II OSK 2280/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 764/11 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 764/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego dla m. st. Warszawy z [...] lipca 2010 r., nakazującą ww. spółce rozbiórkę budynku przy ul. [...], przy granicy z posesją przy ul. [...] w Warszawie. Organ II instancji wskazał, że w wyniku kontroli w dniu [...] sierpnia 2009r. ustalono, że na ww. nieruchomości wylano dwie ławy fundamentowe: jedną wzdłuż ogrodzenia między działkami przy ul. [...] i [...] o wys. ok. 50 cm i drugą w poprzek tejże działki. Ponowna kontrola z dnia [...] października 2009r. wykazała, że rozpoczęto budowę dachu nad budynkiem gospodarczo-garażowym. Dnia [...] marca 2010 r. Stołeczny Konserwator Zabytków poinformował organ I instancji o wszczęciu postępowania m.in. w sprawie ww. robót budowlanych, prowadzonych bez pozwolenia tego organu. [...] Sp. z o.o. [...] maja 2010 r. wniosła o przedłużenie terminu do złożenia dokumentacji wymaganej postanowieniem nr [...] do czasu uzyskania decyzji Stołecznego Konserwatora Zabytków. Powołaną na wstępie decyzją organ powiatowy, na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazał rozebrać ww. obiekt budowlany. Organ odwoławczy wskazał, że inwestor wnosił o przedłużenie terminu do wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem z [...] września 2009 r., jednak o treści ww. postanowienia dowiedział się [...] października 2009r. podczas kontroli organu powiatowego, które zostało doręczone [...] października 2009 r. Z materiału dowodowego wynika, że układ urbanistyczny i zespół budowlany na ww. nieruchomości wpisany jest do rejestru zabytków Nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2010r. Stołeczny Konserwator Zabytków nie zezwolił ww. Spółce na przebudowę budynku garażowo-gospodarczego przy ul. [...]. Organ II instancji podniósł, że organ konserwatorski rozstrzygał sprawę przebudowy ww. obiektu, gdy tymczasem stan faktyczny dotyczył budowy nowego obiektu z wykorzystaniem ściany poprzednio istniejącego. Organy nadzoru nie były więc związane ww. rozstrzygnięciem, gdyż dotyczy ono innego, faktycznie rozebranego obiektu. Organ stwierdził, że budynek gospodarczo-garażowy zrealizowano samowolnie. Protokoły oraz załączone zdjęcia z oględzin, wskazują bowiem jednoznacznie, iż ww. budynek jest nowopowstałym obiektem budowlanym z wykorzystaniem istniejącej ściany tylnej. Samowola budowlana skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki, jeśli nie ma prawnych możliwości zalegalizowania obiektu. Organ powiatowy nakładając ww. obowiązek postanowieniem z dnia [...] października 2009r., zgodnie z art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, zmierzał do zalegalizowania ww. obiektu. Skoro inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów organ powiatowy, na podstawie art. 48 ust. 1 cyt. ustawy, zobowiązany był do nakazania rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji i zarzucając naruszenie: art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego przez błędne zastosowanie, wobec przyjęcia, że skarżąca dokonała budowy budynku, a nie jego remontu i przebudowy; art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności, w szczególności wskazanych w odwołaniu. Skarżąca wskazała, że organ nie uwzględnił wniosku o przedłużenie terminu do wykonania postanowienia z 7 września 2009r. Stwierdził, że budynek wybudowano samowolnie. Pomimo, że organ powiatowy nakładając obowiązek przedłożenia dokumentów z art. 48 ust. 2 i 3 cyt. ustawy zmierzał do doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem, to na wskutek niedostarczenia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zobowiązany był do nakazania rozbiórki. W trakcie robót budowlanych "nieznany" sprawca zburzył fragment muru i fundamentu remontowanego budynku garażowo-gospodarczego, co potwierdza kontrola z [...] grudnia 2009 r. Prokuratura Rejonowa W-wa Mokotów umorzyła dochodzenie w tej sprawie z powodu niewykrycia sprawcy. W wyniku powyższego częściowemu uszkodzeniu uległ dach budynku, co zmusiło Spółkę do jego odbudowowy, wraz