I GSK 1279/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Waksmundzki Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Barbara Stukan-Pytlowany (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 9 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Ke 263/11 w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. R. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 263/11 oddalił skargę S. R. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie długu celnego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] marca 2008 r. w Oddziale Celnym w S. S. R. zgłosił do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci samochodu osobowego używanego marki Chrysler Crossfire. Do zgłoszenia celnego skarżący załączył m.in. zlecenie zakupu pojazdu używanego z dnia [...] stycznia 2008 r. określające cenę samochodu wraz z transportem do Polski na kwotę 4000,00 USD, w którym wskazano przebieg pojazdu na 25700 mil, akt własności pojazdu oraz kopię polecenia wypłaty w obrocie dewizowym z dnia [...] lutego 2008 r. na kwotę 4100,00 USD, tytułem "Zapłaty za samochód marki Chrysler Crossfire 2004r. -powypadkowy". W wyniku przeprowadzonej rewizji stwierdzono m.in. używany samochód osobowy marki Chrysler Crossfire, dwudrzwiowy, koloru szarego, o numerze nadwozia zgodnym z deklarowanym w zgłoszeniu celnym, bez widocznych uszkodzeń zewnętrznych, o przebiegu 25879 mil. Sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu. Następnie organ celny w celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym, w toku weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia, wezwał stronę, zgodnie z art. 181 a ust. 2 Rozporządzenia Komisji EWG nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE Nr L. 253 z 11 października 1993 r. ze zm. Dz. Urz. UE, Polskie wyd. specjalne, rozdz.2, t. 6, str. 3 dalej: RWKC) do przedłożenia uzupełniających informacji, które uwiarygodnią, że zadeklarowana wartość celna towaru stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę. W dniu [...] marca 2008 r. do Oddziału Celnego w S. nadeszło za pośrednictwem telefaksu oświadczenie opatrzone w nagłówek [...], będącej eksporterem niniejszego towaru, w którym wskazano m.in., że samochód marki Chrysler Crossfire z 2004 r. sprzedano skarżącemu za kwotę 4000 Sygn. akt I GSK 1279/11 USD, włączając transport. Poinformowano także, że pojazd został sprzedany w kondycji "as is" - bez gwarancji, a kupujący zobowiązał się do pokrycia wszelkich koniecznych kosztów reperacji i rejestracji. Skarżący złożył oświadczenie że zadeklarowana wartość celna była całkowitą, faktycznie zapłaconą za towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego. Po uiszczeniu należności zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym Oddział Celny w S. zwolnił towar do deklarowanej procedury. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wystąpił o przekazanie informacji dotyczących okoliczności sprzedaży, do poprzedniego dysponenta pojazdu tj. [...] z USA, które nie przekazało żadnych informacji na temat ww. pojazdu. Następnie dokonano sprawdzenia przedmiotowego pojazdu w bazie danych Generalnego Stowarzyszenia Eksporterów Pojazdów Używanych w Ameryce Północnej (NAUVEA) W wygenerowanym raporcie ustalono, że m.in. datą sprzedaży przedmiotowego pojazdu był [...] stycznia 2008r., cena sprzedaży 13000,00 USD oraz opłata aukcyjna 300 USD, a także przebieg pojazdu odnotowano w dniu [...] stycznia 2008 r. na 25670 mil. W związku z uzasadnionymi wątpliwościami, że zadeklarowana wartość celna stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę za towar, postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął postępowanie celne w sprawie zgłoszenia celnego skarżącego. Na wezwanie organu, skarżący przedłożył zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym importowanego pojazdu wykonanym przed pierwszą rejestracją na terytorium RP. Organ celny dokonał porównania wartości modelu podobnego do będącego przedmiotem odprawy celnej. W tym celu sprawdzono strony internetowe rynku eksportu zawierające ogłoszenia o sprzedaży samochodów używanych. Z uwagi na fakt, że cena samochodu wskazana w dokumencie zakupu, znacznie odbiegała od cen podobnych modeli, podanych na stronach internetowych organ celny miał wątpliwości czy zadeklarowana wartość celna przedmiotowego pojazdu stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę. Z uwagi na powyższe, organ celny wezwał stronę do udowodnienia, że podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym spowodowane było okolicznościami nie wynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. W Sygn. akt I GSK 1279/11 odpowiedzi skarżący przedstawił oświadczenie w którym oznajmił m.in., że przedmiotowy pojazd był powypadkowy, wymagał naprawy rozrządu, prostowania felg oraz zakupu nowych opon. Wyjaśnił, że w dniu odprawy celnej nikt nie kwestionował wartości celnej towaru.