniosku o dofinansowanie, gdzie wnioskodawca deklaruje, iż wiedza, doświadczenie i umiejętności osób zaangażowanych w realizację projektu są odpowiednie. Minister zaznaczył, że wątpliwe są wydatki na zakup sprzętu. Wskazał, iż zapisy we wniosku o dofinansowanie powinny być na tyle precyzyjne, aby umożliwiały weryfikację, czy dany wydatek jest uzasadniony i nie został przeszacowany. Zdaniem organu taki brak powoduje, iż nie można również ocenić racjonalności wydatków na usługi transportowe, telekomunikacyjne, pocztowe i komunalne oraz na działania informacyjno - promocyjne. Minister zaznaczył, iż kwestionowane wydatki przekraczają 10% wydatków kwalifikowanych w projekcie, w związku z tym organ uznał kryterium nr 9 za niespełnione. Na powyższe pismo Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżony akt odpowiada prawu. Instytucja Pośrednicząca nie wykroczyła poza zakres protestu, gdyż rozpatrując protest odniosła się wyłącznie do kryteriów w nim wskazanych. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem Instytucji Pośredniczącej, iż wydatki na szkolenia z zakresu analizy finansowej oraz z zakresu rynku kapitałowego zostały uznane za niekwalifikowane. Powyższa Instytucja słusznie stwierdziła, iż osoby realizujące projekt powinny posiadać wiedzę z ww. zakresu już na etapie składania wniosku o dofinansowanie, gdzie wnioskodawca deklaruje, iż wiedza, doświadczenie i umiejętności osób zaangażowanych w realizację projektu są odpowiednie. Instytucja Pośrednicząca słusznie zauważyła, że nie celowym jest przeszkolenie całego zespołu projektowego z analizy finansowej, gdyż projektu zostali zatrudnieni analitycy finansowi. Należy się zgodzić ze stanowiskiem ww. Instytucji, iż nie zasadna jest konieczność ponoszenia wydatków na szkolenia w wysokości podanej we wniosku o dofinansowanie, a tym samym należy uznać je za nieracjonalne, nieadekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów działania. Sąd I instancji podzielił argumentację organów w odniesieniu do wydatków na zakup materiałów biurowych i eksploatacyjnych oraz wydatków na zakup sprzętu, które uznały je za niekwalifikowane. Sąd I instancji wskazał, że zapisy we wniosku o dofinansowanie powinny być na tyle precyzyjne, aby umożliwiały weryfikację, czy dany wydatek jest uzasadniony i nie został przeszacowany, tymczasem Spółka nie podała kosztów działań jednostkowych, ani sposobu kalkulacji wydatków, co jest wymagane przez Przewodnik po kryteriach wyboru finansowanych operacji w ramach PO IG oraz Instrukcję wypełniania wniosku w ramach działania 3.1 PO IG. W związku z powyższym nie ma możliwości weryfikacji racjonalności dla wszystkich wydatków w ramach danej kategorii. Odnosząc się do wydatków na zakup materiałów biurowych i eksploatacyjnych należy stwierdzić, iż są one w całości niekwalifikowane, gdyż przyjęto ryczałtową stawkę dla ww. kategorii wydatków. Takiej stawki nie dopuszcza dokumentacja programowa w ramach działania 3.1 PO IG. Powyższe uwagi odnoszą się również do wydatków na zakup usług transportowych ponieważ Spółka nie wskazała działań jednostkowych, kosztów ich realizacji oraz nie przedstawiła sposobu ich kalkulacji. W ocenie Sądu I instancji organ słusznie podniósł, że PARP w piśmie z dnia 28 lipca 2010r., przekazującym wyniki oceny merytorycznej poinformowała, iż w jej opinii wydatki 6 miesięcy po 9 400,00 PLN są zbyt wysokie i powinny być opisane bardziej szczegółowo. Spółka w proteście odniosła się do miesięcznej kwoty w wysokości 9 800,00 PLN. W związku z tym należy wskazać, iż skoro PARP zakwestionowała wydatek miesięczny w kwocie 9 400, 00 PLN jako zbyt wysoki, tym bardziej wydatek w kwocie 9 800,00 PLN należy uznać za przeszacowany. W związku z tym nie znajdując dokładnego sposobu kalkulacji wydatków na działania promocyjne i informacyjne, Instytucja Pośrednicząca nie miała możliwości weryfikacji ww. wydatków, zatem prawidłowo uznała je w całości za niekwalifikowane. Sąd I instancji stwierdził, że brak jest wobec tego przesłanek prowadzących do stwierdzenia, że ocena przedmiotowego wniosku została przeprowadzona z naruszeniem § 7 ust. 2 pkt 9 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach PO IG dla