z fragmentarycznym rozebraniem uszkodzonych ścian ze względu na zły stan techniczny i zastąpienie ich nowym. Prace te były podyktowane bezpieczeństwem użytkowania zniszczonego obiektu dla zapewnienia bezpieczeństwa życia, zdrowia i mienia. Zdaniem skarżącej, z powyższego nie można jednak wnioskować, że wybudowano od podstaw nowy budynek garażowo-gospodarczy i w sprawie ma zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Wykonywane roboty są bowiem odbudową i remontem uszkodzonych elementów, które już na nieruchomości istniały oraz efektem decyzji z 28 maja 2001r. Skarżąca podkreśliła, że budynek gospodarczy istniał w dacie zakupu nieruchomości przez spółkę tj. [...] listopada 2001 r. Ponadto, z mapy zasadniczej wg stanu na [...] lipca 2004 r. sporządzonej przy inwentaryzacji budynku wynika, że na działce nr [...] co najmniej od 2000r. istniała zabudowa gospodarcza. Decyzje wydano zatem z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, a w konsekwencji naruszono także art. 107 § 3 kpa. Skarżąca dodała, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Starego Mokotowa (uchwała Rady m. st. W-wy Nr LXX/2187/2010 (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2010 r., Nr 38 poz. 525) dla kwartału H 10 MN dopuszcza się przebudowę istniejącej zabudowy, pod warunkiem, iż przekształcenie nie zniszczy jej historycznej formy. Przebudowa nie jest więc sprzeczna z obowiązującym planem. Organy nie były zatem zobowiązane do nakazania rozbiórki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie zasługiwało na aprobatę stanowisko przedstawione w skardze, że skarżąca nie dokonała budowy, lecz przebudowy i remontu istniejącego przy ul. [...] w W-wie budynku gospodarczo – garażowego. Należy mieć bowiem na uwadze, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa i nadbudowa takiego obiektu. Przez przebudowę, stosownie do art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego rozumie się wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Natomiast remontem jest wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym ( art. 3 pkt. 8 ww. ustawy). Z przytoczonych definicji legalnych przebudowy i remontu wynika zatem wprost, że ten rodzaj robót budowlanych może dotyczyć tylko i wyłącznie obiektów istniejących, a taka sytuacja – wbrew zarzutom skargi – nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie. Ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wynika bowiem jednoznacznie, że skarżąca wykonała roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego, wykorzystując jedynie fragmenty ścian istniejącego w tym miejscu budynku gospodarczo garażowego. Ustalenia organów w tym zakresie w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza załączona dokumentacja fotograficzna oraz protokoły z przeprowadzonych kontroli. Podczas kontroli dokonanej dnia [...] sierpnia 2009r. organ powiatowy ustalił bowiem, że na tyłach ww. działki po rozebraniu w części istniejących zabudowań inwestor wylał dwie nowe ławy fundamentowe. Natomiast jak wynika z protokołu kontroli z dnia [...] października 2009r. inwestor rozpoczął budowę konstrukcji dachu nad budynkiem gospodarczo garażowym, pomimo wstrzymania prowadzonych robót budowlanych postanowieniem z dnia [...] września 2009r. Proste porównanie stanu widniejącego na zdjęciach sporządzonych podczas obu ww. kontroli wskazuje, że skarżąca wykonała nowy obiekt budowlany. Ustalenia organów potwierdza również dokumentacja zdjęciowa złożona do akt przez uczestnika postępowania K. K. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, jeśli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, to inwestor dokonuje odbudowy, która zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego zalicza się do budowy (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2008r., II OSK 1546/07, LEX nr 516082; wyrok WSA w Kielcach z dnia 10 grudnia 2009r., II SA/Ke 645/09, LEX nr 582983; wyrok WSA w W-wie z dnia 17 czerwca 2008r., VII SA/Wa 1676/07, LEX nr 499914). W konsekwencji bez wpływu na wynik sprawy pozostawał zarzut skargi o nie wskazaniu przez organ, czy doszło do zmiany charakterystycznych