| W trakcie prowadzonego postępowania organ sporządził wycenę przedmiotowego pojazdu na rynku polskim. Powyższa wycena została wykonana przy pomocy aplikacji "Carwert" pozwalających na ustalenie wartości rynkowej samochodów poszczególnych marek i modeli z poszczególnych lat produkcji w danych przedziałach czasowych. Notowania podane w systemie "Carwert" dotyczą modelowego auta sprzedawanego przez handel samochodowy za pomocą którego można więc było ustalić wartość rynkową nabytego przez stronę samochodu osobowego uwzględniając różnice związane ze stanem technicznym, przebiegiem, dodatkowym wyposażeniem. Po przeprowadzonym postępowaniu Naczelnik Urzędu Celnego w K. wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r, od której strona złożyła odwołanie. Dyrektor Izby Celnej w K., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że cena towaru wskazana w dokumencie zakupu, tj. 4000 USD (w skład której wchodził koszt usługi transportu do Polski), rażąco odbiegała od ceny wskazanej w wyciągu z bazy danych Stowarzyszenia Eksporterów Pojazdów Używanych w Ameryce Północnej (NAUVEA) (13000,00 USD cena netto), jak również odbiegała od cen podobnych modeli wskazanych na portalach internetowych - od 6450,00 USD do 20495,00 USD, organ zasadnie nabrał wątpliwości czy zadeklarowana wartość celna przedmiotowego pojazdu stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę. Organ odwoławczy podkreślił, że w związku z zaistniałą sytuacją organ I instancji prawidłowo wezwał stronę do przedłożenia uzupełniających informacji uwiarygodniających, że deklarowana wartość celna towaru stanowiła całkowicie faktycznie zapłaconą lub należną sumę, np. kontraktu, umowy, oferty handlowej, polecenia przelewu, akredytywy, opinii osób upoważnionych do jej wystawienia. Dał tym samym możliwość usunięcia powstałych wątpliwości co do zadeklarowanej wartości zgłoszonego towaru. Przedstawiony przez stronę dowód w postaci kopii polecenia wypłaty w obrocie dewizowym z dnia [...] lutego 2008 r. na kwotę 4100 USD tytułem "Zapłaty za samochód marki Chrysler Crossfire 2004r. - powypadkowy" nie wpłynął na usunięcie wątpliwości, co do zadeklarowanej wartości. Z dowodu tego nie wynikało bowiem czy wpłata ta Sygn. akt I GSK 1279/11 stanowiła całkowitą płatność za towar czy też jedynie jej pewną część. Ponadto przekazana kwota była wyższa (o 100 USD) od kwoty wskazanej w dokumencie zakupu przedmiotowego pojazdu. Stanowisko organu I instancji, że zadeklarowana wartość przedmiotowego towaru była nieprawidłowa potwierdzał, zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy. Bowiem z informacji umieszczonych w raporcie Stowarzyszenia Eksporterów Pojazdów Używanych w Ameryce Północnej (NAUVEA) wynikało, że w dniu [...] stycznia 2008 r. przedmiotowy pojazd został zlicytowany za kwotę 13000 USD na rzecz przedsiębiorstwa [...]. Jednocześnie w dniu sprzedaży odnotowano przebieg pojazdu - 25670 mil co potwierdza zapis w tytule własności jak również w raporcie (NAUVEA). Następnie ten sam towar został zakupiony następnego dnia tj. [...] stycznia 2008 r. przez skarżącego od firmy [...] za kwotę 4000 USD, przy czym w skład tej kwoty wchodziła także opłata za usługę transportu z USA do Polski. Organ odwoławczy podniósł, że w świetle powyższego nie było możliwym, aby przedmiotowy samochód znajdujący się w takim samym stanie technicznym w ciągu jednego dnia stracił na wartości aż 9000 USD, co stanowiło blisko 70% spadek wartości. Przy czym pojazd ten był sprawny technicznie, bowiem od dnia [...] stycznia 2008 r. (data zakupu auta) do dnia [...] marca 2008 r. (data rewizji celnej w Oddziale Celnym w S.) pojazd przejechał 209 mil. Ponadto fakt sprawności pojazdu potwierdzało zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wykonanym w dniu [...] marca 2008 r. (tj. na drugi dzień po zwolnieniu towaru do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu). W zaświadczeniu tym wskazano, iż pojazd spełnia wymogi jednoznacznie potwierdzało, że pojazd był sprawny. W opisie tym wskazano, iż nie stwierdzono widocznych uszkodzeń zewnętrznych. Brak było natomiast jakichkolwiek informacji, które wskazywałyby na fakt, że pojazd był powypadkowy. Nie było zatem możliwym, aby przedmiotowy samochód znajdujący się w takim samym stanie technicznym zakupiony w dniu [...] stycznia 2008 r. przez [...] następnego dnia mógł zostać odsprzedany skarżącemu po tak rażąco niskiej cenie. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i zebrane podczas postępowania dowody potwierdzające, iż zadeklarowana wartość jest niewiarygodna, organ odwoławczy nie dał wiary informacjom wskazanym w telekopii oświadczenia Sygn. akt I GSK 1279/11 opatrzonego w nagłówek [...] oraz nieczytelny podpis, jakoby cena przedmiotowego pojazdu wynosiła 4000,00 USD i to w dodatku wraz z kosztem za usługę transportu tego pojazdu do Polski. Na podstawie powyższych faktów organ odwoławczy uznał zadeklarowaną wartość za niewiarygodną. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że wartość celna przedmiotowego towaru nie mogła być ustalona w oparciu o art. 29 i 30 WKC a zatem ustalono ją w oparciu o art. 31 WKC, który to przepis daje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających średnie ceny rynkowe tych pojazdów na obszarze Wspólnoty. Dla określenia wartości przedmiotowego pojazdu wykorzystano aplikację posiadaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. służącą do wyceny pojazdów "Carwert" firmy [...] Sp. z o.o. Urząd Celny w K. W katalogu tym wartość samochodu osobowego marki Chrysler Crossfire o numerze nadwozia [...], rok produkcji 2004, określono w wysokości 63700,00 PLN. Powyższa kwota bazowa dotyczy pojazdów w dobrym stanie technicznym -nie wymagających napraw, z wyposażeniem i przebiegiem standardowym, oponami wykazującymi na maksymalnie 50% zużycie. Kwota ta została pomniejszona o korekty zadane przez aplikację "Carwert": korekta ze względu na przebieg oraz korekta ze względu na liczbę właścicieli: Po zastosowaniu wszystkich korekt określono wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 64200 PLN. Wyliczona w ten sposób wartość jest wartością brutto, gdyż w cenie tej poza wartością samego pojazdu, zawarte zostały również inne elementy, których wysokość bezpośrednio wpływa na ostateczną cenę tj. marża, cło, podatek akcyzowy i podatek VAT. Po odliczeniu powyższych elementów wartość przedmiotowego pojazdu stanowiła kwotę 38284 PLN. Dokonując przedmiotowej wyceny organ uznał, że przedmiotowy pojazd był sprawny technicznie i nie był uszkodzony w wyniku kolizji lub innego zdarzenia. Stwierdzenie, że przedmiotowy samochód był powypadkowy, co wskazał S. R. w oświadczeniu z dnia [...] listopada 2010 r., a także co wskazano w tytule polecenia wypłaty w obrocie dewizowym z dnia [...] lutego 2008r, nie znajdowała, zdaniem organu odwoławczego, odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Fakt sprawności pojazdu potwierdza zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Również opis rewizji celnej wykonanej w dniu [...] marca Sygn. akt I GSK 1279/11 2008 r. jednoznacznie potwierdza, iż pojazd był sprawny. W opisie tym wskazano, że nie stwierdzono widocznych uszkodzeń zewnętrznych. Pojazd posiadał także wyższy przebieg (25879 mil), niż ten, który został wskazany w dokumencie zakupu towaru (25700 mil). Natomiast informacja zawarta w oświadczeniu strony z dnia [...] listopada 2010 r., że pojazd wymagał naprawy rozrządu (część eksploatacyjna), felg (brak widocznych uszkodzeń) oraz wymiany opon, nie potwierdzało, że pojazd był powypadkowy. Organ odwoławczy nie zgodził się zarzutem strony stwierdzającym, iż decyzję dyskredytują ustalenia faktyczne oparte na wyłącznie na dowodach internetowych. Zgodnie bowiem z treścią art. 180 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała natomiast potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę skarżącego uznał, że nie była zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. W uzasadnieniu wskazano, że spór w sprawie sprowadzał się do kwestii prawidłowości prowadzonego przez organy celne postępowania mającego na celu ustalenie wartości celnej pojazdu osobowego marki Chrysler Crossfire. W pierwszej kolejności Sąd I instancji dokonał analizy przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie tj. przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.92.302.1, dalej: WKC). Sąd przywołał przepis art. 29 WKC stanowiący, iż wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, wtedy gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty. Analizując treść przepisów WKC w ocenie WSA należało wyróżnić w nich pewne etapy postępowania. Po pierwsze, organy celne, stosownie do treści art. 29 WKC, za wartość celną przyjmują wartość transakcyjną pojazdu. Jeżeli jednak powezmą przy tym uzasadnione wątpliwości co do tego, że zadeklarowana wartość celna stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę, mogą żądać przedstawienia dodatkowych informacji czy dokumentów. W tym momencie następuje kolejny etap postępowania, w którym