działania 3.1. Zdaniem Sądu I instancji nie naruszono przepisu § 7 ust. 2 ppkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, poprzez niezwrócenie się do wnioskodawcy o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Jak wynika z treści ww. paragrafu komisja konkursowa nie jest zobligowana do występowania do wnioskodawcy z prośbą o dodatkowe wyjaśnienia, a uczyni tak gdy uzna, że zachodzi taka potrzeba. W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Spółka zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 3, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do oceny projektu z naruszeniem przepisów prawa w sytuacji, gdy ocena projektu została dokonana w sposób nieprawidłowy, gdyż naruszone zostały przepisy regulujące procedurę odwoławczą poprzez przyjęcie, iż w ramach kryterium nr 9 "Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach Działania, uzasadnione racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania", niektóre z wydatków uznanych w trakcie oceny merytorycznej projektu za kwalifikowane i uzasadnione lecz w niższej niż wnioskowana wysokości, zostały w całości uznane za niekwalifikowane w wyniku rozpatrzenia protestu przez Ministra Gospodarki, w związku z czym, w ustalonym stanie faktycznym, powinien znaleźć zastosowanie art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. - przeprowadzenie oceny projektu w sposób naruszający prawo poprzez naruszenie § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 3: Kapitał dla innowacji Działanie 3.1. Inicjowanie działalności innowacyjnej stanowiącego iż, "w przypadku stwierdzenia, że dany wydatek nie może zostać uznany za kwalifikujący się do objęcia wsparciem KK ma prawo usuwania (i przenoszenia do wydatków niekwalifikujących się do objęcia wsparciem) wydatków do wysokości 10 % łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem w ramach części projektu dotyczącej danego Działania. W takim przypadku członek oceniający stwierdza, że kryterium merytoryczne "planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania" zostało spełnione i jednocześnie rekomenduje obniżenie kwoty dofinansowania z podaniem kosztu rekomendowanego do wyłączenia. - naruszenie § 9 ust. 2 procedury odwoławczej określonej w Regulaminie przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, poprzez przyjęcie przez WSA możliwości dokonywania oceny rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu w zakresie szerszym niż wskazano w proteście, co oznaczałoby umożliwienie wnioskodawcy odniesienia się do "nowych" zarzutów pod adresem projektu i było niezgodne z wykładnią art. 30 b ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityko rozwoju. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka przedstawiła argumentację na poparcie ww. zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. należy stwierdzić, że przedmiotem kontroli sądów administracyjnych w sprawach o dofinansowanie projektów wyłonionych w trybie konkursu jest ocena projektu, dokonana przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą). Niewątpliwie kontrola sądowoadministracyjna dokonywana w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju sprowadza się do oceny przez sąd administracyjny czy kontrolowany akt (czynność) jest zgodny z przepisami prawa powszechnie obowiązującego i czy akty o charakterze pozaustawowym pozostają w zgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W związku z powyższym należy podkreślić, że z treści art. 30b ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika, iż po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie projektu, wnioskodawca może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego. Z treści tegoż przepisu prawa wynika także, że pisemna informacja o negatywnej ocenie projektu zawiera uzasadnienie wyników oceny projektu. Z kolei z treści art. 30b ust. 4 w/w ustawy wynika, że właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej. Poza sporem winna znajdować się okoliczność, że w rozpatrywanej sprawie pismem z dnia 28 lipca 2010 r. PARP poinformował Sekwencja Spółkę z o.o. w Piastowie, iż złożony przez nią wniosek o dofinansowanie projektu "Fundusz Wspierania Innowacji Sekwencja