IV SA/Gl 817/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. P. na pismo Komendanta Powiatowego Policji w Ż. z dnia [...]r. w przedmiocie funkcjonariuszy Policji – rozliczenia i zwrotu kosztów delegowania oddala skargę. W raporcie z dnia [...]r. sierżant P. P. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w Ż. o wypłacenie należności przysługujących mu w związku z oddelegowaniem w okresie od [...]r. do [...]r. do służby w Komisariacie Policji w G. . Poinformował, że podstawą delegowania był rozkaz personalny nr [...] z dnia [...]r. podpisany przez Komendanta. Jako podstawę prawną wskazał art. 113 ustawy o Policji oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 lipca 2000r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia. W kolejnym piśmie z dnia [...]r. podał, że pomimo złożenia wcześniejszego raportu nie otrzymał żadnej informacji w sprawie. Z tego powodu wniósł o pisemne podanie przyczyn zwłoki w rozpatrzeniu raportu oraz wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi z dnia [...]r. (data odebrania przez skarżącego [...]r.) Komendant Powiatowy Policji w Ż. odmówił stronie zwrotu należności za oddelegowanie do pełnienia służby w Komisariacie Policji w G. powołując się na stanowisko zajęte przez radcę prawnego w opinii sporządzonej na zlecenie organu. Uzasadnił odmowne załatwienie wniosku strony położeniem Komisariatu Policji w G., który mieści się w granicach administracyjnych miasta Ż. Organ zwrócił nadto uwagę, iż P. P. nie przedstawił rozliczenia delegacji wystawionej na okres delegowania. Stwierdził, że podstawą wypłaty jest złożenie delegacji wraz ze stosownymi załącznikami, co reguluje decyzja nr [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. Z załączonej do pisma z dnia [...]r. opinii prawnej z dnia [...]r. wynikało, że zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia. Zatem skoro policjant takiej podróży nie odbywa, gdyż delegowany jest do miejsca zamieszkania, to nie przysługują mu uprawnienia związane z podróżą służbową. Opiniodawca stwierdził dodatkowo, że żaden przepis prawa nie wymaga wydawania decyzji negatywnej w tym zakresie. Pismem z dnia [...]r., które wpłynęło do organu w tym samym dniu, P. P. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia prośby o wypłacenie należności przysługujących mu z tytułu delegowania w okresie od [...]r. do [...]r. do służby w Komisariacie Policji w G.. Zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia. Ponadto zarzucił naruszenie prawa proceduralnego poprzez niewłaściwy sposób rozstrzygnięcia, tj. niewydanie w sprawie decyzji administracyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia go prawa do otrzymania należności pieniężnej oraz pozbawienia możliwości złożenia odwołania od rozstrzygnięcia do organu wyższej instancji. Funkcjonariusz wyjaśnił, że w jego sprawie chodzi o delegowanie go do czasowego pełnienia służby. Zacytował § 2 ust. 3 przywołanego wcześniej rozporządzenia, w myśl którego w przypadku policjanta zamieszkałego poza stałym miejscem pełnienia służby, przełożony właściwy w sprawach osobowych może uznać, dla celów rozliczenia kosztów służby, miejscowość zamieszkania za stałe miejsce pełnienia służby, jeżeli policjant wykonuje stale lub głównie czynności służbowe poza stałym miejscem pełnienia służby albo spowoduje to zmniejszenie kosztów krajowej podróży służbowej. Zauważył, że stosując a contrario uregulowanie zawarte w art. 93 ust. 1 ustawy o Policji, zwrot kosztów przejazdu nie należałby się mu, gdyż Komisariat Policji w G. mieści się w granicach administracyjnych gminy Ż. Jednakże art. 93 ust. 1 o Policji reguluje kwestie dotyczące zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby, zaś jej art. 113 ustawy dotyczy przeniesień i delegacji. Z § 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 113 § 2 ustawy o Policji wynika, że policjantowi, którego stałym miejscem pełnienia służby jest obszar gminy, w przypadku odbywania krajowej podróży służbowej w jej granicach administracyjnych przysługuje jedynie zwrot kosztów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a. Zdaniem P. P. byłby to zwrot kosztów przejazdu na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do miejsca delegowania. Zatem ten przepis powinien znaleźć zastosowanie w procesie rozstrzygania przedmiotowej sprawy, a nie art. 93 ust.1 ustawy. Stwierdził on, że art. 113 ust. 1 ustawy jest przepisem specjalnym w stosunku do art. 93 ust.1 ustawy, wymagającym uwzględnienia reguły lex specialis derogat legi generali, a skoro ustawodawca w granicach