inicjatywa dowodowa przerzucona zostaje na stronę - importera. Importer za pomocą dokumentów takich jak np. umowa handlowa, oferty cenowe, bankowe potwierdzenie zapłaty, może dążyć do usunięcia wątpliwości organu celnego, iż wskazana przez niego wartość celna w istocie była Sygn. akt I GSK 1279/11 wartością transakcyjną. Jeżeli wyjaśnienia i dokumenty przedstawione przez importera okażą się niewystarczające dla organu celnego, przechodzi on do kolejnego etapu postępowania, w którym ustalanie wartości celnej następuje na podstawie metod opisanych w art. 30 i 31 WKC. Każdy z etapów postępowania celnego w zakresie badania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towarów i w przypadku jej odrzucenia - ustalania wartości celnej towarów, stawia przed organami celnymi konieczność przestrzegania reguł procesowych, w tym tych wynikających z przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r, Nr 8 poz. 60 ze zm. dalej: Ordynacja podatkowa). W ocenie Sądu I instancji, obowiązkom tym organ odwoławczy sprostał, a ustalony przez niego stan faktyczny Sąd przyjął za własny. W pełni uzasadnionym było powzięcie przez organy celne uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana przez skarżącego wartość celna samochodu marki Chrysler Crossfire nie stanowi całkowitej faktycznie zapłaconej lub należnej sumy. Bowiem analiza cen na rynku eksportu modeli samochodów podobnych do modelu samochodu zakupionego przez stronę, dokonana na podstawie stron internetowych wskazuje, że ceny takich modeli samochodów kształtują się w przedziale cenowym od 6450 USD do 20495 USD, czyli znacznie odbiegającym od wskazanej w zgłoszeniu celnym kwoty 4.000 USD. Ponadto z raportu z bazy danych NAUVEA wynikało, że w dniu [...] stycznia 2008 r., cena pojazdu wynosiła 13.000 USD, którą to kwotę zapłaciło przedsiębiorstwo [...]. W dniu następnym, czyli [...] stycznia 2008 r, skarżący zakupił ten towar za cenę 4.000 USD. Sąd zauważył, że stan techniczny przedmiotowego samochodu nie wpłynął na wskazaną przez stronę wartość, gdyż poczynione w zakresie przez organy celne ustalenia, wskazały że samochód był sprawny i spełniał wymagania techniczne. Powyższe ustalenia potwierdziły tylko przekonanie, że zadeklarowana wartość towaru była niewiarygodna. Zdaniem Sądu I instancji nie można było się zgodzić ze skarżącym, że w toku postępowania przed organami celnymi potwierdził cenę transakcji oraz fakt kupna pojazdu za cenę wynikającą z faktury. Treść złożonego przez stronę dokumentu z dnia [...] styczna 2008 r., wystawionego przez [...], była niewiarygodna, w kontekście dokonanego przez organ ustalenia, że firma ta zakupiła dzień wcześniej przedmiotowy samochód za cenę Sygn. akt I GSK 1279/11 13.000 USD, Jest bowiem nieracjonalnym, by przedsiębiorstwo nastawione na osiąganie zysku odsprzedało samochód ze stratą 9.000 USD. Także "zlecenie polecenia wpłaty obrocie dewizowym" z dnia [...] lutego 2008 r. nie usunęło wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej. Dokument ten nie wskazuje, czy wpłata ta stanowiła całkowitą płatność za towar. Ponadto z dokumentu tego wynika, że przekazana została kwota 4.100 USD, a nie zadeklarowana kwota 4.000,00 USD. Rozbieżność ta podważała możliwość uznania tego dokumentu za wiarygodny. Wobec powyższego, skoro skarżący nie usunął wątpliwości organu celnego, że wskazana przez niego wartość celna w istocie była wartością transakcyjną, organ ten był w pełni uprawniony ustalić we własnym zakresie wartość celną importowanego samochodu. Sąd I instancji podkreślił, że o ile wartość celna nie może zostać ustalona w oparciu o metodę wartości transakcyjnej stosuje się metody zastępcze. Przepisy WKC narzucają obowiązek zachowania kolejności stosowania poszczególnych metod ustalania wartości celnej, a obowiązkiem organów celnych było wykazanie, że ustalenie tej wartości była bezwzględnie niemożliwa w oparciu o kolejne metody. W ocenie Sądu I instancji, obowiązek ten w pełni został wypełniony przez organ odwoławczy, który odnosząc się do każdej z metod opisanych w art. 30 WKC, wyjaśnił przyczyny dla których nie mogła być ona w sprawie zastosowana. Sąd podzielił też stanowisko organu odrzucające możliwość ustalenia wartości celnej przedmiotowego samochodu w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny, z uwagi na nie możliwość by jakikolwiek samochód miał identyczny lub podobny stopień zużycia. Sąd wyjaśnił, że jeżeli żadna z opisanych w art. 30 WKC metod zastępczych nie może być zastosowana, wartość celna musi zostać ustalona w oparciu o dane dostępne we Wspólnocie, za pomocą metody "ostatniej szansy". Metoda ta wymaga, aby wartość celna