II FZ 395/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.I. sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 456/11 odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 kwietnia 2011 r. Nr [...] w sprawie T.I. sp. z o.o. w W. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. – raty od II do VIII oraz odmowy rozłożenia na raty zaległości za 2010 r. – raty od IX do XII. postanawia: oddalić zażalenie. 1. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpatrzeniu wniosku T.I. Spółki z o. o. w W. (zwanej dalej skarżącą), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 kwietnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. – raty od II do VIII oraz odmowy rozłożenia na raty zaległości za 2010 r. – raty od IX do XII. 2. Strona we wniosku do sądu wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki i szkodę w postaci utraty płynności finansowej, a nawet doprowadzi do upadku prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Oceniając powyższy wniosek, sąd przytoczył treść art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym ogólną zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a następnie brzmienie art. 61 § 3 tej ustawy, określającego, że na wniosek skarżącej sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w paragrafie 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji zaznaczył, że wskazana instytucja dotyczy tylko sytuacji, w których akt organu administracji nakłada na stronę określone obowiązki – przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być więc jedynie te akty, które wymagają i nadają się do wykonania. Odwołując się do poglądu doktryny, sąd stwierdził, że rozstrzygnięcia odmowne, takie jak w przedmiotowej sprawie, nie posiadają przedmiotu wykonania, który mógłby podlegać wykonaniu np. w drodze egzekucji, w związku z czym brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. 3. Na podstawie art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając sądowi naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącej sąd nie przeprowadził analizy wskazanych przez niego przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji, zasługujących jego zdaniem na uwzględnienie. Skarżąca podniosła, że wykonanie przedmiotowej decyzji w postaci bezzwłocznej zapłaty zaległości podatkowych skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci całkowitej utraty płynności finansowej w prowadzonej działalności gospodarczej, a także możliwości upadku tejże działalności. Zdaniem skarżącej ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, ponieważ skarżąca robi wszystko, aby kwota zaległości podatkowej po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji w wyniku przeprowadzonego postępowania sądowego, była przez niego możliwa do spłacenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie, nie ma usprawiedliwionych podstaw i dla tego podlega oddaleniu. 4. Sąd pierwszej instancji trafne stwierdził, że co do zasady przyjmuje się, iż decyzje nie mające przymiotu wykonalności, a więc odmowne, nie podlegają wstrzymaniu, bowiem, jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II OZ 455/09 "przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania", podobne stanowisko wyraził NSA w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II OZ 1291/08 (pogląd ten jest szeroko reprezentowany tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie) W zażaleniu strona, w ogóle nie odniosła się argumentacji sądu, w której poparł on przywołaną wyżej tezę, powtarzając treść wniosku zawartego w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Poza powyższymi rozważaniami trzeba więc zaznaczyć, że skarżąca nie przytoczyła żadnych konkretnych okoliczności, które uprawdopodobniłyby zaistnienie sytuacji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Stwierdzenie, że zapłata podatku "zagraża bytowi podatnika poprzez doprowadzenie do upadku przedsiębiorstwa" oraz że skutkowałaby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami, w postaci utraty płynności finansowej, w ocenie NSA są zdecydowanie nazbyt ogólnikowe. Skarżąca nie przytoczyła żadnych dalszych faktów na poparcie swoich tez, a zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych użyte przez ustawodawcę pojęcia wymagają konkretyzacji w zaprezentowanym przez wnioskodawcę materiale dowodowym, obrazującym możliwie wszechstronnie jego sytuację majątkową oraz skutki, które może na nią wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 12 października 2010 r., I GZ 316/10 oraz postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., II FSK 1224/11). Stanowisko strony, w którym stwierdza ona, że sąd nie przeprowadził stosownej analizy treści wniosku, jest więc bezzasadne, gdyż przy wspomnianych wyżej brakach wniosku skarżącej taka analiza byłaby bezprzedmiotowa. Dla oceny niniejszego wniosku nie ma znaczenia, przytoczone przez stronę stwierdzenie, że wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym - sąd wydaje postanowienie jedynie w oparciu o wykazane przez stronę negatywne skutki wykonania decyzji określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.