szansą na pozyskanie początkowego kapitału" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, Działanie 3.1 "Inicjowanie działalności innowacyjnej", nie spełniał kryterium obligatoryjnego 4, 6, 9. Z akt sprawy wynika, że w zakresie odnoszącym się do nie spełnienia przez wnioskodawcę kryterium obligatoryjnego 9-Planowane wydatki są kwalifikowane w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów Działania - PARP stwierdził, że koszt wynajmu zdewastowanej powierzchni i remont budynku znajdującego się pod opieką konserwatora zabytków, oceniony przez wnioskodawcę na kwotę 400.000 złotych, jest nieracjonalny i nie znajduje uzasadnienia, tym bardziej, że wnioskodawca po remoncie i adaptacji nie będzie właścicielem tego budynku. Z uwagi na nieracjonalność koszt ten został w całości uznany za niekwalifikowany. W ocenie PARP przeszacowano także wynagrodzenie kierownika oraz uznano, że koszty szkolenia z analizy finansowej, z zakresu rynku kapitałowego, oceny projektów inwestycyjnych, przeciwdziałania nadużyciom, są nieracjonalne ponieważ osoby realizujące projekt powinny taką wiedzę posiadać wcześniej. W ramach oceny tego kryterium obligatoryjnego PARP zakwestionował także koszty zakupu materiałów biurowych wskazując, że nie powinny one przekroczyć kwoty 36.000 złotych i winny szczegółowo określać koszty jednostkowe, a także zakwestionowano wydatki na informację i promocję uznając je za zbyt wysokie. Podkreślić należy, że po rozpoznaniu protestu Sekwencja Spółki z o.o. w Piastowie, Minister Gospodarki pismem z dnia 4 listopada 2010 r. poinformował Spółkę, że jej protest w zakresie w jakim kwestionuje zasadność oceny PARP co do niespełnienia przez wniosek kryteriów obligatoryjnych 4 i 6 został w całości uwzględniony bowiem Minister Gospodarki biorąc pod uwagę wyjaśnienia spółki uznał, że wniosek wskazane wyżej kryteria obligatoryjne spełniał. Natomiast w zakresie odnoszącym się do kryterium obligatoryjnego 9 Minister Gospodarki uwzględnił część wyjaśnień przedstawionych przez spółkę w proteście i stwierdził, że nie jest zasadny zarzut jakoby wydatki przewidziane na najem i użytkowanie pomieszczeń oraz remonty, naprawy lub adaptację pomieszczeń były nieracjonalne i nieuzasadnione. Uznał, że wydatki te są racjonalne i uzasadnione. Również w zakresie odnoszącym się do wydatków na wynagrodzenie kierownika projektu Minister Gospodarki uznał te wydatki za racjonalne i uzasadnione, uwzględniając tym samym wyjaśnienia spółki. Natomiast nie uwzględnił wyjaśnień spółki odnośnie wydatków na szkolenia z analizy finansowej, z zakresu rynku kapitałowego, oceny projektów inwestycyjnych, przeciwdziałania nadużyciom, uznając je za nieracjonalne, nieadekwatne do zakresu i celów projektu oraz celów działania. Również w ocenie Ministra Gospodarki wydatki na zakup sprzętu, z uwagi na ich nieprecyzyjność, brak podania kosztów jednostkowych nie można uznać za racjonalne i uzasadnione. Nadto z uwagi na brak działań jednostkowych i ich kosztów oraz brak szczegółowej kalkulacji nie można zdaniem Ministra Gospodarki ocenić racjonalności wydatków na usługi transportowe i działania informacyjno- promocyjne. Należy także podkreślić, że Minister Gospodarki wskazał także, iż w jego ocenie zakwestionowane wydatki przekraczają 10% wydatków kwalifikowanych w projekcie i w związku z tym uznał, że kryterium obligatoryjne 9 nie zostało spełnione, a tym samym protest nie jest zasadny. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju sąd może w wyniku rozpatrzenia skargi uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Kluczowe znaczenie dla zastosowania powyższego przepisu ma stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co oznacza, że naruszenie prawa obejmuje naruszenie wszelkich przepisów prawa regulujących prowadzenie oceny projektów. W tym miejscu należy także przypomnieć, że według ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, podstawą udzielenia dofinansowania do projektów, czyli określonych przedsięwzięć, głównie gospodarczych jest program operacyjny (krajowy lub regionalny), który został określony jako dokument o charakterze operacyjno-wdrożeniowym, a nie jako akt prawny (art. 15 ust. 1). Program