ustalona została w inny rozsądny sposób zgodny z zasadami i ogólnymi postanowieniami Porozumienia i Artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. oraz na podstawie danych dostępnych w kraju importu, Wypełniając te zalecenia organ celny zasadnie wykorzystał aplikację służącą do wyceny pojazdów "Carwert" firmy [...] Sp. z o.o. Zastosowanie tej aplikacji było w pełni uzasadnione w świetle uznania, że przedmiotowy pojazd był sprawny technicznie i nie był uszkodzony w wyniku kolizji Sygn. akt I GSK 1279/11 lub innego zdarzenia. Sąd I instancji podzielił też stanowisko organu odwoławczego, że nie zaistniała potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, skoro organ dysponował odpowiednim do wyceny pojazdów programem, a samochód nie nosił specyficznych powypadkowych cech, które wycenić mógłby tylko rzeczoznawca. Zastosowanie przez organ aplikacji "Carwert" pozwoliło obliczyć kwotę długu celnego, której prawidłowość wyliczenia nie budziła zastrzeżeń Sądu I instancji jak i retrospektywne zaksięgowanie należności celnych. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. R. wnosząc o rozpoznanie skargi i uchylenie wyroku w całości oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.); 2) art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) polegające na naruszeniu art. 113 § 1 p.p.s.a. oraz na nie dostrzeżeniu przez Sąd, że organy celne naruszyły przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, ar. 194 oraz art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynikająca z art. 183 § 1 Sygn. akt I GSK 1279/11 p.p.s.a. oznacza, że podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia determinują zakres jego kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny, poza wypadkami nieważności postępowania, który w tej sprawie nie występuje, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, S. R. oparł skargę kasacyjną na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawie kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że należy wykazać, iż pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., należy zauważyć, że zgodnie z jego treścią sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sad Administracyjny wydał wyrok po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy . Z uzasadnienia wyroku nie wynika, aby Sąd ten nie wziął pod uwagę całości akt sprawy lub oparł się na dowodach, pozostających poza aktami. Wobec tego nie można przyjąć, aby doszło do naruszenia cytowanego przepisu. W drugim punkcie petitum skargi kasacyjnej skarżący wskazał na naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) polegające na naruszeniu art. 113 § 1 p.p.s.a. oraz na niedostrzeżeniu przez Sąd, że organy celne naruszyły art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 121 § 1 , art.,. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy zauważyć, że przepis ten ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia Sygn. akt I GSK 1279/11 wyroku może zaś stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. Takiego uchybienia jednak Naczelny Sąd Administracyjny się nie dopatrzył. To, że skarżący nie zgadza się z zaakceptowanym przez Sąd stanem faktycznym sprawy ustalonym przez organy celne i przyjętą przez ten Sąd oceną prawną stanu sprawy oraz neguje rozstrzygnięcie Sądu nie oznacza natomiast, że uzasadnienie wyroku uchybia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może bowiem służyć podważaniu dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń. Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., z tym że w petitum skargi kasacyjnej nie sformułował na czym naruszenie wskazanego przepisu polegało. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawał argumenty na jego poparcie podnosząc, że Sąd I instancji oddalił wniosek dowodowy zgłoszony na rozprawie o dopuszczenie dowodu z akt Urzędu Celnego w K., dotyczących odprawy celnej pojazdu tej samej marki, o zbliżonej wartości celnej, którego wartość celna nie została zakwestionowana, czym naruszył art. 113 § 1 p.p.s.a. Odnośnie art. 113 § 1 p.p.s.a. w myśl, którego to przepisu przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, trzeba wyraźnie stwierdzić, że przepis ten reguluje jedną z kompetencji Przewodniczącego składu orzekającego i ma charakter jedynie porządkowy. Przepis ten może być naruszony tylko wtedy, kiedy Przewodniczący nie wyda w ogóle zarządzenia o zamknięciu rozprawy lub też gdyby je wydał, kiedy sąd nie uznał sprawy za dostatecznie wyjaśnioną. Jak podnosi się w orzecznictwie przepis ten nie ma charakteru istotnego, a więc nie może stanowić podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt. II