III SA/Łd 190/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2011 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na rzecz A. R. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] nr [...] znak: [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej K.p.a.) oraz art. 91 ust. 1 i art. 97 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm., powoływana dalej jako ustawa), uchylił w całości decyzję (stanowisko) Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] znak: [...] oraz odmówił A.R. dokonania czynności wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2011. W toku postępowania organ ustalił, iż wnioskiem z dnia 5 stycznia 2011r. A.R. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w B. o dokonanie naliczenia i wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za 2011 rok. Strona wywiodła swoje uprawnienie do wystąpienia z powyższym żądaniem z decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...] przyznającej A.R. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 3 norm zaludnienia od 1 lipca 2001r. Z treści powołanej decyzji wynikało również, iż wypłata równoważnika następować będzie corocznie, a jego wysokość ustalana zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. W ocenie wnioskującego skoro decyzja z dnia [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to jej treść nadal obowiązuje. Pismem z dnia [...] znak: [...] Komendant Powiatowy Policji w B. odmówił wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2011. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ I instancji stwierdził, iż do dnia 1 stycznia 2006r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 919). Rozporządzenie to w § 8 obejmowało swoimi przepisami także emerytów i rencistów policyjnych, a w § 9 ust. 2 wskazywało organy właściwe w sprawach, w których stronami byli emeryci i renciści. Jednakże w dniu 1 stycznia 2006r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające powołane wyżej rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002r. (Dz.U. Nr 266 poz. 2246), które uchyliło przywołane § 8 i § 9 ust. 2. Wobec tego organ I instancji stwierdził, iż z dniem 1 stycznia 2006r. odpadła podstawa prawna do dalszej wypłaty emerytowi przez organ Policji równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Uznając pismo Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia 31 stycznia 2011 roku za decyzję administracyjną A.R. złożył od niej odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Podtrzymując argumentację zawartą we wniosku z dnia 5 stycznia 2011 odwołujący się zarzucił rozstrzygnięciu "generalną niezgodność z obowiązującym prawem" i naruszenie jego interesu prawnego. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł, jak na wstępie. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał w pierwszej kolejności, iż pismo Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] należało potraktować jako decyzję administracyjną, mimo iż nie posiadało ono w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a. Odnosząc się natomiast do zasadniczego zagadnienia dotyczącego wypłaty A.R. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego organ odwoławczy stwierdził, że z przepisu art. 91 ust. 1 o Policji wynika, że prawo do równoważnika przysługuje policjantom, a nie emerytom czy rencistom policyjnym. Także przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie pozwalają traktować emerytów czy rencistów w zakresie tego prawa w sposób tożsamy, jak policjantów w służbie czynnej. Wskazał, że art. 29 tej ustawy stanowi jedynie o prawie emeryta i rencisty do lokalu mieszkalnego, a art. 30 - o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Należało zatem dojść do wniosku, iż do dnia 31 grudnia 2005r. uprawnienie do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przysługujące osobie posiadającej prawo do policyjnych świadczeń emerytalno-rentowych wynikało nie wprost z przepisów rangi ustawowej, lecz z rozporządzenia wykonawczego do ustawy o Policji z dnia 28 czerwca 2002r. Zgodnie bowiem z § 8 powyższego uprawnienia określone w § 3 ust. 6 miały zastosowanie nie tylko do policjantów, ale również do emerytów, rencistów policyjnych oraz osób uprawnionych do policyjnej renty rodzinnej. Natomiast z uwagi na fakt, iż z dniem 1 stycznia 2006r. weszły w życie przepisy nowelizujące, które uchyliły postanowienia § 8 dotychczas obowiązującego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r., należało stwierdzić, że od tego dnia § 3 ust. 6 nie ma zastosowania do osób pobierających świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż istniejąca w obrocie prawnym decyzja Nr [...] z dnia [...], orzeka o przyznaniu zainteresowanemu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego in abstracto, jako że nie określa jego wysokości. Zawarte w decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...] sformułowanie "wypłata równoważnika następować będzie corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek" nie jest rozstrzygnięciem co do wysokości równoważnika, lecz ma charakter informacyjny, a zatem decyzja ta nie ma charakteru władczego i stanowczego. Skargę do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] złożył A.R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie skarżącego rozporządzenie z dnia 28 grudnia 2005r., jako nowa regulacja uprawnień emerytów i rencistów policyjnych do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie zawiera odmiennych postanowień co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie i nie posiada klauzuli o obowiązywaniu z mocą wsteczną, dlatego decyzja Komendanta Powiatowego Policji w B. nr [...] z dnia [...] jest nadal wiążąca pomimo, że przestała istnieć podstawa prawna. Dodał, iż na podstawie tej decyzji składał oświadczenia mieszkaniowe do ustalania uprawnień do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości, a Komendant Powiatowy Policji w B. równoważnik wypłacał do utraty mocy obowiązującej § 8 i 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r. Ponownie podkreślił, iż skoro decyzja z dnia [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to jej treść nadal obowiązuje, dlatego odmowa wypłacenia równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2011 rok jest bezpodstawna, bezprawna i naruszająca jego interes prawny. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł., podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W toku kontroli sądowoadministracyjnej sąd, mając na względzie regulację art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonych decyzji we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w zakresie, w jakim odmawiają wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu za rok 2011 zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich eliminacji z obrotu prawnego. Stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości i nie jest też przedmiotem zarzutów podniesionych w skardze. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się bowiem do rozstrzygnięcia, czy emerytowanemu funkcjonariuszowi Policji, który nabył – pod rządami poprzednich przepisów – prawo do równoważnika, może być nadal wypłacany równoważnik za remont lokalu mieszkalnego, w sytuacji uchylenia przepisu przyznającego to uprawnienie. Dla ustalenia powyższego niezbędne jest na wstępie przeprowadzenie analizy przepisów regulujących zagadnienie przyznawania funkcjonariuszom Policji prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Prawo do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego przyznawanego funkcjonariuszom Policji uregulowane zostało w przepisie art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2007r., Nr 43, poz. 277 ze zm.). Zasady wypłacania równoważnika ustalone zostały natomiast w akcie wykonawczym do niniejszej ustawy, wydanym przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Skarżący A.R. nabył prawo do równoważnika na mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...]. Fakt ten, podnoszony przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze do Sądu, nie jest przez strony, a w szczególności organ administracji kwestionowany. W tym czasie obowiązywało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz.U. Nr 106, poz. 1212). W § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano, że jego przepisy stosuje się do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53, poz. 214 ze zm.). Wskazane rozporządzenie przestało obowiązywać w dniu wejścia w życie kolejnego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), które zawierało analogiczne uregulowania w przedmiocie przyznawania emerytom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Rozporządzenie z 2002 roku zostało następnie zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 roku (Dz.U. Nr 266, poz. 2246), poprzez uchylenie m.in. § 8 w następującym brzmieniu: "Przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 roku o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin [...]" oraz § 9 ust. 2. Powołane rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 roku. W związku z powyższym odnieść się należy do stanowiska organów stwierdzających, iż fakt uchylenia wskazanych postanowień § 8 rozporządzenia, dotyczących prawa przyznawania równoważnika za remont lokalu emerytom i rencistom policyjnym odnosił skutek wobec skarżącego powodując, iż od 1 stycznia 2006 roku upadła podstawa prawna do wypłacania mu, przyznanego uprzednio decyzją z dnia [...], równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu, wskazana zmiana regulacji § 8 rozporządzenia, nie wpływa na stosunki już istniejące, tj. powstałe pod rządami dotychczasowych przepisów. Wskazać w tym zakresie należy na tzw. instytucję "praw nabytych", zgodnie z którą mimo zmiany stanu prawnego stosunki administracyjne już powstałe trwają nadal. Zgodnie z powszechnie przyjętą w literaturze i orzecznictwie praktyką, w przypadku zmiany przepisu dopuszczalne jest roszczenie o dalszą realizację praw nabytych wynikających z decyzji administracyjnej jedynie, gdy wynika z wyraźnego przepisu stanowiącego materialne źródło uprawnienia. Jednakże w literaturze prawa administracyjnego podkreśla się, że na istnienie i skuteczność stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie nowych przepisów odmiennie regulujących daną materię, te nowe unormowania mają wpływ tylko wtedy, gdy obowiązują one z mocą wsteczną. Zatem jeżeli nowa regulacja nie zawiera odmiennych postanowień co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie, decyzje te będą wiązać nadal, mimo, że przestała istnieć lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie. Odnosząc się do kwestii mocy wiążącej regulacji, na którą powołuje się skarżący, należy wskazać, że zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, rozporządzenia wydawane są na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie takie winno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Dodać jednak należy, że umocowania do wydania przepisów wykonawczych ograniczone są wyłącznie do kwestii związanych z realizacją samej ustawy, nie mogą zawierać przepisów materialnych, a tylko przepisy proceduralne. W realiach