ten określa między innymi podstawowe założenia systemu jego realizacji (art. 17 ust. 1 pkt 6). Ustawa przewiduje ponadto określenie sytemu realizacji programu operacyjnego obejmującego określenie środków odwoławczych, przysługujących wnioskodawcy (art. 26 ust. 1 pkt 8 i art. 29 ust. 2 pkt 11). Stworzenie systemu realizacji programu przypisano instytucji zarządzającej, nie ustalając wprost trybu wykonania tego zadania. Ustawa stanowi jedynie, że dokumenty stanowiące system realizacji programu operacyjnego, a także ich zmiany podlegają publikacji na stronach internetowych właściwej instytucji zarządzającej (art. 28 ust. 5). System realizacji programu operacyjnego ma umocowanie zarówno w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, jak i w stworzonym na jej podstawie programie operacyjnym (zawiera rozwinięcie niektórych jego postanowień). Regulacje zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego (regulaminie konkursu) mają umocowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów, określają ich prawa i obowiązki w postępowaniu o dofinansowanie i są dla nich wiążące. Spełniają więc kryteria źródeł prawa w szerszym znaczeniu. Można wobec tego przyjąć, że te akty normatywne (przepisy prawa), stanowią wraz z przepisami powszechnie obowiązującymi podstawę sądowej kontroli przewidzianej w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W orzecznictwie NSA dominuje stanowisko wskazujące na to, że trafny jest pogląd dopuszczający możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie postanowieniami systemu realizacji programu (regulaminami konkursu) łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego (vide wyrok NSA z 19 października 2010 r. sygn. akt II GSK 1129/10, wyrok NSA z 25 listopada 2010 r. sygn. akt II GSK 1272/10, wyrok NSA z 18 maja 2011 r. sygn. akt II GSK 817/11). W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji uznał, że PARP zakwestionował wszystkie wydatki na promocję i informację w wysokości 312.400 złotych i stwierdził, że wartość zakwestionowanych wydatków przekracza 10% wydatków kwalifikowanych w projekcie i z tych powodów w ocenie Sądu I instancji zasadne jest stanowisko organu oceniającego protest wskazujące na niespełnienie przez wniosek kryterium obligatoryjnego 9. Natomiast z treści § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 3: Kapitał dla innowacji, Działanie 3.1:Inicjowanie działalności innowacyjnej wynika, że w przypadku stwierdzenia, iż dany wydatek nie może zostać uznany za kwalifikujący się do objęcia wsparciem Komisja Konkursowa ma prawo usuwania (i przenoszenia do wydatków niekwalifikującyh się do objęcia wsparciem) wydatków do wysokości 10% łącznych kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem. W takiej sytuacji należy uznać, że kryterium jest spełnione z jednoczesną rekomendacją obniżenia kwoty dofinansowania z podaniem kosztu rekomendowanego do wyłączenia. W sytuacji, gdy Minister Gospodarki rozpatrujący protest spółki uznaje, że wbrew ocenie dokonanej przez PARP wniosek spełnia kryterium obligatoryjne 4 i 6 oraz spełnia w części kryterium obligatoryjne 9 obowiązkiem organu rozpatrującego protest było szczegółowe odniesienie się do wskazanego przepisu w/w regulaminu. W szczególności Sąd I instancji przedwcześnie uznał, że rozpatrzenie protestu nastąpiło w zgodzie z przepisami prawa, o których była wyżej mowa. Stanowisko Sądu I instancji akceptujące pogląd Ministra Gospodarki, iż zakwestionowane wydatki przekraczają 10% wydatków kwalifikowanych w projekcie jest wadliwe. W tym stanie faktycznym koniecznym było jednoznaczne ustalenie wszystkich wydatków kwalifikowanych w projekcie i precyzyjne obliczenie wydatków które zostały zakwestionowane w celu ustalenia procentowej wielkości wydatków zaliczonych przez organ do niekwalifikujących się do objęcia wsparciem. W tym stanie rzeczy za zasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sad I instancji przepisu § 7 ust. 2 pkt 8 Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 3: Kapitał dla innowacji, Działanie 3.1:Inicjowanie działalności innowacyjnej, a tym samym za zasadny uznać należało zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.