FSK 797/07 oraz z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1759/07, Lex). Przepis art. 113 § 1 p.p.s.a. aby mógł stanowić podstawę kasacyjną wymaga powołania związanego z nim art. 106 § 3 p.p.s.a., czego jednak autor skargi kasacyjnej nie uczynił, a Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzając kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku nie może wyjść poza granice skargi kasacyjnej. Zatem zarzut naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. należy znać za nieusprawiedliwiony. Sygn. akt I GSK 1279/11 NSA uznał jednak za wskazane wyjaśnić skarżącemu, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r., sygn. akt OSK 982/06, że dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Nawet zatem w sytuacji, gdyby dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jego nieprzeprowadzenie przez sąd, nie mogłoby być jednoznacznie ocenione jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy. Natomiast odrębną kwestią pozostaje czy wnioskowany w rozpoznawanej sprawie wniosek dowodowy był dowodem z dokumentu, czy zachodziły istotne wątpliwości w sprawie i byłby on niezbędny do ich wyjaśnienia. Pozostaje to jednak poza oceną Sądu kasacyjnego bowiem zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. nie został postawiony. Należy jedynie podsumowując konstatować, że wymieniony przepis nie jest instrumentem służącym do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r, sygn. akt II FSK 1306/08). Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się najogólniej ujmując do twierdzenia że WSA z naruszeniem wymienionych w skardze przepisów postępowania , odmówił uchylenia decyzji organów celnych mimo, że w toku postępowania przed tymi organami doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących zasad ogólnych postępowania oraz zbierania i oceny dowodów. Zarzuty związane z naruszeniem przez organy celne art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 121 § 1, art.. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 prawa celnego, w istocie zmierzały do wykazania, że postępowanie w sprawie przeprowadzono wadliwie, a konsekwencji dokonano błędnych ustaleń w zakresie wartości celnej importowanego pojazdu. Przy ocenie prawidłowości czynionych przez organy celne ustaleń należało mieć na uwadze, że stosownie do art. 73 ust, 1 ustawy z 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. 2004 r. Nr 68 poz. 622 z późn. zm. dalej Prawo celne) do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej. Należy jednak przypomnieć, że szeroko rozumiane postępowanie w Sygn. akt I GSK 1279/11 sprawach celnych, co do zasady nie jest postępowaniem administracyjnym, ponieważ obowiązuje tutaj zasada samoobliczania należności celnych. Zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany, do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedura celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. Zgodnie z art. 78 ust. 2 i 3 WKC po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą , w celu upewnienia się o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów dotyczących operacji przywozu towarów objętych zgłoszeniem. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe dane, organy celne podejmują niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę dane , którymi dysponują. Z powyższych regulacji prawnych wynika zatem, że jeżeli organy celne powezmą wątpliwość, co prawidłowości danych podanych w zgłoszeniu celnym są uprawnione, do wszczęcia postępowania w sprawie tegoż zgłoszenia celnego. Zgromadzenie w takim postępowaniu dowodów, pozwalających ustalić prawidłowe dane, należy niewątpliwie do organu administracji, który zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej podejmuje wszystkie niezbędne działanie w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Niewątpliwie obowiązkiem organów podatkowych jest wyczerpujące zebranie dowodów, ich weryfikacja i ocena w celu ustalenia prawdy obiektywnej (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) Nie oznacza to jednak, że postępowaniu tym organ celny ma nieograniczony obowiązek poszukiwania faktów potwierdzających określone okoliczności, aktywność procesowa spoczywa też na stronie, bowiem jeżeli organy celne powezmą uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość celna stanowi wartość transakcyjną, to mogą żądać przedstawienia uzupełniających dokumentów od importera. Strona ta przy pomocy stosownych dokumentów może usunąć wątpliwości organu celnego, procedurę tą określa art. 181 a RWKC. Sygn, akt I GSK 1279/11 Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez organy celne przepisów