parametrów istniejącego budynku i ustalenia rodzaju wykonanych robót budowlanych. Podobnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawała wskazywana przez skarżącą okoliczność funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji [...] maja 2001r., gdyż dotyczyła ona innego, bo wzniesionego samowolnie w 1991r. budynku gospodarczo garażowego. O tym bowiem, czy wykonywanie określonego rodzaju robót jest budową, czy robotami budowlanymi innego rodzaju, nie przesądza sposób i powód ich prowadzenia, ale fakt, czy w ich wyniku zostanie faktycznie wybudowany w określonym miejscu obiekt budowlany. W konsekwencji nie można było uznać, że inwestor w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonej decyzją dnia [...] maja 2001r. dokumentacji, jak podnosiła skarżąca. Zdaniem Sądu pierwszej instancji prawidłowo zatem w rozpatrywanej sprawie powiatowy organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2009r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymał roboty budowlane i nałożył obowiązki zmierzające do legalizacji ww. samowoli budowlanej, w tym do przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Nie jest sporne w rozpatrywanej sprawie, że skarżąca ww. obowiązków nie wykonała. Wprawdzie 15 kwietnia 2010r. wniosła o przedłużenie terminu do ich wykonania, jednak wskazała na konieczność przedłożenia decyzji Stołecznego Konserwatora Zabytków, która w istocie nie dotyczyła budynku gospodarczo-garażowego. Postanowienie z dnia [...] września 2009r. nie mogło zatem zawierać takiego obowiązku. Organ powiatowy nie miał więc podstaw do przedłużenia terminu zakreślonego do złożenia wymaganych dokumentów. Brak spełnienia przez inwestora ww. obowiązków obligował organ do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, na podstawie art. 48 ust. 4 w związku z ust. 1 tego przepisu. Ponadto, w świetle treści postanowienia z dnia 7 września 2009r. niezrozumiały jest wywód skargi odnoszący się do błędnego uznania przez organy, że brak przedstawienia zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykluczał możliwości legalizacji samowoli budowlanej z powołaniem na tezę wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r., skoro organ zakreślił skarżącej termin do przedstawienia stosownej dokumentacji nie wskazując, że w przypadku decyzji o warunkach zabudowy ma to być decyzja ostateczna w dniu wszczęcia postępowania. Jako chybiony Sąd ocenił również zarzut dotyczący objęcia nakazem rozbiórki całego budynku gospodarczo garażowego, a nie tylko tej części, którą wykonano w warunkach samowoli. Wykorzystane fragmenty ścian nie stanowią bowiem części samodzielnych i niezależnych od pozostałej części obiektu budowlanego. Wbrew wywodom skargi, Sąd nie dopatrzył się również takiego naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., które w sposób istotny wpływałoby na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie przepisom procedury administracyjnej obliguje Sąd do uchylenie zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w W. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego polegające na bezpodstawnym i błędnym zinterpretowaniu art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane czego efektem było bezpodstawne i błędne zakwalifikowanie czynności faktycznych skarżącej na nieruchomości położonej przy ul. [...] w Warszawie polegającej na remoncie i przebudowie budynku gospodarczo-garażowego jako budowy budynku a nie jego remontu i przebudowy jak to miało miejsce w rzeczywistości; II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) przyjęcie przez WSA, że organy nadzoru budowlanego zebrany w sprawie materiał dowodowy rozpatrzyły rzetelnie i w sposób wyczerpujący, podczas gdy dowody zostały ocenione wybiórczo, subiektywnie i w sposób dowolny; b) dokonanie przez WSA błędnej, wykraczającej poza ramy prawa, oceny dowodów zgromadzonych w sprawie; c) przyjęcie przez WSA, że decyzje w sprawie niniejszej zostały wydane na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym stanowisko takie doprowadziło Sąd do powielenia całkowicie błędnej oceny stanu faktycznego i wynikających z niej wniosków wywiedzionych przez organy nadzoru budowlanego a w rezultacie do wydania wadliwego orzeczenia w sprawie. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej doprecyzowano zarzuty skargi kasacyjnej wskazując, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, co spowodowało nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania K. K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie ze wskazanym przepisem przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie inwestor – spółka skarżąca kasacyjnie dokonała prac budowlanych na skutek których powstał nowy budynek w którym wykorzystano istniejącą jedną ścianę. Wbrew twierdzeniom strony przedmiotowe prace budowlane z całą pewnością nie stanowiły remontu, ani przebudowy, które nie wymagałyby pozwolenia na budowę. Sąd pierwszej instancji dokonał zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie prawidłowej wykładni przepisu art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane przyjmując, że wykonane przez skarżącą kasacyjnie spółkę prace budowlane były budową budynku, a nie jak wskazywała remontem i przebudową, nie mieszczącymi się w kategorii "budowy". Dokonanie prac budowlanych na skutek których powstaje budynek z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych z już istniejącego budynku, nie może być postrzegane jako remont czy przebudowa. Taki zakres prac budowlanych jakie podjęła skarżąca spółka jest odbudową, która zalicza się do budowy o której mowa w art. 3 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które podkreślają, że wykonanie remontu, o którym mowa w art. 3 ust. 8 ustawy Prawo budowlane, możliwe jest tylko w istniejącym obiekcie budowlanym, w rozumieniu art. 3 pkt 1 tej ustawy. Podkreśla się również, że zrealizowanie obiektu budowlanego w oparciu o istniejące elementy budynku uprzednio istniejącego, nawet przy zachowaniu wcześniejszych gabarytów budynku nie stanowi remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, ale odbudowę, która jest stosownie do przepisu art. 3 ust. 6 budową. (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt. II OSK 1546/07, LEX nr 516082, wyrok WSA z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1676/07, LEX nr 499914). Podkreślić należy, że jak wynika z akt sprawy na przedmiotowej działce początkowo został wybudowany obiekt budowlany – garaż - w ramach samowoli budowlanej. Następnie został on w sposób nielegalny rozebrany. Obecnie zaś zrealizowany obiekt budowlany po raz kolejny zawiera znamiona samowoli budowlanej. Inwestor bowiem, realizując nowy obiekt budowlany z wykorzystaniem elementów poprzednio istniejącego obiektu – również samowolnie wybudowanego, zasłaniał się twierdzeniami, że wykonane prace stanowią remont i przebudowę i nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, co jak wskazano powyżej było błędne. Co więcej strona skarżąca kasacyjnie wezwana przez organ nadzoru budowlanego po wstrzymaniu prac budowlanych, w zakreślonym terminie nie przedłożyła dokumentów żądanych przez ten organ. W tych okolicznościach zarówno Sąd pierwszej instancji, jak i organy nadzoru budowlanego trafnie uznały, że obiekt ten podlega nakazowi rozbiórki. Odnosząc się do zarzutów o charakterze procesowym wskazać należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie podnosząc zarzuty o charakterze procesowym podniosła, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, jednakże twierdzenia tego w żaden sposób nie uzasadniła. Już zatem tylko z tego powodu skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Ponadto strona skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia przepisów postępowania powiązała z art. 6 ust. 1 pkt. 1 lit. b oraz art. 25 ust. 1 pkt 3 i art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, których to przepisów Sąd pierwszej instancji nie stosował, albowiem kontrolował on decyzje administracyjne nakazujące rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, po tym jak inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów wśród których, co istotne nie żądano przedłożenia dokumentów o których mowa w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.