delegacji określonej w art. 113 ust. 2 ustawy dopuścił dowolność uregulowania kwestii dotyczących przeniesień i delegowań, to tym samym zaznaczył specjalny charakter tego przepisu. Odnosząc się do zarzutu braku przedstawienia rozliczenia z druków delegacji uznał, iż na bezpośrednim przełożonym ciąży obowiązek przedstawienia do rozliczenia druków delegacji obejmujących okres delegowania, a druk ten nie jest wymagany w sytuacji domagania się jedynie zwrotu kosztów dojazdu. Na taką interpretację wskazuje jego zdaniem § 11 ust. 1, 3 i 4 przytoczonego wczesniej rozporządzenia oraz decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...]r. zmieniona decyzją nr [...]z dnia [...]r. Dodatkowo P. P. wskazał, iż załatwienia jego sprawy powinno przybrać formę decyzji administracyjnej, gdyż wszelkie kwestie związane z roszczeniami finansowymi w policji powinny być rozstrzygane tej formie. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazał wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2001r. sygn. akt II S.A. 2591/01. W piśmie z dnia [...]r., doręczonym P. P. w dniu [...]r. organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Poinformował, że należności z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby w miejscowości zamieszkania nie przysługują, bowiem zamieszkuje on w Ż., zaś miejsce delegowania, czyli Komisariat Policji w G., mieści się w granicach administracyjnych Ż. . Krajowa podróż służbowa odbywa się natomiast poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę, zwaną stałym miejscem delegowania (§ 1 ust. 1 rozporządzenia). W przypadku oddelegowania do czasowego pełnienia służby za stałe miejsce pełnienia służby uznaje się miejsce zamieszkania delegowanego (§ 3 pkt 2 decyzji Nr [...] K.W.P. w K. z dnia [...]r.). Zaznaczył dodatkowo, iż na podstawie § 11 ust. 3 rozporządzenia rozliczenie kosztów i wypłata należności z tytułu krajowej podróży służbowej dokonuje się na podstawie polecenia wyjazdu służbowego oraz załączonych przez funkcjonariusza dokumentów, które określa decyzja Nr [...]. W odpowiedzi na zarzut proceduralny oświadczył, iż brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej w zakresie objętym żądaniem funkcjonariusza. Nie godząc się ze sposobem rozstrzygnięcia sprawy przez Komendanta Powiatowego Policji w Ż. P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której domagając się w całości uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i nakazania organowi wydania decyzji administracyjnej uwzględniającej żądanie skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 43 poz. 277 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia ( Dz. U. Nr 191 poz. 1589 z późn. zm.). Postawił nadto zarzut naruszenia prawa proceduralnego ze względu na niewłaściwą formę załatwienia sprawy. Zdaniem skarżącego wymagana była bowiem forma decyzji administracyjnej, a jej brak pozbawił go nie tylko prawa do żądanego świadczenia ale także możliwości jej skarżenia w postaci odwołania od decyzji. W uzasadnieniu skargi, przedstawił stan faktyczny, z którego wynikało, iż jako funkcjonariusz Policji zatrudniony w Komisariacie Policji w Ł. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...]. delegowany został do czasowego pełnienia służby w K. Policji w G. . Jego raport, w którym domagał się wypłacenia należności z tytułu delegowania został negatywnie rozpoznany dwadzieścia miesięcy po złożeniu wniosku, co według skarżącego stanowiło naruszenie szeregu zasad procedury administracyjnej. Odnosząc się do meritum sprawy skarżący wskazał, iż jego uprawnienia, jako funkcjonariusza delegowanego, powinny zostać rozpatrywane na podstawie art. 113 ustawy o Policji i wydanego na podstawie tego przepisu rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 2002r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 198 poz.1598). Powołując się na regulację przedstawioną w treści § 2 ust. 3 wymienionego rozporządzenia skarżący wskazał, że w przypadku policjanta zamieszkałego poza stałym miejscem pełnienia służby, przełożony właściwy w sprawach osobowych może uznać, dla celów rozliczenia kosztów krajowej podróży służbowej, miejscowość zamieszkania za stałe miejsce pełnienia służby, jeżeli policjant wykonuje stale lub głównie czynności służbowe poza stałym miejscem pełnienia służby albo spowoduje to zmniejszenie kosztów krajowej podróży służbowej. Z tych więc względów organ powinien uznać miejsce zamieszkania skarżącego, za miejsce pełnienia służby. Skarżący zwrócił także uwagę na zapis § 2 ust. 2 rozporządzenia, gdzie określono, iż "policjantowi, którego stałym miejscem pełnienia służby jest obszar gminy, w przypadku odbywania krajowej podróży służbowej w jej granicach administracyjnych przysługuje jedynie zwrot kosztów przejazdów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. "a." Wskazał, iż przysługiwał mu konsekwentnie do przytoczonych regulacji zwrot kosztów przejazdu na trasie miejsce zamieszkania - miejsce delegowania. Odnosząc się do stanowiska organu skarżący stwierdził, iż w jego sprawie zastosowano bezpodstawnie regulację zawartą w treści art. 93 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż dotyczy ona wyłącznie dojazdów funkcjonariusza do służby i nie odnosi się do kwestii wynikających z jego delegowania. W ramach polemiki ze stanowiskiem organu, co do braku przedstawienia przez skarżącego wymaganych do rozliczenia wyjazdu służbowego dokumentów oświadczył, że nie otrzymał takich dokumentów od organu, a nadto byłoby to zbędne, gdyż domagał się jedynie zwrotu kosztów dojazdu. Uzasadniając postawiony w skardze zarzut procesowy, a to zarzut braku wydania w jego sprawie decyzji, skarżący powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z dnia 7 grudnia 2001r. sygn. II SA 2591/01. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Powołując się na § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 2002r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 198 poz.1598) stwierdzono, iż w sprawie nie wystąpiły podstawy do wydania polecenia służbowego. W krajowej podróży służbowej termin i miejsce wykonywania przez policjanta czynności służbowych poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę, zwaną dalej "stałym miejscem pełnienia służby", określa bowiem polecenie wyjazdu służbowego wydawane przez bezpośredniego lub wyższego przełożonego policjanta. Skarżący oddelegowany został do pełnienia służby do Komisariatu Policji w G., który mieści się w granicach administracyjnych miasta Ż., a więc w miejscowości, w której mieszka skarżący. Zauważono, iż w toku postępowania skarżący nie dopełnił formalności, mimo przekazywanych skarżącemu próśb o dostarczenie właściwych dokumentów wymaganych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 października 2002r. i Decyzji Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. w sprawie ustalenia zasad dokonywania zwrotu kosztów podróży służbowych dla funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w K.(..) oraz Decyzji nr [...]zmieniającej Decyzję Nr [...]. W rezultacie, kierując się regulacją art. 113 ustawy o Policji i przyjmując, że policjantowi przysługują należności określone w § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 wymienionej Decyzji, organ przyjął, iż skarżący odstąpił od dochodzenia roszczeń w sprawie. Organ zajął natomiast stanowisko w chwili, gdy skarżący w dniu [...]r. ponowił swój wniosek występując o rozliczenia i wypłacenie należności z tytułu oddelegowania. Do wniosku również nie załączył niezbędnej zdaniem organu dokumentacji. Podkreślono, iż stanowisko organu odpowiada obowiązującemu prawy i podejmowane zostało z uwzględnieniem regulacji zawartej w ustawie o Policji, jak też Decyzji Nr [...]. W dodatkowym piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zmodyfikował swoje zarzuty ograniczając je do naruszenia prawa materialnego i nie domagając się, by jego sprawa załatwiona została poprzez wydanie decyzji administracyjnej. W złożonym na rozprawie piśmie uzupełniającym organ uzasadnił swój wniosek o odrzucenie skargi zawarty w odpowiedzi na skargę i wyjaśnił, iż jego zdaniem skarga powinna zostać wniesiona w terminie trzydziestu dni od dnia uzyskania wiedzy o stanowisku organu. Skarżący powinien zatem wystąpić do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie trzydziestu dni liczonych od dnia doręczenia mu stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w Ż., co miało miejsce w dniu [...]