regulujących postępowanie dowodowe. Trzeba wskazać na wstępie, że istota sporu w sprawie sprowadzała się do kwestii prawidłowości ustalenia przez organy celne wartości celnej towaru. Skarżący w dniu [...] marca 2008 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu używany samochód osobowy sprowadzony ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i dołączył do zgłoszenia celnego dokumenty wykazujące, iź jego wartość transakcyjna wyniosła wraz z kosztami transportu kwotę 4000 USD i taką też wartość podał w zgłoszeniu celnym. Jednak zgromadzony w aktach sprawy materiał dowody jednoznacznie wskazuje, że zasadnie organy celne powzięły uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana przez skarżącego wartość celna pojazdu nie stanowi wartości transakcyjnej tj. całkowitej faktycznie zapłaconej lub należnej sumy, którą przyjmuje się jako wartość celną towaru zgodnie z art. 29 WKC. Świadczy o tym wynik analizy rynku eksportu, informacja uzyskana z bazy danych Stowarzyszenia Ekspertów Pojazdów Używanych (NAUVEA), fakt zakupu przedmiotowego pojazdu przez eksportera, a następnie jego sprzedaż w dniu następnym za cenę 70 % niższą, przy niezmienionym stanie technicznym pojazdu. Należy przy tym podkreślić, że organy celny poczyniły szczegółowe ustalenia co stanu technicznego pojazdu, gdyż skarżący twierdził, że przedmiotowy samochód był powypadkowy. Opis rewizji celnej pojazdu, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] marca 2008 r., jak i wyższy przebieg pojazdu, niż wskazany w dokumencie zakupu towaru, wskazuje na prawidłowość uznania, że przedmiotowy pojazd był sprawny technicznie i nie był uszkodzony w wyniku kolizji. Nie jest też dowolne stanowisko organów celnych, że informacja zawarta w oświadczeniu strony z dnia [...] listopada 2010 r. nie świadczy, że pojazd by wypadkowy. Bowiem twierdzenie strony, że pojazd wymagał wymiany opon, naprawy rozrządu i felg, dowodzi jedynie zużyciu związanym z eksploatacją pojazdu. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że skarżący mimo wezwania przez organ celny, nie przedstawił dowodów, które pozwoliły usunąć wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna importowanego pojazdu stanowi wartość celną, której mowa w art. 29 WKC. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zatem uznać za trafne stanowisko Sądu I instancji, iż uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej towaru stanowiły wystarczającą podstawę do odstąpienia od ustalania Sygn. akt I GSK 1279/11 wartości celnej sprowadzonego samochodu w oparciu o metodę wartości transakcyjnej określoną w art. 29 ust. 1 WKC. Stanowisko takie znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 181 a RWKC. Ten ostatni przepis, jak już wyżej wskazano jednoznacznie wskazuje, że organy celne nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej, jeżeli mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. W sprawie ustalono, że organy celne mogły mieć uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej, zatem zasadne było odstąpienie przez nie od przyjęcia wartości transakcyjnej jako wartości celnej towaru. Konsekwencją zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej wartości celnej towaru było ustalenie tej wartości w oparciu o jedną z metod określonych w art. 30-31 WKC. W sytuacji, gdy zadeklarowana wartość celna nie mogła być przyjęta, organ ceiny miał obowiązek ustalenia tej wartości stosując kolejno metody wynikające z tych przepisów. WSA trafnie zaakceptował stanowisko organów celnych wskazujące na brak możliwości zastosowania metod ustalania wartości celnej, sprowadzonego używanego samochodu, określonych w art. 30 WKC. W omawianym zakresie organy celne prawidłowo odwołały się do stanowiska sformułowanego przez Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO). Zarówno metoda wartości transakcyjnej identycznych towarów, jak i metoda wartości transakcyjnej podobnych towarów (art. 30 ust. 2 lit. a i b WKC) odnosi się do cech towarów, takich jak identyczność lub podobieństwo. Tych przesłanek nie spełniają sprowadzane z zagranicy używane samochody, nie jest bowiem możliwe by jakikolwiek samochód miał identyczny lub podobny stopień zużycia. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji z tego powodu takim porównawczym samochodem nie mógł być również samochód odprawiony w tym samym czasie, w tym samym oddziale celnym, o którym skarżący wspomina w skardze kasacyjnej, nawet jeżeli był to samochód tej samej marki, pochodzący z tego samego roku produkcji i mający podobny przebieg. Zatem przeprowadzenie dowodu z akt Urzędu Celnego w K. dotyczących odprawy celnej pojazdu podobnego, którego wartość celna nie została zakwestionowana byłoby nie celowe. Również nie znajduje zastosowania do towarów używanych metoda oparta o cenę jednostkową towarów importowanych. Opiera się ona na cenie jednostkowej (art. 30 ust. 2 lit. c WKC), po jakiej towary przywożone lub Sygn. akt I GSK 1279/11 towary identyczne bądź podobne są sprzedawane we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami. Stwierdzić także należy, że do określenia wartości celnej sprowadzanych samochodów używanych nie znajduje również zastosowania metoda wartości kalkulowanej - art. 30 ust. 2 lit. d WKC, która wymaga określenia kosztów lub wartości materiałów i produkcji, kwoty zysku i kosztów ogólnych oraz kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e WKC, które są zmienne. W świetle powyższych uwag stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organów celnych uznające, że wartość celną sprowadzonego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej samochodu osobowego należało ustalić przy zastosowaniu metody, o której mowa w art. 31 WKC zwanej metodą ostatniej szansy. Zgodnie z przepisem art. 31 WKC, jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 29 lub 30 ustawy, ustalana jest na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. W przypadku określenia wartości celnej używanego samochodu dokonuje się weryfikacji w oparciu o materiały porównawcze dla samochodów o parametrach zgodnych z danymi dla sprowadzonych przez importera, wyprodukowanych poza Wspólnotą, sprzedawanych na rynku Wspólnoty. Zgodnie z postanowieniami Porozumienia, w sytuacji gdy wartość celna przywożonych używanych pojazdów samochodowych ustalana jest w oparciu o art. 31 WKC, istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających średnie ceny rynkowe tych pojazdów na obszarze Wspólnoty. W niniejszej sprawie organ celny wypełnił te zalecenia, bowiem ustalając wartość przedmiotowego pojazdu, wykorzystał aplikację służącą do wyceny pojazdów -"Carwet" [...] Sp.z o.o., który to program jest materiałem porównawczym dla ustalenia przeciętnych cen rynkowych pojazdów. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji zastosowanie tej aplikacji było uzasadnione, bowiem nie istniały w sprawie przesłanki do uznania , że był to samochód powypadkowy. Zgromadzone w sprawie dowody wskazują, że przedmiotowy samochód używany był sprawny technicznie, nie był uszkodzony w wyniku kolizji czy innego zdarzenia. W Sygn. akt I GSK 1279/11 konsekwencji nie istniała potrzeba przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy. Zgodnie przepisem art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami w celu wydanie opinii. Treść tego przepisu po pierwsze wskazuje, że dopuszczenie i przeprowadzenie tego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu. Po drugie opinia biegłego ma na celu pomoc organowi celnemu w ustaleniu okoliczności do wyjaśnienia, których konieczna jest wiedza specjalistyczna określonej dziedziny. Są to okoliczności, których ustalenie przy pomocy wskazówek wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania dostępnych organom celnym nie jest możliwe. W rozpoznawanej sprawie organ celny dysponował odpowiednim do wyceny pojazdów programem , wyceniany samochód nie nosił cech powypadkowych, które mógłby wycenić tylko rzeczoznawca, zatem zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów celnych, iż w takie sytuacji nie było potrzeby powołania biegłego. Reasumując powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnione jest stanowisko Sądu I instancji, że w toku postępowania organy celne podjęły wszystkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także że organy te zebrały i rozważyły materiał dowodowy zgodnie z wymogami z art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przez organy celne zasad określonych w art. 121 § 1, art. 124 i art. 120 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do niezasadnego także zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 181 Ordynacji podatkowej należy jedynie przypomnieć skarżącemu, że katalog dowodów wymieniony w tym przepisie nie jest katalogiem zamkniętym, a zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem za niezasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej, że w toku postępowania przez organami celnymi doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących zasad ogólnych postępowania oraz zbierania i oceny dowodów. Sygn. akt I GSK 1279/11 Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie i art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego ma swą podstawę w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) .