niniejszej sprawy delegacja ustawowa dla wydania rozporządzenia, na podstawie którego skarżący nabył uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego wynikała wprost z treści art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji. W powyższym przepisie prawa ustawodawca przewidział, jako jeden z elementów, na podstawie którego powinno było być wydane rozporządzenie, m.in. wskazanie podmiotów uprawnionych do otrzymania świadczenia. Regulacje zawarte w rozporządzeniu, na podstawie którego skarżący nabył prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego zostały powtórzone w kolejnym rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W przedmiocie zgodności z Konstytucją RP przepisów zmieniających rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 października 2008 roku, sygn. akt U 4/08 stwierdzając, że "... w świetle wcześniejszych ustaleń ten ostatni przepis nie przyznaje emerytom i rencistom policyjnym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego." W tym zakresie należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2010 roku, sygn. akt IV SA//Wr 1/10, że uchylenie § 8 rozporządzenia nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emerytów i rencistów policyjnych uprawnienia do równoważnika pieniężnego, skoro uprawnienie takie nie wynikało z ustawy. Zaskarżony przepis nie narusza zatem zasady ochrony praw nabytych (art. 2 Konstytucji)". Wobec tożsamych rozwiązań prawnych w zakresie prawa emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego zawartych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do wcześniej obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 roku wydanego w tym samym przedmiocie, ukształtowana ostatecznie ww. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku sytuacja prawna skarżącego nie uległa zmianie. Przepis bowiem § 8 ostatnio wymienionego rozporządzenia dawał możliwość przyznania stosowania przyjętych w nim rozwiązań prawnych także w stosunku do emerytów policyjnych. W tym kontekście rację należy przyznać Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. w tym zakresie, w jakim stwierdza, że utrata mocy obowiązującej przez § 8 cytowanego rozporządzenia wyklucza możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego osobom będącym emerytami policyjnymi. Podkreślić jednak należy, że czym innym jest wyeliminowanie samego źródła określonych uprawnień, a czym innym ocena mocy obowiązującej orzeczenia to źródło konkretyzującego. W doktrynie prawa administracyjnego powszechne jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Eliminacja taka może nastąpić bądź to w sposób generalny, poprzez wprowadzenie ściśle określonej normy intertemporalnej przez ustawodawcę, taki skutek przewidującą, bądź też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. W tym kontekście należy stwierdzić, że ani rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, ani rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 roku w przepisach przejściowych nie uchylało orzeczeń, które weszły już do obrotu prawnego przed wejściem w życie obu aktów prawnych. Podobnie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 roku, sygn. akt I OSK 953/07 (ONSAiWSA 2009/4/77) stwierdzając, że: "w razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § pkt 1 K.p.a. następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Zatem, nawet w sytuacji zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie prawnym występuje decyzja administracyjna nadająca jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, a nie została ona w jakikolwiek sposób wyeliminowana z tego obrotu, to będzie rodzić skutki w sposób ciągły i nieprzerwany. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W dalszym ciągu zatem wywołuje skutki, które wynikają z ich przedmiotowego zakresu. Tym bardziej, że wniosek skarżącego z dnia 5 stycznia 2011 roku nie zawierał w istocie rzeczy żądania przyznania równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, co upoważniałoby organ do skonkretyzowania tego prawa w drodze decyzji administracyjnej. Wniosek ten dotyczył naliczenia i wypłaty równoważnika już przyznanego, mocą decyzji Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...]. W takiej sytuacji, należało raczej przyjąć, że skarżący domagał się realizacji decyzji już wydanej – ostatecznej i prawomocnej. Brak więc było podstaw do odmowy wypłaty skarżącemu wnioskowanego przez niego równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za rok 2011. Twierdzenia organów obydwu instancji w tym zakresie, zmierzające do udowodnienia tezy, że skarżący utracił uprawnienie do wypłaty równoważnika pieniężnego, w związku z uchyleniem § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku, w świetle przedstawionej powyżej argumentacji, nie może zostać zaakceptowane. Pogląd, iż skarżącemu przysługuje prawo do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 11 sierpnia 2010 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 254/10 (za lata 2009 -2010) oraz w wyroku z dnia 29 września 2010r. w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 480/10 (za lata 2006-2008). W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji w B. w zakresie, w jakim odmawiają przyznania A.R. równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego rok 2011 wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania w sprawie orzeczono na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasądzona kwota w wysokości 120 zł stanowi zwrot kosztów przejazdu skarżącego do Sądu, stosownie do treści art. 205 § 1 powołanej ustawy. P.Pij.