. Wyjaśnione zostało nadto, iż skarżący został oddelegowany do Komisariatu w G. również w latach następnych i ze względu na przedstawienie właściwych dokumentów koszta dojazdu zostały mu wypłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na działanie organów administracji publicznej, które przybierać może formę decyzji administracyjne, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (§ 3). Kontrolując zachowanie organów administracji trzeba pamiętać, iż formy ich działania przewidziane są przez prawo, a dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu sąd administracyjny musi odnieść się nie tylko do zastosowanych przez organ przepisów prawa materialnego ale także do wyboru formy jego działania. Nietrafny wybór właściwej formy może stanowić naruszenie prawa i w konsekwencji spowodować uwzględnienie skargi. W wyroku z dnia 18 listopada 1993r. sygn. akt III ARN 49/93/ publ. OSNAPiUS 1994r Nr 9 poz. 181 Sąd Najwyższy stwierdził, iż "Obywatel ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury i w określonych przez prawo formach. Nie jest natomiast zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie, w których wnioski obywateli załatwiane są poza procedurą i w formach jej nieznanych, powoduje to bowiem stan niepewności prawnej i ogranicza prawa obywateli do ochrony swych uprawnień przed organami administracji publicznej i przed sądami." W efekcie inicjującej postępowanie sądowoadministarcyjne skargi wniesionej przez P.P. poddany został kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego akt wydany przez Komendanta Powiatowego w Ż. , którym dokonał on załatwienia sprawy w przedmiocie wypłacenie funkcjonariuszowi Policji należności w związku z oddelegowaniem w okresie od [...]. do [...]. do służby w Komisariacie Policji w G. W pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zatem za stosowne rozstrzygnąć kwestię dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w sprawach świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunku służbowego policjanta i rozważywszy tę kwestię, uznał się za właściwy. Została ona bowiem już przesądzona w orzecznictwie sądowym. Można przywołać tu uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 maja 1995 r. sygn. akt I PZP 13/95 publ. OSNP 1995/23, gdzie uznano, iż droga sądowa do dochodzenia przez funkcjonariusza Policji przed sądem powszechnym uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przewidzianych w rozdziale 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) wraz z odsetkami jest niedopuszczalna. Rozstrzygając natomiast o słuszności wyboru formy załatwienia wskazanej sprawy należy przytoczyć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w wyroku z dnia 29 sierpnia 2000r. sygn. akt II SA 818/00 publ. Pr.Pracy 2001/1/40. Stwierdzono tam, że przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. nr 30, poz. 179 ze zm.) nie regulują sposobu wypłaty policjantom uposażenia, stanowiąc jedynie, że uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry (art. 105). Nie zawierają też upoważnienia do uregulowania tych kwestii w przepisach wykonawczych. Działania władzy przełożonej policjanta, polegające na wypłacie należnego mu uposażenia, mają charakter czynności faktycznych, a nie prawnych. Wypłacając policjantowi uposażenie organ nie rozstrzyga o prawie do tego uposażenia, lecz jedynie to uprawnienie realizuje. Z tych działań wykonawczych wynikają jednakże skutki w sferze prawnej, ponieważ z chwilą wypłaty uprawnienie do uposażenia zostaje zaspokojone, organ przestaje być dłużnikiem policjanta. Na tej podstawie czynności wypłaty uposażenia wynikającego ze stosunku prawnego (służbowego), zaliczanego do kategorii stosunków publicznoprawnych, można traktować jako czynności mieszczące się w pojęciu czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. (obecnie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Pogląd ten, podzielony przez rozpoznający sprawę Sąd znalazł odbicie w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych i można uznać go, jako utrwalony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 października 2010r. sygn. akt III SA/Łd 433/10, z dnia 16 lutego 2011r. sygn. akt III SA/Ld 25/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 stycznia 2011r. sygn. akt I SA/Rz 1121/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2005r. sygn. akt II SA/Gd 1646/03 czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2008r. sygn. akt III SA/Kr 1007/07 publ. w Internetowej Bazie Orzeczeń NSA). Przechodząc zatem do oceny skuteczności złożonej skargi, a zwłaszcza jej terminowości, wobec postawionego przez organ zarzutu uchybienia terminu do jej wniesienia należy wyjaśnić, iż skuteczna skarga na akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wymaga uprzedniego wezwanie na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa, o czym stanowi art. 52 § 3 p.p.s.a. Termin do wniesienia skargi na akty lub czynności organu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wynika z uregulowania zawartego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem wnosi się ją w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Badając akta przedstawione Sądowi wraz ze skargą bezspornie należy stwierdzić, iż skarżący dopełnił obu wymaganych dla skuteczności skargi warunków - wezwał bowiem organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od uzyskania informacji od Komendanta Powiatowego w Ż. , a po uzyskaniu odpowiedzi organu złożył w terminie 30 dni skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Tym samym było możliwe przystąpić do kontroli legalności stanowiska organu zakwestionowanego w złożonej skardze. Jako bezsporne w sprawie należało uznać, iż skarżący, jako funkcjonariusz Policji pełnił swoje obowiązki w Komisariacie Policji w G, a czasowo oddelegowany został do pełnienia tych obowiązków w Komisariacie Policji w G. z siedzibą w Ż. Bezspornym w sprawie było nadto, iż miejscem zamieszkania skarżącego był również Ż. Skarżący z faktu oddelegowania go do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, niż miejscowość stanowiąca siedzibę jednostki organizacyjnej Policji, w której pełnił stałą służbę, powołując się na uregulowanie zawarte w art. 113 ust. 1 ustawy z dnia z 6 kwietnia 1990r. o Policji wnioskował o swoim uprawnieniu do otrzymania należności przysługujących mu w związku z oddelegowaniem, jednakże ograniczał je do zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca czasowego oddelegowania ze względu na treść § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia. Analiza stanowiska organu prezentowanego w sprawie pozwala przyjąć, iż było ono chwiejne. Organ zaprzeczał istnieniu podstawy prawnej do wypłaty kosztów podróży służbowej w stanie faktycznym sprawy, z drugiej jednak strony nie wykluczał możliwości realizacji żądania skarżącego, uzależniając ją jednak od złożenia przez funkcjonariusz dokumentacji potwierdzającej odbycie podróży służbowej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za konieczne dokonać własnej interpretacji regulacji prawnych pozwalających przyznać funkcjonariuszowi Policji świadczenia pieniężne z tytułu przemieszczania się w ramach podróży służbowych lub służbowego przeniesienia. Z brzmienia przepis art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 43 poz.277) wynika wyłącznie prawo policjanta do należności za podróże służbowe i przeniesienia, a ustawodawca nakazał uregulowanie ich wysokości, warunków i trybu przyznawania oraz uregulowanie rodzajów należności w akcie podstawowym. Dopełniono tego w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 191 poz. 1598). Z § 1 ust.1 w/w rozporządzenia wynika jednoznacznie, iż w krajowej podróży służbowej miejsce wykonywania przez policjanta czynności służbowych odbywać się musi poza stałym miejscem pełnienia służby. W tożsamy sposób określa się przeniesienie służbowe, o czym mowa w § 23 rozporządzenia ( ..."przeniesionemu... do pełnienia służby w innej miejscowości.."). Bez względu zatem, czy rozliczenie należności za podróż służbową (czy przeniesienie służbowe) odbywać się będzie na zasadach określonych w § 2 ust. 1 czy ust. 2, czy też ust. 3 przywołanego wyżej rozporządzenia, musi odpowiadać przemieszczaniu się funkcjonariusza Policji pomiędzy różnymi miejscowościami. Nie jest bowiem możliwe, tak jak sugerował to skarżący, by w przypadku zamieszkiwania w tej samej miejscowości, co miejscowość wykonywania czynności służbowych, przysługiwałby mu zwrot kosztów przejazdu na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002r. Przepis ten bowiem pozwala traktować użyte w § 1 ust. 1 określenie "stałe miejsce pełnienia służby" zamiennie z pojęciem stałego miejsca zamieszkania, jednakże nie neguje ono istoty pojęcia "podróż służbowa", a więc niezbędnego dla jej bytu warunku przemieszczania się pomiędzy różnymi miejscowościami. Zauważyć trzeba nadto, iż zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o Policji uprawnienie do zwrotu kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby przysługuje wyłącznie funkcjonariuszowi Policji zamieszkującemu poza miejscowością, w której pełni służbę. Przyznanie większych praw policjantowi wyłącznie z tego tytułu, iż wykonuje czynności służbowe w ramach delegacji służbowej lub przeniesienia służbowego pozostawałoby w sprzeczności z zasadami racjonalnego ustawodawcy i godziłoby w zasadę sprawiedliwości społecznej. Wykładnia art. 113 ust. 2 ustawy o Policji, a także § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia, jakiej dokonał skarżący, nie jest zatem do pogodzenia z treścią art. 2 Konstytucji RP, a w konsekwencji jest wykładnią nieuprawnioną. Z powyżej przytoczonych względów uznano skargę za nieuzasadniona i Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji za mocy art. 151 p.p.s.a